[ BTS X YOU ] All I GOT.

ตอนที่ 12 : All I GOT || Episode : 11 มากกว่ากอดก็ทำมาแล้ว (100%) {NC}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 247 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

(1) ทวิตเตอร์
" มากกว่ากอดก็ทำมาแล้วไม่ใช่หรือไง "





ALL I GOT.
Episode 11





( Minah' Part )

บนโต๊ะอาหารทางด้านนอกของหลังบ้าน ฉายภาพบรรยากาศที่สดชื่นของชายหาดในยามเย็นเต็มไปด้วยเหล่าบรรดาอาหารและส่วนประกอบ วัตถุดิบมากมายล้วนแล้วแต่ถูกจัดแจงเตรียมไว้เพื่อการทำเนื้อย่างในช่วงเวลามื้อค่ำที่แสนพิเศษ โดยมีฉันที่กำลังนั่งจัดวางของไปบนโต๊ะได้แต่แอบลอบกลืนน้ำลายลงไปหลายอึกใหญ่ๆ เพราะทุกอย่างมันกำลังปลุกเรียกความหิวโหยภายในท้องได้อย่างดีเยี่ยม ภายในช่วงบ่ายที่ผ่านมา ฉันเตรียมหั่นผัก หมักเนื้อหมูรอทิ้งไว้ด้วยส่วนผสมและเครื่องปรุงที่ซื้อมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตเมื่อวาน กว่าที่จะเตรียมทุกอย่างเสร็จจนครบครัน ก็กินเวลาลากยาวมาจนถึงช่วงเย็น แม้เผินๆ อาจจะดูไม่ค่อยได้ทำอะไรมากนักมีการเตรียมของ และหมักเครื่องปรุง แต่ฉันก็ใส่ใจที่จะทำทุกอย่างมาก การเตรียมอาหารครั้งนี้เลยใช้เวลานานพอสมควร ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาประมาณหกโมงเย็นแล้ว โต๊ะอาหารถูกจัดเตรียมไว้อย่างสวยงาม ฉันที่กำลังถอดผ้ากันเปื้อนออกจัดการเช็คสภาพของตัวเองให้ดูเรียบร้อยเข้าที่เข้าทาง ก่อนจะวางพาดผ้าที่ว่านั่นลงบนโต๊ะเค้าท์เตอร์หน้าครัวของข้างในตัวบ้าน ตรวจเช็คดูสภาพรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้จนเสร็จเรียบร้อย พร้อมแล้วที่จะไปเรียกแทลงมากินได้

ฉันตั้งใจทำขนาดนี้ก็เพราะแทเลยนะ

มันก็แค่รู้สึกว่าอยากตอบแทนเขาบ้าง เขาอุตส่าห์พาฉันมาเที่ยวที่นี่ แถมยังใจดีในหลายๆ เรื่อง แม้จะยังรู้สึกไม่ค่อยชิน แล้วก็แอบคิดอยู่หน่อยๆ ว่ามันดูแปลกประหลาดแตกต่างจากแทคนเดิม แต่เขาก็ทำดีกับฉันไปแล้ว

เขาดีกับฉันมากเกินไป จนใจฉันแอบหวั่นไหว

คนใจร้ายคนนั้น ที่บางที ลึกๆ แล้วก็ไม่ได้ดูเลวร้ายเกินไป

เพียงแต่หลังจากเรื่องเมื่อตอนบ่าย ที่ฉันดันเผลอไปเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเข้าให้ ดันทำให้แทมีท่าทางแปลกไป อยู่ๆ เขาก็เงียบลงจนผิดสังเกต ฉันรับรู้ได้ผ่านแววตาที่แสดงออกมาอย่างเย็นชาพร้อมกับท่าทางที่ดูเมินเฉยพวกนั้นซึ่งแตกต่างจากแทที่กำลังอารมณ์ดีในตอนแรก ทำให้เริ่มแน่ใจว่ามันเขาคงกำลังรู้สึกไม่ดีอะไรเข้าซักอย่าง ซึ่งฉันเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่เขาก็ดันเลือกที่จะเดินหนีโดยเลี่ยงการตอบคำถามที่ค้างคาใจขึ้นไปข้างบน แถมยังไม่ยอมลงมาเล่นข้างล่างอีกเลยนับตั้งแต่ตอนนั้น

แทยังคงอยู่แต่ข้างบน หมกตัวอยู่แต่ในห้องคนเดียว

ฉันไม่รู้ว่าเขาทำอะไร แล้วก็ไม่กล้าขึ้นไปอยู่ด้วยใกล้ๆ เพราะกลัวเขาจะโมโหใส่ ในใจได้แต่คิดว่าบางทีตอนนั้นเขาอาจจะอยากอยู่คนเดียว แทอาจจะต้องการอยู่เงียบๆ เพียงคนเดียว แต่ทั้งๆ ที่คิดแบบนี้ มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันสบายใจขึ้นมาได้เลย

เพราะภาพถ่ายของผู้หญิงคนนั้น แทเป็นคนเลือกที่จะเก็บรูปเธอพกติดตัวไว้ในกระเป๋าเงินของตัวเองอยู่ตลอดเวลา 

ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร แต่จากที่เห็น คงเดาได้ไม่ยากว่าเธออาจจะเป็นคนที่สำคัญมากสำหรับแท

เพราะเขาเลือกที่จะเก็บรูปเธอไว้กับตัวเองอยู่เสมอ

จากที่เห็น ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงรู้สึกหน่วงใจแบบแปลกๆ นะ มันปวดแน่นทรมานอยู่ข้างในอก อยากจะรู้ทุกอย่าง อยากจะถามเขา แต่ความรู้สึกมันก็ไม่กล้า กลายเป็นฉันเองที่อยากจะร้องไห้พอได้เห็นและรับรู้เรื่องราวแบบนั้น

นี่ฉันเป็นอะไรกันแน่นะ ฉันน้อยใจแทอยู่ใช่มั้ย

อาการแบบนี้มันเหมือนกับว่ากำลังน้อยใจแทอยู่เลยอ่ะ น้อยใจที่รู้ว่าเขาเก็บรูปผู้หญิงไว้ การกระทำที่ไม่เคยรู้ว่าแทเองก็มีมุมน่ารักๆ แบบนี้ กลับสร้างความผิดหวังให้กับใตฉันได้อย่างรุนแรง กระทบต่อความรู้สึกได้อย่างหนักหน่วง

ผู้หญิงคนนั้นเขาน่าจะเป็นคนที่สำคัญมากสำหรับแท บางที เขาอาจจะเป็นคนๆ เดียวกับที่ได้ยินในตอนนั้นก็ได้

คนที่แทเคยบอกว่าเธอได้จากเขาไปแล้ว

ทำไมถึงได้รู้สึกหน่วงใจขนาดนี้นะ

ฉันก้มหน้าทั้งๆ ที่เดินไปเดินมาด้วยความว้าวุ่น คิดแล้วคิดอีกว่าจะขึ้นไปเรียกแทเลยดีมั้ย แต่ก็ดันลนลานทุกครั้งที่ก้าวเท้าเหยียบบันได ถึงมันจะเป็นเพียงแค่ขั้นแรกแต่ทำไมถึงรู้สึกตื่นเต้นได้ขนาดนี้นะ อยากจะบ้าตาย! ในใจคิดอยากจะเจอหน้าเขาใจจะขาด อยากอยู่ด้วยใกล้ๆ อยากกินข้าวด้วยกัน แต่พอถึงเวลาจริงๆ กลับไม่กล้าขึ้นไปเรียกเอาซะแบบนั้น นี่ฉันจะปอดแหกไปไหนวะ!

โอ๊ยยยยยย~ ให้ตายดิ ยัยมินอา เธอทำใจกล้าๆ หน่อย นี่ก็เย็นมากแล้วด้วย แทอาจจะกำลังหิวอยู่ก็ได้นะ

เมื่อรวบรวมความกล้าจนถึงขีดสุดแล้ว สองขาก็ก้าวตรงไปยังบันไดขั้นแรกอีกครั้ง ปลายเท้าแตะลงสัมผัสกับขอบพื้นยกระดับ พร้อมทั้งชำเลืองมองขึ้นไปด้านบน แต่กลับเห็นปลายเท้าขาวๆ ของใครอีกคนหยุดยืนอยู่ตรงหน้า บนขั้นบันไดที่สูงกว่า ร่างสูงโปร่งเจ้าของผมสีบรอนด์ทองกำลังยืนมองฉันพร้อมทั้งเลิกคิ้วเป็นเชิงถามด้วยความสงสัย

"ทำอะไรของเธอวะ"

บ้าเอ๊ยยยย~ ดันเป็นเขานี่เอง ที่กำลังยืนทำหน้าทำตาเหมือนขยาดฉันอยู่หน่อยๆ ใบหน้าหล่อคมเบะปากแหยๆ ส่งตรงมาให้ด้วยความตั้งใจที่จะแกล้งล้อเลียนฉัน

"เดินไปเดินมาอยู่ได้ เป็นบ้าอะไร"

แทแกล้งกระแทกเสียงแบบขำๆ พร้อมกับเดินเกาหัวตัวเองลงมาจากบันได ฉันมองตามเขาทั้งที่รู้สึกสงสัย แต่ก็แอบหมั่นไส้อยู่หน่อยๆ เพราะเขาชอบเป็นแบบนี้ตลอด นึกจะโผล่ก็โผล่ โผล่มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง แถมยังทำท่าทางล้อเลียนกวนประสาท ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังแสดงท่าทีเหมือนกับว่าโกรธ เหมือนกับว่าไม่พอใจกันอยู่เลยแท้ๆ

ไปสงบสติอารมณ์มาหรือไงนะ ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นแล้วเหรอ

"ก็กำลังจะขึ้นไปตามแทนั่นแหละ" ฉันบอก ในขณะที่คนตัวสูงเดินเข้ามาใกล้ เสื้อผ้าเขาดูยับยู่ยี่อยู่หน่อยๆ แถมผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง ชี้โด่เด่ อารมณ์เหมือนเพิ่งตื่นนอนมาหมาดๆ แต่ก็ยังดูดีในสายตาฉันได้เสมอ บ้าชะมัดเลยเหอะ~ ไม่อยากจะยอมรับซักเท่าไหร่ แต่คนอะไรของเขากันแน่วะเนี่ย โคตรหล่อเลย

"แล้วไม่ขึ้นมาล่ะ มัวแต่งุ่นง่านอะไรอยู่ได้"

"ไม่ได้งุ่นง่านนะ" ฉันว่า "ก็แค่ลังเลอยู่นิดหน่อย กลัวว่าแทกำลังหลับ"

กลัวว่ะจะเผลอไปทำตัวรบกวนเข้าเท่านั้นเอง

"ก็เคยบอกไปแล้วไงว่าไม่ได้กวนอะไร" เขายักไหล่น้อยๆ ราวกับว่ากำลังรับรู้ในสิ่งที่ฉันคิดอยู่ภายในใจ พลางเอื้อมมือขึ้นมาดึงแขนเสื้อฉันไว้ให้เดินตามเขาไปเหมือนเด็กตัวเล็กๆ ที่พยายามจะพาเดินดูของเล่นชิ้นโปรดของตัวเอง "หิวแล้วอ่ะ ทำอะไรให้กินหน่อย"

