[END] Buddy Conflict! กัดกันดีนัก...รักกันดีกว่า[Yaoi]

ตอนที่ 63 : ตอนที่ 57 : ความซวยลูกเล็กๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    31 ก.ค. 58


(เห๋ยยย รูปนี้น้องพายเราน่ารักจริงๆนะเอ้อ //_\\)



 

ตอนที่ 57 ความซวยลูกเล็กๆ

 

 

 
 

          King’s Part

 

          “พาย พาย ไอ้เตี้ย ตื่นได้แล้ว บ่ายสามแล้ว”

            ผมเขย่าตัวคนขี้เซาที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวให้ตื่นขึ้น ตั้งแต่คนตัวเล็กหลับ ผมก็จัดให้มันนอนหนุนกระเป๋าผมแทน แล้วก็จัดการเคลียร์สมรภูมิรบอันดุเดือดของผมเมื่อสักครู่ให้เป็นเหมือนเดิม กว่าจะเก็บ กว่าจะเช็ดอะไรต่อมีอะไรเสร็จ ก็ปาไปบ่ายสามพอดี

            เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้ไอ้เจมัน เพราะหลังจากที่พี่โจมันประกาศให้ตามล่าหาอลิซอะไรบ้าๆนั่น ไม่นานนักไอ้เจก็ส่งข้อความมาหาผม บอกว่าไอ้พายกำลังวิ่งหนีพวกนักเรียนที่วิ่งไล่จับไอ้พายอยู่ ให้รีบไปช่วยมันที ผมเลยได้ข้ออ้าง ขอตัวออกมา แต่ก็ยังโดนยื้อให้ถ่ายรูปกันอยู่นั่นแหล่ะ เลยต้องยอมถอดเสื้อโค้ทให้แล้วบอกไปว่าเดี๋ยวมา กว่าจะวิ่งหาไอ้พายเจอก็อยู่ในภาพนี้แล้วเนี่ย

            “ฮื่อ...”

            คนตัวเล็กครางฮื่อแล้วยกมือปัดอย่างรำคาญที่ไปรบกวนการนอนของมัน อะไรกัน ที่เราออกกำลังกายกันเมื่อกี้มันทำให้เหนื่อยขนาดนั้นเลยหรือไง? นี่อุตส่าห์ใจดียอมทำแค่รอบเดียวตามที่มันขอแล้วนะเนี่ย

            “ไอเตี้ย ตื่นได้แล้ว” ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบโต้ ผมเลยโน้มหน้าไปใกล้ๆแล้วกระซิบด้วยเสียงแหบพร่า “ ไม่ตื่นเดี๋ยวจับปล้ำอีกรอบนะ”

            พรวด!

          คราวนี้ไอ้คนขี้เซาลุกขึ้นพรวดเร็วราวกับตุ๊กตาล้มลุกยังไงยังงั้น แสดงว่าตื่นนานแล้วแต่ขี้เกียจลุกแน่ๆ ไม่งั้นพอผมขู่ว่าจะปล้ำมันจะลุกเร็วขนาดนี้ไหม ถามหน่อย?

            “มึงก็ ขู่แต่เรื่องนี้ตลอด ในสมองคิดแต่เรื่องทะลึ่งๆ”

            “ให้โอกาสพูดอีกที บอกคนอื่นเขาทะลึ่งๆ แล้วใครกันที่ควบไม่หยุดห้ะ เมื่อกี้ หืม?”

            “...”

            เป็นไงล่ะ เงียบกริบ ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ จะด่าแต่ก็ด่าไม่ออก ที่พูดไปเมื่อกี้นี่เรื่องจริงทั้งนั้น ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความถามไอ้เจว่าอยู่ที่ไหนกัน ไม่นานนักมันก็ส่งกลับมา บอกว่าเขากำลังนับคะแนนมิสแอนด์มิสเตอร์กันอยู่ ให้รีบๆไปที่โรงยิม ไอ้เกมส์ไล่จับอลิซก็ยกเลิกไปแล้วเพราะไม่มีใครจับได้สักคน กำลังจะหันไปบอกให้ไอ้พายมันลุก แต่มันก็กำลังง่วนอยู่กับการหาอะไรบางอย่าง

“หาไร”

            ผมถามเบาๆแต่ไหงมันสะดุ้งโหยง มองหน้าผมแบบอายๆ ก่อนจะพูดออกมา “เอ่อ...กูหา..กางเกง..”

            “กางเกงในสีชมพูตัวจิ๋วนั่นอ่ะหรอ?”

            “อือ...” ไอ้พายหยักหน้าเบาๆหน้าขึ้นสีระเรื่อ เดินย่องหาไปทั่วห้อง มือก็กำชายกระโปรงไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันจะเปิดพรึ่บขึ้นมายังไงยังงั้น “มึงถอดของกูไว้ไหนวะ”

            “ก็อยู่แถวๆนี้ล่ะ”

            “แต่กูหาทั่วแล้วนะ”

            “ลองหาดูดีๆ อาจจะอยู่แถวนี้ก็ได้”

            ผมว่าแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ ปล่อยให้ไอ้เตี้ยมันเดินเขย่งเท้าหารอบห้อง ทั้งๆที่ยังเจ็บเท้าอยู่แท้ๆ บวกกับกิจกรรมเมื่อครู่เลยยิ่งทำให้มันเดินกะเผลกๆลำบากยิ่งกว่าเดิม หารู้หรือไม่ ต่อให้พลิกห้องหามันก็ไม่เจอหรอก เพราะสิ่งที่มันกำลังหา...

....อยู่ในกระเป๋ากางเกงผมเองล่ะ

            ผมไม่ได้โรคจิตนะ แต่อยากเห็นมันใส่อีก มันน่ารักดี ก็แค่นั้น ถึงแม้มันจะซุ่มซ่ามไปนิดจนล้มกระโปรงเปิดให้ทุกคนเห็นก็ตาม อันนี้ก็น่าโมโหอยู่เหมือนกัน

            “มันไม่มีจริงๆนะเนี่ย มึงแอบเอาไปซ่อนหรือเปล่า”

            ผมสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ยังเก็บอาการไว้ได้ คนตัวเล็กจ้องผมเขม็ง “กูจะเอาไปซ่อนทำไม มึงหาไม่เจอเองหรือเปล่า ป่ะ รีบไปกันเถอะ ไม่ต้องหามันแล้ว”

            “จะบ้าหรอ! ให้กูเดินไปทั้งสภาพนี้ ให้ตายก็ไม่เอาเด็ดขาด”   ไอ้เตี้ยตะโกนเสียงดังลั่นจับกระโปรงแน่น

            “เดี๋ยวไว้ค่อยหาอะไรใส่แทนก็ได้ ไปช้าเดี๋ยวก็โดนอิ้งค์ด่าหรอก เราหายกันไปนานละนะ”

            “แต่..แต่...จะให้เดินออกไปในสภาพโล่งโจ้งแบบนี้น่ะหรอ? ไม่เอาหรอก น่าอายจะตาย แล้วถ้ากูซุ่มซ่ามหกล้มอีก คราวนี้ไม่ใช่แค่เห็นกางเกงในแบบบนเวทีนะ”

            “งั้น...” ผมเดินไปหยิบผ้าม่ายที่เอาคลุมตัวมันตอนแรกมาครอบหัวอีกครั้ง แล้วมันเป็นปมตรงคอเหมือนชุดคลุมหนูน้อยหมวกแดง เพียงแต่ตอนนี้เป็นอลิซหมวกขาวไปแทน  อืม ใช้ได้ “แบบนี้โอเคไหม”

            “อ่าห้ะ ...โอ๊ย!

            “เป็นไร”

            ผมรีบคว้าตัวคนที่เดินกระเผลกจนเกือบล้มทันที ใจเหมือนหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเลยเมื่อกี้

            “เจ็บตีนอ่ะ”

            “ไหน ขอดูหน่อย” ผมกดไหล่มันนั่งลงบนเก้าอี้ แต่เหมือนจะรุนแรงไปนิด คนตัวเล็กถึงกับเบ้หน้าออกมาด้วยความเจ็บปวด อ่า ลืมไปเลยว่าเมื่อกี้เพิ่งทำเรื่องอย่างว่ากันมา “มันยังแดงๆอยู่ พอจะเดินไหวไหม”

            “ก็เดินไหวล่ะ แต่ไม่มีรองเท้าอ่ะดิ ให้เดินตีนเปล่าๆรับรองพองหนักกว่าเดิมแน่”

            “อืม.. งั้นเอางี้” ผมลุกแล้วหันหลังให้ แล้วย่อเข่าลง “ขึ้นขี่หลังกูแทนละกัน”

            “...จะดีหรอ..”

            “ดีสิ จะได้ไม่ต้องเดิน เมื่อกี้ก็เผลอทำแรงไปด้วย ถือว่าชดเชยที่ทำมึงเจ็บเจ็บละกัน”

            “อะ..ไอ้...”

