Behind Relations สัมพันธ์ลับ... ต้องซ่อนรัก

ตอนที่ 13 : :: CHAPTER 12 :: UNLUCKY BOY [Re]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 ก.ค. 60

เอลโม่ตัวนั้น


CHAPTER 12 :: UNLUCKY BOY |


ปรี๊นนนนนนน!!! 

 

ว้าย!!

 

ตุบ

 

มือผมคว้าแขนและดึงเธอไว้ทันก่อนที่เธอจะก้าวลงบนถนนพอดี เลยทำให้ทั้งผมและผู้หญิงคนนั้นล้มลงกับพื้นทั้งคู่ ข้าวของและโทรศัพท์มือถือของเธอหล่นลงพื้นจนแตก รวมถึงกระเป๋าขอผมด้วย ทำให้ตุ๊กตาที่เพิ่งได้มากระเด็นหลุดออกมาตกลงบนพื้น

 

คุณ คุณ เป็นอะไรไหมครับ

มะ..ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็นไร

 

ผู้หญิงคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน คงยังตกใจกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่อยู่ หลายคนหยุดเดินมองเหตุการณ์ ผมเลยค่อยๆ พยุงให้เธอลุกขึ้นมา

 

ขอโทษที่ดึงกะทันหันนะครับ แล้วก็.. ผมก้มเก็บของให้ รวมถึงโทรศัพท์ของเขาด้วย เรื่องโทรศัพท์คุณด้วย

อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร ขอบคุณนะคะ

 

ตอนแรกผมนึกว่าเขาจะว่าเรื่องที่ดึงเขาจนล้มแบบนั้น แต่เขาก็ก้มหัวขอบคุณ เลยทำให้ผมทำตัวไม่ถูกนิดหน่อย แต่อย่างน้อยก็ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว อย่าว่าแต่เธอตกใจเลย ผมยังตกใจเลย ถ้าเมื่อกี้คว้าไม่ทันมันจะเกิดอะไรขึ้น ไม่อยากจะคิดเลย

 

คราวหลังก็ช่วยระวังหน่อยนะครับ

 

ผมว่าแค่นั้น ก่อนจะก้มลงหยิบกระเป๋าตัวเอง และตุ๊กตาเอลโม่สีแดงที่หล่นขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ

 

ว้า... เพิ่งจะได้มาก็เปื้อนพื้นซะแล้ว

 

อ่อ คุณคะ..

ครับ?”

 

ผมหันไปตามเสียงเรียก ผู้หญิงคนนั้นชี้มาที่มือผม

 

ตุ๊กตา?”

ไม่ๆ มือคุณเลือดออก

 

พอก้มลงมองมือตัวเองดีๆ ปรากฏว่าตรงฝ่ามือเป็นรอยถลอกยาวจนเห็นเลือด เพราะตอนที่ล้มเมื่อกี้มันก็ค่อนข้างแรง แถมผมยังเอามือเท้าไว้ด้วยตอนล้ม ตอนแรกก็ไม่เจ็บเท่าไหร่ แต่พอเขาทักปุ๊บ มันเริ่มรู้สึกแสบขึ้นแล้วล่ะ

 

ไปโรงพยาบาลไหมคะ เดี๋ยว...

ไม่ครับๆ แผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกครับ ขอบคุณครับ

 

ว่าจบผมก็เดินหันหลังกลับมาทันที ถ้าให้ไปโรงพยาบาลเพราะแผลแค่นี้ล่ะก็ ทำแผลเองดีกว่ามั้ง

 

จะว่าไป ตอนนี้ ทั้งคน ทั้งหมา ได้แผลกันไม่เว้นวันกันเลย อีกอย่าง ไอ้เต้าหู้ก็มีอุปกรณ์ทำแผลนะ ผมยืมเอาของมันมาใช้บ้างดีไหม?

 

แต่คงไม่ดีกว่าเนอะ โอเค ขอเป็นร้านขายยาแทนละกัน

 

 

......................................................................

