[ BTS X YOU ] All I GOT.

ตอนที่ 1 : All I GOT || Intro (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 186 ครั้ง
    30 ก.ย. 61

"ถ้ากูบ้าทำร้ายคนอื่น มึงก็คงจะไม่ว่าอะไร..."


ALL I GOT.

Intro



"แม่งเอ๊ย!"

ผมสบถด้วยอารมณ์หงุดหงิด เมื่อรู้ว่าร่างกายตัวเองเริ่มเกิดอาการผิดปกติซึ่งไอออกมาเป็นของเหลวสีแดงสด แก้วเหล้าถูกกระแทกวางลงบนโต๊ะอย่างรำคาญใจ พอๆ กับที่มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาปาดคราบเลือดออกจากริมฝีปากตัวเองอย่างลวกๆ เอาเข้าไป เอาให้แม่งตายๆ ไปเลย ในเมื่อตัวผมมันก็ไม่มีอะไรให้สูญเสียแล้ว

ตายๆ ไปซะได้ก็ดี ช่างแม่งให้หมด!

"มึงพอได้แล้วแท พอ..."

เสียงของไอจีมินที่พยายามห้ามปรามจนผมต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง ผู้ชายผิวขาวดวงตาคมโตซึ่งกำลังนั่งจ้องผมอย่างเหนื่อยใจ แน่นอนว่าผมกับมันรู้จักกันมานาน อายุเท่ากันแต่กลับอยู่ต่างมอ มันเป็นเพียงคนเดียวที่ชอบโผล่หัวตามมานั่งกินเหล้าเป็นเพื่อนทุกวัน ถึงแม้ความตั้งใจจริงคือการมาเอาผู้หญิง แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยหามผมกลับคอนโดได้ในเวลาที่เมาจนแทบไม่รู้สึกอะไร ถึงแม้จะชอบทำตัวปากดีไปบ้าง วอแวกับชีวิตผมไปบ้าง แต่ก็เป็นหนึ่งในน้อยคนที่ผมจะรู้สึกไว้วางใจ มันเอื้อมมือเข้ามากระชากแก้วเหล้าที่ผมกำลังทำท่าจะยกกระดกรวดเดียวให้หมดราวกับเห็นว่าเป็นน้ำเปล่าก่อนจะเทราดลงไปบนพื้นอย่างไม่ไยดี

"แดกเยอะไปละ อาการหนักขึ้นทุกวัน"

นั่นจึงทำให้ผมตวัดมองมันด้วยหางตา แสดงว่าไม่พอใจอย่างรุนแรง "เอามา"

"สภาพมึงตอนนี้ทุเรศชิบหาย"

"อย่าเสือก" ผมคว้าแก้วกลับมาใหม่พร้อมทั้งรินเองแดกเอง

จะเป็นจะตายยังไงมันก็เรื่องของกู ใครหน้าไหนก็อย่ามา 'เสือกเรื่องของผม

"เป็นหมาบ้าหรือไงวะ"

มันยังคงแค่นเสียงใส่ กรอกสายตาคมโตไปมาอย่างหงุดหงิด ใช่...ผมรู้ รู้ว่ามันเป็นห่วง แต่ตอนนี้ผมไม่อยากยุ่งกับใคร ผมอยากจะทำอะไรก็ได้ที่ผมอยากจะทำ

"พอเหอะ แดกให้ตายยังไงเขาก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหามึงหรอก"

แต่คำพูดของมันกลับทำให้ผมชะงัก

ใช่! มันเป็นเรื่องจริง เธอไม่ฟื้นขึ้นมาหาผมหรอก เธอไม่มีวันกลับมาหาผมอีกตลอดการ นับตั้งแต่วันนั้น วันที่เธอได้จากผมไป

จากไปอย่างไม่มีวันหวนคืน

ใช่...เธอตายแล้ว

และสิ่งที่กำลังตามหลอกหลอนไม่หยุด คือผมไม่สามารถรับความจริงในข้อนี้ได้

ผมทรมาน ทรมานจนแทบจะทนไม่ไหว ในหัวผมมีแต่เธอ

ผมคิดถึงเธอ...คิดถึงมากมายเหลือเกิน

"เงียบปากไป กูรำคาญ"

ผมเสียใจ ตลอดเวลาสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ใจของผมร้องไห้จนแทบบ้า ไม่มีอารมณ์จะทำอะไรเลยซักอย่าง

ทำไมเธอถึงทิ้งผมไปนะ ทำไมเธอต้องปล่อยให้ผมอยู่คนเดียว

หากสามารถย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะอยู่กับเธอ จะไม่ปล่อยเธอไปไหน จะโอบกอดเธอเอาไว้ วันนั้นทั้งวันจะคอยบอกว่าผมต้องการเธอมากแค่ไหน

เธอไม่น่าจากผมไปเลย...

ผมกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ที่เธอต้องจากผมไป ที่เธอต้องตาย ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะมัน!

เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะไอ้สารเลวนั่นคนเดียว ถ้าไม่มีมัน เธอก็คงไม่ฆ่าตัวตาย!

ใช่แล้ว ทุกอย่างเป็นเพราะมัน...มันคนเดียว!!

คิดได้แบบนั้น ผมก็รู้สึกโกรธจนแทบระงับตัวเองไว้ไม่อยู่ อารมณ์โมโหเริ่มประทุขึ้นอย่างเดือดดาล และมันกำลังทำร้ายใจผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทันทีที่คิดถึงภาพใบหน้าของไอ้ชั่วตัวที่มันคอยแต่จะทำร้าย เหยียบย่ำยีจิตใจของผู้หญิงที่ผมรัก นิ้วมือก็เผลอกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ไม่แน่ใจว่าเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอลล์หรือเปล่า แต่ผมไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดหรืออะไรเลยซักอย่าง

ตอนนี้หลงเหลือเพียงแค่ ความเกลียด ความโกรธแค้น ผมอยากจะฆ่ามัน!

อยากจะทำลายชีวิตมันให้พัง เหมือนกับที่มันทำกับเธอ

จีมินที่เห็นผมนั่งนิ่งไป จึงได้แต่ถอนหายใจ ดูเหมือนจะพอเดาออกว่าผมกำลังคิดถึงเรื่องอะไร มันเองก็รู้เรื่องราวของผมดี และแน่นอนว่าผู้หญิงคนนั้นมันเองก็รู้จักเธอเช่นกัน นั่นจึงไม่แปลกที่ไอจีมินจะรู้สึกเป็นห่วง มือหนาเอื้อมเข้ามาตบบ่าผมเบาๆ ถึงแม้จะไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ที่มันชอบทำตัวแส่รู้เรื่องของผมไปเรื่อย แต่อย่างน้อยๆ ผมก็อุ่นใจที่มีมันอยู่

"เสียใจได้กูไม่ว่า แต่มึงอย่าบ้าทำร้ายตัวเอง"

"..." ผมนั่งนิ่ง มองหน้ามันด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่า

"พรุ่งนี้กูมีเลี้ยงรับน้อง สายรหัสกูพาน้องมาเลี้ยงที่นี่"

"แล้วไง"

"เด็กปีหนึ่งสายกูโคตรน่ารัก มีคนนึงน่าเอาชิบหาย"

"เหอะ"

ผมแค่นหัวเราะ มองหน้ามันทั้งที่เพลียตาจนลืมแทบไม่ไหว บางทีผมอาจจะเมาและกำลังง่วงนอน เพียงแต่สติยังเหลืออยู่ครบทุกอย่าง

"บอกไปมึงอาจจะตกใจ แต่มึงจำเรื่องที่กูเคยเล่าให้ฟังได้ป่ะ" นั่นไง ใครจะไปจำได้วะ เรื่องผู้หญิงมันมีเป็นล้าน ไอ้เวรนี่คัดสรรหาแต่เรื่องเอาหญิงมาใส่ในสมองผมเต็มไปหมดจนหัวแทบจะระเบิด ตั้งแต่ที่รู้จักกันมา มันควงผู้หญิงเล่นไม่ซ้ำหน้ากันเลยซักคนเดียว

"เรื่องอะไร" ผมถามอย่างไม่ใส่ใจ พลางหันไปจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบเข้าเต็มปอดก่อนจะพ่นควันสีขาวออกมา

"เรื่องน้องสาวของไอชินยูไง"

ทันทีที่ได้ยินชื่อของไอ้สารเลวตัวที่ผมเกลียดมันเข้าไส้ ร่างกายผมก็แข็งทื่อ มือชาจนแทบไม่รู้สึกอะไร

เมื่อกี้มันพูดคำว่า น้องสาว ของไอ ชินยู ใช่มั้ย

"เออ มันมีน้องสาวจริง แถมน้องสาวมันก็เป็นหลานรหัสกูด้วย"

ไอชินยู ไอสารเลวตัวที่มันทำให้ผู้หญิงที่ผมรักต้องฆ่าตัวตาย!!