            ถึงผมจะหันหลังอยู่ แต่ไม่ต้องบอกก็รู้ ว่าไอ้เตี้ยมันต้องกำลังเขินหน้าแดงและอ้าปากจะด่าผมอยู่แน่นอน

            “เร็วสิ ยิ่งช้า ยิ่งโดนอิ้งค์ด่านะ”

            “เออ!

            สุดท้ายมันก็ต้องขึ้นหลังให้ผมอุ้มจนได้ ยังดีที่มันไม่หนักเท่าไหร่ ผมเลยอุ้มสบาย แต่คนถูกอุ้มนี่ก็ใช่ว่าอยู่เฉยๆนะ ช่วยเปิดประตู ช่วยถือของให้ผม ประหนึ่งเป็นมือให้ผม ส่วนผมเป็นขาให้มัน รวมร่างฟิวชั่นกันอย่างสมบูรณ์แบบ

            ระหว่างทางที่เดินมา อาจจะมีคนมองกันบ้างนิดหน่อย ไม่สิ... มองตลอดทางนั่นแหล่ะ แต่ผมไม่สนหรอก คนที่อายใครน่ะหรอ ก็คนที่อยู่บนหลังผมตอนนี้ไง มุดหลังผมหนีได้มุดไปแล้ว ดีแล้วที่เอาผ้าม่านมาคลุมมันเอาไว้ กระโปรงมันเลยไม่เปิดจนเห็นหนอน เพราะมันไม่มีกุงเกงลิงปิด ใครเอาไปก็ไม่รู้ เนอะ?

            “ไอ้คิง แกเห็นไอ้พายไหม... อ้าว อยู่นี่เอง มานี่ๆๆๆ”

            มาถึงไอ้อิ้งค์ก็รีบบึ่งมาหาผมทันที ผมค่อยๆวางไอ้พายมันลงช้าๆ กลัวมันจะเจ็บ “อิ้งค์ มีรองเท้าป่ะ หาให้พายมันใส่หน่อย มันเจ็บเท้า”

            “ไหน มันเป็นอะไร? แล้วแกเอาผ้าอะไรมาคลุมไอ้พายมันวะเนี่ย เกะกะชะมัด” ไอ้อิ้งค์ทำหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนจะแกะผ้าม่านโยนทิ้ง แล้วจับขาไอ้พายยกขึ้น

            “เฮ้ย! อิ้งค์!” ไอ้พายทำหน้าตกใจรีบตะครุบกระโปรงตัวเองโดยด่วน

            “จะอายอะไรนักหนา ทำยังกะไม่ได้ใส่อะไรไว้ข้างใน แค่กางเกงในตัวเดียว อายไปได้” ก็ใช่ไง ตอนนี้ไอ้เตี้ยมันไม่ได้ใส่อะไรไว้ข้างใน แถวกางเกงในเจ้ากรรมก็ยังนอนแอ้งแม้งอยู่ในกระเป๋ากางผมเนี่ยล่ะ “ไหน ขอดูเท้าหน่อย ... ทำไมมันแดงอย่างนี้เนี่ย! แกไปทำอะไรมา”

            “ก็จะอะไรล่ะ วิ่งเล่นรอบโรงเรียนไง อิ้งค์ก็จะจับพายเหมือนกันนั่นแหล่ะ”

            “เอ้า ก็ถ้าตอนนั้นแกยอมให้ฉันจับแต่แรก ฉันได้รางวัล แกไม่ต้องวิ่งหนี แฟร์ๆดีออก รออยู่ตรงนี้แปปนึง” อิ้งค์ว่าจบก็ลุกไปไหนไม่รู้ ไม่นานนักก็กลับมาพร้อมรองเท้าแตะหนึ่งคู่ “ใส่คู่นี้แทนได้ไหม”

            “ได้ๆ”

            “ป่ะๆ เข้าไปข้างในเถอะ เขาประกาศรางวัลที่แสดงละครกันแล้ว คนอื่นเขามากับครบ เหลือพวกแกสองคนเนี่ย แล้วนายเสื้อคลุมหายไปไหน?”

            “ไม่รู้สิ ถอดทิ้งไว้แถวๆนี้ หายไปไหนไม่รู้” ผมว่าแล้วเดินเข้าไปประคองเอวไอ้พายมัน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าไอ้พายมันไม่ได้ใส่อะไรไว้ข้างในนี่หว่า “อ้อ อิ้งค์ มีกางเกงขาสั้นไหม ไม่ก็บ็อกเซอร์อะไรพวกนี้”

            “จะเอาไปให้ใครใส่หรอ? แล้วนั่น แค่เจ็บเท้าต้องเดินกระเผลกขนาดนั้นเชียว”

            ผมยิ้มนิดๆ ผิดกับอีกคนที่เม้มปากหน้าแดงแปล๊ด “เอาให้ไอ้พายมันใส่ไง”

            “ก็ใส่อยู่แล้วจะใส่อะไรอีก”

            “เปล่า มันไม่ได้ใส่”

            “....”

            “....”

            “...หมายความว่าไงที่ว่าไม่ได้ใส่” ไอ้อิ้งค์หรี่ตามอง ไอ้เตี้ยรีบซุกหลังผมแก้เขินทันที

            “ก็พอถอดแล้วโยนไปไหนไม่รู้ พอจะใส่คืนให้ก็หาไม่เจอแล้ว”

            ผมรับรู้ได้ถึงแรงจิกบริเวณแขนขวาตอนนี้ มีอยู่คนเดียวเลยที่กำลังซ่อนอยู่หลังผมตอนนี้ ถ้าเป็นไปได้มันก็คงอยากจะเตะผมแรงๆสักทีแหล่ะ ที่พูดไปแบบนั้น ไอ้อิ้งค์นิ่งไปพักนึง ก่อนจะตบหน้าผากดังฉาดใหญ่ แล้วทำท่าเหมือนจะเป็นลม

            “ฉันนับถือแกเลย คนเขาวิ่งตามตัวกันให้วุ่น แกหนีไปเอากันอยู่สองคน...

            เขาเรียกใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์....

            อิ้งค์เลยตัดความรำคาญ โดยการใช้ไอ้เจปั่นจักรยานไปที่ห้องแต่งตัวหากางเกงขาสั้น เพราะไอ้เจมันไปขโมยจักรยานภารโรงมา เลยไวหน่อย ไม่นานนักก็กลับมาพร้อมกับกางเกงขาสั้นสีชมพูแปร๋น มีหรือไอ้พายจะปฏิเสธ เพราะมันก็คงไม่อยากนุ่งลมห่มฟ้าหรอก จริงไหม? ความจริงผมก็สงสารนะ อยากคืนกางเกงในให้ แต่ความต้องการที่อยากจะเห็นมันใส่กางเกงในตัวนี้อีกครั้งมันมีมากกว่า ความน่าสงสารจึงถูกปัดทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

            “ผ่านไปแล้วนะครับกับรางวัลรองชนะเลิศ ตกเป็นของห้องเก้าและห้องสองไปนะครับ ต่อไปเป็นการประกาศรางวัลสำหรับห้องที่ชนะเลิศนะครับ คุณว่ายังไงครับคุณเต้ คิดว่าปีนี้ห้องไหนน่าจะชนะเลิศครับ

            “ในความคิดผมนะครับ แต่ละห้องก็แสดงได้ดีจนผมเลือกไม่ถูก เรียกได้ว่าทำเอากรรมการหนักใจกันมาเลยทีเดียวล่ะครับ

          แต่ผมพอจะเดาๆได้นะครับว่าห้องไหนจะได้ที่หนึ่งในวันนี้ และรับเงินรางวัลไป คุณผู้ชมว่าไงครับ คิดแบบเดียวกับผมหรือเปล่า ว่าไงครับ?

            เสียงกรี๊ดดังกระหึ่มตอบรับพิธีก่อนลูกคู่ที่ผลัดกันชงบนเวที ไอ้พี่โจกับพี่ไอ้เต้นี่ก็มีหลายหน้าที่ดีนะครับวันนี้ เป็นทั้งกรรมการ เป็นทั้งพิธีกร เสียอย่างเดียวที่มันประกาศเกมส์บ้าๆให้วิ่งไล่จับแฟนผมเนี่ยล่ะ ยังดีที่พวกผมมาทันเวลา เพื่อนๆในห้องมารอกันหมดแล้ว รอแค่เขาประกาศเท่านั้นว่าห้องไหนจะได้รางวัลที่หนึ่งไป

            “คิง อยู่นี่เอง ออมตามหาตั้งนาน หายไปไหนมาอ่ะ”

            มาถึงออมก็เดินมาเกาะแขนผมอย่างถือวิสาสะ ถ้าเป็นแต่ก่อนผมไม่ว่าหรอก แต่ตอนนี้ผมหมดความสนใจกับผู้หญิงคนนี้ไปนานแล้ว วันนี้ทำให้ไอ้เตี้ยผมมันได้แผลอีกด้วย ยิ่งทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยดีกับเธอสักเท่าไหร่

            “ออมเห็นอิ้งค์บ้างไหม” ผมว่ายิ้มๆแล้วค่อยๆแกะมือเธอออกแบบเนียนๆ ที่ถามถึงอิ้งค์ก็แค่ข้ออ้างเท่านั้นแหล่ะ

            “ไม่รู้สิ ไม่เห็นเลย อ้อ จริงด้วย นี่” ออมว่าแล้วยื่นเสื้อคลุมสีแดงที่ผมถอดทิ้งไว้มาให้ “ออมให้พวกน้องๆเขาเก็บไว้ให้ พอเขาประกาศรางวัลเสร็จ เราไปถ่ายรูปกันดีไหม เรายังไม่มีรูปคู่กันเลย มีแต่รูปรวมอย่าเดียวเลย...”

