Behind Relations สัมพันธ์ลับ... ต้องซ่อนรัก

ตอนที่ 15 : :: CHAPTER 14 :: NOBODY KNOWS [Re]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 ก.ค. 60



It's like I'm caught under your spell.

เหมือนกับว่าผมตกอยู่ภายใต้มนต์สะกดของเขา.

cr.@ifernweh

CHAPTER 14 :: NOBODY KNOWS |



 

พี่จะค้างที่นี่ก่อนไหม?”

“...รบกวนนิวเกินไปหรือเปล่า

ไม่หรอก ถ้าพี่เอกจะค้าง ผมพอจะมีเสื้อผ้าที่พี่น่าจะใส่ได้อยู่บ้าง

 

เขาทำท่าคิดอยู่พักนึง

 

งั้นก็ขอรบกวนคืนนึงละกัน

ครับ

 

อาจจะแปลกใจ ที่ผมชวนให้เขาอยู่ค้าง ทั้งๆที่เขาเคยทำเรื่องไม่ดีกับผมก็ตาม แต่ยังไงซะ อดีตมันก็ผ่านมาแล้ว ผมก็พยายามลืมมันไปเหมือนกัน แม้ตอนแรกผมจะไม่ค่อยชอบเขาสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้มันก็ดีขึ้นกว่าเดิมแล้วละกัน

 

อีกอย่าง ที่ผมชวนเขาให้ค้างก่อน เพราะผมกลัวเรื่องอุบัติเหตุจริงๆนะ พ่อกับแม่ ผมเสียพวกเขาไปก็เพราะอุบัติเหตุนี่ล่ะ ไม่ว่าจะรูปแบบไหนก็ตาม ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอก ถึงผมจะเคยเกลียดเขา แต่ก็ไม่ได้เกลียดจนอยากให้ใครตายสักหน่อย

 

อันนี้เสื้อ แล้วก็กางเกง พี่เอกน่าจะใส่ได้นะผมว่าแล้วหยิบเสื้อยืดตัวที่น่าจะใหญ่ที่สุดในตู้กับกางเกงให้เขา รวมถึงผ้าเช็ดตัว

แต้งกิ้ว

 

พี่เอกรับของทั้งหมดแล้วเข้าห้องน้ำไป ส่วนผมก็หันไปจัดการกับรองเท้าที่เปียกชุ่ม กับเสื้อผ้าที่เปียก จะเอาไปตากตอนนี้ก็ยังไม่ได้ เพราะข้างนอกนั่นฝนก็ยังตกแรงอยู่ และเมื่อกี้ที่ผมโกหกไป เขาก็จับได้ทั้งหมดจนไร้ข้อแก้ตัวใดๆ

 

วันนี้เจอเรื่องแย่ๆ มาพอแล้ว ต่อให้พาลโกรธพี่เอกอีกคนมันก็คงไม่ช่วยอะไร ผมคงไม่ได้สำคัญมากมายต่อเขาถึงขนาดที่ต้องมาจดจำ ไม่แปลกหรอกที่เขาจะลืม

 

เปรี้ยง!!

 

ซ่า ซ่า ซ่า

 

ฝนข้างนอกก็ยังคงตกอยู่ และไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงเอาง่ายๆด้วย ช่วงนี้หน้าฝนนี่เนอะ

 

สายตาผมจดจ้องไปที่โทรศัพท์ของตัวเอง มันยังคงเงียบ ไร้ซึ่งการสั่นไหว ไม่มีแม้แต่สายเรียกเข้าหรือข้อความ

 

ถึงมันจะไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรมากอะไรนัก แต่สำหรับผม ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นหรอก

 

ผมนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง มองไปนอกหน้าต่าง รอให้พี่เอกอาบน้ำให้เสร็จ

 

ความรู้สึกในตอนนี้ มันก็อึมครึมไม่ต่างจากสภาพอากาศเลย ไม่รู้ด้วยจะอธิบายความรู้สึกในตอนนี้แบบไหนดี

 

ครืดดด...ครืด...

 

จู่ๆโทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา ผมรีบหยิบมันขึ้นดู พอเห็นชื่อปุ๊บก็รีบกดรับทันที

 

ฮัลโหล

[…]

ฮัลโหล นาว ได้ยินไหม?”

