[END] Buddy Conflict! กัดกันดีนัก...รักกันดีกว่า[Yaoi]

ตอนที่ 38 : ตอนที่ 35 : ปิดเทอม โอ้ลั่ลล้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    25 ก.พ. 58







ตอนที่ 35 ปิดเทอม โอ้ลั่ลล้า

 




 

King’s Part

 

 

          “ถ้ากูรู้ว่ามึงพามาที่นี่ กูไม่มีทางมาที่นี่อีกแน่ๆ!!

            ผมเอามือกุมปากตัวเองที่ถูกต่อยจนลดกลบปาก รับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือดในปาก กะอีแค่มาถึง หัวหิน ทำไมไอ้เฟรนด์มันต้องโมโหเป็นฟืนเป็นไฟด้วย ผมเกือบจะสวนกลับแล้ว แต่เสียงเปิดประตูรถทำให้ผมกับไอ้เฟรนด์หันไปมอง เห็นไอ้เตี้ยเดินสะลึมสะลือ กำลังก้าวลงจากรถ

“เกิดอะไร...”

ยังไม่ทันที่ไอ้พายจะพูดจบประโยค จู่ๆมันก็เบิกตาโพลง จากนั้นก็หน้าซีดขาวทันที มันก็ทรุดกับพื้นเหมือนคนช็อคกับอะไรบางอย่าง และก็หมดสติไป

“พาย!/ไอ้พาย”

เสียงผมกับไอ้เฟรนด์ดังขึ้นพร้อมกัน ไม่ต้องรอให้ใครบอก ผมก็รีบพุ่งเข้าไปหาร่างเล็กที่หมดสติทันที แต่ช้ากว่าไอ้เฟรนด์ไปก้าวนึง มันถึงตัวไอ้พายก่อน รีบประคองไอ้พายขึ้นมา หน้ามันซีดมาเมื่อเห็นสภาพไอ้เตี้ย พอผมจะถาม ไอ้เฟรนด์ก็สั่งให้ผมรีบอุ้มไอ้พายเข้าบ้านพักโดยด่วน

“ขอผ้าสะอาดหนึ่งผืน ชุบน้ำให้ด้วย”

ผมรีบเปิดบ้านเข้าไป คนอื่นยังคงงงอยู่ ผมก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง เลยสั่งให้ไอ้ปันกับไอ้เทมป์ช่วยเปิดบ้าน พาไอ้พายเข้าไปพักก่อนบนห้อง ผมหาผ้าชุบน้ำใส่กะละมังและเอาไปให้ไอ้เฟรนด์มัน

“เกิดไรขึ้นกันแน่เนี่ย แล้วพายมันเป็นอะไร”

ตอนนี้ผมทั้งงง ทั้งกังวล ทำอะไรไม่ถูก กลัวมันเป็นอะไรขึ้นมา จู่ๆมันก็หมดสติไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้

“มึงออกไปก่อน เดี๋ยวกูดูแลไอ้พายเอง ไว้มึงรอถามมันตอนตื่นละกัน ”

“ไม่ มันเป็นอะไรขึ้นมาก็ความผิดกูทั้งนั้นที่ดูแลมันไม่ดี”

ใบหน้าเนียนใสของไอ้พาย บัดนี้ซีดขาวแทบไม่มีเลือด คิ้วขมวดเขาหากันราวกับกำลังฝันร้ายอยู่ ยิ่งทำให้ผมรู้สึกแย่ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เป็นความผิดผมด้วยที่ไม่ยอมบอกแต่แรกว่าจะมาพวกมันมาที่ทะเล แล้วทำให้ไอ้พายมันช็อคจนหมดสติไปแบบนี้ แสดงว่ามันต้องเกิดเรื่องเลวร้ายบางอย่างกับมันขึ้นที่นี่แน่ๆ

“ฮึก....ฮึก....ฮือ...”

ผมกับไอ้เฟรนด์หันไปมองทางต้นเสียงทันทีไอ้พายกำลังนอนขดตัวและละเมอร้องไห้ออกมา ไอ้เฟรนด์หันมามองหน้าผมเล็กน้อยเหมือนลังเลอะไรบางอย่าง ก่อนจะตัดสินใจดึงแว่นไอ้พายออก  และใช้ผ้าชอบน้ำเช็ดหน้ามันแบบเงอะๆงะๆ ผมเลยต้องหยิบผ้ามาเช็ดเอง

“เดี๋ยวกูดูแลมันเองดีกว่า มึงไปช่วยคนอื่นๆขนของขึ้นมา ชั้นนี้มีสองห้อง ชั้นบนมีอีกสามห้อง เลือกตามใจเลย”

“แต่..นั่นเพื่อนกู..”