            “ไว้ทีหลังแล้วกัน ขอตัวนะ”

            ผมค่อยๆแยกตัวออกมาแบบเนียนๆแล้วเดินไปหาอิ้งค์ที่กำลังยืนแต่งตัวให้ไอ้เตี้ยใหม่ เพราะสภาพตอนนี้ค่อนข้างข้างยุ่งเหยิง ผมเผ้าพันกันไปหมด ไอ้อิ้งค์ยืนหวีให้อยู่ ผมเลยเป็นคนดี ช่วยหวีให้บ้าง...

            “ทำไรอยู่”

            โดยการเอามือขยี้หัวมันแรงๆอีกรอบ

            “กรี๊ดดด!! ไอ้คิง! แก! ฉันเพิ่งจะหวีไอ้ตรงที่มันพันกันจนหลุด แล้วแกจะมาทำให้มันพันกันอีกรอบทำไมห้ะ!!” ไอ้อิ้งค์หันมาว้ากใส่ แล้วกระชากคอเสื้อผม กัดฟันพูด “นี่ยังไม่รวมเรื่องที่แกแอบไปเอากันลับหลังฉันอีกนะ คอยดู ฉันจะไม่ให้มันออกจากบ้านอีกเด็ดขาด จะไม่ยอมให้แกลากไปไหนมาไหนด้วย อยากจะลองของไหม?”

            “ไม่.. ไม่ละ แบบนั้นคงไม่ดีเท่าไหร่” ผมเชื่อว่าอิ้งค์ทำจริงแน่ ทางที่ดี เราไม่ควรลองของ...

            “ก็ดี ...แล้วก็ แผลตรงแขนไอ้พายเนี่ย ฝีมือยัยออมใช่ไหม?”

            “อือ” ผมพยักหน้าเบาๆ

            อิ้งค์ปล่อยคอเสื้อผมออกแล้วจัดการหวีผมไอ้พายใหม่อีกรอบ ปากก็บ่นอุบไปเรื่อย ไอ้เตี้ยเหลือบตามามองแล้วยักคิ้วใส่อย่างกวนๆ มันมีอิ้งค์เป็นแบ็คให้ไง เลยไม่กลัว คอยดูเถอะ เผลอเมื่อไหร่จะเอาตัวไปกกไว้ที่คอนโดไม่ยอมให้เห็นเดือนเห็นตะวันแน่(นี่ก็เลวไป) ขณะนั้นเอง เสียงพิธีกรที่พูดออกไมค์ก็มาดึงดูดความสนใจพวกเราไป

            “เอาละครับ หลังจากที่พูดคุยนอกเรื่องกันไปเยอะ ต่อไปที่ผมจะประกาศนี้คือห้องที่ได้รับรางวัลชนะเลิศ นั่นก็คืออออ....”

            “แทมทะดะแดม แทม แท่ม แท่ม แทม แท้มมมม~

            “ก็คืออออออออออออ......

            “แทมทะดะแดม แทม แท่ม แท่ม แทม แท้มมมม!!!~

            “ก็คืออออออออออออออออออออออออออออ.....

            “แทม.. ไอ้เหี้ย ประกาศซะที ลีลาไปละสัส

            พี่เต้มันก็มัวแต่ลีลา สมละที่โดนพี่โจตบหัวไปทีนึง ภาพพจน์ประธานนักเรียนที่แสนดีหายวับไปกับตา ไม่ใช่แค่ผมที่ลุ้น คนอื่นก็ลุ้นเหมือนกัน ยิ่งไอ้เตี้ยที่ยืนอยู่ข้างๆผมกำมือเม้มปากแน่น ถึงแม้มันจะไม่ค่อยเต็มใจกับบทที่ได้รับเท่าไหร่ แต่มันก็พยายามทำเต็มที่เหมือนกัน

            “แหะๆ ขอโทษครับ ห้องที่ชนะเลิศก็คือ....ห้องสี่และห้องแปดในเรื่อง ‘Tea Time Tale ’ นั่นเองคร้าบบบบ!!!

            “กรี๊ดดดดด!!

            “ไชโย!!!

            “เฮ!!!

            ห้องผมกับห้องไอ้พายตะโกนเฮกันลั่น บางคนก็ดีใจมากกระโดดกอดกัน ผมเลยได้โอกาสเนียน ให้ไอ้เตี้ยกระโดดกอด จนเท้ามันลอยติดพื้น

            “มึงๆๆๆๆ ห้องเราชนะด้วยอ่ะ ชนะด้วยอ่ะมึง!!

            “อื้อ รู้แล้วๆ”

            “ดีใจดิมึง มึงไม่ดีใจหรอ ห้องเราอุตส่าห์ชนะเลยนะเว้ย อ๊ากกก ที่กูทุ่มทุนไปไม่เสียแรงเปล่าแล้ว!” มันว่าแล้วยิ้มจนตาหยีอย่างดีใจ

            “อื้อ ดีใจสิ”

            คนตัวเล็กก็ยังคงกอดผมแน่น พอผ่านไปสักพักถึงได้รู้ตัว จึงค่อยๆผละออกไปแล้วเกาแก้มแก้เก้อเล็กน้อย “เอ่อ...กูดีใจไปนิดนึง แหะๆ”

            “ขอให้ส่งตัวแทนมารับรางวัลด้วยคร้าบบบบ

            ไอ้อิ้งค์เดินมาสะกิดแขนผมยิกๆ “แกก็ลากมันขึ้นไปรับรางวัลด้วยกันเลยสิ” ไม่ว่าเปล่าแถมยังขยิบตาให้ด้วย

            ผมกำลังจะจูงมือให้ไอ้พายเดินขึ้นไปบนเวทีกับผม แต่ก็ถูกใครบางคนเดินแทรกเข้ามาแล้วจับแขนผมไว้

            ..ออมอีกแล้ว

            “คิง เราขึ้นไปรับรางวัลด้วยกันเถอะ เขาจะได้ถ่ายรูปพวกเราเยอะไง” ออมเกาะแขนผมแล้วพูดยิ้มๆ ก่อนจะเปรยตาไปมองไอ้พาย “ความจริงก็อยากให้ตัวเด่นขึ้นไปรับหรอกนะ แต่ได้ข่าวเธอเจ็บเท้าอยู่นี่ ยืนรออยู่ข้างล่างก่อนละกัน”

            ถึงผมจะไม่เห็นว่าออมใช้สายตาแบบไหนมองไอ้พาย แต่ที่รู้ๆมันทำให้ไอ้อิ้งค์ไม่พอใจ และกำมือแน่น ถ้าไม่ติดว่าคนเยอะอิ้งค์คงวิ่งเข้าไปกระชากหัวออมแล้ว ไม่ใช่แค่อิ้งค์ที่ไม่พอใจ ผมก็ไม่พอใจเหมือนกัน เพราะออมทำให้คนที่ผมรักได้แผลด้วย

            ขอเอาคืนหน่อยเถอะ

            “ไม่เป็นไรหรอกออม” ผมแกะมือออมออกช้าๆก่อนจะเดินไปหาคนตัวเล็กที่เพิ่งโดนว่ามาเมื่อกี้ “ถ้าเดินไม่ไหว เดี๋ยวเราอุ้มเอง

            พรึ่บ

          แขนทั้งสองข้างตวัดเข้าที่ข้อพับขาแล้วอุ้มยกขึ้นในท่าอุ้มเจ้าหญิงทันที คนโดนอุ้มยังไม่ทันตั้งตัวก็ทำหน้าเหวอออกมาก่อนจะกอดคอผมแน่น นักเรียนทั้งหมดที่อยู่ในโรงยิมหันมามองผมกันเป็นตาเดียว แต่ผมไม่สนใจหรอก อุ้มคนตัวเล็กเดินก้าวฉับๆขึ้นเวทีไปทันที พี่โจกับพี่เต้อ้าปากค้าง ผมเลยค่อยๆปล่อยไอ้พายยืนเองอยู่บนเวที

            “อะ..เอ่อ...ยินดีด้วยนะครับสำหรับรางวัลชนะเลิศ

            ผมยิ้มรับและยื่นมือไปรับใบประกาศแผ่นใหญ่ ที่ประกาศว่าเป็นผู้ชนะเลิศแบบที่เคยเห็นตามงานต่างๆนั่นแหล่ะครับ พอได้มาผมก็หันไปยื่นให้ไอ้พายมัน จับกันคนละฝั่ง ไอ้พายยังงงๆอยู่ ผมเลยหันไปยิ้มให้มันยิ้มตาม ปล่อยให้คนที่อยู่ด้านล่างสาดแฟลชกันรัวๆ

            พอเสร็จสิ้นพิธี ผมก็กำลังจะจูงมือไอ้เตี้ยเดินลงจากเวที แต่ก็ถูกเรียกไว้ซะก่อน

            “เดี๋ยวครับ เดี๋ยวๆ... พอดีมีคนถามเข้ามาเยอะ ช่วยตอบคำถามก่อนลงได้หรือเปล่าครับ?