[...พี่นิว นาวขอโทษ]

 

ปลายสายเงียบไปอยู่พักนึงกว่าจะพูดออกมา

 

ขอโทษเรื่องอะไร

[ที่นาวพูดไม่ดีใส่พี่นิวไง นาวขอโทษ]

ไม่เป็นไร พี่ไม่โกรธเราหรอกผมถอนหายใจออกมา แล้วที่พี่โอนเงินไปให้เรา ได้หรือยัง

[พี่นิว จริงๆพี่ไม่จำเป็นต้องโอนมาให้นาวก็ได้ถ้าพี่นิวไม่มีจริงๆ ถ้าพี่นิวยังลำบากอยู่ นาวแค่ต้องการซื้อของบางอย่างเท่านั้น ...แล้วตอนนี้พี่นิวมีเงินพอหรือไง ให้นาวโอนคืนให้ก็ได้นะ]

ไม่ต้องหรอก เราเก็บไว้เถอะ

[…จริงๆนะ พี่นิวไม่ได้โกรธนาวจริงๆนะ]

อืม พี่สิ คิดว่านาวจะโกรธพี่ซะอีก

[นาวไม่เคยโกรธพี่นิวหรอก] นาวว่าเสียงอ่อย

“...แล้ว....ตอนนี้ทำอะไรอยู่ผมถาม

[นาวก็คุยกับพี่นิวอยู่ไง ถามแปลกๆ]

 

พอได้ยินแบบนั้น มันก็ทำให้ผมยิ้มออกนิดนึง

 

[…พี่นิว]

หื้ม

[...พี่นิว]

ว่าไง

[…เมื่อไหร่ชีวิตเราทั้งคู่จะดีขึ้นสักที ...เมื่อไหร่เราจะสบาย]

“....”

[เมื่อไหร่เราจะหลุดพ้นจากวงจรชีวิตแบบนี้....ที่โรงเรียน.... นาวเบื่อที่ต้องทนสายตาที่จ้องมองมาด้วยความดูถูกดูแคลนแบบนั้นแล้ว....นาวเหนื่อย....พี่นิวได้ยินไหมว่านาวเหนื่อยแล้ว...]

 

คำพูดและน้ำเสียงที่ได้ยิน มันทำให้รอยยิ้มเมื่อกี้จางหายไป เหลือแต่ความรู้สึกผิด ที่ดื้อรั้นจะให้นาวเรียนในโรงเรียนดีๆ  หลายครั้งแล้วที่นาวบอกผมว่าไม่อยากจะเรียนที่โรงเรียนเอกชนแบบนี้ ผมกลับดึงดันให้เขาเรียนต่อเสมอ แต่ไม่เคยรู้ว่าเขาต้องเจออะไรบ้าง กับสภาพสังคมแบบนั้น

 

 

พี่ขอโทษ ที่ปล่อยให้เราต้องอยู่คนเดียวตลอด...พี่ขอโทษ...พี่ก็แค่อยากให้นาวเรียนโรงเรียนดีๆ...

[มันไม่ใช่ความผิดพี่นิวหรอก พี่นิวหวังดี นาวเข้าใจ นาวก็แค่....ช่างมันเถอะ]

พี่ขอโทษ...ขอโทษที่ทำให้นาวเป็นแบบนี้...ขอโทษที่ทำให้ต้องพลอยลำบากไปด้วย

[พี่นิวอย่าโทษตัวเองเลย ...จริงๆแล้วที่นาวพูดไม่ดีไปวันนี้ นาวก็แค่...อารมณ์ไม่ดีนิดหน่อย เลยพูดประชดพี่ไปแบบนั้น ...นาวมีเรื่องอยากเล่าให้พี่นิวฟังเยอะแยะเลย แต่ก็กลัวพี่นิวจะไม่ว่าง]

ว่างสิ พี่ว่างสำหรับนาวเสมอ เล่าให้พี่ฟังได้ทุกเรื่องเลยนะถ้าเราอยากเล่า พี่ยินดี

[หึ ตอนนี้ยังนึกไม่ออกหรอก ไว้เดี๋ยวจะโทรมาเล่าให้ฟังจนหูแฉะเลย]

ผมหัวเราะเบาๆ อย่างน้อยน้ำเสียงดีขึ้นกว่าเมื่อกี้แล้ว

เคยคุยกันนานแบบนี้ล่าสุดคือครั้งไหน ก็จำไม่ได้แล้ว ผมไม่ได้กลับบ้านมาหลายเดือนแล้ว เพราะไม่มีเวลาเลย และไม่เคยรู้มาก่อนว่านาวจะคิดมากขนาดนั้น แต่ผมก็เป็นพี่ที่แย่จริงๆ ปล่อยให่น้องตัวเองอยู่บ้านคนเดียว และไม่เคยโทรหาบ้างเลย เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานทุกๆวัน มีแต่นาวที่โทรมาทุกครั้งนั่นล่ะ

[พี่นิว...]