 

 

 

ในช่วงนี้ อากาศอาจจะเปลี่ยนแปลงไวจนเราปรับตัวแทบไม่ทัน อย่างเช่นวันนี้

 

ซ่า ซ่า ซ่า

 

ฝนที่จู่ๆก็เทลงมาอย่างไม่บอกไม่กล่าวล่วงหน้า ตกลงมาทั้งๆที่แดดยังออกจ้าอยู่แบบนี้ ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวหรอกที่ตั้งตัวไม่ทัน คนอื่นๆก็เช่นกัน ใครจะไปคิดว่าฝนมันจะตกลงมาแบบนี้

 

เอาไงดี จะกลับยังไงดีวะเนี่ย

คงต้องรอให้มันหยุดก่อนล่ะมั้ง

 

ทั้งผม พีม และป่าน เราสามคนหลบอยู่ที่ใต้ตึกอาคารเรียนแห่งหนึ่ง ตอนแรกเรากำลังจะกลับกัน แต่ฝนดันเทลงมาอย่างหนัก เลยต้องมาติดแหง่กกันอยู่ในนี้ ถึงจะเปียกกันคนละนิดหน่อยก็ตาม

 

เอ้อ นิว มึงทำงานของอเล็กเสร็จยัง ในหนังสืออ่ะนะ

อเล็ก? อ่อ อิ้งอ่ะหรอ เสร็จแล้ว

งั้นขอยืมเอาไปลอกหน่อยดิ แหะๆพีมว่าแล้วยิ้มแห้งให้

แปปนึง เดี๋ยวหยิบให้

 

ผมว่าแล้วรูดซิปกระเป๋าตัวเอง เพื่อหาหนังสือเล่มที่ว่านั่น และก็เป็นอีกครั้ง ที่ป่านมันดุไอ้พีม

 

ตลอดเลยนะมึงอ่ะ ลองทำเองดูก่อนยัง เอาแต่ลอกไอ้นิวมัน

เอ้า ก็ถ้ากูทำได้จะขอลอกไหม

ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งตีกันสองคนนั้นทำท่าจะตีกันอีกรอบ ผมเลยต้องเอาหนังสือยื่นมาขวางไว้ แล้วส่งให้พีม อ่ะ นี่ใช่มะ

เยสแต้งกิ้ว!

มันส่งวันที่สิบสองไม่ใช่หรอ จะรีบทำไปทำไมผมถาม

ก็ใช่ไง พรุ่งนี้วันที่สิบสอง

 

หืม สิบสอง?

 

เดี๋ยวนะ พรุ่งนี้วันที่สิบสอง วันนี้วันที่สิบเอ็ดหรอ?”

พีมพยักหน้า ใช่ ทำไม ลืมวันลืมคืนหรือไง

 

ตายล่ะ

 

ผมรีบหยิบกระเป๋าตัวเองขึ้นมาเปิดอีกรอบ แล้วหาใบตรวจสุขภาพไอ้เต้าหู้มัน วันนี้มันต้องไปหาหมอนี่หว่า ผมลืมไปได้ยังไงเนี่ย แล้วตอนนี้ก็สี่โมงแล้วด้วย

 

อ้ะ ฝนเริ่มซาแล้วนี่

งั้นไปก่อนนะ พอดีนึกออกว่ามีธุระ บาย

เอ้าเดี่ยวดิไอ้นิว จะรีบ...

 

ผมรีบโบกรถเมล์ฟรีในมอทันที แล้วขึ้นไปบนนั้น มือก็กดโทรศัพท์หาพี่เอกไปด้วย รอสายอยู่พักใหญ่ เขาก็กดรับ

 

[ว่าไงนิว]

ฮัลโหหล พี่เอก พี่อยู่ที่ไหนอ่ะตอนนี้

[พี่อยู่ที่คณะ มีอะไรเปล่า?]

คือ วันนี้หมอนัดไอ้เต้าหู้ ต้องไปฉีดยากันโรคพิษสุนัขบ้า แล้วผมเพิ่งนึกออก

[อ้าว งั้นหรอ งั้นมารอพี่ที่คณะก่อนละกัน ตอนนี้พี่ประชุมสโมฯ อยู่ ไว้เดี๋ยวเสร็จเดี๋ยวพี่ไปหา]

ครับ

 

ผมกดตัดสายไปแค่นั้น จริงๆแล้วผมมีทั้งกุญแจและคีย์การ์ดเขา จะไปรับไอ้เต้าหู้ที่นั่นเลยก็ยังได้ แต่ถ้าผมพามันไปด้วยตัวคนเดียว อาจจะไม่มีเงินพอจ่ายค่ายาด้วย เพราะไม่รู้ว่ามันเท่าไหร่ อีกอย่าง ผมไม่กล้าไปที่คอนโดเขาตัวคนเดียวหรอก

 

พอมาถึงผมก็ไปหาที่นั่งรอตามที่เขาบอก แต่ว่าคนเยอะมาก หลายคนก็หลบฝนอยู่ที่หน้าตึก บางคนก็นั่งอ่านหนังสือกันใต้ตึก และมีแต่คนใส่เสื้อช็อปเต็มไปหมด มีแต่ผมที่ใส่ชุดนิสิตอยู่คนเดียว มันเลยค่อนข้างกลายเป็นเป้าสายตาได้ง่าย

 

เท่าๆที่นึกดู ถ้าจำไม่ผด ถ้าเดินไปทางฝั่งโรงอาหาร แถวนั้นน่าจะมีโต๊ะให้นั่งอยู่ และคนอาจจะไม่เยอะเท่าตรงนี้ ผมเลยเลือกที่จะไปอีกฝั่งแทน

 

เฮ้ยๆๆๆหลบ!!