            ผมหันไปเลิกคิ้วถาม ประมาณว่า อะไรหรอ?

            “พอจะบอกชื่อคนที่เล่นเป็นบทอลิเซียหน่อยได้ไหมว่าชื่ออะไร อยู่ห้องไหนครับ? รู้สึกไม่ค่อยคุ้นหน้าคุ้นตาสักเท่าไหร่เลย

            ผมยิ้มแล้วรับไมค์มาจากพี่เต้ เพราะพี่โจเป็นคนถาม

            “คงบอกไม่ได้หรอกครับ อยากรู้ต้องสืบเอง” พูดจบผมก็ส่งไมค์คืน

            “เดี๋ยวๆ.. อีกคำถามหนึ่ง ไม่เกี่ยวกันเท่าไหร่ แต่ก็มีสาวๆเข้ามาเยอะเหมือนกัน ..อะแฮ่ม” พี่โจเบรกผมไว้อีกรอบ “พอดีได้ข่าวมาว่าคุณมีแฟนแล้ว จริงหรือเปล่า? พอจะใบ้ให้หน่อยได้ไหมว่าเป็นสาวคนไหน ถ้าเป็นข่าวลือสาวๆทั้งหลายก็สบายใจไป แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง คงมีคนอกหักดังเป๊าะกันหลายคนแน่ๆ

            ตอนแรกจะหยิบไมค์มาอีกรอบ แต่พอดีสายตาเหลือบไปเห็นออมที่มองคนข้างๆผมด้วยสายตาไม่พอใจอยู่ เลยนึกอะไรดีๆขึ้นมาได้

            ฟอดดดดด

          “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!

            เสียงกรี๊ดสิบล้านเดซิเบลดังกระหึ่มขึ้นมาทันทีที่ผมโน้มหน้าลงไปหอมแก้มคนข้างตัวแทนคำตอบ ไอ้พายตกใจอ้าปากค้างไปแล้ว หน้าค่อยๆแดงขึ้นเรื่อยๆเพราะต่อหน้าผู้ชมนับร้อยพัน เป็นใครไม่อายมั่งล่ะ เหลือบไปมองคนที่มองจิกสายตามองไอ้พายตอนแรก ตอนนี้เปลี่ยนเป็นช็อคค้างไปแล้ว รู้สึกสะใจชะมัด

หึ ถือว่าตอบแทนเรื่องที่ทำไอ้เตี้ยผมได้แผลละกัน


 

End King’s Part

.............................................................................. 
 

(ต่อจ้า)
 

 
 

            “นี่ๆๆ มาดูเร็ว ฉันอัดรูปวันที่เราแสดงละครมาแล้ว”

            “ไหนๆ ขอดูหน่อย”

            “ว้าวว ดูช็อตนี้ดิ หน้าหมอนี่กำลังเหวอพอดีเลย”

            “กรี๊ดดด ดูคิงรูปนี้สิ ขนาดโผล่มาแปปเดียวยังโคตรหล่อเลย”

            “แต่น่าเสียดายนะ มียัยออมแสล๋นมาอยู่ในภาพด้วย เปิดหน้าต่อไปสิ”

            “อ๊ายยย ดูสิๆ รูปนี้นายปันหล่อโน๊ะ ว่าไหม”

            ผมยกหนังสือการ์ตูนขึ้นมาอยู่ในระดับสายตา ถึงแม้จะมองไม่เห็นพวกผู้หญิงที่กำลังจับกลุ่มดูรูปกันอยู่ แต่ผมก็ได้ยินชัดเจนทุกประโยค หลังจากวันงานก็ผ่านมาหลายวันแล้วเหมือนกัน ยังดีที่ไม่มีใครรู้เรื่องของผม

            “เออ จะว่าไป ใครกันที่ได้แสดงบทอลิเซียอ่ะ”

            เฮือก!!

          ผมรีบยกหนังสือการ์ตูนปิดหน้าทันที

            “นั่นสิ เห็นบางคนก็บอกว่าอยู่ห้องแปด แต่พวกเด็กห้องแปดกลลับบอกว่าอยู่ห้องเรา มันยังไงกันแน่”

            “ที่สำคัญกว่านั้น โดนหอมแก้มบนเวทีด้วย สรุปว่าสองคนนั้นเป็นแฟนกันหรือเปล่า”

            “ใช่ๆ โอ้ย ฉันนี่ใจแทบสลายตอนเห็นช็อตนั้น สรุปว่าคิงมีแฟนแล้วจริงๆหรอเนี่ย”

            “เห็นตอนแรกลือกันว่าเป็นยัยออมไม่ใช่หรอ”

            “ไม่น่าใช่หรอก ยัยนั่นมโนไปเองว่าเขาคบด้วย พออีกฝ่ายขึ้นสถานะมีแฟน แต่ไม่ระบุ นางก็ยิ่งมโนไปใหญ่เลยจ้า”

            “แล้วแกเห็นตอนที่คิงหอมแก้มผู้หญิงคนนั้นบนเวทีมะ ยัยออมนี่ช็อคค้าง กำมือแน่นเลย ฉันยืนอยู่ใกล้ๆยังกลัวเลย... กลัวนางโมโหแล้วอาละวาดใส่น่ะ ฮ่าๆๆๆ”

            แหมะ

          “ทำไรอยู่มึง”

            เฮือก!!

          “เชี่ย ตกใจหมด ฟู่ว...” ผมว่าแล้วเอามือทาบอก อยู่ๆมันก็โผล่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง

            ไอ้เฟรนด์ขมวดคิ้วงงๆ “ตกใจอะไรขนาดนั้น กูแค่เอามือแตะเบาๆเนี่ยนะ? เป็นคนขวัญอ่อนตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”

            “เรื่องของกู”

            ผมปัดมือมันออกแล้วหยิบหนังสือการ์ตูนขึ้นมาอ่านต่อ เรียกว่าอ่านไม่ได้หรอก ผมก็แค่หยิบมากางหน้าเดิมค้างไว้ ส่วนสมองก็มัวแต่คิดเรื่องอื่นอยู่ ตั้งแต่จบงานในวันนั้น การใช้ชีวิตผมยิ่งลำบากขึ้นเรื่อยๆ เพราะสิ่งที่ไอ้คิงมันทำลงไป

            ที่ว่าการใช้ชีวิตลำบากยิ่งขึ้นนั่นก็เพราะมีแต่คนสงสัย ว่าใครกันคือคนที่ได้รับบทตัวเอก แถมตอนอยู่บนเวที มันดันหอมแก้มผมต่อหน้าพยานนับร้อยพันตอนที่พี่โจถามว่ามีแฟนหรือเปล่า ถึงมันจะไม่ได้พูดออกไป แต่การกระทำมันบอกแทนหมดแล้ว นับแต่นั้นมาก็มีแต่คนสงสัยว่าใครกันแน่ ที่เป็นผู้หญิงคนนั้น

            ซึ่งนั่นหมายถึง...กูไง

            “เดี๋ยวนี้ชักดังใหญ่แล้วนะมึง มีแต่คนถามถึงทั้งนั้นเลย”

            “ชู่วววว.. มึงอย่าเสียงดังไปดิ กูยังไม่อยากให้คนอื่นรู้สักหน่อย ลำพังแค่กลุ่มเราที่รู้กูก็อายจะแย่แล้ว”

            “โอ๋ๆ อย่าทำหน้าเหมือนหมาจะร้องไห้แบบนั้นสิ” ไอ้เฟรนด์ลูบหัว(ยีหัว)ผมด้วยความรัก แล้วกอดคอ กระซิบ “แต่รูปมึงตอนแต่งหญิงเนี่ยแม่ง ขายโคตรดี โดยเฉพาะตอนล้มกางเกงในโผล่อ่ะ กูนี่ล้างรูปแทบไม่ทัน”

            “ห้ะ! นี่มึงเอารูปกูไปขายหรอ!!

            ชะอุ้ย... เหมือนจะเสียงดังไปนิด พวกผู้หญิงที่จับกลุ่มดูรูปกันอยู่หันมามองผมกันแบบงงๆที่จู่ๆก็โวยวายขึ้นมา ผมยิ้มแหยๆ แล้วโบกมือว่าไม่มีอะไร ก่อนจะกอดคอแล้วหรี่เสียงให้เบาลงราวกับเสียงกระซิบ

            “มึงจะบ้าหรอ เอารูปกูไปขายเนี่ยนะ?”