ว่า

[ถ้าพ่อกับแม่ยังอยู่ เราคงมีความสุขกว่านี้..]

“....อืม

[นาวคิดถึงพวกเขาจัง]

ไม่ใช่แค่นาวหรอกนะที่คิดถึง” 

 

ผมเองก็คิดถึงพวกเขาเหมือนกัน

 

พ่อกับแม่เป็นยังไงบ้าง อยู่ข้างบนนั้นสบายดีไหมนะ ?

 

[นาวคิดถึงพี่นิวนะ]

พี่ก็คิดถึงนาว...นี่ มันดึกมากแล้วนะ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนไม่ใช่หรอ

[จริงด้วย งั้นแค่นี้นะพี่นิว ฝันดีค่ะ]

อื้ม ฝันดี

 

นาววางสายไปแล้ว พอมองดูหน้าจอโทรศัพท์ ผมเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าคุยกับนาวนานพอสมควรเลยล่ะ

 

น้องสาวหรอ ?”

 

!!

 

พี่อาบน้ำเสร็จแล้วหรอ

 

พอหันไปก็เห็นพี่เขายืนพิงผนังอยู่ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสื้อที่ผมบอกว่าตัวใหญ่ พออยู่บนตัวพี่เขาแล้วมันดูอึดอัดยังไงไม่รู้ ผิดที่ผมตัวเล็กเกินไป หรือผิดที่เขาไซส์ใหญ่กว่าปกตินะ

 

ก็อาบเสร็จสักพักแล้วล่ะ แต่เห็นเราคุยโทรศัพท์อยู่เลยไม่อยากกวนพี่เอกว่า แล้วเดินลงมานั่งลงบนปลายเตียงข้างๆผม ขอดูทีวีได้ไหม พอดีวันนี้คู่เด็ด

อ้อ ได้ครับผมยื่นรีโมตให้

 

ผมนั่งดูทีวีกับเขาเงียบๆ กันสองคน จริงๆ เวลาอยู่คนเดียวก็ไม่ค่อยได้เปิดทีวีสักเท่าไหร่หรอก แถมยังไม่เคยให้ใครมาที่ห้องนี้เลยด้วย ก็เพิ่งจะมีผู้มาเยือนครั้งแรกนี่ล่ะ

 

เราสองคนนั่งดูกันเงียบๆ ผมไม่ค่อยได้ดูบอลเท่าไหร่ เลยไม่รู้ว่ามันสนุกไหม ก็แค่วิ่งแย่งลูกบอลกันไปมา ใครเตะเข้าก่อนก็ได้แต้ม

 

เวลาล่วงเลยมาจนห้าทุ่ม เขาจึงปิดทีวีลง บอลจึงจบลงด้วยคะแนนหนึ่งต่อสอง ดูเหมือนข้างที่พี่เอกเชียร์จะชนะซะด้วย

 

เตียงผมมันไม่ได้ใหญ่มาก พี่นอนได้ไหม ?”

ไม่ต้องหรอก แค่นี้ก็พอ

 

พี่เอกเดินมาแล้วหยิบหมอนขึ้นมาใบนึง

 

พี่จะเอาไปทำอะไร?”

 

พี่เอกไม่ตอบแต่จับมันวางลงกับพื้น ก่อนจะล้มตัวลงนอน แล้วหลับตาลง

 

พี่เอก!!