"ไม่อยากเชื่อว่าน้องมันจะน่ารัก แม่งโคตรน่าฟัดอ่ะ"

"..."

"ทำไมมึงนิ่งไปวะ"

มันหันมาถามย้ำราวกับรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง และทันที่ที่มันเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของผมเข้า ไอ้จีมินก็ถึงกับชะงักลงไปในทันที

ใช่แล้ว...ตอนนี้ตัวผมกำลังแสยะยิ้ม

ยิ้มกับความรู้สึกสะใจ สะใจที่เพิ่งคิดถึงอะไรบางอย่างที่น่าสนุกออก

"มะ มึงเป็นอะไร" น้ำเสียงของผู้ชายตรงหน้าเริ่มกระตุกขาดช่วง จีมินเริ่มหน้าเสียเมื่อมันเห็นผมอมยิ้มพร้อมทั้งเลียริมฝีปากตัวเองด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป

"เปล่า ทำไมกูไม่เห็นเคยรู้มาก่อนเลยวะ ว่าไอ้ชินยูมีน้องสาว" ผมถาม มือไม้สั่นไปหมด หัวใจก็เต้นแรง ความรู้สึกตื่นเต้นกับอะไรบางอย่างกำลังเกิดขึ้นในตัวไม่หยุดหย่อน

หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นไอ้ชาติชั่วนั่นมันก็หายหัวไป และในตอนนี้ผมเพิ่งรู้ว่ามันมีน้องสาว แถมน้องสาวมันก็เสือกรู้จักกับไอจีมิน

ทุกอย่างแม่งเข้าทางผมไปหมดเลยว่ะ

"ตอนนั้นมึงกำลังเสียใจอยู่ไง กูเคยบอกไปแล้ว แต่มึงไม่มีกระจิตกระใจที่จะฟังห่าอะไรทั้งสิ้น"

"..."

"แล้วยังไง มึงคงไม่คิดที่จะทำอะไรบ้าๆ อยู่ใช่ป่ะ"

ผมเหยียดยิ้มมุมปาก ก่อนจะกระแทกเสียงลงไปด้วยท่าทีเล่นทีจริง "คิดอะไร กูจะไปทำอะไรได้"

"มึงแน่ใจนะ"

"..." ผมเงียบ เลือกที่จะไม่ตอบ ตอนนี้ในใจผมไม่สนห่าเหวอะไรทั้งนั้น

"ฟังกูนะ น้องมันก็ส่วนน้องมัน" จีมินจ้องผมไม่วางตา ดูท่ามันคงจะเดาความคิดออกว่าผมตั้งใจจะทำอะไรบางอย่าง "มึงอย่าเอามารวมกับเรื่องของผู้หญิงมึง มันไม่เกี่ยวกัน"

"..."

"เข้าใจที่พูดป่ะวะ"

ผมยังคงเงียบ จ้องหน้ามันกลับในขณะที่มือก็กระดกแก้วเหล้าเข้าปากรวดเดียวหมด

 

มึงเองไม่ใช่เหรอ ที่บอกกู ว่าอย่าบ้าทำร้ายตัวเอง

แต่ถ้ากู บ้าทำร้ายคนอื่น

มึงคงจะไม่ว่าอะไร...

 

ใช่แล้ว ในที่สุด ผมก็หาทางออกให้กับปัญหาที่ฝังใจผมได้ซักที

ทุกอย่างมันต้องจบลง ผมต้องการเห็นไอชาติชั่วนั่นเจ็บปวดยิ่งกว่าอะไร ต้องการให้มันทรมานจนแทบจะเป็นบ้าตาย ต้องการให้มันก้มกราบอ้อนวอนต่อหน้าหลุมศพในสิ่งที่มันกล้าทำกับเธอ ผมจะแก้แค้น

และน้องสาวมันจะต้องชดใช้!

 

 





 

 

 

 

 







#วันต่อมา

@ที่มหา'ลัย

อีกแล้วงั้นเหรอ ให้ตายเหอะ...

ฉันสบถในใจเป็นรอบที่เจ็ดแสนแปดแล้วหลังจากที่ได้รับคำตอบซึ่งเหมือนๆ กันมาโดยตลอดในช่วงระยะเวลาสองอาทิตย์ที่ผ่านมา แทบจะในทุกๆ วันที่ฉันต้องเข้ามาตามหาคนเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่หน้าตึกเรียนกับคณะที่ฉันค่อนข้างคุ้นเคยแต่ไม่เคยชิน

คณะของพี่ชายฉัน...