น้ำเสียงทุ้มแหบแต่กลับงอแงงัวเงียเหมือนกับเด็กสามขวบกำลังหิวขอกินขนมได้แต่ทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมาหน่อยๆ อย่างน้อยก็ได้รู้ซักทีว่าแทเองอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้ว

อืม ดีแล้วล่ะนะ ถึงตอนนี้จะยังรู้สึกคาใจ แล้วก็หน่วงๆ อยู่ข้างใน แต่อย่างน้อยแค่รู้ว่าเขาอารมณ์ดีขึ้นมาแบบนี้มันก็รู้สึกโล่งขึ้นมากกว่าเดิม

"ว่าแล้วว่าแทต้องหิว ไปกินเนื้อย่างกันดีกว่า"

"ทำไว้แล้วเหรอ"

"แน่นอน" พอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงร่าเริง และท่าทางดี๊ด๊าที่พร้อมจะนำเสนอในผลงานของตัวเองมาก เจ้าของใบหน้าคมก็เบ้ปากคว่ำเป็นรูปสระอิ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยกยิ้มมุมปากขึ้นน้อยๆ แล้วปล่อยให้ฉันเดินจูงมือนำเขามายังโต๊ะอาหารนอกบ้าน ที่บัดนี้เต็มไปด้วยเตาย่างขนาดใหญ่ มีทั้งเนื้อหมู เนื้อวัว และ ผักมากมาย ตั้งอยู่เต็มทั่วโต๊ะไปหมด ดวงตาเรียวรีคมสวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยทันทีที่ได้เห็นอาหารพวกนั้นตั้งเรียงรายยั่วสายตาอยู่เต็มความหิว

"โห~ เตรียมเองหมดเลยเหรอ"

ฉันพยักหน้า ซึ่งแทเองก็พยักตามอย่างเข้าใจ

"เอาเรื่องกว่าที่คิดนะเนี่ย ไม่ธรรมดา" คนตัวสูงว่าพลางยกมือขึ้นมาขยี้หัวฉันเบาๆ ในขณะที่ฉันเองก็แทบจะไม่ได้คิดอะไร มันก็แค่การเตรียมของสำหรับทำเนื้อย่างเอง ไม่ได้ยากเท่าไหร่ แต่ทำไมอยู่ๆ ถึงได้รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมานะ เดี๋ยวก่อนสิ...เมื่อกี้เขาขยี้หัวฉัน ด้วยใบหน้าที่เอ็นดูแบบนั้น

เดี๋ยวนะ...เขาขยี้หัวฉัน...

เฮ้ย...เฮ้ย!...เฮ้ยยยยยย!!~

"กินเลยได้ป่ะ โคตรจะหิว

เพียงแต่เจ้าตัวกลับไม่ใส่ใจอะไร ในขณะที่ฉันยืนอึ้งไปแล้ว ทั้งมึนทั้งสงสัยเพราะกำลังรู้สึกไม่ชินอย่างรุนแรง ให้ตายสิ! แทมีมุมนี้ด้วยเหรอเนี่ย มุมที่เอ็นดูฉัน!?

นี่เขานอนตกหมอนมาหรือเปล่านะ??

"เดี๋ยวย่างให้เอง" คนตัวสูงทำท่าทางตื่นตาตื่นใจแล้วหยิบเนื้อขึ้นไปย่างลงบนเตาด้วยความชำนาญ ในขณะที่ฉันทำได้เพียงแค่แอบลอบมองดูเขาด้วยสายตาหลงใหลไปกับความน่ารักแบบเด็กๆ ที่ดูตื่นเต้นกับการได้กินเนื้อย่าง แทเองบางทีก็น่ารักดีเหมือนกันนะ ตอนนี้เขาดูเหมือนคนปกติทั่วไปที่ไม่โมโหร้ายใดๆ ถอดคราบความโหดดิบเถื่อนที่เหมือนเสือดุกลายไปเป็นเสือบ้านตัวน้อยๆ

"ถึงจะทำอาหารไม่เก่ง แต่ฉันย่างเนื้อเป็นนะบอกเลย"

"จริงเหรอ" ฉันทำเป็นอือออไปตามเขา พร้อมกับนั่งชื่นชมใบหน้ามุมข้างซึ่งกำลังเพลิดเพลินไปกับเนื้อร้อนๆ ที่ปิ้งย่างอยู่บนเตา คนอะไร น่ารักดีจริงๆ แม้จะผันตัวเองกลายมาเป็นมือปิ้งเนื้อแต่ก็ยังดูดีไปทุกท่วงท่า

"เยอะขนาดนี้กินไม่หมดแน่เลยว่ะ เอาไปฝากป้าแม่บ้านกับอีเด็กผีนั่นหน่อยดีกว่า"

"แทว่าน้องเขาอีกแล้วนะ"

ได้ยินแล้วก็เผลอหลุดขำออกมาเบาๆ ทั้งที่แอบสงสารน้องเขาอยู่หน่อยๆ แทนี่ก็ดูใจดีกว่าที่คิดอีกนะ เพียงแต่จะปากร้ายไปไหนก็ไม่รู้

"เดี๋ยวเธอเอาใส่กล่องให้หน่อยดิ จะเอาไปฝากบ้านนั้นอ่ะ" ร่างสูงยังคงพูดไปทั้งที่ตายังจดจ่ออยู่กับการย่างเนื้ออย่างตั้งอกตั้งใจ และมันทำให้ฉันได้แต่นั่งอมยิ้มเหมือนกับยัยบ้าอยู่คนเดียว

น่ารักจัง น่ารักจริงๆ นะ

"อ่ะ นี่ของเธอ"

หลังจากที่จัดการพลิกเนื้อไปมาอยู่บนเตาย่างร้อนๆ ได้ซักพัก เขาก็ใช้กรรไกรตัดใส่จานแล้วแบ่งส่งมาให้ฉัน ก่อนที่จะลงมือทำในส่วนของตัวเองบ้าง พวกเราสองคนนั่งกินมื้อค่ำพลางพูดคุยนู่นนี่กันไปเรื่อยเปื่อย ดื่มด่ำไปกับบรรยากาศของทะเลและเสียงเกลียวคลื่นซึ่งซัดกระทบชายฝั่งอยู่ไม่ไกล ภาพของวิวทิวทัศน์ในยามค่ำคืนทำให้ท้องทะเลดูมืดสนิท เงียบสงบ แต่แสงไฟที่ถูกติดอยู่ตามข้างทางโดยรอบกลับขับให้บรรยากาศดูโรแมนติกและสวยงาม จนกระทั่งเวลาผ่านไป พวกเรากินเนื้อย่างกันจนอิ่ม จึงเริ่มลงมือเก็บและเคลียร์ของให้สะอาด โดยที่แทเองก็เข้ามาช่วยฉันล้างจานจนเสร็จ

แทขึ้นไปอาบน้ำแล้ว ในขณะที่ฉันเป็นคนบอกกับเขาเองว่าจะเอาเนื้อย่างที่พวกเราจัดการแพ็คใส่กล่องไว้อย่างดีออกไปฝากคุณป้าแม่บ้านเอง เพราะจะได้ถือโอกาสคืนกางเกงที่ยืมมาจากลูกสาวแกด้วย ซึ่งฉันก็จัดการซักมันซะหอมฉุย ห่อใส่ถุงกระดาษ เดินถือออกมานอกบ้าน สองขาก้าวเท้าเดินข้ามมายังอีกฟากฝั่งหนึ่งของมุมถนนตรงมาที่บ้านเล็กๆ ซึ่งถูกจัดตกแต่งให้ดูเรียบง่ายและอบอุ่น แสงไฟทอดยาวออกมาจากตัวบานหน้าต่างบ่งบอกว่าภายในบ้านนั้นมีคนอยู่ ซึ่งแน่นอนว่าฉันไม่รอช้าที่จะเอื้อมมือขึ้นไปกดกริ่งเพื่อเรียกเจ้าของบ้านให้ออกมาต้อนรับด้วยทันที


ติ๊งต่อง~


แค่เพียงไม่นาน ประตูก็ถูกเปิดขึ้นพร้อมกับร่างสูงเพรียวบางของน้องคนเมื่อวานที่ตะโกนแซวฉันกับแทข้ามฟาก เธอทำหน้างงๆ ไปนิดหน่อยเมื่อเห็นผู้มาเยือนที่ดูไม่ค่อยคุ้นหน้าคุ้นตา ก่อนที่จะนึกขึ้นได้แล้วส่งเสียงร้องออกมาซะดังลั่นจนฉันถึงกับผงะไปเล็กน้อย

"ว้าววววว~ นี่มันแฟนของพี่แทฮยองไม่ใช่เหรอ"

และนั่น คือคำทักทายแรกที่ฉันได้รับจากเธอ



'แฟนของพี่แทฮยอง'



ใช่ซะที่ไหนเล่า!!

"อะ เอ่อ ไม่ใช่แฟนซักหน่อย"

"แวะมาทักทายหนูสินะ เข้ามาในบ้านก่อนมั้ย"

เด็กผู้หญิงรูปร่างผอมบางไม่ทันที่จะรับฟังคำปฏิเสธจากฉันเลยซักนิด นอกจากพยายามพยักเพยิดให้เข้ามาในบ้านท่าเดียวจนฉันต้องรีบโบกไม้โบกมือด้วยความเกรงใจ

"มะ ไม่เป็นไร พี่แค่แวะเอาของมาให้หนูกับคุณป้าเฉยๆ"

"แฟนของพี่แทฮยองทำไมน่ารักขนาดนี้เนี่ย เอาของมาฝากด้วยอ่ะ" เธอยังคงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ในขณะที่เอื้อมมือเข้ามารับถุงกระดาษที่ฉันยื่นไปให้อย่างร่าเริง ใบหน้าใสฉีกยิ้มกว้างตรงข้ามกับฉันที่ได้แต่ทำหน้าแหย

บอกว่าไม่ใช่แฟนไงเล่า!