หื้ม?” เขาลืมตาขึ้นมาข้างนึง

พี่จะลงไปนอนบนพื้นทำไม มานอนบนเตียงก็ได้

ในใจหรอ ว่าจะให้พี่ขึ้นไปนอนข้างบนนั้น ...ไม่กลัวว่าพี่จะทำอะไรเราหรอ

 

พอเขาพูดแบบนี้ผมก็พูดไม่ออก จริงๆ แล้วไม่ได้นึกถึงเรื่องนั้นเลยด้วย

 

ถ้าพี่คิดจะทำจริง พี่คงทำไปนานแล้ว ผมไม่เป็นไรหรอก

 

ผมว่าแค่นั้น แล้วเขยิบที่เพื่อให้เขานอน ผมเป็นคนชวนให้เขาอยู่ต่อ จะมาปล่อยให้เขานอนบนพื้นแข็งๆ แบบนี้ไม่ได้หรอก พี่เอกลุกขึ้นแล้วเอาหมอนมาวางไว้ที่เดิม ผมเลยเดินไปปิดไฟ ก่อนจะกลับมานอนที่ที่ของตัวเอง ความเงียบกลับมาอีกครั้ง

 

จะให้ผมเปิดแอร์ก็ได้นะ

อากาศแบบนี้ไม่ต้องเปิดหรอก

“....”

“....”

 

บทสนทนาจบลงแค่นั้น 

 

ในห้องนอนมืดๆ ที่มีแสงสว่างจากข้างนอกเล็ดลอดเข้ามาบ้าง 

 

ผู้ชายสองคนบนเตียงขนาดห้าฟุต ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน 

 

ข้างนอกก็เต็มไปด้วยสายฝนที่ยังสาดลงมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

 

ผมนอนพลิกตัวไปทางซ้ายก็แล้ว ขวาก็แล้ว เป็นอย่างนี้อยู่สักพัก ยังไงก็ไม่หลับสักที

 

ไม่ชาว่าไม่เคยนอนรวมกับคนอื่นหรอกนะ มันก็มีบ้าง เวลาไปเข้าค่ายงี้ แต่นี่มันไม่เหมือนกันไง แต่เรื่องที่ทำให้นอนไม่หลับมันไม่ใช่เรื่องนี้หรอก

 

นอนไม่หลับหรอ

“...ก็นิดหน่อยครับ

 

เสียงพลิกตัวข้างๆ พี่เอกนอนหันหน้ามาทางผม

 

พี่ทำให้นายลำบากใจหรือเปล่า

เปล่า ผมไม่ได้คิดเรื่องนั้น

แล้วคิดเรื่องอะไรล่ะ เรื่องน้องสาวนายหรอ

“...”

 

นั่นสิ คิดเรื่องอะไรก็ไม่รู้ คิดไปเรื่อยเปื่อย ความรู้สึกเรื่องตอนที่คุยกับนาวมันยังตกค้างอยู่ล่ะมั้ง

 

ก็เรื่อง...ทั่วๆไป

เช่น ?”

“....”

โทษที หรือพี่ถามมากไปหรือเปล่า

 

ผมพลิกตัวไป เผชิญหน้ากับเขา ถึงแม้จะมืด แต่ก็ยังพอมองเห็นนิดหน่อย

 

ไม่หรอก ผมก็แค่...

แค่?”

“...อิจฉาคนอื่นๆ ที่เขาเกิดมามีพร้อมทุกอย่างละมั้งผมว่าแล้วถอนหายใจเบาๆ แค่น้องสาวคนเดียว ผมยังดูแลเขาไม่ดีเลย... ผมพยายามส่งเขาเรียนที่ดีๆ ทำงานหาเงินมาให้เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายต่างๆ ยอมลำบากเพื่อนาว แต่นาวกลับเอาแต่ผลักไส ในสิ่งที่ผมคิดว่าดีที่สุดให้กับเขา แถมยังปล่อยให้นาวต้องอยู่คนเดียวอีก...ผมเป็นพี่ที่แย่ใช่ไหมล่ะ” 

 

พี่เอาเอื้อมมือมาลูบหัวผม

 

อย่าไปเครียดเลยน่า นายเองก็เป็นพี่ที่ดี อย่างน้อย ก็ยังมีคนที่เขาแย่กว่านายนะ รู้ไหม แค่นายเกิดมาครบสามสิบสองก็โชคดีขนาดไหนแล้ว มีครอบครัว มีพ่อ มีแม่ ถึงแม้พวกเขาจะจากนายไปแล้ว แต่อย่างน้อย พวกเขาก็ไม่ได้ทิ้งเราไปใน ยังไง พวกเขาก็ยังคงอยู่ตรงนี้ อยู่ในใจของนายเสมอ...แล้วก็ ขอโทษที่แอบฟังนะเมื่อกี้ พี่รู้ ว่าเราลำบาก ที่คิดว่าตัวเองต้องคอยแบกรับภาระทุกอย่างไว้ด้วยตัวคนเดียวไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามใช่ไหมล่ะ? ”

 

“...”