"เจอมั้ยวะแก"

ยัยจินซู เพื่อนสนิทที่สุดเพียงคนเดียวของฉันทำได้แค่เอ่ยปากถาม มันรู้...รู้ว่าฉันกังวลใจแค่ไหนที่จู่ๆ พี่ชายก็หายตัวไป ไม่ยอมกลับบ้าน ไม่ยอมบอกอะไรเลยซักอย่าง แถมโทรศัพท์ก็ยังติดต่อไม่ได้ ซึ่งมันเองก็คงเห็นใจแต่ก็ยังคอยตามมาอยู่เป็นเพื่อน คอยตามมาดูรอยยิ้มเจื่อนๆ ของฉัน

"ไม่อ่ะ"

"เอาจริงดิ นี่พี่แกไม่กลับบ้านมาจะสองอาทิตย์แล้วนะ เขาหายไปไหนของเขาเนี่ย"

ยัยนั่นยังคงทำหน้าเหนื่อยใจ ตลอดเวลาสองอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันเดินเข้าออกคณะของพี่ชายตัวเองเป็นว่าเล่น เพื่อมาถามหาข่าวคราวจากพวกเพื่อนๆ เขา ทั้งที่ใจฉันคิดว่าพวกเขาน่าจะรู้ แต่มันกลับไม่ใช่

ไม่มีใครรู้เรื่องของพี่เลยซักอย่าง

พี่ชายฉันชื่อ ชินยู เป็นนักศึกษาชั้นปีสามที่เรียนอยู่ในมหา'ลัยเดียวกันกับฉัน แน่นอนว่าพวกเราอยู่คนละคณะกัน เมื่อประมาณสองอาทิตย์ที่แล้วจู่ๆ มันก็หายตัวไปอย่างลึกลับ หายไปแบบไม่บอกกล่าว นึกจะหายก็หายทั้งๆ ที่ปกติมันไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน ซึ่งแน่นอนว่าฉันเป็นห่วง บอกตามตรงว่ารู้สึกแปลกๆ ถึงจะพอรู้มาบ้างว่าพี่ชอบทำตัวเหลวไหลและชอบหนีไปนอนค้างที่ห้องผู้หญิง แต่มันก็จะคอยโทรมาบอกฉันเสมอ ไม่เคยต้องทิ้งให้นอนอยู่ที่คอนโดนานถึงสองสามอาทิตย์คนเดียว

แถมโทรศัพท์ก็ยังติดต่อไม่ได้อีกด้วย อดคิดไม่ได้ว่าบางทีอาจจะเกิดเรื่องร้ายๆ กับพี่เข้าหรือเปล่า

ตลอดระยะเวลาที่ฉันแวะเข้ามาถามหาข่าวคราวของพี่ เพื่อนๆ ของเขาก็ดูเป็นห่วงกันทุกคน โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่คอยเป็นหูเป็นตาให้อย่างดีเยี่ยม อาจจะเพราะพี่ฉันเป็นเดือนคณะด้วยแหละมั้ง เลยมีแต่คนรู้จัก ทั้งคนในและคนนอกสาขา น่าแปลกที่ทุกคนกลับไม่มีใครรู้เรื่องราวของชินยูเลยซักอย่าง เพื่อนๆ พี่เองก็ติดต่อตัวพี่ไม่ได้เลยซักคน

น่าเป็นห่วง ฉันเป็นห่วงมันจัง

"เอาน่าแก รอดูไปก่อน ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาอีกทีก็ได้"

จินซูยังคงปลอบใจอยู่เรื่อยๆ เมื่อมันเห็นสีหน้าที่เริ่มแย่ลงของฉัน และก็แน่นอนอีกล่ะว่าคำปลอบใจของมันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มตอบกลับไปด้วยใจที่รู้สึกมีหวังและไม่ต้องการให้มันเป็นกังวล

"อืม ฉันเป็นห่วงมันจังแก"

"เออ ฉันรู้ แกเป็นห่วงอ่ะถูกแล้ว"

"พรุ่งนี้แกจะพาฉันมาอีกรอบใช่ป่ะ"

"โถ่ว มินอา ฉันไม่ปล่อยแกมาคนเดียวหรอกน่า"

"รักแกจัง"

ฉันทำหน้ายู่แล้ววิ่งเข้าไปกอดคอมัน ยัยจินซู เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ฉันไว้ใจเอื้อมมือขึ้นมาขยี้หัวฉันด้วยความหมั่นเขี้ยว