"แทฝากเอาเนื้อย่างมาให้หนูกับคุณป้า แล้วพี่ก็เอากางเกงมาคืนหนูด้วย ขอบคุณที่ให้ยืมน้า"

"อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ" เด็กสาวทำท่าโบกไม้โบกมือเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไรจริงๆ "ขอโทษทีนะพี่ พอดีแม่หนูไม่อยู่ เขาเพิ่งขับมอเตอร์ไซด์ออกไปซื้อของที่ร้านมินิมาร์ทใกล้ๆ นี้เอง พวกเรายังไม่ได้ทานข้าวเย็นกันเลย ยังไงก็ฝากขอบคุณพี่แทฮยองด้วยนะคะ"

ฉันรีบพยักหน้าพร้อมทั้งคลี่ยิ้มกว้างไปให้เธอ ในขณะที่เด็กสาวตรงหน้าเองก็อมยิ้มน่ารักตอบกลับมาอย่างเป็นมิตรเช่นกัน น้องคนดีดูนิสัยดีแล้วก็เข้ากับคนง่าย แถมยังน่ารักสมวัย ผิวนี่ใสกิ๊งเลย อายุน่าจะน้อยกว่าฉันซักปีสองปี เธอน่าจะเรียนอยู่ช่วง ม.ปลาย ฉันคิดว่านะ

"ว่าแต่พี่ชื่ออะไรเหรอ หนูชื่อมีจองนะ" เธอดูดี๊ด๊า อารมณ์เหมือนคนได้เจอเพื่อนใหม่ ซึ่งฉันเองพอเห็นงี้ก็เผลอบ้าจี้ ดี๊ด๊าตามไปด้วย

"พี่ชื่อมินอา"

"โหววว พี่มินอา พี่รู้มั้ยตอนหนูเห็นพี่เมื่อวานพี่น่ารักมากเลย ยิ่งมาเห็นใกล้ๆ ยิ่งโคตรน่ารัก"

โอ๊ยยยย เขินนนน เด็กอะไรปากหวานได้ขนาดนี้เนี่ย แม่จ้างมาพูดกี่บาทลูก~

"ไม่แปลกใจเลยที่จะเป็นแฟนของพี่แทฮยอง แต่ว่าดูๆ ไปแล้วพี่นี่ตัวเล็กชะมัด"

บอกว่าไม่ใช่แฟนไงโว้ยยย แล้วมาหาว่าฉันเตี้ยหรือไงเนี่ย ดูน้องเขาดิ ยืนเทียบความสูงกับฉันใหญ่ แต่มันก็เรื่องจริงนั่นแหละ เพราะมีจองดูสูงกว่าฉันอีก

"ตัวเล็กยิ่งกว่าพี่จองมิลอีกมั้ง"

...จองมิล

ใครอ่ะ??

"อ้าว ไหงพี่ทำหน้างงแบบนั้นอ่ะ พี่ไม่รู้จักพี่จองมิล เพื่อนสนิทของพี่แทฮยองเหรอ"

"เพื่อนสนิทเหรอ??"

อยู่ๆ ความรู้สึกในตัวมันก็ชะงักขึ้นแบบแปลกๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ลางสังหรณ์มันกำลังบ่งบอกว่าเรื่องที่จะได้ยินต่อไปนี้ ไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยที่ดูธรรมดาอีกต่อไปแล้ว

"ใช่ๆ เพื่อนสนิท พี่แทฮยองเคยพาพี่จองมิลมาเที่ยวที่นี่อยู่ตั้งสองสามครั้งแน่ะ แต่พักหลังๆ มานี้ไม่เห็นพามาเลย"

"..."

"ตอนแรกมีจองก็คิดว่าพวกเขาเป็นแฟนกันเนี่ยแหละ แต่พี่จองมิลชอบบอกว่าไม่ใช่ ทั้งๆ ที่เห็นเดินจูงมือกันตลอด ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม" มีจองพูดเหยียดยาวรวดเดียว แต่จู่ๆ ก็สะดุ้งขึ้นแล้วรีบหันมามองหน้าฉันด้วยความตกใจอย่างกับนึกอะไรขึ้นได้ "ตายแล้ว! ขอโทษพี่มินอา มีจองเผลอพูดอะไรที่ไม่สมควรไปหรือเปล่าเนี่ย"

เด็กตัวสูงกว่าตรงหน้ายกมือขึ้นขอโทษขอโพยฉันยกใหญ่ สีหน้าเธอดูรู้สึกผิดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าดันเผลอเล่าเรื่องที่ไม่สมควรพูดออกไปแล้วปฏิกริยาตอบรับฉันมันก็ดันดูแย่ลงไปด้วย

ใช่...ฉันกำลังอึ้ง

อึ้ง ทั้งๆ ที่ใจรู้สึกหน่วงชา อยู่ๆ เหงื่อก็ออกเต็มมือไปหมด

นี่ฉันเป็นบ้าอะไร ทำไมถึงได้รู้สึกแย่มากมายขนาดนี้

สมองเริ่มนึกทบทวนไปถึงเรื่องราวต่างๆ ทว่า อยู่ๆ ภาพใบหน้าสวยหวานของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งอยู่ในกระเป๋าแทก็ผุดขึ้นมาโลดแล่นอยู่ภายในหัวเต็มไปหมด หรือว่าคนที่มีจองกำลังพูดถึง คือคนๆ เดียวกับที่อยู่ในรูปภาพโพลาลอยในกระเป๋าเงินแท เธอคือ 'จองมิล' เธอคือคนนั้น...

คนที่เคยถูกแทพามาเที่ยวที่นี่เหมือนกับฉัน

คนที่บอกว่าเป็นเพื่อนสนิทแต่ดันเดินจูงมือกัน

คนที่จากเขาไปไกลแสนไกล

เธอจะใช่คนๆ เดียวกับที่เขาเคยบอกหรือเปล่านะ

ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ดูสำคัญมากที่สุดสำหรับแทน่ะ...เธอคือคนที่แทรัก

"พี่มินอา"

เสียงเล็กที่ดูสำนึกผิดเอ่ยเรียกขึ้นเบาๆ พลันสัมผัสจากมือบางก็ทำให้ฉันต้องหันกลับไปมองหน้าเธอช้าๆ ทั้งๆ ที่ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"มีจองขอโทษ มีจองพูดไม่คิดเอง มีจองลืมนึกไป"

"ฮะๆ ขอโทษทำไม พี่ไม่ได้เป็นอะไรกับแทซักหน่อย"

แต่กลับต้องทำเป็นปฏิเสธไว้ พูดว่าไม่เป็นไรทั้งๆ ที่ใจเจ็บจนชาไปหมด มันบีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

"จริงหรือเปล่า"

และเมื่อเห็นท่าทางฉันเริ่มอึกอัก ร่างบางสูงเพรียวก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจับผิดขึ้นอีกครั้ง เธอมองหน้าฉันด้วยความเป็นห่วงทั้งที่รู้สึกผิดที่เผลอเล่าอะไรไม่คิดออกมาซะได้

"จริงสิ พี่กับแทก็แค่..."

"..."

"แค่..."

แค่อะไรล่ะ แค่นี้ยังตอบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

"ช่างมันดีกว่า"

"เอ้า อะไรเนี่ย ชอบพูดแบบนี้กันอยู่เรื่อย"

มีจองเผลอขมวดคิ้วมุ่นทำหน้าไม่เข้าใจใส่ แต่เมื่อเห็นฉันแกล้งทำเป็นหัวเราะ เธอก็เอื้อมมือขึ้นมาแตะไว้ที่ต้นแขนฉันเบาๆ พลันว่า

"พี่มินอาไม่เป็นอะไรจริงๆ นะ มีจองขอโทษถ้าเผลอพูดอะไรไปแล้วทำให้พี่รู้สึกแย่"

"โอ๊ยยยยย บอกว่าไม่เป็นไรไง" ว่าแล้วฉันก็เผลอเอื้อมมือขึ้นไปจับแขนเธอตอบเบาๆ "คิดมากไปได้"

ร่างผอมบางอมยิ้มให้น้อยๆ ในที่สุดเธอก็ยอมปล่อยแขนฉันลงจนได้ เมื่อเห็นท่าทีที่แกล้งแสดงทำเหมือนกับว่าไม่เป็นอะไร ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่ความจริงเลยซักนิดเดียว อันที่จริงคือตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกดิ่ง ดิ่งมากจนแทบพูดอะไรไม่ออก ไม่ใช่เพราะน้องเขาหรอกนะ ตามจริงแล้วฉันไม่ได้โกรธมีจองเลยเพราะเธอไม่ได้รับรู้เรื่องราวอะไร น้องคนนี้ก็คงแค่พูดเล่นหาเรื่องคุยไปตามประสา เล่านู่นเล่านี่ไปเรื่อยเปื่อย  เพราะงั้นจะไปมีสิทธิ์โกรธได้ยังไง ก็ในเมื่อฉันกับแท...

เราไม่ได้เป็นอะไรกัน

"ก็ได้ เชื่อแล้วก็ได้"

เสียงเล็กว่าอย่างจนใจ ในขณะที่ฉันทำได้แค่ยิ้ม ยิ้มตอบกลับไปด้วยใจที่ดิ่งลงเหวเกินกว่าจะรับได้ อยากรีบๆ ออกไปจากตรงนี้ ไปก่อนที่ขอบตาฉันจะเริ่มทนไม่ไหว

"งั้นพี่ไปก่อนนะ"

"โอเคค่ะ ไว้ว่างๆ เดี๋ยวมีจองพาเดินเที่ยวเล่นแถวนี้เอง ไว้ใจได้เลย"

"อื้ม อย่าลืมกินให้หมดล่ะ แทเป็นคนย่างให้เองกับมือเลยรู้เปล่า"

ฉันพูดติดเล่นพร้อมทั้งโบกมือบ๊ายบายเธอไป ในขณะที่สองขาก็ก้าวเท้าเดินออกมาเรื่อยๆ โดยมีเสียงของมีจองตะโกนตามหลังมาอย่างร่าเริง แล้วค่อยๆ ไกลออกไปตามระยะทางที่เดินห่างออกมา

"บ๊ายบายค่ะพี่ เดินกลับบ้านดีๆ น้า~"


เพียงแต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกไม่มีกระจิตกระใจที่จะรับฟังอะไรอื่นอีก นอกจากปล่อยให้น้ำตาหลั่งไหลลงมาเรื่อยๆ ไหลลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหมดลงง่ายๆ

ทำไมมันถึงได้ปวดใจขนาดนี้นะ พอรู้ว่าแทกับจองมิลเคยทำอะไรด้วยกันมา ฉันกลับรู้สึกดิ่งยิ่งกว่าอะไร ทั้งๆ ที่เธอเองก็จากแทไปแล้วแท้ๆ แต่ฉันกลับอยากจะร้องไห้ อยากจะเอาตัวเองออกมาให้ไกล ข้างในมันบีบรัดแน่นจนเจ็บปวดไปหมด น้ำตาก็ไหลไม่ยอมหยุดลงซักที

หรือว่าฉันกำลังรู้สึกแบบนั้นกับแทอยู่

แบบที่เรียกว่า 'ชอบ' เข้าให้น่ะ





















(Taehyung' Part)

ผมกำลังจะเดินออกไปตามมินอาเข้าบ้าน นั่งมองเวลาผ่านล่วงเลยมาจนเกือบจะสามทุ่มกว่า ซึ่งข้างนอกนั้นทั้งมืดและเปลี่ยว ท้องฟ้าสีดำกับช่วงเวลาดึกดื่น ทำให้บรรยากาศชานเมืองที่อยู่ติดริมทะเลแม้จะดูเป็นส่วนตัวและเงียบสงบแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะต้องปลอดภัย รู้ทั้งรู้ว่ามันอาจจะอันตราย แต่เธอก็ยังไม่โผล่หน้ากลับมาซักที หายไปไหนของยัยนั่นกันแน่วะ

แค่เอาของไปให้ป้ามันนานขนาดนี้เลยหรือไง บ้านก็ไม่ได้อยู่ห่างไกลกันซักนิด เดินข้ามฝั่งไปแค่แปบเดียวก็ถึง แต่นี่ผมนั่งรอเธอมาเกือบชั่วโมงได้แล้วมั้งตั้งแต่อาบน้ำเสร็จ ช้าชะมัด มัวไปทำอะไรอยู่ที่ไหนกันแน่นะ

ทำไมไม่รีบๆ กลับมาซักที

ชิบหาย หรือจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าวะ!?