 “เหวอ!

 

ผลั่ก

 

แต่อาจจะเป็นเพราะไม่ทันดูหรืออะไรก็ตาม เลยทำให้ผมเดินชนกับผู้ชายคนหนึ่งที่วิ่งมาอย่างเร็ว

 

ขะ..ขอโทษครับ เป็นอะไรหรือเปล่า

 

แทนที่ผมควรจะล้ม กลายเป็นว่าคนที่มาชนผมล้มแทน ทำให้ใบงานที่อยู่ในมือกระจายล่วงลงพื้น พอมองดูดีๆแล้ว อีกฝ่ายตัวเล็กนิดเดียวเอง สูงไม่ต่างจากพีมเท่าไหร่เลย อาจจะมากกว่าพีมนิดนึงด้วยมั้ง

 

ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร...ก็เหี้ยแล้วงานดรออิ้งกู!!

 

ไม่รู้ว่าคนๆ นี้อุทานด่าผมหรืออะไร เพราะเขากำลังโอดครวญกับกระดาษ.....

 

ใช่ กระดาษพวกนั้น... ที่ตอนนี้เปื้อนน้ำจากพื้นที่เกิดจากฝนจนดำเป็นปื้น ไม่ใช่ใบเดียวด้วย เป็นสิบ.....

 

ตะ...ตายแน่ =______=;;;

 

โฮฮฮฮ งานดรออิ้งกู สี่สิบคะแนน หายวับไปกลับตา โฮฮฮฮ ตาย ตาย ตาย ฮืออ โดนไพบูลย์ด่าแน่ๆ ฮือออ เทอมนี้เอฟแน่ ฮืออออ

คะ..คือ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ

 

ควับ!

 

เป็นสิ! เป็นมากด้วย ต้องทำใหม่ทั้งหมดเลย เอฟแน่ๆเลย โฮฮฮฮฮฮฮ TOT

 

เขาหันมาแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ใส่ผมยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม ใบงานเปียกน้ำเกือบทั้งหมดเพราะเขาวิ่งมาชนผมที่เดินไม่ดูทาง แต่ละใบเหมือนเป็นภาพวาดที่มีสเกลอะไรไม่รู้เต็มไม่หมด พอดูชุดที่ใส่ถึงได้รู้ว่าคนๆนี้ก็เป็นเด็กวิศวะเหมือนกัน

 

ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผม...ไม่ได้มองทาง ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยผมก็ยินดีช่วยนะ ผมช่วยเขาหยิบใบงานที่เปียกน้ำบนพื้นขึ้นมา งานพวกนี้ ถึงรูปมันจะดูไม่ยาก แต่กว่าจะวาดได้เป๊ะขนาดนี้ต้องใช้เวลาพอสมควรเลยล่ะ แถมผมยังทำทั้งหมดนั่นเปียกน้ำ..

หือ นายช่วยได้จริงหรอ?” ผู้ชายตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองผม

ครับ ถ้าผมช่วยได้ก็ยินดี ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ใบงานพวกนั้น...

จริงนะ พูดแล้วห้ามกลับคำนะ!คนตัวเล็กว่าด้วยแววตาเป็นประกาย

“...ครับ

Yep!

 

ตอนแรกยังทำหน้าเสียอกเสียใจอยู่เลย พอผมบอกว่าจะช่วยเท่านั้นล่ะ ยิ้มอารมณ์ดีทันที

 

ผู้ชายตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าผม พอมองเผินๆอาจจะนึกว่าเป็นทอมหรืออะไรอย่างนั้นซะอีก เพราะทั้งขาว ทั้งตัวเล็ก ตากลมโต มองยังไงก็น่ารักมากกว่าหล่อมา แต่ถึงภายนอกจะดูเหมือนผู้หญิงแค่ไหน แต่น้ำเสียงยังไงก็ยังเป็นผู้ชายอยู่ดี

 

นายชื่ออะไร เราชื่อ พาย นะ อยู่วิศวะเครื่องกล ปี 2

 

เขาว่าแล้วยิ้มกว้างให้ผม แต่หน้าเขาเด็กมาก นึกว่าปี 1 รุ่นเดียวกันซะอีก

 

ผมชื่อนิว อยู่คณะมนุษย์ ปี 1 ครับ

หู้วปี 1 หรอ งั้นนี่ก็เป็นพี่นายอ่ะดิ ดีเลยๆ นิว ขอเบอร์หน่อยได้ไหม

ห้ะ? เบอร์?” ขอเบอร์ไปทำไม?