            “เออดิ เนี่ยๆ กูกำลังจะเอาส่วนแบ่งมาแบ่งมึงอยู่พอดี เอาน่าๆ จะไปซีเรียสทำไม ไม่มีใครดูออกหรอกน่าว่าเป็นมึง”

            “ตอนนี้กูไม่อยากได้ตังว้อย โอ้ยยยย แค่ต้องมาแต่งชุดผู้หญิงขึ้นเวทีมันก็น่าอายเกินพอแล้ว ยิ่งมึงเอารูปน่าอายไปเผยแพร่แบบนี้ จะให้กูเอาหน้าไปไว้วะเนี่ยยย” ผมอวดครวญอย่างบ้าคลั่ง ทำไมผมต้องมาเจออะไรที่บัดซบแบบนี้ด้วยว้า

            ที่วันงาน ผมไม่ได้เจอไอ้เฟรนด์สักเท่าไหร่ เพราะมันไปคอยตามถ่ายรูปในงาน และถ่ายรูปให้พวกผมบนเวที
แน่นอน ทุกช็อต มันต้องเห็นอยู่แล้ว มันเลยมาหาผมหลังจบการแสดงเป็นคนแรกไง

            “ไม่ต้องห่วงหรอกน่า รูปมึงไม่ถูกเผยแพร่ไปไหนไกลหรอก กูขายใบละร้อยห้าสิบ ทั้งหมดห้าสิบสี่รูป มึงจะไม่เอาส่วนแบ่งจริงอ่ะ? กูว่าจะให้มึงสักสองร้อยนะเนี่ย” ถ้าจะให้กูทั้งที สักพันสองพันไม่ได้หรือไงวะ

            “กูถามจริงนะ มีใครมันบ้าซื้อรูปจากมึงด้วยหรอ”

            “มีสิ ทำไมจะไม่มี แถมยังเหมารูปมึงไปจนหมดเลยด้วย แม่งคงบ้าจริงๆนั่นล่ะ(คิง : ฮัดชิ้ว!) ”

            ผมได้แต่ยืนกุมขมับด้วยความเครียด ขอบคุณที่รักกูมาก ทั้งๆที่แต่ก่อนบอกว่าอย่าทำตัวเด่น แต่นี่มึงเอารูปกูไปขาย โอ้วก้อด  ถ้าเกิดวันใดวันหนึ่งความแตกขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ

            “เออนี่ จะว่าไปใครได้คะแนนโหวตมิสแอนด์มิสเตอร์กันบ้างอ่ะ ตอนนั้นฉันไปไม่ทันเขาประกาศ ทันแค่ตอนประกาศรางวัลที่แสดงละครเอง”

            “รู้สึกมิสเตอร์ ปีนี้ตกเป็นของพี่อิงฟ้าที่อยู่ม.6 มั้ง แน่ล่ะ ทั้งน่ารักและก็นิสัยดี”

            “ดีแล้วแหล่ะ ถ้ายัยออมได้นะ ฉันนี่จะค้านหัวชนฝาเลย ถึงแม้ปีที่แล้ว นางจะเคยได้รางวัลไปก็เถอะ”

            “ใช่ ดีแล้วที่พี่อิงฟ้าได้ พี่เขาเรียนเก่งด้วย ผิดกับยัยออม ตอนนั้นนะ ฉันก็เห็นว่านางน่ารักนิสัยดีนะ เลยโหวตให้ แต่พอมารู้ทีหลังว่าสวยแต่รูปจูบแล้วอี๋ ฉันไม่โหวตให้นางหรอก”

            “เห็นหน้ายัยนั่นตอนเขาประกาศป่ะ หน้าเสียเลยอ่ะ นางคิดว่าปีนี้นางคงได้แบบปีที่แล้วล่ะมั้ง เห็นแล้วสะใจชะมัด”

            “แล้วมิสเตอร์อ่ะใครได้ไป?”

            “ก็จะเป็นใครไปได้ล่ะ ถ้าไม่ใช่พ่อกระต่ายหล่อสุดแซ่บของฉัน”

            “ต๊าย พูดมาได้หน้าไม่อายว่าของหล่อน เขามีเจ้าของแล้วย่ะ จะว่าไปพี่น้องคู่นี้นี่ก็ฮ็อตโน๊ะ ปีที่แล้วพี่คิวได้ ปีนี้คิงได้ เห็นแล้วอิจฉาจริงจริ๊ง..”

            เสียงสาวๆกลุ่มนั่นคุยกันดังเข้ามาในโสตประสาทผมอีกครั้ง ได้แต่เบ้ปากใส่เบาๆ ไอ้หล่อผมได้รางวัลหรอเนี่ย ไมไม่เห็นบอกเลยว่ะ

            “เออ จะว่าไปตอนผลคะแนนมิสเตอร์ออก มึงได้ผลโหวตอันดับสามเลยนี่หว่า”

            “เฮ้ย จะบ้าหรอ กูเป็นผู้ชายนะเว้ย จะไปได้คะแนนบ้าๆนั่นได้ไง”

            “ไม่ๆ ในใบที่เขียนโหวตมา ไม่ได้ระบุชื่อเฉพาะเจาะจง แต่เขียนว่า คนที่เป็นอลิซ บางคนก็เขียนมาว่า คนที่กางเกงในเปิดกลางเวที รวมๆแล้วมันก็หมายถึงมึงไง แต่มึงไม่ได้มาแสดงตัว เขาก็ถือตัดสิทธิ์ไป”

            “ก็ดีแล้วล่ะ แค่นี้กูก็ไม่รู้จะมุดหัวไปอยู่ไหนแล้วเหมือนกัน” ผมว่าแล้วถอนหายใจเบาๆ

            ไอ้เฟรนด์ตบไหล่ผมเบาๆ “ว่าแต่มึงยังไม่กลับบ้านอีกหรอ คนอื่นเขากลับไปกันหมดแล้ว หรือจะกลับพร้อมกูไหม?”

            “ไม่หรอก มึงกลับไปก่อนได้เลย”

            “ทำไมวะ ...อ้อ รอผัวนี่เอง..”

            ผมยังไม่ทันจะอธิบาย ไอ้หล่อก็มายืนรอผมหน้าห้องแล้ว จะหันไปด่าก็ขี้เกียจ มันแซวจนผมหายเขินและ เลยเก็บของเข้ากระเป๋า หนังสือการ์ตูนนี่ของไอ้ปัน ค่อยคืนพรุ่งนี้แล้วกัน

“งั้นกูไปละ เจอกันพรุ่งนี้”

ไอ้เฟรนด์หยิบกระเป๋าแล้วโบกมือลาผมกะไอ้คิง ผมได้แต่พยักหน้าเบาๆ มันก็วิ่งไปแล้ว

“ให้กูช่วยเก็บของไหม”

“ไม่ต้องหรอก แต่ถ้าช่วยกูถือแทน จะเป็นพระคุณมาก” ผมว่าแล้วยื่นกระเป๋าที่เก็บเสร็จแล้วเรียบร้อยให้มัน ไม่ใช่ไรหรอก วันนี้จัดตารางสอนมาผิด แถมมีแต่หนังสือหนักๆ บวกกับการ์ตูนที่ยืมไอ้ปันมาอีกสิบเอ็ดเล่ม ถามว่าหนักแค่ไหน? ก็หนักน้อยกว่ากระสอบข้าวนิดนึง ฮ่าๆๆๆๆ

            “ไอ้พาย!!

            ขณะที่ผมกำลังจะกลับบ้านพร้อมไอ้คิง จู่ๆอิ้งค์ก็วิ่งหน้าตื่นมาหาผม พร้อมกำโทรศัพท์ในมือแน่น สีหนดูแย่สุดๆ

            “อะไร มีอะไรหรือเปล่า?”

            “เมื่อกี้...เมื่อกี้...” อิ้งค์หอบหายใจไปพูดไป “แม่ฉันโทรมาบอก...ว่าน้าแอนเขาตกบันได ได้รับบาดเจ็บ อาการเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

            !!!!

.................................................................................

 

            ปัง

“ม๊า!!!

ผมเปิดประตูบ้านเข้ามาเสียงดังจนไอ้เพลย์หันมามอง ทันทีที่ได้ข่าวว่าม๊าบาดเจ็บ ผมก็รีบให้ไอ้คิงขับรถพามาส่งที่บ้านของผมทันที ในใจคิดไปในแง่ลบต่างๆนาๆ แต่แล้วพอกลับมาถึง สิ่งที่ผมเห็นทำเอาผมช็อคจนแทบพูดไม่ออก

 “ซี๊ดดด... เบาๆสิเพลย์ ม๊าเจ็บนะ”

“เพลย์ก็เบาแล้ว ม๊าอย่าขยับหนีสิ”

“ก็มันเจ็บนี่หน่า.. อ๊ะ พาย มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันลูก แถมคิงก็มาด้วย มีอะไรกันหรือเปล่า? หน้าตื่นมาเชียว”

ผมอึ้ง...