 

กับเรื่องที่มันผ่านมา มันเป็นความผิดพี่ พี่ขอโทษ ที่ทำแย่ๆกับนิว แต่ถ้าพี่พอจะช่วย แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยพี่ก็ยินดีช่วย

 

“...”

 

 “อย่าคิดว่าเราตัวคนเดียวต้องแบกรับภาระทุกอย่างเลย ยังมีเพื่อน มีพี่น้อง คนรู้จักอีกมากมายรอบตัวเราเสมอ

 

 “...”

 

ถ้านิวคิดว่านิวไม่มีใคร อย่างน้อยก็ยังมีพี่คนนึงล่ะ

 

 “...”

 

 “ถ้าเราเหนื่อย หรือเราไม่ไหว ก็พักบ้าง ไม่จำเป็นต้องฝืนทน แบกภาระไว้กับตัวคนเดียว ไม่ต้องพยายามทำตัวเข้มแข็งตลอดเวลาหรอก อ่อนแอบ้างก็ได้

 

“...”

 

แค่นี้ก็เก่งมากแล้ว

 

 

ถึงจะมืดแค่ไหน แต่ผมก็ยังเห็นรอยยิ้มจางๆที่เปื้อนอยู่บนหน้าเขา แววตาที่ทอดมองมากับฝ่ามืออุ่นๆที่ลูบหัวผมเมื่อกี้ ความอุ่นมันไม่ได้แค่แผ่ซ่านแค่ตรงนั้น มันแผ่ซ่านมาถึงหัวใจดวงเล็กๆตรงนี้เลยทีเดียว

 

นิว.. ร้องไห้หรอ

 

หืม?

 

จริงด้วย... ทำไมน้ำตาผมไหลก็ไม่รู้

 

มันเหมือนกับว่า เขาพูดในสิ่งที่ผมกำลังรู้สึกออกมาทั้งหมด ในแบบที่ผมเองก็ยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังรู้สึกสับสนแค่ไหน เขากลับมองมันทะลุปรุโปร่งในสิ่งที่กังวลออกมาจนหมดสิ้น จริงอยู่ที่ผมพยายามทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว ไม่อยากจะเป็นภาระหรือให้ใครเดือดร้อน แต่ผมเองก็เหนื่อย 

 

บางครั้ง อยากจะทิ้งตัวลงบนที่นอนแล้วตัดขาดจากโลกภายนอก ไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น แล้วสลัดความรับผิดชอบทั้งหมดไปแต่ก็ทำไม่ได้

 

และมันเป็นครั้งแรกเลย ที่มีคนบอกกับผมแบบนี้ ว่าไม่จำเป็นต้องพยายามทำตัวเข้มแข็งตลอดเวลาหรอก อ่อนแอบ้างก็ได้

 

ผม....ผมก็แค่......

 

ฝ่ามืออุ่นๆแล้วนิ้วโป้งลูบผ่านแก้มผมเพื่อปาดน้ำตา จากคนข้างๆ เขาจ้องมองหน้าผม และผมก็จ้องเขา เสียงฝนตกกระทบลงที่หน้าต่างและอากาศเย็นๆ แบบนี้ ไม่รู้เป็นเพราะอะไรใบหน้าคมค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้ จนห่างกันเพียงแค่ไม่กี่เซนต์

 

มันใกล้มากจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

 

จนกระทั่งริมฝีปากเขาประกบเข้ากับริมฝีปากผม

 

ณ วินาทีนั้น หัวสมองมันว่างเปล่า กลายเป็นสีขาวโพลน คิดอะไรไม่ออก หัวใจมันเต้นเร็วขึ้นอย่างน่าใจหาย....ทั้งๆที่ผมควรผลักเขาออกไปแท้ๆ 

 

แต่กลับไม่...

 

พี่เอกบดจูบลงเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ผละออกช้าๆ เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป.. เลยรีบขยับถอยไป

 

เอ่อ..พี่..พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ จู่ๆมันก็..ไปเอง

 

“...ได้ไหม

 

ห้ะ?”

 

จูบผมอีกครั้งได้ไหม...

 

 

......................................................................................

(ต่อจ้า)


 

....นิว... รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา...