ออกไปดูหน่อยดีกว่า

ทว่า ในจังหวะที่ผมเดินดุ่มๆ ตรงไปที่หน้าบ้าน และกำลังจะเอื้อมมือขึ้นไปบิดลูกบิดเพื่อเปิดประตูอยู่นั้นเอง ใครบางคนก็ดันเปิดสวนกลับเข้ามาซะก่อน จนผมต้องรีบผงะตัวหลบเพราะเกือบจะโดนบานประตูกระแทกอัดเข้าใส่หน้า ให้ตายเหอะ! ในที่สุดก็กลับมาได้ซักที

"หลงทางมาหรือไง เอาไปให้ถึงไหนเนี่ย" ผมแกล้งถาม ตั้งแต่เปิดประตูเข้ามาก็เห็นยัยนั่นเอาแต่ยืนก้มหน้า ไม่พูดไม่จา นอกจากทำน้ำเสียงอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองผมซักที

"อะ อือ ขอโทษ" แถมเสียงก็ดูอู้อี้แบบแปลกๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่วะ

ไม่สบายเหรอ

หรือว่า ร้องไห้?

"เป็นอะไร" ด้วยความสงสัยผมจึงถามพร้อมทั้งขยับตัวเข้าไปใกล้ แต่มินอากลับเป็นฝ่ายที่ถอยห่างจากผมแทน

"ป...เปล่า"

"เอาดีๆ"

"เดี๋ยวขอขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะ"

เธอว่าทั้งที่ยังก้มหน้าไว้ทั้งแบบนั้น สองขารีบผละออกจากผม วิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว เล่นเอาผมหน้าเอ๋อไปเลย เป็นอะไรของยัยนั่นกันแน่วะ

ทำตัวแปลกๆ

ผมกลับมานั่งหน้ามึนอยู่บนโซฟา พร้อมทั้งพยายามคิดทบทวนดูหลายๆ อย่างว่าก่อนหน้านั้น กูเผลอทำอะไรผิดไปหรือเปล่าวะ เพราะจากที่เห็นก่อนที่มินอาจะเดินเอาของไปให้ป้า เธอก็ยังยิ้มแย้มคุยเล่นกับผมเหมือนปกติ สรุปแล้วเธอเป็นอะไรของเธอกันแน่เนี่ย หรือกูแค่คิดมากไปเอง? ทว่า ทุกอย่างกลับเป็นใจไม่ปล่อยให้ผมได้สงสัยอยู่นาน นั่งคิดไปซักพัก อยู่ดีๆ โทรศัพท์มือถือก็ดันมีข้อความไลน์เด้งเข้ามาจนต้องรีบหยิบขึ้นมาอ่านดูทั้งที่ยังงงๆ อยู่นิดหน่อย และบนหน้าจอก็ปรากฏชื่อของ มีจอง อีเด็กผีลูกของป้าแม่บ้านนั่นเอง

ไลน์มาทำไมดึกดื่นวะ มีปัญหากับเนื้อย่างกูหรือไงเนี่ย









[ Mi' jong ] : พี่แทฮยองงงง ช่วยดูพี่มินอาให้หน่อย มีจองเผลอพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไป กลัวพี่เขาจะโกรธอ่ะ

นั่นไง ว่าแล้วว่าต้องมีเรื่องอะไรซักอย่าง ยัยมีจอง อีเด็กผี!

[ T ] : ไปพูดอะไรไม่ดีใส่วะ เดี๋ยวก็ทุบให้หรอก

[ Mi' jong ] : เปล่าาาาา ไม่ได้พูดไม่ดีแบบนั้น

[ T ] : แล้วคือยังไง?

[ Mi' jong ] : คือมีจองเผลอเล่าเรื่องของพี่จองมิลให้ฟังไปอ่ะ แล้วพี่มินอาก็ดูอึ้งไปเลย

...

วะ เวร...

ชิบหายละ!!

[ Mi' jong ] : แถมยังทำท่าเหมือนจะร้องไห้ด้วย นี่ตกลงพวกพี่สองคนเป็นแฟนกันป่ะเนี่ย ปากบอกไม่ใช่ แต่ทำไมพี่มินอาดูหวั่นๆ กับเรื่องนี้อ่ะ มีจองสับสนไปหมดแล้วนะ รู้สึกผิดจะแย่

[ T ] : อีเด็กผี รู้งี้วางยาฆ่าหญ้าใส่ให้แม่งกินดีกว่า ชิบหาย!

วันๆ หาแต่เรื่อง

[ Mi' jong ] : พี่แทฮยองงงงง อย่าฆ่าน้อง T^T

[ T ] : พรุ่งนี้กูจะหักเงินเดือนแม่มึง











ผมพิมพ์ประโยคทิ้งท้ายไว้แบบนั้น ก่อนจะโยนโทรศัพท์กระแทกลงไปบนโซฟา แล้ววิ่งตามมินอาขึ้นไปบนชั้นสองอย่างรวดเร็ว

แม่งเป็นเรื่องเข้าจนได้ ให้มันได้อย่างงี้สิวะ!

(40%)



"มินอา เปิดประตู"

ทันทีที่มาถึงหน้าประตูห้องน้ำ ผมก็จัดการตะโกนเรียกชื่อของยัยผู้หญิงบ้าคนที่วิ่งหนีผมขึ้นมาดังลั่นห้อง สองมือเร่งเคาะประตูเพื่อให้คนข้างในยอมเปิดออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง มั่นใจว่าเธอต้องกำลังร้องไห้อยู่ พอรู้แบบนี้ข้างในมันก็รู้สึกปวดหน่วงจนร้อนลนไปหมด ได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวเทตัวไหลลงมาอย่างต่อเนื่อง แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ดังเล็ดลอดออกมา ให้ตายเหอะ! ประตูก็ดันถูกล็อคไว้อีก สงสัยยัยนั่นจะรู้ทันผมว่ะ

"มินอา เปิดประตู!"

"..."

เงียบ...

"มินอา ได้ยินป่ะวะ"

"..."

"ตอบดิ"

"..."

"มินอา!!"

แล้วก็นั่นไง เธอเลือกที่จะไม่ตอบ แม่ง! การกระทำพวกนี้เริ่มส่งผลให้คนที่อารมณ์ร้อนง่ายอย่างผมชักจะมีน้ำโหขึ้นมาหน่อยๆ มือที่เคาะประตูอยู่ออกแรงมากขึ้นกว่าเดิมจนมันสั่นสะเทือนเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

"บอกให้เปิดไงวะ!!"


ตึง~ ตึง~ ตึง~


ให้มันได้งี้เหอะ ทำไมรู้สึกเหมือนอยากจะเป็นบ้าขนาดนี้วะ ทั้งหงุดหงิด งุ่นง่านไปหมด บอกตามตรงว่าโคตรเป็นห่วง ทำไมยัยนั่นไม่ยอมเปิดประตูออกมาซักที โถ่เว้ย! แค่คิดว่าร่างเล็กๆ นั่นกำลังนั่งร้องไห้ มือไม้มันก็สั่นไปหมดแล้ว

ผมไม่อยากปล่อยเธอทิ้งไว้ในนั้นคนเดียว

ถ้าจะร้องก็ออกมาร้องตรงหน้าผมนี่!

จากที่ออกแรงเคาะตอนนี้เริ่มกลายมาเป็นทุบและแรงขึ้นด้วยอารมณ์ที่ร้อนลนไปทั้งทั่วทั้งจิตใจ ในหัวมีแต่ภาพของยัยนั่นกำลังนั่งร้องไห้ ใจเลยโคตรกระวนกระวาย จนสุดท้ายสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดก็ดันเรียกสติผมให้กลับคืนมาอย่างฉับพลัน ทันทีที่ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกพร้อมกับร่างบางที่พุ่งเข้ามากอด อ้อมแขนเล็กๆ ที่โอบแผ่นหลังไว้ได้แต่ทำให้ผมอึ้งไป ลำตัวที่หลงเหลือเพียงแค่ผ้าขนหนูสีขาวปกปิดร่างกายที่เปียกชุ่มแนบชิดติดไปกับแผ่นอกไล่ลงมาจนถึงหน้าท้องเริ่มทำให้ใจผมสั่นไหว ทั้งๆ ที่คิดว่าไม่เป็นอะไร แต่พอเจอแบบนี้กลับกลายเป็นฝ่ายที่ดันทำอะไรไม่ถูกเอาซะเอง

เดี๋ยวก่อนสิ ให้เวลากันซักหน่อยไม่ได้หรือไง มันปรับอารมณ์ตามไม่ทัน เข้าใจบ้างมั้ย อยู่ๆ ก็วิ่งเข้ามากอดเลยเนี่ยนะ

ให้ตายเหอะว่ะ ยัยนี่กำลังทำผมบ้า!

"อึ่ก...ฮือๆๆ"

ใบหน้าหวานซุกลงบนแผ่นอกผมในขณะที่ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาจนร่างกายสั่นไหวไม่หยุด มือเล็กซึ่งกำลังโอบกอดเผลอกำขยุ้มเสื้อยืดไว้จนมันยับยู่ยี่ เส้นผมเปียกหมาดแต่ร่างกายกลับเปียกชุ่ม กลิ่นสบู่และชมพูที่หอมเหมือนดอกไม้แตะสัมผัสลงบนปลายจมูก บ่งบอกว่าเธออาจจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ หากแต่ยังเช็ดตัวไม่แห้งก็ดันทะเล่อทะล่าวิ่งออกมาหาผมทั้งแบบนี้ คิดอะไรอยู่กันแน่วะเนี่ย ผมล่ะโคตรจะสับสน

แต่ก็เอาเหอะ...เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ในที่สุดก็ยอมออกมาได้ซักที

ดูเหมือนมินอาจะร้องไห้ไม่หยุด และมันก็ส่งผลกระทบต่อใจผมให้หน่วงหนักยิ่งกว่าเก่า เสียงสะอื้นกับไหล่ที่ไหวไปตามการร้องไห้ ครั้งนี้มันกลับเล่นงานและมีผลต่อใจผมอย่างรุนแรง ไม่รู้ทำไม แต่มินอาในตอนนี้ดูมีผลต่อความรู้สึกผมมากเกินไปจนมันทรมานไปหมด

"เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม"

ทั้งๆ ที่พอจะรู้เรื่องอยู่แก่ใจบ้างแล้วแท้ๆ ว่ายัยนี่เป็นอะไร แต่ผมก็ยังอยากที่จะได้ยินจากปากเธอตรงๆ อีกครั้ง ร่างบางตรงหน้ายังคงโอบกอดผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อยไปไหนซักที ซึ่งน่าแปลกที่ผมดันรู้สึกดี รู้สึกพึงพอใจ เหมือนกับความหงุดหงิด งุ่นง่าน กระวนกระวายพวกนั้นค่อยๆ เจือจางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกใหม่ๆ

หรือผมจะชอบให้เธอกอด

"อึ่ก แท...มินอาเป็นอะไรไม่รู้ ฮือๆๆ" เสียงหวานยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น จนผมต้องรีบยกมือขึ้นมาลูบผมเธอเบาๆ พูดตามตรง พอเห็นแบบนี้แล้วโวยวายไม่ลงว่ะ ทั้งห่วงทั้งสงสาร แต่ตอนนี้เอ็นดูแทนซะมากกว่า

"ไหนลองพูดมาสิ ว่าคิดอะไรอยู่" ผมถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ในใจเผลอลุ้นไปกับคำตอบพวกนั้นจนข้างในหวั่นไหวไปหมด อย่างที่บอกตัวผมเองก็พอรู้เรื่องทุกอย่างมาบ้างแล้วแหละ ว่ามินอาร้องไห้เพราะอะไร แต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองว่าจะมานั่งลุ้นอยู่ทำไม ทั้งๆ ที่มันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรซักเท่าไหร่ แต่ที่ทำไปก็แค่รู้สึกอยากลองใจ

ลองใจมินอาว่าเธอจะคิดยังไงกับผมกันแน่

ตอนนี้ผมคาดหวัง ใจผมมันกำลังคิดอะไรบ้าๆ ถ้าหากเธอตอบกลับมาในทำนองที่ว่าตัวเองกำลังเสียใจด้วยเรื่องที่ฟังมาจากมีจองก่อนหน้านี้ จะได้รู้ทันทีว่าเรื่องที่เกี่ยวข้องกับตัวผมก็กระทบความรู้สึกเธอด้วยเหมือนกัน

ใช่ เหมือนตัวผมกำลังหวังให้มันเป็นแบบนั้น

"มันสับสน แล้วก็...ทรมาน"

"..."