ผมทึ่ง....

ผมช็อค...

ผมทำไรไม่ถูก...

ไอ้เรารึ ก็กังวลแทบตาย กลัวว่าม๊าจะเป็นอะไร เลยรีบมาดูใจ พอกลับมาถึกลับเห็นคนที่ได้ข่าวว่าตกบันได กำลังนั่งเอาขาพาดอยู่ตักน้องชายผมนั่นก็คือไอ้เพลย์ กำลังนั่งตัดเล็บและใช้ตะไบถูเล็บให้อยู่ มือข้างหนึ่งถือรีโมต กดเปลี่ยนช่องทีวีไปมา

นี่มันอะไรกันวะ?

“ไหนอิ้งค์บอกว่าม๊าตกบันได... ได้รับบาดเจ็บไง”

“ตกบันได? อ้อ นี่ไง ม๊าได้รับบาดเจ็บด้วยเนี่ย เห็นไหม” ม๊าว่าแล้วชี้ข้อเท้าให้ดู “เข้าเท้าพลิกไปนิดนึง ดีนะคว้าราวบันไดไว้ได้พอดี ไม่น่าใส่ส้นสูงเลย ให้ตายสิ”

ผมนี่อยากจะเอาหัวกระแทกกับประตูตายให้รู้แล้วรู้รอด..

ถูกไอ้อิ้งค์หลอกเข้าให้แล้วไหมล่ะ!!

“โธ่... พายก็นึกว่าม๊าตกบันไดจนเลือดตกยางออก นอนโรงพยาบาลนี่หน่า กว่าจะขับรถมาถึงนี่มันเสียเวลาขนาดไหน”

“อ๋อ สงสัยตอนอันโทรมาม๊าพูดไปไม่เคลียร์ เลยเข้าใจผิดสินะ ฮ่าๆๆๆ” ดูๆ คุณนายยังจะมีหน้ามาขำอีก เห็นใจลูกชายคุณที่อุตส่าห์เป็นห่วงมั่งสิ

“เฮ้อ...งั้นพายกลับละนะ”

“เดี๋ยวก่อนสิ ไหนๆก็มากันแล้ว ไม่อยู่ค้างคืนที่นี่กันก่อนล่ะ นี่ก็เย็นมากแล้ว กว่าจะถึงบ้านอันก็ดึกๆดื่นๆ มืดแบบนี้ขับรถกลับกันอันตรายด้วย คืนนี้ค้างนี่กันแหล่ะ”

“แต่พรุ่งนี้...”

“เอาน่า ไม่สายเกินไปหรอก เราก็ตื่นเช้าๆหน่อย นานๆทีจะกลับมานอนบ้านนี่ ชวนคิงเค้ามาค้างด้วยสิ พรุ่งนี้ก็ไปโรงเรียนพร้อมๆกันไง” ม๊าผมว่าแล้วหันไปส่งยิ้มหวานให้ไอ้หล่อข้างหลังผม

“มันไม่เอาเสื้อผ้ามาหรอก พายกลับไป...”

“จะยากอะไร เราก็ให้คิงเขายืมเสื้อผ้าเราไปก่อนไง”

“แต่...”

“ไม่ต้องแต่แล้ว นอนนี่กันทั้งคู่ล่ะ ม๊าเป็นห่วง ขึ้นเอากระเป๋าไปเก็บกันก่อนสิ จะได้ลงกินข้าวเย็นพร้อมๆกัน ตกลงน้า ^^

แล้วผมจะไปเถียงอะไรผู้หญิงคนนี้ได้ล่ะ สุดท้ายก็ต้องเลยตามเลย ได้แต่ถอนหายใจเบาๆและพาไอ้คิงขึ้นเอากระเป๋าไปเก็บกันบนห้อง

“โทษทีนะ ม๊ากูงี่เง่า มึงเลยต้องค้างที่นี่เลย”

“ไม่เป็นไร ดีซะอีก คืนนี้กูจะได้นอนกับมึงไง”

“หยุดทำหน้าหื่นๆเดี๋ยวนี้เลยนะ! บอกไว้ก่อน คืนนี้แค่นอนเฉยๆ ห้ามทำอะไรเด็ดขาด พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนนะ เข้าใจไหม?” ผมว่าแล้วชี้หน้ามันอย่างคาดโทษ เพราะตั้งแต่คบกันมา บอกไว้เลย ไม่มีครั้งในที่ผมได้นอนบนเตียงเดียวกับมันแล้วจะหลับเป็นสุข เพราะไอ้มือปลาหมึกมันจะเลื้อยมาตอนเคลิ้มๆจะหลับ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็มีผี(ทะเล)ขึ้นมาคร่อมอยู่บนตัวแล้ว อันตรายขนาดไหนคิดดู

“แล้วถ้าบอกว่าไม่เข้าใจอ่ะ” มันว่าแล้วเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้ม ทำหน้ายียวน ชวนให้ตีนกระตุกเป็นที่สุด

“งั้นมึงก็คงต้องลงไปนอนข้างล่างแล้วล่ะ”

“อะไรกัน นี่ถึงขั้นต้องไล่ผัวลงไปนอนกับพื้นเลยหรือไง”

“นี่!” มือผมพาดลงบนไหล่มันแรงๆ “ถ้าเป็นเวลาอื่นกูจะไม่ว่าเลยนะ แต่ตอนนี้มึงไม่ควรพูดแบบนี้นะ ถ้าม๊าได้ยินขึ้นมาแล้วจะแก้ตัวยังไงล่ะห้ะ!!

“อยู่ในห้องกันสองคน ไม่มีใครได้ยินหรอกน่า” มันว่าแล้วจับแก้มผมดึงเล่นอย่างมันมือ

“ไม่รู้ล่ะ ห้ามพูดคำว่าผัวหรือเมียเด็ดขาด!! กูยังไม่อยากให้ใครเขาเข้าใจผิด”

“เข้าใจผิดเรื่องอะไร”

“ก็เรื่องของเราไง”

“แค่เราคบกันมันเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือไง”

กึก

มือหนาที่ลูบแก้มผมเล่นอยู่เมื่อครู่หยุดลงทันที คนตัวสูงมองหน้าผมด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนผมใจกระตุก รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีที่พูดประโยคนั้น

“ว่าไง การคบกับกู มันเลวร้ายถึงขนาดนั้นเลยหรอ” ไอ้คิงถามย้ำผมอีกรอบ

“ไม่ๆ ไม่ใช่แบบนั้น คือ...กูก็แค่ยังไม่พร้อมนี่หน่า ...แต่กูไม่เคยคิดว่าการที่ได้คบกับมึงมันเลวร้ายเลยนะ” ผมว่าแล้วจับมือหนาที่ลูบแก้มผมอยู่แล้วยิ้มให้ “กูคิดว่ากูโชคดีมากกว่า โชคดีโคตรๆเลยรู้ไหม ที่ได้แฟนทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งน่ารัก นิสัยดี ขี้แกล้ง ชอบกวน แต่ก็รักกูโคตรๆ จริงมะ?”

“หึหึ หลงตัวเองว่ะมึง”

“อ้าว หรือจะบอกว่ามึงไม่รักกูล่ะ โห่ งั้นออกนอกห้องไปเลย ไม่ต้องมาจับกูหน้า ชิ่วๆ” ผมแกล้งปัดมือมาออกแล้วโบกมือไล่

“ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าไม่รัก แค่บอกว่ามึงหลงตัวเอง” มันเอามือมาบีบจมูกผมเล่น ทำไมชอบเล่นจังเลยจมูกกูเนี่ย? “แต่กูก็หลงเหมือนกันนะ... หลงมึงอะ

มันใช่เวลาไหมตอนนี้ ที่มาพูดอะไรกันแบบนี้

“พอเลยๆ รีบๆลงไปกันดีกว่า”

“เดี๋ยว อย่าเพิ่งลงดิ ขอจูบก่อนได้ป่ะ”

“จะบ้าหรือไง! ไม่เอา!

“น่า ขอจูบหน่อยทีนึง แล้วสัญญา ว่าคืนนี้จะไม่ทำอะไรมึงเลย”

ผมหรี่ตามองมันอย่างไม่ไว้วางใจ ใครๆก็รู้ ว่าคนอย่างไอ้คิงมันเชื่อถือไม่ได้ “แน่ใจนะว่าจะไม่ทำอะไร”

“อือ แน่ใจสิ”

ผมไตร่ตรองความคิดตัวเองดูอีกที ถึงจะบอกว่าคนอย่างไอ้คิงเชื่อถือไม่ได้ แต่อย่างน้อยข้อต่อรองของมันก็น่าสนใจนะ ถ้าผมยอมให้มันจูบ คืนนี้ผมก็จะรอดเงื้อมมือมาร แล้วม๊าก็จะไม่รู้ด้วย

“...ก็ได้..อื้ออ!