ฉันชื่อ 'มินอา' เป็นนักศึกษาชั้นปีหนึ่งที่เพิ่งย้ายเข้ามาเริ่มต้นใช้ชีวิตภายในรั้วมหา'ลัย พร้อมๆ กับยัยเพื่อนสนิทตัวข้างๆ 'จินซู' เนื่องจากพวกเรารู้จักกันมานานตั้งแต่สมัยม.ต้น ฉันเลยใช้ชีวิตผูกติดกับยัยนี่มาโดยตลอดไม่ยอมไปไหน อีกทั้งมันยังเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่ฉันรักหมดใจ พวกเราเลยตกลงกันว่าจะเข้าเรียนที่นี่เพื่อทนเบื่อขี้หน้ากันต่อไปอีกยาวนี่คือเหตุผลส่วนหนึ่ง เอาเป็นว่าจริงๆ แล้วมันมีเหตุผลที่ดีกว่า นั่นก็คือพ่อกับแม่ฉันตัดสินใจซื้อคอนโดทิ้งไว้ให้ใกล้ๆ กับมหา'ลัย เพื่อให้ฉันและชินยูที่เป็นพี่ชายเรียนต่อที่นี่

ฉันกับยัยเพื่อนสนิทนี่อยู่เซคเดียวกัน ตั้งแต่เกิดเรื่องที่พี่ชายฉันหายตัวไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน พวกเราสองคนก็เทียวไปเทียวมาอยู่หน้าคณะพี่เป็นว่าเล่น มันรู้ดีว่าฉันติดพี่ชายตัวเองมากแค่ไหน  รู้ว่าฉันกังวลเรื่องนี้จนหนักใจ เลยพยายามไม่ทิ้งให้ไปไหนมาไหนคนเดียว คอยอยู่เป็นเพื่อน คอยโทรถามอาการตลอด ไม่รู้ว่ากลัวเหงาหรือกลัวอะไร แต่ก็เพราะแบบนี้แหละฉันกับมันถึงได้รักกันมาก ผสมปนเปไปกับความเบื่อขี้หน้ากันด้วย

 ระหว่างทางเดินที่ทอดยาวภายในมอ รอบๆ ข้างเต็มไปด้วยผู้คนในชุดเครื่องแบบนักศึกษามากมายกำลังเดินกันอย่างขวักไขว่ บางพวกก็จับกลุ่มคุยกันบ้าง นั่งตามซุ้มบ้าง วิ่งเล่นกันบ้าง ทุกๆ คนล้วนมีภารกิจเป็นของตัวเอง แน่นอนว่าพวกฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย เพราะดันติดเรียนคาบบ่าย น่าเบื่อเป็นบ้า

"เออแก" จู่ๆ ยัยจินซูก็เอ่ยปากเรียกฉันในระหว่างที่เรากำลังก้าวเท้าเดินไปตามทาง จุดหมายคือตึกเรียนฝั่งตรงข้าม "สรุปวันนี้แกไปเลี้ยงสายรหัสของแกป่ะ"

"ก็คงต้องไปแหละ พี่เขาบอกให้ไป" ฉันตอบ

"เออเหมือนกัน สายรหัสฉันเขาพาไปเลี้ยงปิ้งย่างอ่ะ คือกะเอาอิ่ม" มันพูดไปหัวเราะไป ถึงว่าล่ะ ยัยนี่เตรียมล้างท้องรอไม่ยอมกินอะไรเลยตั้งแต่เช้า

"โห ก็ดีแล้วนี่ ฉันอยากไปบ้าง เอาฉันไปด้วยได้มั้ยอ่า" ฉันยังคงพูดเล่นด้วยน้ำเสียงงอแง พร้อมทั้งกระตุกแขนเสื้อยัยนั่นไปมาจนมันทำหน้ารำคาญ

"ไม่ได้ แกก็ไปกับพี่ๆ แกสิ"

ใจร้ายชะมัด

"ว่าแต่พี่ๆ แกเขาเลี้ยงกันที่ไหนอ่ะ"

คำถามของจินซูได้แต่ทำให้ฉันมุ่ยปาก เช่นเดียวกับคำตอบของฉันที่ทำให้มันหน้าเหวอไปเลยเช่นกัน

"น่าจะผับ ไม่ก็ร้านเหล้าล่ะมั้ง"

"เฮ้ย!"