ก็ไหนนิวบอกว่าจะให้ทำอะไรก็ได้ไง เลยขอเบอร์ไว้เผื่อติดต่อไป อ๋อ

 

พอได้ยินพี่พายพูดแบบนั้น ผมก็ปฏิเสธไม่ได้ เลยยอมให้เบอร์ติดต่อไป พี่พายยิ้มทำหน้ากรุ้มกริ่มแล้วเก็บโทรศัพท์ตัวเองลงกระเป๋า

 

งั้น ไว้จะติดต่อไปทีหลังนะ ไปละ บาย

อ้าว แล้วใบงานพวกนั้น..

อ๋อ พวกนี้หรอ ช่างมันเถอะ ส่งมันทั้งงี้ล่ะ

 

เขาว่าจบแค่นั้นแล้วก็วิ่งขึ้นชั้นสองไป ปล่อยให้ผมยืนงง ถ้าจะส่งมันทั้งแบบนั้นแล้วเมื่อกี้โอดครวญทำไมขนาดนั้น แล้วที่ว่าจะติดต่อมาทีหลังหรือจะให้ช่วยอะไร เขาก็ไม่ได้บอกสักอย่าง

 

ขอแค่ไม่ให้ไปช่วยอะไรแปลกๆ ก็พอนะ

 

ครืดด ครืดด

 

เสียงโทรศัพท์และชื่อที่ปรากฏ ก็ไม่ใช่ใครเลย พี่เอกนั่นเอง เขาอาจจะประชุมเสร็จพอดี

 

ฮัลโหล

[พี่ประชุมเสร็จแล้ว นิวอยู่ไหน]

ผมอยู่ใกล้ๆ ป้ายหน้าตึกคณะครับ

[งั้นไปรอหน้าคณะ เดี๋ยวพี่ไปรับ]

 

 

…………………………………………………………………………….

 

 

ทั้งหมดแปดสิบบาทค่ะ

“...”

“...”

 

ทั้งผม ทั้งพี่เอกยืนเงียบ บางทีเขาอาจจะพูดผิดหรือเปล่า

 

ทั้งหมดเท่าไหร่นะครับพี่เอกถามอีกครั้ง

แปดสิบบาทค่ะพี่ผู้หญิงคนเดิมตอบแล้วยิ้มให้

เอ่อ... ถ้างั้นเดี๋ยวผมจ่ายเองก็ได้...

ไม่เป็นไร พี่จ่ายเองพี่เอกว่าแล้วยื่นแบงค์ร้อยตัดหน้าผม

 

คือตอนแรกผมคิดว่าค่ายาไอ้เต้าหู้มันอาจจะแพงกว่านี้ไง อาจจะสี่ห้าร้อยหรืออาจจะเป็นพันก็ได้ เคยได้ยินมาว่าค่ายาสุนัขแพง ผมเลยให้พี่เอกเขามาด้วย แต่ไม่คิดว่ามันจะแค่แปดสิบบาทเอง เล่นเอาสตั้นกันทั้งคู่จนทำตัวไม่ถูกเลย

 

จริงๆ แล้วพี่ให้ผมจ่ายเองก็ได้แค่แปดสิบบาทอ่ะ

พี่เป็นคนรับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่ายไง เราแค่คอยดูแลมันก็พอ หรือถ้ามันหายดีแล้วก็ลองจับมันอาบน้ำแล้วพาไปเดินเล่นบ้างก็ดีนะ

ก็คงต้องรอจนกว่าจะหาย

 

ผมนั่งอยู่บนรถเขา มือก็ลูบหัวไอ้เต้าหู้ไปด้วย มันยังดูซึมๆ นิดหน่อย เพราะเพิ่งโดนฉีดยาไปสองเข็มติดๆ ยังดีหน่อยที่แผลเริ่มหายบ้างแล้ว

 