 

รู้...ผมรู้...ผมรู้ตัวดี อีกครั้งได้ไหม

 

...ถ้าเราไม่หยุดตอนนี้ ต่อให้ขอให้หยุดพี่ก็ไม่หยุดแล้วนะ

 

จูบผมอีกครั้ง...อื้ออออ

 

คราวนี้ไม่ต้องให้ขอ เขาก็แนบริมฝีปากลงมาทันที

 

ผมรู้ ว่าไม่ควรทำแบบนี้ แต่ร่างกายมันกลับไม่ฟังเอาซะเลย ปล่อยให้เขาจูบอยู่แบบนั้น เรียวลิ้นร้อนค่อยๆ ไล่เลียให้ผมเปิดปากเพื่อที่เขาจะได้สอดเข้ามาช่วงชิงความหวานภายในนั้น เกี่ยวกระหวัดอย่างช่ำชองกับลิ้นผมไปมา มือผมจับขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับ มือก็ลูบท่อนขาผม และลากยาวขึ้นมาจนถึงสะโพก และบั้นเอว

 

เขาบดจูบอยู่นาน และค่อยๆผละออกช้าๆ ก่อนจะลุกถอดเสื้อยืดที่ดูน่าอึดอัดตัวนั้นออกทิ้งไปข้างเตียง

 

หยุดตอนนี้ไม่ทันแล้วนะ

 

แล้วจูบผมอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง....


-------------------------------------------------------------------------------------------


CUT เสิร์ชหาในอากู๋ เช่นเคยจ้า ในบล็อค 

หาไม่เจอก็แปะเมลล์ทิ้งไว้ก็ได้น้า ♥


-------------------------------------------------------------------------------------------


 

ปวดเอว เจ็บสะโพก ลำคอแห้งผาก หิวน้ำชะมัด...

 

ความรู้สึกแรกที่เข้ามาหลังจากผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา แค่ขยับตัวนิดนึงความปวดก็แล่นปราบไปทั่วกระดูกสันหลังแล้ว

 

นาฬิกาข้างเตียงบอกเวลาตอนนี้คือ เจ็ดนาฬิกา สองนาที เหมือนเดิม ร่างกายผมมันตื่นเวลานี้ทุกเช้านั่นล่ะ

 

ถึงจะเจ็บแค่ไหน แต่ก็ต้องค่อยๆยันตัวลุกขึ้น หันไปมองข้างๆ บนเตียงเย็นเฉียบ ไม่มีร่างของคนที่อยู่ด้วยกับผมเมื่อคืนแล้ว หันไปมองรอบๆ ห้องก็ไม่เจอ

 

ผมยันตัวลุกขึ้นจากที่นอน ตอนแรกกะจะลุกดูที่ห้องน้ำ เผื่อพี่เอกจะยังอยู่ แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษและเงินจำนวนหนึ่งที่วางอยู่ข้างหัวเตียงซะก่อน

 

 

พี่เพิ่งนึกออกว่าวันนี้มีธุระด่วน ต้องไปที่คณะแต่เช้า

ขอโทษที่เมื่อคืนแอบฟังที่เราคุยกับน้อง ถ้าเราเดือดร้อนเรื่องเงิน

ก็เอาเงินนี่ไปใช้ก็ได้ ถือว่าชดเชยกับเรื่องเมื่อคืนที่พี่ทำ เอก

 

เงินที่เขาว่าหมายถึงแบงค์พันจำนวนหลายใบที่วางอยู่บนนั้น

 

ผมมองเงินพวกนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า มันเหมือนกับว่า เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น เรื่องที่ผมมีอะไรกับเขาเมื่อคืน ก็เพื่อเงินพวกนี้

 

ผมหยิบเงินพวกนี้ขึ้นมา เดินไปที่โต๊ะ เปิดลิ้นชักและหยิบกล่องไม้กล่องเล็กๆ  ขึ้นมา ในนั้นมีเงินอยู่จำนวนหนึ่ง เมื่อรวมกับในมือที่ผมถืออยู่ มันก็ถือว่าเยอะมาก แบงค์พันหลายใบที่อยู่ในมือถูกยัดลงไปในกล่องรวมกับเงินเหล่านั้นต่อให้มันเยอะแค่ไหน

 

มันก็ไม่ได้มีค่าสำหรับผมอยู่ดี





To Be Continued…..