“กูก็เพื่อนเหมือนกัน” มากกว่าเพื่อนด้วยซ้ำ ผมบอกออกไปแล้ว ไอ้เฟรนด์มันอึกอักนิดหน่อย ผมเลยพูดต่อ “กูเป็นคนพามาก็ต้องรับผิดชอบ ไม่ต้องห่วงหรอก”

“ถ้ามันตื่นแล้ว ห้ามพาไปแถวๆทะเลเด็ดขาด”

 “อือ” ผมพยักหน้าเบาๆ

 “..งั้นเดี๋ยวกูมา ฝากดูมันด้วยละกัน”

 
 

พอเช็ดหน้าเช็ดตา เหมือนมันจะหยุดละเมอไปได้บ้างแต่ก็ยังสะอื้นนิดหน่อย ผมทำอะไรไม่ถูกเลยได้แต่นั่งมองมันนอนอยู่แบบนั้น มือมันกำกันแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเป็นรอย ผมเลยต้องคลายมืออีกฝ่ายออก และกุมมือมันเอาไว้หลวมๆ มันถึงได้หยุดสะอื้น

ถึงจะยังเจ็บที่มุมปากนิดหน่อยที่ถูกไอ้เฟรนด์มันต่อยเอา หมัดแมร่งหนักเอาเรื่องแหะ

ไม่รู้ว่าผมนั่งกุมมือมันนานขนาดไหนแล้ว แต่ไอ้เตี้ยมันก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาสักที ผมเป็นห่วงมันมาก อยากจะโทรไปถามแม่มันให้รู้เรื่อง แต่ก็กลัวเขาเป็นห่วง สักพักก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง ปรากฏว่าเป็นไอ้เฟรนด์

“เอ่อ...”

มันนิ่งและมองมาที่มือผม เลยต้องรีบผละออกจากมือเล็กของไอ้เตี้ยมันทันที หวังว่ามันคงไม่สงสัยหรอกนะ

“มีอะไร”

“...กูเอายามาให้..

ผมรับเอายาจากมือไอ้เฟรนด์มา ส่วนมันก็เดินอ้อมไปนั่งบนเตียง และเอามืออังหน้าผากไอ้เตี้ย ดูเหมือนจะมีไข้นิดหน่อย จากนั้นมันเลยไล่ให้ผมลงไปข้างล่าง เห็นพวกไอ้ปัน ไอ้ต่อ ไอ้เทมป์ ไอ้เจและก็ไอ้ใหม่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น

“ไอ้พายเป็นไงบ้างวะมึง” ไอ้ปันถามขึ้นมาคนแรก

“ยังไม่ตื่นเลย”

“แล้วมันเป็นอะไร มึงรู้ไหม”

ผมส่ายหัวแทนคำตอบ เพราะไม่รู้เหมือนกัน

ส่วนคนที่เหลือก็ได้แต่นั่งๆนอนๆเล่นโทรศัพท์กันไป เพราะไม่รู้จะทำอะไร ผมเลยถามว่าอยากทำอะไรกันก่อนดี เรามีเวลาเที่ยวหัวหินกันสามวัน ถึงจะยังห่วงไอ้เตี้ยอยู่ แต่ก็อยากให้ทุกคนได้เที่ยวบ้าง ไหนๆก็มาเที่ยวทั้งที ส่วนบ้านพักตากอากาศหลังนี้เป้นของแม่ผมเอง พอผมบอกว่าจะพาเพื่อนมาเที่ยวเขาเลยเสนอให้เป็นที่นี่ เพราะน้ำใสน่าเล่นแถมมีที่ท่องเที่ยวเยอะด้วย

 ไอ้ต่อเสนอขึ้นมาให้หาซื้อของทะเลมาปิ้งกันกิน ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมง เลยกะว่าจะไปซื้ออะไรมากินกันก่อน พร้อมซื้อของพวกของสด ของทะเลมาไว้เก็บด้วย และที่ขาดไม่ได้เลยคือเหล้า ซึ่งผมก็ไปเหมามาสามลังใหญ่ๆ ไม่เมาให้รู้ไป ไหนๆก็มาเที่ยวกันทั้งที

สรุปตารางเที่ยวคร่าวๆของพวกผมคือ ตอนบ่ายนอนพักอยู่บ้านเอาแรงก่อน ช่วงเย็นๆค่อยลงไปเล่นน้ำกัน พอค่ำๆค่อยกลับมาปิ้งอาหารทะเลกินกัน พรุ่งนี้เช้าไปเที่ยววัดห้วยมงคล ต่อด้วยตลาดน้ำหัวหิน พอตกเย็นเล่นน้ำต่ออีกรอบ ต่อด้วยเดินตลาดโต้รุ่ง วันสุดท้ายก่อนกลับก็ไปเที่ยวที่ตลาดน้ำเพลินวานซื้อของฝากส่งท้ายก่อนกลับ

สักช่วงบ่ายๆหน่อย ใครอยากจะลงทะเลไปเล่นน้ำก็ได้ ปล่อยให้คนอื่นจัดของ เดินเที่ยวแถวนี้กันตามสบาย ส่วนผมขอนอนพักเอาแรงก่อนละกัน

            แต่ตอนนี้ ผมอยากให้ไอ้เตี้ยมันรีบๆตื่นมากกว่า

            มึงรู้ไหม กูโคตรเป็นห่วงมึงเลย

            รีบๆตื่นมาปากหมาใส่กูต่อได้แล้ว

 

 