"ฉันพูดจริง"

ดูเหมือนยัยจินซูจะตกใจมาก มันหยุดเดินพร้อมทั้งเอื้อมมือเข้ามาคว้าแขนฉันเอาไว้

"เปลี่ยนใจแล้ว แกไม่ต้องไปเหอะนะ" น้ำเสียงเล็กๆ เอ่ยถามด้วยความจริงจัง ใบหน้าหวานคมของจินซูแสดงออกถึงความเป็นห่วงอย่างชัดเจน "สายรหัสแกมีแต่คนแรงๆ ยิ่งพี่จีมินที่อยู่ปีสาม เห็นเขาว่าหนักเรื่องผู้หญิงมากเลยไม่ใช่เหรอ ปล่อยแกไปที่แบบนั้นคนเดียวมันจะไม่เป็นไรแน่นะ"

พอมันพูดแบบนั้นออกมา ฉันนี่ถึงกับน้ำตาตกในเลยจริงๆ ใช่ว่าฉันจะไม่รู้ว่าสายรหัสตัวเองนั้นมีแต่พวกดาร์กไซด์ บ้าเหล้า บ้าเบียร์ บ้าผู้หญิง บ้าผู้ชาย แต่จะให้ทำไงได้อ่ะ ก็มันไม่อยากมีปัญหา

"ฉันไม่รู้จะบอกปัดพี่ๆ เขายังไงดีอ่ะดิ"

จินซูจึงได้แต่เงียบ จ้องหน้าฉันเขม็ง

"ฉันไม่ได้อยากไปเลยนะแก แต่ก็ไม่อยากมีปัญหาอ่ะ"

ว่าแล้วก็มองสบตามันด้วยความจริงที่ฉันรู้สึก ใช่ ฉันไม่ได้อยากจะไปสถานที่อโคจรพววกนั้นซักเท่าไหร่ แต่มันเลี่ยงไม่ได้จริงๆ นี่นา

จินซูยังคงจ้องหน้าฉันนิ่ง จนท้ายที่สุดมันก็ได้แต่ผ่อนลมหายใจออกมา "เฮ้ออออ แย่ชะมัดเล้ย เป็นห่วงแกอ่ะ ยิ่งเอ๋อๆ มึนๆ อยู่ด้วย"

"ว่าฉันเหรอ" ฉันหันขวับกลับไปจ้องมันอย่างเอาเรื่องทันที ก่อนที่จะทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อน ในใจอยากบอกมันแทบตายว่าฉันไม่อยากไป อยากบอกมันว่าฉันกลัวสายรหัสตัวเองมากแค่ไหน แต่อีกใจก็ไม่อยากทำให้มันกังวล ไม่อยากทำให้เป็นห่วง

ฉันควรปล่อยให้มันไปสนุกกับพี่ๆ ของตัวเอง ไม่อยากให้มันต้องคอยมาพะวงเรื่องของฉัน

"แกต้องดูแลตัวเองให้ดีเลยรู้ป่ะ ถ้าเสร็จจากนี่ฉันจะรีบนั่งแท็กซี่ไปรับ ระหว่างนั้นเดี๋ยวคอยโทรหาตลอด"

"เว่อร์อ่ะแก ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้" จินซูยังคงเป็นห่วงฉันไม่เลิก "ฉันดูแลตัวเองได้น่า"

"ไม่จริงหรอก หน้าตาแกยิ่งจิ้มลิ้มอยู่ด้วย โดนมอมขึ้นมาแล้วฉันจะมีหน้าไปบอกพี่แกยังไง" มันทำเป็นพูดติดตลก แต่ฉันดูอาการออกว่ามันค่อนข้างเป็นห่วงฉันยิ่งกว่าอะไร

ในระหว่างที่โดนยัยจินซูซักไซร้ถามโน่นถามนี่ไปเรื่อย จู่ๆ ร่างสูงของใครบางคนก็วิ่งตรงเข้ามากระแทกตัวฉันอย่างแรง มันแรงมากจนฉันเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ข้าวของที่ถือไว้ในมือ ไม่ว่าจะเป็นแฟ้มเอกสารและของในกระเป๋าพากันกระจายตัวออกมาเต็มไปหมด ยัยจินซูที่ยืนอยู่ข้างๆ จึงได้แต่หวีดร้องลั่นในขณะที่หัวเข่าฉันกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง

"ตายแล้ว มินอา!"