แต่ไอ้ตัวเล็กมันก็เก่งนะ โดนฉีดยาไม่ดิ้นเลย ไม่ร้องด้วยเขาเอามือข้างที่ว่างลูบหัวไอ้เต้าหู้มันด้วยความเอ็นดู ระหว่างที่รถกำลังติดไฟแดงอยู่ เออ ใช่ พี่ว่าจะถามหลายวันละ มือไปโดนอะไรมาน่ะ

อ๋อผมยกฝ่ามือตัวเองขึ้นดู แผลที่ได้จากวันที่ช่วยผู้หญิงคนนั้น ตอนนี้มีผ้าก็อตพันอยู่ ล้มนิดหน่อย ไม่เป็นอะไรมากหรอก

จริงๆเลย ทั้งหมา ทั้งเจ้าของ เจ็บตัวกันทั้งคู่ พาเจ้าของไปฉีดยาด้วยไหม

พี่เอก ผมแค่ล้มนะ ไม่ได้เป็นโรคพิษสุนัขบ้า

ก็เห็นมีแผลกันทั้งคู่ ฮึฮึเขาว่าแล้วหัวเราะเบาๆในลำคอ

 

ตอนนี้เอง ผมก็ยังคงสับสนอยู่ ว่าจริงๆแล้ว พี่เอกเป็นคนยังไงกันแน่ ที่เขาเข้ามารับผิดชอบหลายๆ อย่างในชีวิตผม เกิดจากความเต็มใจหรือรู้สึกผิดกันแน่ หรือเขามีความสุขจริงๆหรอกับการที่ต้องมาดูแลผมและไอ้เต้าหู้มันด้วย มีแต่เพิ่มภาระเขาเปล่า

 

แต่ท่าทีที่แสดงออกมา มันก็ทำให้ผมจิตใจเอนเอียงไปว่า เขาอาจจะเต็มใจช่วยเหลือจริงๆ

 

จริงๆ แล้วพี่เอกใจดีแหล่ะ แต่ด้วยเหตุการณ์และสถานการณ์ในตอนที่เจอกันนั้นมันอาจจะไม่ค่อยดีนัก เลยทำให้เกิดการเข้าใจผิด เขาเลยแสดงด้านแย่ให้ผมเห็น มันดี ที่ทำให้รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง แต่มันก็แย่ ตรงที่ผมอาจจะปรับตัวตาเขาไม่ทัน ถ้าเกิดเขาแสดงด้านที่มันแย่ใส่ผมอีกครั้ง

 

พอถึงหน้าหอ ผมเลยอุ้มไอ้เต้าหู้มาใส่ในตะกร้าแทน ก่อนจะหันไปขอบคุณเขา

 

ขอบคุณที่มาส่งครับ

ไม่เป็นไร ขึ้นห้องดีๆล่ะ

 

เราบอกลากันแค่นั้น ผมปิดประตูรถให้เขา แล้วเดินขึ้นห้องไป...

 

...

 

..

 

.

 

 

พรุ่งนี้ไปทำที่ไหนดี

หอสมุดไหม?” พีมเสนอ

เออ ความคิดดี เอาโน้ตบุ๊คมาด้วยนะ ไปใช้ไวไฟฟรี แอร์ฟรีด้วย ป่านเห็นด้วย

แต่ถ้าไปหอสมุด เดี๋ยวก็เอาแต่เล่นกันอีก งานไม่ได้ทำกันพอดี ผมแย้ง

 

ตอนนี้เราสามคนกำลังจับกลุ่มตกลงกันอยู่ ว่าจะไปทำงานกลุ่มกันที่ไหนดี และพวกเราก็ยังเลือกไม่ได้สักที

 

งั้นที่ไหนดีล่ะ หอไอ้พีมไหม

แต่หอกูไกลนะ ไปถูกหรอ

 

ผมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยื่นข้อเสนอที่น่าจะโอเคที่สุด ที่หอสมุดก็ได้ แต่ห้ามเห็นว่าใครหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นนะ รีบๆทำงานให้เสร็จ ละทีนี้จะเล่นอะไรก็เล่นไป ตกลงไหม?”