"แทกอดมินอาหน่อยได้มั้ย"

ทันทีที่ได้ยิน ข้างในอกก็สั่นไหวอย่างรุนแรง ผมเผลอเบิกตากว้างด้วยใจที่รู้สึกพองโตขึ้นมาจนฉุดรั้งไว้ไม่อยู่ ไม่คิดว่าสิ่งที่หวังไว้จะกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาจนได้ เมื่อกี้ไม่ได้หูฝาดไป แต่มินอาเป็นคนบอกเองกับปากว่าเธอกำลังรู้สึกสับสน แล้วก็ทรมาน...

ซึ่งมันก็หมายถึงเรื่องของผมใช่หรือเปล่า

ก่อนหน้านี้ยัยมีจองเป็นคนบอกผมเองว่าดันเผลอเล่าเรื่องของจองมิลให้เธอฟังไป แล้วยัยนี่พอได้ยินก็ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ เพราะงั้นผมคงคิดเป็นแบบอื่นไปไม่ได้ นอกเสียจากว่าเธอกำลังสับสนเรื่องของผมจริงๆ

ให้ตายเหอะ แม่ง! อยู่ๆ ก็รู้สึกอยากทำอะไรที่มากกว่ากอดกับยัยนี่ขึ้นมา

เพราะผมกำลังดีใจ ดีใจชิบหาย! มันเหมือนกับว่ากำลังห้ามความรู้สึกที่เอ่อล้นพวกนี้ของตัวเองไม่ไหว

สองแขนผมเผลอโอบกอดร่างเล็กไว้ ความรู้สึกมากมายที่กำลังถาโถมเข้าใส่ถูกแทนที่และเข้าควบคุมการกระทำทุกอย่าง ลำคอโน้มต่ำลงเข้าดูดกลืนบดขยี้ฉกชิมรสชาติหอมหวานจากริมฝีปากบาง สอดแทรกปลายลิ้นดันเข้าไปสัมผัสกับความนุ่มนิ่มด้านในแลกเปลี่ยนสัมผัสกันไปมาจนมินอาหอบหายใจหน่วงแรง กระทั่งเธอเริ่มรู้สึกทนไม่ไหวเพราะขาดอากาศหายใจ ร่างเล็กจึงค่อยๆ ผละตัวออกจากผมช้าๆ เงยมองสบตาด้วยใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ ภายในดวงตากลมโตสั่นวูบไหวพอๆ กับในใจที่โหมกระหน่ำเต้นโครมครามไม่หยุด

ตอนนั้นเองที่ผมคลี่ยิ้มมุมปาก จัดการยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนเธอต้องหันหนีไปอีกทาง พลันส่งเสียงต่ำลากยาวออกมาจนใบหน้าหวานขึ้นสีหนักยิ่งกว่าเก่า

"มากกว่ากอดก็ทำมาแล้วไม่ใช่หรือไง"

มินอาไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไง นอกจากรีบก้มหน้าลงปกปิดความเขินอายไว้ จนผมเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ สองแขนโอบรัดรอบเอวบางก่อนจะอุ้มขึ้นด้วยท่ายืนจนเธอทรงตัวไม่อยู่ เผลอเกี่ยวรอบคอไว้เพราะกลัวจะพลัดตกลงไป ขาทั้งสองข้างพาเดินตรงไปที่ปลายเตียงหนานุ่ม ก่อนจะจัดการวางร่างเล็กลงอย่างทะนุถนอม พยายามทำอย่างเบามือมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

กระทั่งสังเกตเห็นนัยน์ตากลมโตสั่นไหว ผมยาวสีน้ำตาลดำเปียกหมาดแผ่สยายลงไปบนผ้าปูสีขาวนุ่มนิ่ม มินอาแสร้งมองไปทางอื่นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เรียวหน้าหวานใสขึ้นแก้มสีเลือดฝาดทำให้ผมเริ่มอดใจไว้ไม่ไหวจนต้องเผลอกดจูบซ้ำลงไปบนริมฝีปากบางเล็กสีสดนั่น

และแน่นอนว่ามากกว่าจูบ ผมก็ทำมาแล้วเหมือนกัน









ขออนุญาติลง NC ไว้ที่บทความอื่นนะคะ

แปะลิ้งค์ไว้แล้ว จิ้มโลด

>>> NC CUT 18+ <<<

( ไรท์อยากจะบ้าอ่ะ รู้สึกว่าตอนนี้พี่แทอ่อนโยนมาก

มีบอกด้วยนะว่า มากกว่ากอดก็ทำมาแล้ววว โว้ยยยย อีพี่โว้ยยย เขินโว้ยยยย~)









"แฮ่กๆๆ" ได้ยินเสียงหอบหายใจยังคงดังออกมาอย่างต่อเนื่อง และใช่...ยัยนี่เองก็คงจะไม่เคยชินกับเรื่องพวกนี้ ผมรู้ดี...ว่าผมเป็นคนแรกของเธอ

มันทำให้ผมโคตรรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก พอได้รู้ว่าเธอไม่เคยผ่านเรื่องอะไรพวกนี้มาก่อน และมีผมเป็นคนสอน เป็นคนทำให้รู้สึก

"ทำบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชิน" ผมว่า

ร่างเล็กจึงค่อยๆ เปิดเปลือกตาตัวเองขึ้นมาช้าๆ พลางเหล่มองผมอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก แพขนตางอนยาวกับคิ้วทรงสวยกำลังขมวดมุ่นชนกันแน่น ทำให้ผมเผลอหลุดขำออกมา ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นตีแขนผมเบาๆ ด้วยท่าทางที่อ่อนแรง

"แทพูดบ้าอะไรเนี่ย"

"เอ้า พูดเรื่องจริง"

เมื่อเห็นผมตอบหน้าตาเฉย ท่าทางเขินๆ นั่นก็รีบพลิกตัวหันหนีไปอีกทาง ด้วยความที่ไม่กล้าสบตาเพราะใบหน้าตัวเองกำลังกลับมาขึ้นสีอีกครั้ง แต่ผมก็ยังขยับตัวตามเข้าไปเบียดแก้มลงใกล้ๆ กับเธอ พยายามหาเรื่องก่อกวนไม่เลิกซักที

ก็ผมอยากแกล้ง ยัยนี่ชอบทำตัวน่าแกล้ง แถมยัง...

น่าจับฟัดอีกรอบ

"จั๊กจี้อ่ะ" ร่างบางเผลอระบายเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อผมเริ่มละเลงหน้าลงไปถูไถใต้ท้ายทอย ฟัดจมูกลงบนไรผมนุ่มนิ่มจนมินอาหดคอตัวเองแทบไม่ทัน

ตัวหอมชะมัด หลงว่ะ

"มินอาไม่ไหวแล้ว อยากนอนจัง" เธอบ่นอย่างงัวเงียในขณะที่พลิกตัวหันกลับมาหลังจากที่โดนผมแกล้งไซร้หลังคอก่อกวนไม่หยุดจนไม่รู้จะทำยังไงนอกจากยอมหันหน้ากลับมาหาผมอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

"ก็นอนไปสิ ใครห้าม"

"แต่แทแกล้ง..."

"ไม่ได้แกล้ง" ริมฝีปากแสยะยิ้มร้าย จนเธอทำหน้าแปลกใจ "แค่อยากต่ออีกรอบ"

"ห๊ะ?"

"อีกรอบไม่ได้เหรอ"

พอได้ยินจนแน่ใจ ใบหน้าหวานก็อ้าปากหวอพร้อมกับแสดงท่าทางเหลือเชื่อขึ้นมา ในขณะที่ผมเริ่มสอดมือเข้าไปใต้ร่างคนตัวบางรั้งตัวเธอให้เขยิบเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจซึ่งรดอยู่บนข้างแก้มอุ่นร้อน

"แต่แททททททท มินอาไม่ไหวแล้วนะ"

เสียงหวานเล็กเริ่มโวยวาย แสดงอาการลนลานเมื่อโดนผมกดฝังจมูกลงไปบนซอกคอขาว ทั้งที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยซักนิด พร้อมทั้งพยายามใช้มือของตัวเองดันใบหน้าผมให้ออกห่าง แต่มือเล็กๆ กลับถูกมือใหญ่ๆ ของผมรวบไว้ได้ด้วยมือเดียว

ขัดขืนตอนนี้ไป มันจะไปมีประโยชน์อะไร

ก็ในเมื่อเธอชอบทำตัวให้ผมรู้สึกอยากขึ้นมาเองนี่นา

มันยังรู้สึกต้องการไม่หายซักที เธอจะรู้บ้างมั้ยนะ ว่าตอนนี้ใต้ล่างของผมมันเริ่มกลับมาแข็งชันขึ้นทุกครั้งที่สัมผัสโดนผิวเนื้อเนียนใสพวกนั้น ทั้งกลิ่นกาย ทั้งเสียงหวาน ทั้งความรู้สึก มันคอยแต่จะบงการความต้องการ ราวกับหลงใหลไปกับร่างกายเธออย่างไม่รู้จักจบ ผมมัวเมาไปกับมินอา ปล่อยตัวเองให้ตกลงสู่เบื้องลึกของความอยากได้ อยากครอบครองไม่รู้จักเบื่อ

"ก็แค่นอนเฉยๆ เอง มันยากตรงไหน"

"ไม่เอา เหนื่อยแล้ว แท อย่าสิ...อุ๊บ!~"

และก่อนที่เสียงเล็กจะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ ผมก็จัดการปิดปากเธอไว้ บดคลึงเข้าไปด้วยริมฝีปากของตัวเอง ปลายลิ้นสอดแทรกฉกชิมโดยไม่สนใจเสียงห้ามปรามหรือสิ่งอื่นใด ร่างกายโหมร้อนขยับแนบชิดติดกันจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว พร้อมกับการกระทำที่เร่าร้อนซึ่งกำลังจะเกิดขึ้นซ้ำสองระหว่างเราสองคนภายในค่ำคืนที่แสนยาวนาน

(70%)





















(Minah' Part)

แสงแดดในยามเช้าสาดส่องประกายผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาภายในห้องสี่เหลี่ยม กระทบเข้ากับเตียงนอนขนาดใหญ่ ซึ่งมีร่างบางกำลังนอนหลับไหลอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนานุ่ม เคลื่อนที่ขดตัวก่อนที่จะค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาช้าๆ เมื่อรู้สึกว่ากระไออุ่นที่ตัวเองได้นอนกอดมาตลอดทั้งคืนนั้น หลงเหลือเพียงแค่หมอนข้างเข้ามาทดแทน ท่อนแขนเล็กจึงรีบดันร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งด้วยความสะลึมสะลือ พลันสายตาก็เคลื่อนที่มองสอดส่องไปทั่วทุกมุมห้อง แต่กลับไม่พบกับความอบอุ่นที่ว่า

แทหายไปไหน?