 


Talk

    

คราวนี้จะด่าพี่เอกอีกก็ได้ ยินดีค่า คราวนี้อิพี่มันดันไม่คิดไง ทำแบบนั้นน้องจะรู้สึกยังไง ฮืออ เกือบจะดีอยู่แล้วแต่มาตกม้าตายเอาตอนท้าย ฮึ่มๆๆๆๆ

ตอนหน้าจะกลับมาเจอตัวละครเก่าๆอีกแล้วน้า แต่มีใครมั่ง ไม่บอกหรอก อุอิ อิ_____อิ

ทุกความคิดเห็นเป็นกำลังใจให้คนเขียนเสมอน้า ♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

445 ความคิดเห็น

  1. #419 ลายหมึก (@sunonwater) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 23:41
    หน่วงผุดๆและสนุกสุดๆ
    #419
    0
  2. #219 mwnbelle (@mwnbelle) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 22:20
    เกือบจะดีแระ แต่ตอนท้ายนี่...
    #219
    0
  3. #203 TaNack (@tanacknb) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 08:13
    ทำดีพี่เอก ทำดี!
    #203
    0
  4. #201 kliaomai (@kliaomai) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 13:43
    ทำร้ายจิตใจน้องเกินไปแล้วนะ งื้อออ สงสารน้อง
    #201
    0
  5. #200 Pharam.ภารัมย์ (@rinchiyap) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 11:27
    หมดกัน สิ่งที่ทำมานี่พังหมดเลย พี่เอกโวยยยยยยย นี่คิดก่อนหรือยังห๊าาา จะบ้าตาย
    #200
    0
  6. #199 Ben Pim (@benpimpaka) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 06:26
    มันไม่เตือนอัพเดตอ่ะ ขอบคุณที่มาเพิ่มค่ะ
    #199
    0
  7. วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 02:32
    โอ้ยยยยยย เกือบจะดีแล้วเชียวมาตายตอนจบซะได้ เจตนาอาจจะอยากช่วย(หรือเข้าใจผิดไปอีกว่าน้องทำไปเพราะเงิน) แต่ช่วยคิดถึงจิตใจน้องบ้าง นอนด้วยกันแล้วทิ้งเงินไว้ให้ น้องไม่ได้ขายตัวนะเว้ยเอ้ย !! ไม่มีอะไรจะพูดกับคนทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างอิพี่เอกเลยจริงๆ
    #197
    0
  8. #196 fattyyayee (@fattyyayee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 00:23
    fatty.yayee@gmail.com
    #196
    0
  9. #195 Tarn Ittipolpornchai (@taartn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 00:23
    ทำไมต้องบอกว่าชดเชยเรื่องเมื่อคืนถ้าไม่มีประโยคนี้จะดีมาก
    #195
    0
  10. #194 narin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 00:21
    na_rin17@hotmail.com
    #194
    0
  11. #193 oreochobkua (@oreochobkua) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 16:45
    อีพี่เอกวางเงินทิ้งไว้ ลาออกจากการเป็นพระเอกเหอะ สงสารนิว
    #193
    0
  12. #192 TaNack (@tanacknb) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 20:48
    ได้กันๆฟ
    #192
    0
  13. #191 Tarn Ittipolpornchai (@taartn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 13:49
    ไปเลิกกับถิงเถอะพี่เอกแล้วมาคบกับนิววว
    #191
    0
  14. วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 22:51
    น้องนิววววววว ใจเย็นๆลูกหนูกำลังสับสน แล้วอิพี่เอกก็ยังปีนขึ้นจากหลุมชะนีไม่ได้ เกิดอะไรขึ้นมาคนที่จะเสียใจ เจ็บซ้ำแล้วซ้ำอีกก็เป็นหนูนะลูก
    #190
    0
  15. #189 oreochobkua (@oreochobkua) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 09:38
    นิว โอ๊ย ใจไม่ดีเลยลูก ช่วยเอายัยแฟนพี่เอกไปทิ้งก่อน
    #189
    0
  16. #188 Pharam.ภารัมย์ (@rinchiyap) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 08:02
    สงสารนิว เจอเรื่องอะไรมาเยอะแยะ พี่เอกดูแลน้องดีๆด้วยนะ เข้าใจป่าว งุ้ย~
    #188
    0
  17. #187 Tarn Ittipolpornchai (@taartn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 01:18
    ปูเสื่อรอเลยคะ
    #187
    0
  18. วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 00:50
    ป้ามารออออออ ^^
    #186
    0