โหยยย พ่อคนโหด โอเคๆ วันเสาร์ สิบโมง ตกลงหอสมุดนะ

ตามนั้น

 

พอตกลงกันได้สักที เราสามคนก็แยกกัน เห็นว่าวันนี้พีมมันมีธุระกับเพื่อนคณะอื่นมั้ง ส่วนป่าน เห็นบอกว่าจะต้องไปหาพี่สาวที่โรงพยาบาลสักหน่อย แวะไปหาหลานหรืออะไรสักอย่าง

 

นับตั้งแต่เหตุการณ์ในวันนั้น มันก็ผ่านมาเดือนกว่าแล้ว ที่พี่เอกเข้ามาดูแลผม คอยไปรับไปส่งตลอด หรือบางวันก็อาจจะซื้ออะไรมาฝาก รวมถึงช่วยดูแลไอ้เต้าหู้ให้ด้วย จนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว

 

ผมยกนาฬิกาขึ้นดู ตอนนี้ ห้าโมงกว่าแล้ว พี่เอกบอกผมว่าเขาจะมารับผมตอนห้าโมง

 

บางทีเขาอาจจะติดธุระอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ช่วงนี้จะมีการเตรียมกีฬาสีภายในแต่ละคณะกันอยู่ และพี่เอกก็เป็นคนดูแลด้วย เขาเลยต้องเข้าประชุมทุกวัน

 

อ้าว วันนี้ยังไม่กลับหรอ

 

คุณป้าที่เป็นแม่บ้านทำความสะอาดเขาเอ่ยทักผม ช่วงเย็นๆ ผมเจอเขาทุกวันแหล่ะ เวลาต้องรอพี่เอก

 

อ๋อ ยังครับ

เห็นปกติห้าโมงพี่ชายก็มารับแล้วไม่ใช่หรอ

เอ่อ..ผมเกาหน้าเบาๆ เขาไม่ใช่พี่ชายผมหรอก เป็นอะไรกันยังไม่รู้เลยด้วย เขาคงติดธุระมั้งครับ

งั้นหรอ นี่ก็เย็นมากแล้ว ยิ่งดึกๆ ยิ่งน่ากลัวนะ เชื่อป้า ป้าเจอมาเยอะ

 

พอได้ยินแบบนั้นผมก็ได้แต่ยิ้มหน้าแหยๆ แล้วหันหลังไปมองตึกเรียน มันก็ดูน่ากลัวจริงๆ นั่นล่ะ แถมดูเหมือนฝนก็ทำท่าจะตกลงมาด้วย

 

ขอให้เขามารับผมเร็วๆก็ดี

 

 

..............................................................................

 

 

 

Aek’s Part

 

 

ยังหาคนลงแสตนด์ไม่ครบอีกหรอ ไปคัดเด็กสันปีหนึ่งออกมามั่งสิ มันเยอะเกินไปแล้ว

พวกกูก็พยายามบอกแล้ว แต่ไม่มีใครยอมมากันสักคนอ่ะ

 

พอได้ยินแบบนี้ก็อยากจะถอนหายใจหนักๆ สักทีสองที

 

ฝ่ายสวัสดิการ มีใครเตรียมสั่งน้ำกับของกินมาบ้างหรือยัง แล้วฝ่ายพยาบาลซื้อของมาเพิ่มกันยัง เด็กตั้งสี่ห้าร้อยคน ยาแค่กระปุกสองกระปุกมันไม่พอหรอกนะ ถ้ามีคนบาดเจ็บขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบวะ

พวกผมสั่งให้ไอ้ยิมมันไปซื้อมาแล้ว แต่ที่ร้านเขาบอกว่าหมด ต้องรอวันศุกร์หน้าเด็กปีสองที่เป็นฝ่ายสวัสดิการบอกผม

เอาให้ทันภายในสองอาทิตย์ละกัน งานมันใกล้เข้ามาแล้ว แล้วก็มึงอ่ะผมว่าแล้วหันไปบอกเพื่อนผมที่อยู่ฝ่ายระเบียบเชียร์ ให้น้องซ้อมกันแบบจริงๆ จังๆ บ้าง โอ๋เกินไปเดี๋ยวก็เหลิง เวลานัดซ้อมทีไรมากันไม่ถึงครึ่งตลอดเลย

ก็พยายามอยู่เนี่ย มันก็เครียดกันทุกฝ่ายแหล่ะมึง ไม่ต้องมาลงกับพวกกูฝ่ายเดียวหรอก

ใช่ เอก อย่าไปเครียดมันมากเลย ทำหน้าดุแบบนี้ใครๆ เขาก็กลัวแกทั้งนั้นแหล่ะ

 

ปัง!!

 

ไม่ให้เครียดได้ไงล่ะ ก็ในเมื่อมันเละขนาดนี้ ไม่มีการเตรียมงานอะไรกันเป็นระบบเลยสักอย่าง!!!!