ยัยเพื่อนสนิทแหกปากร้องตกใจ พร้อมกับรีบปรี่เข้ามาหาฉันซึ่งกำลังนั่งระบมอยู่กับพื้น ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ไอคนที่มันกล้าชนฉันเนี่ย มันจะรีบไปไหนของมัน โอ๊ย ให้ตายเหอะ หัวเข่าฉันกระแทกกับพื้นจนเลือดไหลเต็มไปหมด และด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ฉันจึงช้อนสายตาขึ้นไปมองเพื่อต้องการดูหน้าของไอคนที่มันทำฉันระบมไปทั่วทั้งหัวเข่า หวังจะได้รับคำขอโทษเพียงซักเล็กน้อยบ้างก็ยังดี แต่กลับเจอเพียงแค่ปลายเท้าซึ่งหยุดชะงักลง เจ้าของปลายเท้านั้นเป็นของผู้ชาย

เขากำลังยืนมองฉันด้วยหางตา ใบหน้าเรียวกับจมูกโด่งเป็นสันที่มีไฝเล็กๆ ติดอยู่ตรงปลายจมูกและริมฝีปากบางหยักนั่นดูน่าหลงใหลยิ่งกว่าอะไร ผิวขาวๆ แต่ไม่ถึงกับขาวมากนั้นค่อนข้างเนียนใส รูปร่างสูงโปร่งกับเสื้อนักศึกษาที่ใหญ่กว่าตัวเองเพียงเล็กน้อยถูกปลดกระดุมบนแหวกจนเกือบเห็นแผงอกกว้างนั่นทำให้ฉันถึงกับอึ้งตัวค้างอยู่กับที่ ผู้ชายคนนี้ดูดีไปหมดทุกส่วน ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็น่าหลงไหลไปซะทุกอย่าง ทั้งสายตาคมกริบที่แสนเย็นชาซึ่งกำลังจ้องมองมานั้นเรียบนิ่งซะจนน่ากลัว มันกำลังทำให้ใจของฉันหวาดหวั่นทั้งที่ยังรู้สึกแปลกๆ และคงเป็นเพราะสีหน้าที่ราบเรียบของเขากลับทำให้ร่างกายเริ่มเกิดอาการประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก

หากแต่เพียงว่าเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ มันกลับทำให้ฉันแทบอยากจะโยนความคิดของตัวเองทิ้งไปให้หมดทุกอย่าง

เพราะคนแบบเขากลับทำให้ฉันรู้สึกคิดผิด นอกจากจะไม่ขอโทษแล้ว ยังแสดงกริยาต่ำๆ ใส่ฉันโดยการเอื้อมมือขึ้นมาทำท่าเป็นปัดเศษขี้ฝุ่นออกจากเสื้อนักศึกษาของตัวเองด้วยท่าทีที่เย่อหยิ่งยิ่งกว่าอะไร สาบานได้ว่ามันทำให้ฉันอึ้งจนแทบพูดไม่ออก ในใจรู้สึกด้านชาจนทำอะไรไม่ถูก กระทั่งใบหน้าหล่อคมเข้มของเขาค่อยๆ ตวัดหางตาลงมามามอง อีกทั้งยังแสดงความหงุดหงิดด้วยการออกแรงดึงคอเสื้อตัวเองให้กลับเข้าที่เดิมอย่างไม่สบอารมณ์

แววตามที่มองมานั้น มันทำให้ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกผิด หรือ อยากจะขอโทษใดๆ เลยทั้งสิ้น

ไอเวรนี่มันเป็นบ้าอะไรของมัน!

"โห~" ยัยจินซูถึงกับสบถลมหายใจออกมา มันนั่งนิ่งจ้องมองร่างสูงที่กำลังทำท่าจะหมุนตัวเดินออกไป โดยไม่สนใจหรือแยแสฉันเลยแม้แต่นิดเดียว ยัยนั่นถึงกับบ่นอุบอิบใส่ฉันด้วยความหัวเสียแทน "มีดีแค่หน้าตา แต่สันดารหมาชิบหาย"

"ชู่ว์! ไม่เอาน่า" ฉันรีบเอื้อมมือขึ้นไปปิดปากมันเอาไว้ ยัยนี่ปากจัดอยู่แล้วด้วย กลัวเขาจะได้ยินจัง "ช่างมันเหอะ"

"แทนที่จะขอโทษกันดีๆ สงสัยคงเป็นบ้า"

"เออๆ ปล่อยเขาไป" ฉันรีบปรามเพื่อน กลัวจะมีเรื่องมีราวกันไปใหญ่โต "แกนั่นแหละ ช่วยดึงฉันที เจ็บไปหมดแล้วเนี่ย"

ยัยจินซูทำท่าฟึดฟัด ก่อนที่จะรีบมาช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้นยืนอย่างว่าง่าย ดูท่ายัยนี่คงจะหัวเสียแทนฉันอยู่พอสมควร แต่ไหนๆ ก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว ก็ให้มันแล้วกันไปเถอะ