ทันทีที่ผมตอบตกลงริมฝีปากหนาก็เข้ามาประกบจูยอย่างทันท่วงทีเหมือนรอโอกาสนี้มานาน มือหนาจับประคองใบหน้าผมให้อยู่ในองศาที่เหมาะสม ก่อนจะค่อยๆละเมียดละไมเบาๆ ย้ำลงบนกลีบปากผมช้าๆ

มือข้างหนึ่งจับท้ายทอยผมเอาไว้จนผมขยับหนีไม่ได้ ฟันขาวขบกัดริมฝีปากล่างผมเบาๆแล้วค่อยๆสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นผม ริมฝีปากหนาบดจูบลงมาร้อนแรงเรื่อยๆจนผมต้านไม่อยู่ ได้แต่กำเสื้อของอีกฝ่ายแน่นจนยับคามือ

แต่แล้วเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น...

แอ๊ดดด

“พาย กลับมาเมื่อไหร่กันลูก ป๊าว่าจะ...นี่มันอะไรกัน!!!

!!!!!!!!!!!!!

ผมรีบผลักอกร่างสูงให้ผละออกกันทันที พอหันไปมองทางประตู หัวใจผมกระตุกวูบจนแทบหยุดหายใจ เมื่อเห็นบุพการีของตัวเองยืนอยู่....

ป๊า....

ร่างภูมิฐานของชายวัยสี่สิบย่างเข้าห้าสิบยืนอยู่ตรงนั้น สิ่งที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจไม่ใช่แค่การปรากฏตัวของเขา

แต่เป็นสายตาที่มองมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง จนเดาอารมณ์ไม่ถูกนั่นต่างหาก....

เรามีเรื่องต้องคุยกันแล้วล่ะ

 

 

 

 

つづく



 

 

Talk

          ขอสารภาพจากใจ เมื่อวานพิมพ์ตอนนี้ไม่เสร็จสักที เพราะมัวแต่อ่านนิยายอยู่ค่ะ //_\\ เมื่อวานเพิ่งไปสอยมา เรื่อง 'Blood Type [Mr.A] สะกดรักนักฝัน' ของพี่เด็ม บอกเลยว่าสนุกมว๊ากกก สนุกจนลืมพิมพ์นิยายตัวเองเลยอ่ะ แง หนุกน้า ไปสอยมากันเร็ว #ที่มาโฆษณาให้นี่ไม่มีค่าจ้างหรอกนะ ฮา
            ตอนนี้ยาวนิดนึง ถ้าใครคิดว่าจะมีมาม่า บอกเลย ว่านี่เป็นแค่พายุลูกเล็กๆเท่านั้น ของจริงยังไม่มาหรอกค่ะ 
            แต่ถึงจะมีมาม่าก็คิดว่ามันคงไม่มาม่าเกินไปหรอกนะ..มั้งนะ..อืม...คิดว่างั้นนะ...ไม่มาม่ามากหรอก..เชื่อสิ..เนอะ
            ปล.ทุกความคิดเห็นเป็นกำลังใจให้คนเขียนเสมอจ้า ♥

 

           

 มุมตอบเม้น

                        

27-7-2558

            secret secret  - แน่นอนจ้า ไม่ต้องห่วง ดราม่ามีนิดเดียว อิอิ

            LayLHan – ก็นิดหน่อย พอยืดเส้นยืดสาย อิ___อิ

            YJ 5135 – อิ้งค์ไม่ว่าหรอก อิ้งค์แค่กุมขมับ ฮา

            minra – โรงบาลมีแค่เลือดกรุ๊ป A B AB O เอง ไม่มีเลือดกรุ๊ป Y นะ //_\\

            Looktan-Smileไว้ว่างๆจะจัดให้ค่ะ -,.-

            dukdik ~ - ขะ...เขินอะไรหยอ //_\\

            NNoey_Jแง อยากทำน้า แต่ทำไม่เป็นง่า ไม่กล้าทำ เพราะไม่คิดว่าจะมีคนอยากได้ด้วย TOT

            NrzzU_ELFขึ้นชื่อว่าพี่น้อง...ก็นะ ฮา

            FooFlow – ขอบคุณขรั่บ หายป่วยละขรั่บผ้ม

            gologoso – ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ เนอะ? #ยกนิ้วโป้งให้

            LOMO – ไม่หรอกจ้า ในอนาคต ปอนด์จะมีเมียจ้า //_\\

            Sangduan คุณนายบ้าน Haraไหวไม่ไหวก็มีสารถีส่วนตัวไปส่งอยู่แล้ว เผลอๆส่งถึงประตูห้องเลยล่ะค่ะ อิ___อิ

            ช่างโดดเดียว – ง้อวววว มันเป็นความปรารถนาเบื้องลึกของคนเขียนเองล่ะ แหะๆ #รักคนอ่านเหมือนกันน้า~

            นานาโยะ – ยังนะยัง เค้ายังไม่ได้ฆ่าใครตายสักหน่อยน้า ฮ่าๆๆๆๆ #รักเหมือนกันค่ะ!

            NNoey_Jอิมเมจคิงชื่อ Park Kyung Taek จ้า ลองเสิร์ชๆหาดูในอากู๋ได้เลย แต่ว่านางชอบถ่ายมุมข้าง รูปมันเลยซ้ำอ่ะจ้า

            Whatever it is – ทรหดเท่าไหนก็สู้คนหื่นไม่ได้ อิ___อิ

            nappysmile – คู่คิวเจ เดี๋ยวมีมาเรื่อยค่า หวังว่างั้น... //_\\

            Preme Peeradaเป็นแฟนกัน หื่นกัน เป็นธรรมด้า ~

            Aniver – คิงมาแบบเหนือเมฆค่ะ ฮา อยู่ในสถานการณ์ไหนก็หื่นได้เสมอ อิอิ

            SeirinUL – แหะๆ บังเอิญจัง ^^

            Anusara Duangboaขอบคุณจ้า ><

            ยี้มขะ อะไรเอ่ย?

          chdxx – อร๊างงง ขอบคุณค่า #กราบงามๆด้วยความเขิน

            ゆみ – มาเสิร์ฟแล้วจ้า~

            Sangduan คุณนายบ้าน Hara – มาอัพให้แล้วค่า ^^

            Bunnieก็อยากอยู่นะ แต่ถ่างตาไม่ไหวแล้วง่ะ ฮา

           

 

           

 31-7-2558

            Natnaree Khumthongอร๊างงง จริงป๊าว //_\\

            FanPeeKunใจเย็นค่าใจเย็น อย่าเพิ่งตายน้า

            Lee Min hoo – เขินด้วยคนๆ ><

            วนิลาฮาเฮยกนิ้วให้รัวๆเลยค่า ฮา

            ahrebra – ให้สะใจหลายๆทีเลยค่า

            Ammary Wang – ตอกให้หน้าหงายกันเลยทีเดียว อิอิ

            LayLHan – แบบนี้ล่ะ สะใจดี ฮ่าๆๆๆ

            ช่างโดดเดียว – ระวังมดกัดนะ อิ___อิ #รักด้วยจุ้บๆๆๆ      

            dukdik ~ - เนอะๆ หมันไส้ออมเนอะ ฮ่าๆๆๆ

            YJ 5135 – ก็อาจจะยังมีคนสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีใครรู้ อิอิ

            gologoso – เรียกได้ว่าครบเซ็ต ฮา

            nappysmile – การกระทำก็สำคัญไม่ต่างจากคำพูด #ยกนิ้วให้

            k.f.s.k.y.a.i. – โอ้ย ไม่เป็นไร คนเขียนเป็นบ่อย บางครั้งก็นั่งหัวเราะคนเดียว ฮ่าๆๆๆ

            xet – พระเอกเราดูหล่อขึ้นมายัง =,.=

            NrzzU_ELFอุ้ย เห็นด้วย -..- มีจ้า มีแน่ๆ แต่ว่าไม่อยู่ในเรื่องนี้หรอกจ้า กะว่าเดียวจะเปิดเรื่องเดี่ยวให้เลย แต่คงอีกนาน เอาเรื่องน้ให้จบก่อน ฮ่าๆๆๆๆ แอบใบ้ว่าคู่ของปอนด์เป็นรุ่นพี่ล่ะ ><

            Pplayboyร้ายกันทั้งพี่ทั้งน้องนั่นล่ะ พี่คิวก็หลอกล่อนุ้งเจมาเป็นเมีย คนน้องก็ชอบหื่นใส่เมียตัวเองไม่ต่างกัน อิ___อิ

            ปู๊'ปู๊ – ความจริงอยากให้จูบนะ แต่หอมแก้มกันแล้วมันรู้สึกน่ารักกว่า //_\\ แหะๆ

            NNoey_J – ตอกหน้ายายผ้าอ้อมเปียกให้หงายตึง ฮ่าๆๆๆ

            MafiaNoName – สั้นๆ ง่ายๆ ได้ใจความเลยนะ พระเอกเรามันหื่นค่ะ จบนะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