 

หลายคนตกใจกับเสียงทุบโต๊ะของผม แต่ไม่ให้โมโหได้ไงล่ะ ทุกอย่างแทบไม่มีความเตรียมพร้อมกันเลยสักอย่าง ถ้าวันนี้ผมไม่เรียกประชุมทุกฝ่ายแล้วถามความคืบหน้าก็คงไม่รู้หรอกว่างานมันเละขนาดไหน

 

ฝ่ายพยาบาลก็มีแค่ไม่กี่คนที่เตรียมงาน อุปกรณ์ทำแผลหรือยาก็ยังขาดอยู่ ฝ่ายคัทเอ้าท์ที่ทำฉากก็ยังทำกันไม่เสร็จเลยสักอย่าง ฝ่ายเชียร์คนก็ไม่ครบ ฝ่ายสันคนเยอะไป นี่ยังไม่นับปัญหายิบย่อยอีกนะ มีเยอะจนใช้นิ้วนับไม่ทันกันเลยทีเดียวล่ะ

 

เอก ใจเย็นๆ ก่อนนะ เดี๋ยวพวกเราจะรีบเร่งงานให้ไวที่สุด

ใช่ๆ อย่าไปเครียดเลย พวกกูก็พยายามเร่งอยู่

 

ผมกวาดสายตามองทุกคนในห้อง ก่อนจะถอนหายใจออกมา

 

อืม วันนี้ประชุมแค่นี้ล่ะ แยกย้ายได้

 

ทุกคนถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินว่าแยกย้ายได้ โอเค มันเครียด ใครๆ ก็เครียดทั้งนั้นล่ะ และที่ผมต้องออกหน้ารับงานทุกอย่างนั่นก็เพราะปีสี่จะไม่ค่อยมีส่วนเกี่ยวข้องกับงานพวกนี้แล้ว พวกเขาต้องฝึกงานกัน เลยไม่มีเวลามายุ่งกับงานในส่วนนี้ และผมก็เป็นประธานของชั้นปี ต้องคุมงานนี้เองหมดทุกอย่าง ทุกปีที่ผ่านมายังจัดขึ้นได้ จะให้มาล่มในปีของผมไม่ได้เด็ดขาด

 

อุตส่าห์ไว้ใจให้ทำงานกันเอง เลยปล่อยไปตั้งหลายวัน แต่พอใกล้ถึงวันงาน นู่นไม่เสร็จ นี่ไม่พร้อม แบบนี้มันจะไปโอเคได้ยังล่ะ เป็นใครก็ต้องหัวเสียกันทั้งนั้นล่ะ กว่าจะประชุมเสร็จนี่ก็ล่อไปหกโมงครึ่งแล้ว

 

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrr

 

แล้วใครโทรมาตอนนี้อีกเนี่ย

 

ฮัลโหลผมกดรับเสียงห้วน ไม่ได้ดูด้วยว่าใครโทรมา

[แค่รับโทรศัพท์ถิงทำไมต้องดุขนาดนี้ด้วยล่ะ]

หือ อ้าว...พอมองดูชื่อที่ขึ้นอยู่ มันคือเบอร์ถิงจริงๆด้วย ผมลืมเรื่องถิงไปเลยนะเนี่ย “...โทษที พอดีเครียดๆนิดหน่อย

[ควรเป็นถิงหรือเปล่าที่ต้องเครียดอ่ะ มีแฟนทั้งที แต่เงียบหายไม่ติดต่อกันบ้างเลย]

 

ผมลูบหน้าตัวเอง และเดินออกมาจากห้องสโมร ฯ  เพื่อหาที่คุยโทรศัพท์เงียบๆ

 

ก็จริงอย่างว่า ช่วงนี้ผมค่อนข้างตัวติดกับนิว คอยไปรับไปส่ง และพาไอ้เต้าหู้ไปหาหมอบ่อยๆ เลยไม่ได้ติดต่อถิงเลย ส่วนเรื่องในคืนนั้น รองเท้าคู่นั้น ผมก็ยังไม่รู้ว่ามันเป็นของใคร และถิงนอกใจผมจริงๆหรือเปล่า ก็ยังไม่รู้ ยังไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง

 

เอกขอโทษ แต่ตอนนี้ยุ่งๆอยู่นิดหน่อย เพิ่งประชุมกันเสร็จเรื่องงานกีฬาหน่ะ แล้ว... โทรมามีอะไรหรือเปล่า

[โทรมาต้องมีอะไรด้วยหรอ นี่ เอกไม่คิดจะโทรหาถิงบ้างเลยหรอเอกยังเป็นแฟนถิงอยู่หรือเปล่า]