นี่คือคำถามแรก ซึ่งผุดขึ้นมาในหัวของฉัน ก่อนที่มันจะถูกแทรกด้วยอาการปวดเมื่อย อ่อนล้า ไปทั่วทั้งตัว ภาพความทรงจำที่แสนเร่าร้อนของคืนเมื่อวานหลั่งไหลเข้ามาจนต้องรีบมุดหน้าลงกับผืนผ้านวม หัวใจเต้นระส่ำ อย่างกับว่าพอนึกขึ้นมาทีไรมันก็เขินจนแทบทนไม่ไหว ฉันกับแทในที่สุดก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกจนได้

เมื่อวานกว่าจะได้นอนเวลาก็ล่วงเลยมาจนเกือบตีสามกว่าๆ แทเร่งเร้า ทรมานร่างกายฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า สัมผัสที่เขามอบให้มันทั้งหนักหน่วง รุนแรง และ หอมหวาน หากแต่มันกลับกลายเป็นการทรมานที่รู้สึกดีมากจนแทบทำให้ร่างกายฉันหลอมละลาย ถึงมันจะรุนแรง แต่เขาก็ทะนุถนอมฉันอย่างอ่อนโยน ราวกับว่ามันเป็นความฝันที่ฉันสามารถนอนกอดเขาได้ตลอดทั้งคืน ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นหอมจากตัวแท และกระไออุ่นของเขา ทุกๆ อย่างมันกำลังทำให้ฉันจมลึกไปกับความรู้สึกหลงใหลจนแทบจะถอนตัวเองออกมาไม่ได้ ใช่...ฉันชอบอ้อมกอดของแทมาก

กอดของเขามันทำให้ฉันอบอุ่น และ หลับสบาย

หากลองนึกย้อนกลับไป ฉันอาจเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ ก็ได้ที่ตัดสินใจพูดอะไรแบบนั้นออกไป คำว่า 'แทกอดมินอาหน่อยได้มั้ย' นั่นอาจจะหมายถึงกอดก็จริง แต่ลึกๆ แล้ว มันก็คือการที่ฉันต้องการให้เขาโอบกอด ต้องการให้เขาสัมผัส ทุกๆ อย่าง ฉันอยากให้แททำแบบนั้น ใจของฉันมันสกปรกลามกไปหมดแล้ว นับตั้งแต่ที่ฉันต้องการเขา

เพราะว่ามันดิ่ง ข้างในใจมันรู้สึกเจ็บปวด พอได้รู้เรื่องของจองมิล มันทำให้ฉันอึดอัดจนแทบพูดอะไรไม่ออก ฉันเสียใจและน้อยใจแทมาก ราวกับว่าทุกอย่างที่เขาทำให้ฉัน จองมิลก็เคยได้รับมันมาแล้วเหมือนกัน ไม่รู้สิ ตั้งแต่ที่เห็นรูปในกระเป๋านั่น ราวกับมันกลายเป็นการพ่ายแพ้อย่างเต็มรูปแบบ

ไม่มีอะไรที่ฉันสามารถสู้จองมิลได้เลย แม้เธอจะตายไปแล้ว แต่ใจของแทก็ยังอยู่ที่เธอ

นับตั้งแต่ที่ฉันได้รู้จักกับเขา สิ่งที่เขาทำไม่ดีกับฉันต่างๆ นาๆ นั่นก็เป็นเพราะว่าเขาต้องการแก้แค้นให้กับผู้หญิงที่เขารัก ที่เขาทำร้ายฉันสารพัด นั่นก็เป็นเพราะผู้หญิงที่พี่ชายฉันเป็นตัวต้นเหตุทำให้เธอต้องฆ่าตัวตาย

เขาทำทุกอย่างก็เพื่อเธอ เพื่อผู้หญิงที่ชื่อ 'จองมิล' ตลกดีใช่มั้ยล่ะ ที่ฉันรู้สึกอิจฉาคนที่ตายไปแล้ว

เพราะแบบนั้นล่ะมั้ง ฉันเลยรู้สึกต้องการเขาขึ้นมา ถึงจะรู้ว่าไม่มีวันที่ฉันจะสู้อะไรจองมิลได้ แต่ในเวลานั้นฉันต้องการแทมากจริงๆ มันหน่วงไปหมด ทั้งความรู้สึกโหยหา น้อยใจ ผิดหวัง และอยากเอาชนะ ทุกอย่างนำพาให้ฉันตัดสินใจที่จะเปิดประตูห้องน้ำออกแล้ววิ่งเข้าไปกอดเขาไว้ แค่ตอนนั้นที่คิดไว้เพียงอย่างเดียวคืออ้อมกอดอุ่นๆ จากแท ร่างกายมันก็พุ่งออกไปแทบจะในทันที

กอดของเขามันช่วยเยียวยา และ ปลอบประโลมฉันได้ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าแทคือคนที่ทำให้ฉันรู้สึกแย่ แต่ในเวลาเดียวกันเค้าก็เป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกดี

ในเวลานั้นฉันไม่คิดอะไรอื่นอีก

ขอเพียงแค่ได้กอด ได้สัมผัส ได้อยู่ใกล้ๆ ทุกอย่าง

ถึงจะรู้ว่าไม่สามารถแทนที่จองมิลได้...แต่ฉันก็ยังต้องการ

ถึงจะรู้ว่าตัวเองกำลังเสียใจ คาใจมากมายขนาดไหน แต่ฉันก็ยินดี

ความคิดฉันมันอาจจะบ้าบอไปหมดแล้วก็ได้






แต่ว่าแค่ตอนนั้นจริงๆ

ที่ฉันต้องการเพียงแค่เขา...






มันอาจจะฟังดูบ้านะ แต่ฉันแค่คิดว่า รอให้เค้าเป็นฝ่ายพร้อมที่จะเปิดใจ ยอมเป็นคนเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฉันฟังเอง บางทีมันอาจจะดีกว่า

ถึงจะรู้สึกคาใจมากแค่ไหน แต่จากที่เห็น เรื่องของจองมิล ดูมีผลกระทบกับแทมาก

และฉันมั่นใจ ว่าสำหรับเขามันคือเรื่องใหญ่

เพราะฉะนั้น ฉันไม่กล้าที่จะถามหรือเซ้าซี้ในเรื่องที่ฉันคาใจได้หรอก ในเมื่อมันส่งผลกระทบต่อความรู้สึกแทถึงขนาดนี้ ผลลัพธ์มันอาจจะออกมาแย่ยิ่งกว่าถ้าขืนฉันยังดันทุรัง เพราะงั้นขอยอมเป็นคนที่เก็บความไม่สบายใจนี้ไว้คนเดียวดีกว่าการที่เราจะต้องมานั่งอึดอัดแบบนั้นใส่กันจนแทเลือกที่จะเดินหนีขึ้นไปแบบนั้น

ฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก ฉันจะเป็นฝ่ายที่รอเอง

หวังว่าซักวัน เขาคงพร้อมที่จะเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้ฉันฟัง...

เพียงแต่ตอนนี้กลับไม่รู้ว่าเจ้าตัวหายไปอยู่ที่ไหน เพราะข้างๆ เตียงกลับว่างเปล่า หลงเหลือเพียงแค่หมอนข้างกับชุดชั้นในที่กระจัดกระจาย

โอ๊ยยยยยยย~ ทำไงได้อ่ะ เมื่อคืนเผลอหลับไปทั้งสภาพนั้น เสื้อผ้าก็ไม่ได้ใส่ เขินจะตายอยู่แล้ว

พอรู้ทั้งแบบนี้ฉันก็รีบกระเด้งตัวเองออกจากผ้าห่มพร้อมทั้งวิ่งเข้าห้องน้ำทันที ความปวดเมื่อยเล่นงานทำให้แข้งขาล้าอ่อนแรงจนแทบจะล้มทั้งยืนแต่ก็ต้องทรงตัวไว้ให้อยู่ จัดการอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย พร้อมกับวิ่งลงไปยังชั้นล่าง คิดไว้ว่าอยากจะเจอหน้าเขาเร็วๆ อยากจะเห็นหน้าแทไวๆ เขาอาจจะกำลังนั่งดูทีวีหรือเล่นแมคบุ๊คอยู่ข้างล่างก็ได้ ซึ่งมันก็เป็นไปตามคาดเพราะแทอยู่ข้างล่างจริงๆ แต่ฉันไม่ได้เห็นเขานั่งเล่นคอม หรือดูทีวีแต่อย่างใด ฉันเพียงแต่ได้ยินเสียงเขาดังแล่บออกมาจากด้านนอก เหมือนกำลังคุยโวยวายอยู่กับใครซักคนหนึ่ง

พอลองเปิดประตูออกไปก็เห็นว่าร่างสูงกำลังยืนล็อคคอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไว้ เธอดิ้นทุรนทุรายพร้อมทั้งแหกปากโวยวาย พยายามแกะมือคนใจร้ายที่แกล้งรัดคอเธอจนแทบหายใจไม่ออก

"พี่แทฮยอง โอ๊ยยยยยย~ ปล่อย...มีจองหายใจไม่ออก"

"เมื่อวานทำอะไรไว้! อย่าให้ต้องพูด"

"บอกว่าขอโทษไง โถ่~ พี่ควรอภัยให้น้อง"

"ชอบยุ่งไม่เข้าเรื่องทุกที ฆ่าซะเลยดีมั้ย"

"แง้~ ไม่ฆ่าาาา ไม่เอานะพี่ อนาคตหนูยังอีกยาวไกล ที่สำคัญคือยังหาผู้ไม่ได้"

"ยังจะแรดอีก รู้มั้ยว่าฉันใจดีแค่ไหน ไม่หักเงินเดือนป้าไปก็ดีเท่าไหร่แล้วห๊ะ อีเด็กบ้า!"

"มีจองลืมนึกไปจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจ โอ๊ยยยยย~ ปล่อยมีจองไปเถอะ"

น้องมีจองนั่นเอง เธอกำลังแหกปากโวยวายโดยมีแทล็อคคอไว้ ทั้งคู่ดิ้นไปดิ้นมากอดรัดฟัดกันอยู่หน้าบ้านโดยไม่รู้ตัวว่ามีฉันที่กำลังยืนมองดูพวกเขาแบบขำๆ

ทั้งคู่ดูสนิทสนมกัน แทดูเอ็นดูน้องมีจองมาก ทั้งสองคนเล่นด้วยกันเหมือนเด็กๆ ถึงแทจะเล่นกับน้องแรงไปบ้างจนฉันนึกสงสารอยู่หน่อยๆ แต่มันก็น่าเอ็นดูไปอีกแบบ อันที่จริงมีจองเองก็ถือเป็นเด็กที่น่ารักมากคนหนึ่ง ทั้งบุคคลิก ทั้งการพูดจาที่ดูเป็นมิตรเข้ากับคนง่าย ขนาดฉันที่เพิ่งรู้จักได้ไม่นานยังรู้สึกว่าเธอเป็นเด็กดีเลย เอาจริงๆ น้องเขาน่ารักด้วยแหละฉันเลยอดเอ็นดูไม่ได้

"พี่แทฮยอง น้องจะตายแล้ว แค่กๆ"

"สมน้ำหน้า ชอบแส่เรื่องคนอื่นดีนัก"

"พี่~"

"ฮะๆๆ...อุ๊บ!"

ยะ แย่แล้ว ในที่สุดฉันก็เผลอหลุดเสียงหัวเราะออกไปจนได้ ดูดิ! ทั้งสองคนพากันหันมามองหน้าฉันเป็นตาเดียว แถมแทยังส่งสายตาอึ้งๆ มาให้ด้วย ในขณะที่มีจอง เธอกำลังทำหน้าราวกับเห็นฉันเป็นความหวังของหมู่บ้าน

"พี่มินอาาาาา~" พร้อมกับเสียงร้องโอดครวญซึ่งถูกปล่อยออกมา มีจองดิ้นๆ ให้ตัวเองหลุดออกจากแขนแข็งแรงที่กำลังล็อคคอเธอไว้จากตัวการซึ่งกำลังยืนอึ้งอ้าปากค้าง พลันวิ่งตรงเข้ามาหลบอยู่ที่ด้านหลังฉัน มือเล็กกอดแขนไว้พร้อมกับน้ำเสียงที่น่าสงสาร "ช่วยน้องด้วย พี่แทฮยองจะฆ่าน้อง"

"ฮะๆ แทรังแกน้องทำไมเนี่ย" ฉันว่า

แทจึงรีบปิดปากแล้วกลับมายืนเก๊กท่าล้วงกระเป๋า ทำเหมือนไม่ใส่ใจ แต่สายตาแอบลอบมองมาที่มีจองอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ ฉันเห็น ฮ่าๆ

"พี่แทฮยองเขาเครียดเพราะมีจองทำให้พี่มินอาต้องคิดมาก"

คราวนี้เป็นฉันที่ต้องหันไปมองหน้าแทพลางเลิกคิ้วถาม จนเจ้าตัวขมวดคิ้วมุ่นส่งสายตาอาฆาติแค้นมาให้มีจองหนักกว่าเดิม

"ขอโทษด้วยนะคะพี่มินอา เมื่อคืนพวกพี่คงทะเลาะกันเพราะหนูใช่มั้ย" คราวนี้น้ำเสียงเล็กแสดงออกมาว่ารู้สึกผิดจริงๆ จนฉันต้องหันไปจับแขนปลอบ บอกเธอว่าไม่เป็นอะไร

"ไม่เอาน่า บอกแล้วไงว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ มีจองจะขอโทษพี่ซ้ำทำไม"

"ก็พี่แทฮยองเขากังวลเรื่องนี้มาก พอเห็นหนูทีเขาก็ตรงดิ่งเข้ามาจะดึงทึ้งหัวหนูเลยอ่ะ"

"เฮ้ยๆ"

คราวนี้เป็นแทที่รีบส่งเสียงดักมีจองไว้ ราวกับพยายามจะบอกให้เธอหยุดพูดอะไรไปมากกว่านี้ แต่เด็กคนข้างๆ กลับไม่มีทีท่าสนใจแม้แต่น้อย เธอหันมาป้องปากกระซิบกระซาบข้างๆ หูฉันจนแทลนหนักยิ่งกว่าเก่า เจ้าตัวอ้าปากพะงาบๆ อย่างกับคนจะตะโกนด่าแต่กลับนึกคำด่าไม่ออก

"พี่มินอาจริงๆ พี่แทน่ะใจดี แต่ชอบทำเป็นปากแข็งไปงั้นแหละ พี่มินอารู้ใช่มั้ย"

ฉันพยักหน้ารับ เด็กตัวสูงกว่าจึงคลี่ยิ้มกว้างให้ คราวนี้เธอกระซิบบอกฉันเสียงดัง ราวกับจงใจให้แทได้ยินด้วย

"แล้วพี่รู้อะไรมั้ย พี่แทน่ะห่วงพี่มินอาจะตาย เค้าโมโหมีจองใหญ่เลยบอกว่าเมื่อวานพี่ร้องไห้ด้วย"

"อีเด็กเวร เงียบปากไปเลยนะเว้ย!!" ร่างสูงตั้งท่าเตรียมจะเข้ามากินหัวเด็กข้างหลังฉันแล้ว เพียงแต่มีจองกลับไวกว่า เธอดันตัวฉันให้เข้ามากั้นกลางขวางทางแทไว้ เสียงเล็กเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีร้อนลนจนฉันอั้นเสียงหัวเราะของตัวเองไว้ไม่ไหว ได้แต่ขำไปกับการกระทำของสองคนนี้

"เพราะงั้นพี่มินอาต้องช่วยด้วยนะ อีกไม่นานน้องต้องโดนฆ่าตายแหง"

"ฮะๆๆ จะให้พี่ช่วยยังไงดีอ่ะ"

"พี่ก็แค่ถ่วงเวลาพี่แทฮยองไว้ แล้วมีจองจะรีบหนีไป"

โอ๊ยยยยยย~ น้องคนนี้กำลังทำฉันขำ คิดดูสิ ตอนนี้แทพยายามจะคว้ามือเข้ามาจับตัวมีจองไว้โดยมีฉันขั้นอยู่ตรงกลาง สภาพตอนนี้เลยเหมือนถูกเขากอดทั้งที่เอื้อมมือสะเปะสะปะไปทางด้านหลัง โดยที่ฉันถูกประกบหน้าหลังวุ่นวายกันอยู่แค่สามคน แต่ในวินาทีนั้นเองที่เหมือนจะได้โอกาส ซึ่งมีจองเองก็ไม่รอช้า เธอรีบดึงตัวฉันเข้ามาขวางทางแทไว้มากกว่าเดิม พร้อมทั้งใส่เกียร์หมาวิ่งหนีหน้าตั้งออกไปจากตรงนี้ทันที

"ไปนะพี่"

"เฮ้ยยยย~ หยุดเลยนะเว้ยย"

เด็กรูปร่างผอมบางไม่สนใจเสียงขู่คำรามที่เหมือนกับเสือดุร้ายของแทเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำ นอกจากจะไม่กลัวแล้ว ยังหันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่อีกจนร่างสูงได้แต่กัดฟันกรอดๆ จ้องเขม็งอย่างอาฆาติแค้น จนฉันได้แต่ยืนขำ จับแขนเขาไว้ไม่ให้วิ่งตามน้องไป แทดูจะหัวเสียมาก

"อีเด็กเปรต สงสัยต้องหักเงินเดือนแม่มันจริงๆ แล้วมั้ง"

"ไม่เอาน่า น้องน่ารักออก"

"น่ากระทืบสิ เด็กบ้า! กวนโมโหชิบหาย"

ริมฝีปากหยักหนายังคงบ่นอย่างหัวปั่นไม่เลิก ในขณะที่มีจองวิ่งจนลับสายตาหายไปแล้ว คนตัวสูงจึงค่อยๆ หันกลับมาจ้องเขม็งฉันแทน

"หัวเราะอะไร"

น้ำเสียงดูเหมือนจะหงุดหงิดหน่อยๆ ทว่า กลับไม่ได้จริงจังมากมาย แต่ก็ทำให้ฉันรีบหุบปากที่กำลังขำอยู่ลงได้ อุ้ยยยย...ลืมตัวไปอ่ะ โดนดุแหงเลย

"ขะ ขอโทษ"

"ตลกมากมั้งเนี่ย" เขายังคงกระแทกเสียงใส่ ทำเป็นกระฟัดกระเฟียดอยู่คนเดียว จนฉันแทบจะหงอยลงไปถนัดตา ตายแล้วววว~ แทกำลังหงุดหงิดอยู่จริงๆ ด้วย ให้ตายเหอะ เมื่อกี้ก็ดันดีใจมากไปหน่อยที่รู้ว่าแทเป็นห่วง แต่ก็ไม่น่าไปหัวเราะเขาเลยอ่ะ ทำไงดี

"มะ มินอาขอ..."

"ล้อเล่นน่า" เพียงแต่น้ำเสียงทุ้มต่ำกลับดังแทรกขึ้นพลันสัมผัสจากมือหนาก็เอื้อมเข้ามาลูบผมฉันด้วยความเอ็นดู ปลุกเรียกเสียงหัวใจให้กลับมาเต้นตึกตักอีกครั้ง "ไม่ได้โกรธอะไรซักหน่อย"

แทททททททททท...เกือบทำฉันใจหายแน่ะ รู้มั้ยยย~

ฉันอมยิ้มออกมาทันที อีตานี่เดี๋ยวนี้แกล้งฉันด้วย คนอะไรไม่รู้โคตรจะกวนประสาท แต่พอเป็นงี้แล้วมันอดยิ้มไม่ได้จริงๆ นะ เขากลายเป็นคนจอมกวนแบบนี้ไปแล้วใช่มั้ย โอ๊ยยยยย จะบ้าตาย ฉันปล่อยให้แทยืนเล่นผมฉันไว้ทั้งแบบนั้น ก่อนที่มือเรียวจะค่อยๆ ยื่นเข้ามาสอดผสานด้วยกันกับมือฉันไว้

"ไหนๆ ก็ตื่นแล้ว วันนี้ยังอยากเที่ยวอยู่มั้ย"

คำถามนี้ได้แต่ทำให้ฉันรีบเงยหน้าขึ้นไปมองสบเข้ากับนัยน์ตาเรียวรีด้วยความตื่นเต้นทันที พลางรีบพยักหน้ารับอย่างอดใจรอไม่ไหว อยากเที่ยวใจจะขาด อยากไปถ่ายรูป เดินดูโน่นนี่ จนแทเผยรอยยิ้มมุมปากอ่อนโยนออกมาน้อยๆ

"อืม งั้นก็ไปกัน"

"หือ? จะไปเลยเหรอ"

"เออดิ วันนี้เดี๋ยวจะพาเที่ยวเอง"