            Jaaaakz – กรี๊ดดดด ><

            minraป่ะๆ ไปจองตั๋วไปฟินแลนด์กัน ฮา ผ้าอ้อมเปียกถึงขั้นขึ้นรากันเลยทีเดียว

            Whatever it is – ตามคำขอจริงๆด้วย ฮา

            LOMO – เห็นงี้น้องปอนด์เราหล่อแมนแฮนซัมนะ ตัวสูงกว่านุ้งพายเราตั้งเยอะ อุอิ

            secret secret – ฉายา น้องพายตีนผี ฮ่าๆๆๆๆ

            Nine94#เอามือรวบรวมเศษที่แตกกลับมาประกอบร่างให้ใหม่ค่ะ //_\\

            allmarkkมีแน่ๆจ้ามีแน่ๆอิอิ

            Bunnie – พระเอกเราดูเป็นพระเอกก็ตอนนี้ล่ะ

            Aniver – เดี๋ยวๆ นั่นคนหรือเชื้อโรค? ชื่อยาวมาก ฮ่าๆๆๆ ชอบๆๆๆ ส่วนเรื่องกางเกงในที่หายไป ไว้ว่างๆจะเขียนตอนพิเศษที่พายได้ใส่กางเกงในตัวนั้นอีกครั้ง อิ___อิ

            Sangduan คุณนายบ้าน Hara – ขอบคุณสำหรับเสียงกรี๊ดตามคำร้องขอค่ะ ฮ่าๆๆ

            นานาโยะ – กกน.หายเพราะมีมือดีขโมยไป อุอิ มาต่อแล้วน้า~

            NaNa.S – ติดใจถึงขั้นเก็บไว้ให้นุ้งพายเราได้ใส่อีกรอบ โฮ่ะๆๆ

            DefP3 – แบบนี้สะใจพอไหมคะ? ฮ่าๆๆๆๆๆ

            Preme Peerada – ใช่ๆๆ เบ้หน้าใส่นางเลย จิกตามองนางอย่างร้ายกาจจ

            ่๋J.JU – น่ารักอ่ะเซ่ //_\\

            CHeeRssกรี๊ดดด อย่าเพิ่งตาย #วิ่งไปฮีล ช่วยชุบชีวิตขึ้นมาใหม่ อย่าเพิ่งตายน้า กลับมาตีตั๋วไปฟินแลนด์ก่อนนน~

            Hussna Ranen – พาย : ไอ้คิงมันเป็นของผมต่างหาก #ขู่ฟ่อๆจนหางฟู //_\\

            ฉันเป็นแค่ คนบางคนช็อคตายน้ำลายฟูมปากแน่นอน ฮ่าๆๆๆๆ

            


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

2,204 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 09:12
    งานเข้าจริงๆสินะ แต่ยังไงก็มีม๊าอยู่นี่นา ม๊าออกจะชอบลูกเขยสุดหล่อ ยังไงก็ต้องเข้าข้างลูกเขยอยู่แล้วป่ะ
    #1508
    0
  2. #1482 k.f.s.k.y.a.i. (@imseulki) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 21:03
    อ่านครึ่งแรกนี่นั่งเขิน ทำไมครึ่งหลังมามันเหมือนจะมีมาม่า.......
    #1482
    0
  3. วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 11:34
    เอ่อะ! เวงละไง ตายแล้วๆๆๆ ขุ่นพ่อคะ เปิดเข้ามาทำไมตอนนี้ TOT
    #1477
    0
  4. #1473 Preme Peerada (@peerada254) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 20:56
    อยากกินมาม่า. ป๊ามาผิดเวลาจริงๆเลยย
    #1473
    0
  5. #1466 gologoso (@supparang-k) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 14:47
    โอ๊ยยยยย ป๊ามาเจออ่ะทำไงดี   อย่าดราม่าน่ะเค้ารับไม่ได้ เค้าหวั่นไหว เค้าอิน อิอิ 
    #1466
    0
  6. #1465 I AM EXO-L (@12tonnamloveexo) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 10:28
    อยากให้ทุกคนในโรงเรียน รู้เรื่องคิงกะพายเร็วๆง่าาา เขินน >///< ผู้หญิงทุกคนคงอกแตกตาย อร๊ายยย
    #1465
    0
  7. #1464 ahrebra (@6081053915) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 02:52
    สัมผัสได้ถึงพลังดราม่า
    #1464
    0
  8. #1463 Aniver (@aniver-funo) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 23:49
    กรี๊ดดดด !!! พ่อตาโผล่ ทำไงละทีนี้ อิอิ

    ก็ต้องต้อนรับลูกเขยกันหน่อยยยย (มโนไป)55

    ส่วนขั้นตอนต่อไปก็เรียกสินสอดซะ ได้ลูกสาว เอ่ย! ผิดๆ ลูกชายเค้าไปแล้วนิ อย่างนี้ต้องกันรับผิดชอบหน่อยนะคะ คุณชายคิง 55

    #ฟินหนักมาก 

    **ถ้าพ่อตาไม่ยกพายน้อยให้ทำไงค่ะคิง !?

    >>ฉุดพายน้อยหนีตามกันไปเลยมั้ย<<  

    แอร้ยยย !! ไม่ไหวละ ฟินหนักมากกกก >\\\<
    #1463
    0
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #1461 tikkyaoi (@tikkyaoi) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 22:49
    ป๊าขาอย่ามาทำตัวเป็นคนหัวโบราณน่ะ ป๊าต้องเข้าใจด้วยนี่คือคำสั่งจากรีดฯผู้มีความฟินเป็นระดับ10คริๆๆ
    #1461
    0
  11. #1460 LOMO (@nattanichamook) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 21:58
    ป๊าาาาาา มาทำไมตอนนี้ อื่ออออ คิงเตรียมขันหมาก on drama ?
    #1460
    0
  12. #1459 Jaaaakz (@mymeze-7) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 21:57
    ทายว่าเป้นแม่ ผิดอ่าาาา พ่อนี่เอง ด้อวววว
    #1459
    0
  13. #1458 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 21:57
    สตั้นแป๊บ!! OoO! อุ๊ต๊ะ! ป๊าเห็น งานเข้าอย่างจัดเรยพาย แร้วจะม่าจิงดิไรท์? ไหนบอกไม่มีไง? แง่...~ ไม่เอานะ ไรท์มาต่อไวๆนะ รอยุ ค้างที่ฝุดเบย
    #1458
    0
  14. #1457 LayLHan (@layhan) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 21:55
    ลูกเล็กจริง
    #1457
    0
  15. #1455 Zorasan (@Zorasan) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 21:11
    โอ้ยยยย มาทิ้งระเบิดใว้แบบนี้ก็แย่สิ อยากอ่านตอนต่อไปใวๆแล้วอ๊าาาาาา~ มาต่อใวๆน้า
    #1455
    0
  16. #1454 Amperemaneekan (@Amperemaneekan) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 20:28
    ชิ_หายยยยยยเเล้วววววว55555
    #1454
    0
  17. #1453 CHeeRss (@cheer32) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 20:25
    ป่ะๆๆ ไปฟินแลนด์ ฟินจังที่คุณพ่อรุ้แล้ว แป่วว ซะที่ไหน ไม่อยากได้ม่ามาเลย แต่ขอให้ไรท์มาไวไวได้ม้ายยย
    #1453
    0
  18. #1452 Akpawe Aum (@akaum1412) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 20:06
    ตู้ววหู้ววว ผมนี่มารอพี่อัพที่ท่าน้ำทุกวันเลยน้ะะ555555
    #1452
    0
  19. #1448 Nine94 (@galaxybambam-94) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 19:39
    โชคดีพายยย~
    #1448
    0
  20. #1447 ☆TKFFANY (@phattanun) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 19:17
    ไม่เชื่ออว์... /โดนตบ.
    #1447
    0
  21. #1446 NrzzU_ELF (@cha-ahc) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 19:04
    อ้ากกกกกก ป๊า!ป๊าจะห้าสิบแล้ว ทานมาม่ามันไม่มีประโยชน์นะป๊านะ ต้องทานอาหารที่มีประโยชน์ ไม่เอามาม่านะป๊าา (เกี่ยวมั้ย-.-)
    #1446
    0
  22. #1444 Mammy Sentereza (@mam3714) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 19:01
    โอ้บุพการีนี่นี้มาเยือน 55555555
    #1444
    0
  23. #1443 Ammary Wang (@ammazal) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 18:55
    ป๊ารู้แล้ว...
    #1443
    0
  24. #1439 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 17:23
    งานงอก
    #1439
    0
  25. #1438 ช่างโดดเดียว (@boss22554422) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 17:11
    ว๊อดดดดดดดดด~><เกิดอะไรขึ้นง่ะเค้าไม่รู้(เค้าใสๆ) #ปล.รักไรท์เสมอนะจุ๊ฟๆๆ
    #1438
    0