เป็นสิ เป็น เอกยังเป็นแฟนถิงอยู่นะ

 

พอได้ยินแบบนั้น ผมก็ตอบไปแบบไม่คิดเลย ถึงแม้จะไม่รู้ว่าช่วงนี้ที่ถิงหายไปไม่ค่อยติดต่อผมมา เขาหายไปไหนมาบ้าง ไม่แม้แต่จะถามหรือสงสัยเลย

 

[ถ้างั้นก็มาหาถิงหน่อยได้ไหม ถิงคิดถึงเอกจะแย่แล้ว]

ได้สิ อยู่ไหน เดี๋ยวเอกไปรับ

 

ตอนนั้น ผมตอบรับถิงไปโดยที่ไม่ทันได้คิดอะไรเลยด้วยซ้ำ บวกกับกำลังหงุดหงิดเรื่องงานอยู่อยู่ด้วย ทำให้ผมลืมใครบางคนไปซะสนิทเลย

 

คนที่ผมบอกว่าจะไปรับเขา ก่อนหน้านี้.....

 

 End Aek’s Part






To Be Continued…..



Talk

ห่างหายกันไปหลายวัน เพราะนี่ยังรู้สึกเหมือนว่าวิญญาณตัวเอง ยังคงติดอยู่ในคอนเสิร์ตอยู่เลย ฮือออ คอนสนุกมาก แค่สองวันไม่พอจริงๆ ใครอาการเดียวกับเรามั่ง ทุกวันนี้ยังคงยิ้มกับทุกคลิปในคอน ฟังเพลงเดิมๆซ้ำๆ เปิดดูคลิปหรือโปรเจคทีไรก็ยิ้มออกมาทุกที ฮืออออ คาดว่าคงจะเป็นอย่างนี้ราวๆหนึ่งเดือนอ่ะค่ะ ;-; 

นิยาย มาอัพแล้วน้า มีเรื่องให้โมโหพี่เอกเพิ่มอีกแล้ว ด่าได้ แต่อย่าแรง เดี๋ยวพี่แกรับไม่ทัน ฮา

ทุกความคิดเห็นเป็นกำลังใจให้คนเขียนเสมอน้า ♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

445 ความคิดเห็น

  1. #218 mwnbelle (@mwnbelle) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 21:28
    เอ้า ทำงี้ได้ไง แล้วนิวอ่ะ ?-?
    #218
    0
  2. #174 Pharam.ภารัมย์ (@rinchiyap) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 12:39
    เดี๋ยวถ้านิวเป็นอะไรไปนะ
    #174
    0
  3. วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 11:44
    อิพี่เอกนี่ดีได้แป๊บเดียวจริงๆ
    #173
    0
  4. #172 kliaomai (@kliaomai) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 08:34
    พี่เอกนี่ยังไงกัน ลืมนิวได้ไง
    รอน๊าาาา
    #172
    0
  5. #171 D_Dell520 (@D_Dell520) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 08:10
    รอแล้วรอเก้อ
    #171
    0
  6. #170 Tarn Ittipolpornchai (@taartn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 01:03
    ถิงนี่ยังไงเหงาหรอถึงโทรมาหนะห้ะ พี่เอกอีกคนปล่อยนิวให้รออีกแล้วววว
    #170
    0
  7. #168 Fah_parichat (@Fah_parichat) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 22:01
    รอน๊าาาา
    #168
    0
  8. #167 TaNack (@tanacknb) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 22:18
    ตอนไหนจะได้กันอีก555555
    #167
    0
  9. วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 06:41
    อ้าวนุ้งพายอยู่ปีสองแล้วเหรอ อยู่มหาลัยแล้วไปทำซ่าใส่ใครเค้าอีกบ้างก็ไม่รู้ แต่ที่รู้คือ พายไม่โตไปกว่าเดิมเลยสินะ 5555+
    #166
    0
  10. #165 TaNack (@tanacknb) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 21:35
    ยังงี้ต้อง อย่างนี้ต้องลุ้น!! ครับบ
    #165
    0
  11. #163 Tarn Ittipolpornchai (@taartn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 01:05
    ปอนด์ใช่มั้ยพายหรือป่าวหรือคิงฟรืออิ้ง5555
    #163
    0
  12. วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 00:24
    นึกไม่ออกเลยว่าจะเป็นใครดี แต่ตอนนี้ป้าคิดถึงพี่คิว ไม่มีอะไรมากแค่คิดถึงความกวนตรีนของพี่แก 5555+
    #162
    0