ไม่รอช้า มือหนาอีกข้างจัดการกดรีโมทปลดล็อคประตู แล้วเดินจูงฉันนำขึ้นรถไป สิ่งที่เขากำลังทำให้ทุกอย่าง ไม่รู้ว่ามันมาจากใจหรือว่ายังไง แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกมีความสุขมากจนแทบทนไม่ไหว

มันเหมือนกับว่าฝันไป...ฝันที่เป็นความจริง

ฉันหวังแค่ว่าทริปนี้ อาจจะทำให้แทรู้สึกดีกับฉันหมือนอย่างที่ฉันรู้สึกดีกับเขา บางทีมันอาจจะช่วยทำให้ความเกลียดชังในใจแทลดลงไปได้บ้าง

และบางทีมันอาจจะช่วยเยียวยาความรู้สึกของเราไปด้วยกัน ทดแทนด้วยความรู้สึกใหม่ๆ

เหมือนอย่างที่ฉันถูกเยียวยาจนเริ่มคิดอะไรที่ไม่ควรคิดออกไป

ไม่อยากจะยอมรับเลย แต่ว่าตอนนี้ฉันคง...ชอบแทเข้าให้แล้วจริงๆ


(100%)


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -






ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ v bts gif
มินอา หนีพี่ไม่รอดหรอก คืนนี้ยอมตกเป็นของพี่ซะดีๆ~ // *พร้อมกับทำหน้ายิ้มร้าย 


TALK
หลังจากที่เค้าซัมติงกันแบบหวานฉ่ำ แทก็ยังอ่อนโยนไม่หยุด
ตั้งแต่เปิดทริปมา โลกทั้งใบก็เริ่มกลายเป็นสีชมพูสำหรับน้องไปซะแล้ว
เอาจริงๆ เราคิดไว้ว่าโดยพื้นฐานนิสัยแทในฟิคเรื่องนี้ แทเป็นคนใจดี แต่ซึน
ห่วงนะ แต่ก็เขิน ไม่ค่อยจะกล้ายอมรับอะไรซักเท่าไหร่
บางทีก็เลี่ยงที่จะบอกโดยการทำอะไรตรงข้ามกับความรู้สึกตัวเองไปบ้าง หวงแรงหึงแรง
พี่เสือเราปากแข็ง แถมยังชอบสับสนกับความคิดตัวเอง อย่างที่เราเคยเขียนในฟิคไป
แทฮยองในฟิคเรื่องนี้ ไม่เก่งเรื่องความรัก เรื่องบางเรื่อง เขาไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้
ซึ่งมันแตกต่างกับน้องมาก ที่พอรู้ว่าตัวเองเริ่มชอบแท ก็หน่วงไปเลย
เพราะโดนเรื่องของจองมิล สำหรับน้องในตอนนี้ แค่กำลังคิดว่าตัวเองสู้อะไรจองมิลไม่ได้เลย
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา แทเหมือนจะเริ่มเรื่องทุกอย่างก็เพราะสาเหตุของจองมิล
น้องรู้ทั้งรู้ แต่ก็ดันชอบไปแล้ว ทำไงได้ อย่างน้อยพอรู้ตัวว่าชอบ ใจก็แค่อยากได้กอดอุ่นๆ
มาช่วยปลอบประโลมซักนิดก็ยังดีเนอะ ตอนนั้นน้องก็คงคิดแค่ว่าอยากให้แทกอดน้องไว้ก็พอ
จึงเป็นที่มาของ NC นะเค๊อะแซ่บมั้ย ไรท์ไม่ค่อยมั่นใจ เพราะไม่เก่งเรื่องสำนวนภาษาเท่าไหร่
เพราะงั้นเลยกังวลมาก ถ้าทุกคนชอบไรท์ก็ค่อยโล่งใจขึ้นมาได้บ้างเนอะ
ช่วงนี้ไรท์กำลังลุ้นไปกับการรอคอยการกดบัตรคอนเพิ่มรอบ
ไรท์พลาดรอบแรกไปเลยตั้งหน้าตั้งตากับการกดบัตรในรอบนี้มาก
ตอนกดไม่ได้นี่รู้สึกดิ่งมากจริงๆ นะ อย่างน้อยซักครั้งก็อยากจะไปดูบัง ไปเอาบรรยากาศ
พอรู้ทีหลังว่าเค้าเพิ่มรอบ เลยหวีดลั่นบ้านเลยจ้าาา ฉันจะไปเอาหน้างานให้ได้55555
(ช่วงงานมาม่าที่ผ่านมา บ้านก็แตกไปรอบนึงแล้ว55555)
เหมือนเดิมจ้าา ชอบก็อย่าลืมเฟ้บไว้อ่าน
ถ้าอยากให้ไรท์กลับมาไวๆ อย่าลืมเม้นต์เป็นกำลังเรียกไรท์ให้กลับมาปั่นต่อเร็วๆ
ขอขอบคุณทุกๆ คอมเม้นต์ที่คอยเป็นกำลังใจให้ไรท์อย่างเสมอมานะค๊า
เห็นแบบนี้แต่ไร์ก็ตามอ่านทุกอันเลย ชอบมากๆ ชอบที่ทุกคนอ่านนิยายไรท์
แล้วสนุกไปกับพี่แทแทของเรา ชอบที่คอยเชียร์ คอยสนับสนุนกันมาตลอด
รักทุกคนมากจริงๆ ถ้าหากไม่มีเม้นต์ที่น่ารักๆ แบบนี้คอยให้กำลังใจ ฟิคนี้ก็คงจะเดินมาจนถึงตอนนี้ไม่ได้
ยังไงไรท์ก็อยากจะขอขอบคุณทุกคนมากๆ อีกครั้งนะค๊า แล้วก็จะบอกอีกว่า ไอเยิฟยูวววว มากจ้า มุ๊ฟๆ


*สปอย* ตอนหน้า
อยากรู้เรื่องราวในอดีตของแทมั้ย
แล้วจองมิลเป็นคนยังไง ชินยู (พี่ชายของมินอา) ทำอะไรไว้
มันจะถูกเปิดเผยออกมาในตอนหน้าแล้วนะ


สามารถพูดคุยติดต่อทวง NC ทวงฟิค ได้ที่...
Twitter : @shampeeyong
(เพิ่งสมัครแอคใหม่เพิ่ม สิงอยู่ในนี้บ่อยทุกครั้งที่นั่งเล่นโทรศัพท์
เข้าไปคุยเล่นกันได้น้า
ฝากติด #แทแทคนใจร้าย เม้ามอยเรื่องนี้กันได้จ้า)



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



ฝากฟิคเรื่องของพี่จมิงด้วยนะค๊าบบบ
เนื้อเรื่องของสองฟิคนี้จะอยู่ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน ตัวละครรู้จักกัน
โดยที่เรื่องของแทแทจะเกิดขึ้นก่อนหลังจากได้เจอกับน้องมินอา
ผ่านไปซักพักเรื่องของจมิงคนซวยก็จะตามมา
ดังนั้นเนื้อเรื่องจึงแยกกัน แตกต่างคนละแนว เพราะงั้นอ่านได้ไม่งงจ้า

ใครอยากเห็นชิมชิมดวงซวย จิ้มโลด)




ส่วนฟิคใหม่ล่าสุดของไรท์ คือเรื่องนี้เลย
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องไหนเลยนะคะ แยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง
เป็นอีกเรื่องใหม่เลย แนวดาร์กไซด์แฟนตาซ๊ อย่าลืมแวะเข้าไปน้า~

คุณชายแทแทคนเอาแต่ใจ อย่าลืมจิ้มๆ)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 247 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #384 3ulinlin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 06:08

    โอ้ยมีจองงง น่ารักกันจังวะ เเง

    #384
    0
  2. #349 fanfin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 09:34
    น่ารักมากจริงๆนะ คือต่างกับตอนเเรกฟ้ากับเหว
    #349
    0
  3. #348 fanfin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 09:34
    เขิลมากเลยค่า นั่งอ่านncยิ้มไปด้วย เค้าเหมือนคนบ้าเเล้ว5555
    #348
    0
  4. #347 fanfin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 09:33
    หวานสะจริงๆ
    #347
    0
  5. #312 easy rose (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 21:32
    ไรท์มันเป็นNC ที่น่ารักมากกกกกอ่านไปยิ้มไปโอ้ยยยยยยยย น่ารัก

    ไม่ไหวแล้วววววว
    #312
    0
  6. #213 SNsolo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:43
    งื้อออ สนุกมาก แทอ่ะบทจะดีก็ดีเวอร์ ตอนหน้าจะได้รู้เรื่องราวแล้ว /แล้วพี่ชายจะกลับมาไหมอ่ะ? อยากรู้อ่ะ หรือลมหายตายจากไปแล้ว...
    #213
    0
  7. #173 scintilla (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 22:12
    จองกุกเป็นไงบ้าง 555
    #173
    0
  8. #172 I'm Beauty (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 17:08
    แทโหดอะ ทึ้งหัวมีจองเลยหรอ555555555
    #172
    0
  9. #171 lovelove (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 11:51

    เเทอ่อนโยน น่ารักกกกก

    #171
    0
  10. #170 molobee_kk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 07:22
    ยอมให้ทั้งกายและใจแล้วนะแท
    #170
    0
  11. #169 TaoToa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 02:12
    แทน่ารักกกก
    #169
    0
  12. #168 TaeTan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:49

    อยากอ่านต่อแล้ววว สู้ๆนะคะไรท์

    #168
    0
  13. #167 ITG_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:48
    สู้ๆฮะ แงงงงงงงเขินแทนน้องเลย
    #167
    0
  14. #166 bns (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:37

    ขอให้แทแทอ่อนโยนกับน้องไปนานๆน้า

    #166
    0
  15. #165 ยืนฉี่ริมแม่น้ำ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 18:56

    แล้วเมื่อไหร่จะได้เคลียร์ บทนี้ผิดซีนสุด

    #165
    0
  16. #161 molobee_kk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 06:42
    โอ้ยยฟิน~ น่ารักจริงจริ๊งงงง งอนง้อกันเนี้ย
    #161
    0
  17. #160 Hmc99 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 03:46
    แซ่บปะจ๊ะ555
    #160
    0
  18. #159 rainyy95 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 01:41
    เหม็งความรักจริงๆเลย แล้วไม่ใช่พอกลับจากทะเลตะตีกันอีกอะ กลัวววว
    #159
    0
  19. #158 bns (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 00:40

    แทดีกับมินอาแบบนี้ไปนานๆเลยนัะ ปล.ไรท์คะ ไม่ไหวค่ะ จาเปงลมมมมมม กรี้ด

    #158
    0
  20. #157 larmeschonesa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 00:03
    ยอมรับว่ารักน้องเถอะ
    #157
    0
  21. #156 TeaTan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 22:49

    งื้ออออ เขินนนนน????????????

    #156
    0
  22. #155 kwanoy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 01:41
    มาต่อเร็วๆน้าาาา~
    #155
    0
  23. #154 TaeTan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 16:53

    งื้อออ อยากอ่านต่อแล้วววว สู้ๆนะคะไรท์

    #154
    0
  24. #153 larmeschonesa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 00:36
    ง้อน้องเลย สงสารน้อง
    #153
    0
  25. #152 I'm Beauty (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 00:04
    ไป!ง้อ!น้อง!
    #152
    0