โชคดีที่ได้คนที่อยู่แถวนั้นวิ่งเข้ามาช่วยเก็บของให้ เราสองคนเลยพากันพยุงเดินกระโผลกกระเผลกออกมาจากตรงนั้นได้เร็วยิ่งขึ้น อันที่จริง ฉันไม่ค่อยชอบสายตาเวลาที่จะต้องตกเป็นจุดสนใจแบบนี้ซักเท่าไหร่ มันดูเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต แต่จะให้ทำยังไงได้

วันนี้นี่มันเป็นวันซวยของฉันจริงๆ เลย ให้ตายสิ

ไม่ใช่ว่าไม่หงุดหงิดนะ ฉันหงุดหงิดมาก หงุดหงิดจนอยากจะเดินไปเตะก้นเขาให้มันรู้แล้วรู้รอดไป คนบ้าอะไร ทำคนอื่นเขาเจ็บตัวไม่พอ ยังจะมาแสดงกริยาต่ำๆ แบบนี้ใส่อีก ทำเกินไปจริงๆ โมโหสุดจะทน แต่ฉันเองก็ไม่อยากที่จะไปบ้าตามเขาซักเท่าไหร่

เรื่องมันแล้วไปแล้ว ก็ควรปล่อยให้มันผ่านไป คนมันจะนิสัยเสียยังไงเราก็แค่อย่าดึงเอาตัวเองเข้าไปยุ่งกับเขาก็พอ ไหนๆ ก็คงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ไม่เห็นจำเป็นจะต้องไปใส่ใจอะไรอีก

ในเมื่อ มหา'ลัยนี้มันก็กว้างใหญ่ออกจะตายชัก ไม่มีทางเจอกันได้ง่ายๆ อยู่ดี

ฉันทำเพียงแค่คิดในใจ พยายามปลอบใจตัวเองทั้งที่ไม่เคยรับรู้มาก่อน ว่าโลกของเรานั้นมันกลมซะยิ่งกว่าสิ่งไหน ไม่เคยอยากจะเข้าใจอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่มันทำให้รกสมอง คิดแต่อะไรง่ายๆ แค่เพียงว่าคงไม่ต้องพบเจอกับเขาอีก ได้แต่ปล่อยผ่านไปอย่างไม่เคยเดือดร้อนอะไร

ใช่แล้ว ชีวิตฉันดีมาตลอด ไม่เคยต้องเดือดร้อนเพราะใคร

แต่กลับไม่เคยเอะใจเลย ว่าโดยส่วนใหญ่ อะไรๆ ก็มักจะไม่เป็นไปตามที่คิดเสมอ...


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 


TALK

テテ 3D

งุ๊ย บทนำอัพจบแล้ว รู้สึกว่าใช้เวลาแต่งนานมาก
เพราะไม่เคยแต่งแนวนี้มาก่อน มันก็จะบิ้วอารมณ์เยอะหน่อยๆ ฮรี่ๆ
ถ้ามีภาษาที่ดูไม่โอเค หรือ คำพูดแปลกๆ บอกไรท์ได้เด้อ
ไรท์จะนำไปปรับแล้วก็แก้ไขให้ออกมาดีกว่าเดิม

บทนำมาตอนแรก พี่แทแททำน้องเจ็บตัวเลย
พี่เสือจะโหดไปไหน แค้นน้องอะไรนักหนา
ตอนต่อไป บอกเลย รุนแรงกว่านี้อีก ฝากติดตามกันด้วยนะคะ
ถ้าชอบก็กดเฟ้บเอาไว้ แล้วก็อย่าลืมเม้นต์กันด้วยน้า
อ่านเม้นต์ไป ยิ่งมีไฟแต่งต่อ เดี๋ยวไรท์จะได้นั่งปั่นทุกวัน
แล้วก็อัพลงบ่อยๆไง แฮร่ๆๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 186 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #275 Ppmt (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 11:21

    พี่แทแบดบอย

    #275
    0
  2. #205 SNsolo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:20
    สายดาร์กค่ะไรท์ แค่นี้จี้บๆ
    #205
    0
  3. #4 KIM ARMY 💜 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 00:20
    รอค่าา มาต่อเร็วๆๆน้าาา ชอบอ่ะ อยากอ่านตอนแทแทใจร้ายแล่ววว
    #4
    0
  4. #3 dearsriprom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 19:55
    รอออออออออ ชอบมากไรท์ เเต่งได้ดีม้ากกกกกกกกก ต่อเร็วๆน้าาา
    #3
    0