End King’s Part

 

……………………………………………………………………

 

ปวดหัว

ปวดหัวสุดๆ

ปวดจนเหมือนสมองแทบจะระเบิด

ผมไปทำอะไรมา

เมื่อได้สติ ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง เพดานสีขาวที่ไม่คุ้นตาทำให้ผมแปลกใจ รอให้สติผมกลับเข้าที่สักพัก ค่อยๆนึก สิ่งสุดท้ายที่จำได้คือ พวกผมกำลังมาเที่ยวกัน ได้ยินเสียงคนทะเลาะกัน พอผมเดินลงจากรถ เห็นบ้านพักสีขาวหลังโต เมื่อมองออกไปรอบข้างคือชายหาดและผืนทะเลสุดกว้าง ผมก็หมดสติ

ผมหมดสติ เพราะทะเลแห่งนี้

ความกลัวแล่นขึ้นมาจับใจ ใช่..ผมกำลังกลัว สิ่งที่ทำให้ผมกลัว  สาเหตุหลักไม่ใช่ทะเล แต่กลัวความทรงจำของตัวเอง

ความทรงจำเมื่อตอนเด็ก ตอนผมอายุสิบสอง...

มันเหมือนฝันร้ายที่ตามมาหลอกหลอนผมไม่หยุด ผมจำไม่ได้ว่าในตอนนั้นผมร้องไห้หนักแค่ไหน ผมกลัวมากแค่ไหน ผมพล่ามกล่าวโทษตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสิ่งที่ผมทำลงไป

หนึ่งชีวิต ที่ไม่ได้หวนกลับมาจากทะเลแห่งนี้ เพราะผมเอง



 

ต่อจ้า




 

ผมค่อยๆลุกขึ้นมา ตอนนี้รู้สึกปวดหัวมาก เป็นเพราะอะไรผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน แต่รู้สึกชื้นๆบนใบหน้า พอสัมผัสดูก็รู้ว่ามันคือคราบน้ำตา แสดงว่าผมนอนละเมอร้องไห้แน่ๆเลย ตอนที่หลับ ผมรู้สึกเหมือนมีคนกุมมือผมเอาไว้ ทำให้รู้สึกอุ่นใจ เป็นสัมผัสที่คุ้นเคย เมื่อมองไปข้างๆก็เห็นไอ้เฟรนด์มันหลับอยู่ข้างๆ  ไม่น่าใช่มือของไอ้เฟรนด์ เพราะมือไอ้เฟรนด์ไม่ใหญ่และอุ่นขนาดนั้น

ผมรู้สึกว่าอาจจะเป็นมือ...ไอ้คิง..หรือเปล่า

ไอ้เฟรนด์เป็นอีกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน เพราะนับจากเหตุการณ์นั้น ผมก็ไม่เคยเข้าใกล้ทะเลอีก

“เฟรนด์.. ไอ้เฟรนด์” ผมเขย่าปลุกมันเบาๆ สงสัยมานอนเฝ้าผมมั้ง แต่ดันเสือกหลับเองงี้ เป็นคนเฝ้าที่ใช้ไม่ได้เลย มันงัวเงียนิดหน่อย และรีบลุกอย่างไวเมื่อเห็นผมฟื้นแล้ว

“เป็นไงบ้าง มึงไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม ให้กูโทรบอกน้าแอนไหม” มันจับตัวผมหมุนสำรวจไปทั่ว นี่ถ้าจับผมแก้ผ้าได้มันคงทำไปแล้ว แต่ผมไม่ยอมให้มันทำเด็ดขาด! เพราะเดี๋ยวมันจะช็อคถ้าเห็นรอยที่ไอ้คิงทำไว้ภายใต้เสื้อยืดตัวนี้ของผมละจะยุ่ง

“เออ ไม่เป็นไร ไม่ต้องโทรหรอก กูแค่ตกใจนิดหน่อย.. ”

“ไม่เป็นไรบ้านมึงดิ่! มึงช็อคจนเป็นลมล้มพับเนี่ยนะ! ถ้ามึงเป็นไรขึ้นมากูจะทำยังไงล่ะวะ!!

ไอ้เฟรนด์ตะคอกใส่ผมเสียงดังจนหูชา ส่วนผมก็ได้แค่เกาหัวแกร่กๆ ไม่คิดว่ามันจะเป็นห่วงขนาดนี้ แต่ก็ดีใจนะที่มีคนเป็นห่วงแบบนี้

“ไม่เป็นไรหรอกน่า จริงๆ เชื่อกูสิ” ผมพยายามฝืนยิ้มเพื่อให้มันสบายใจ

“เฮ้อ...”มันถอนหายใจออกมาเบาๆ และกอดผมเอาไว้ “ไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไร มึงอย่าลืมสิ ว่ายังมีกูอยู่เป็นเพื่อน ถ้ามึงกลัวหรือไม่สบายใจ ก็บอกกูได้ กูไม่อยากเห็นมึงเศร้าแบบนี้ มันผ่านไปแล้ว ไม่ใช่ความผิดมึง ทุกอย่างมันเป็นแค่อุบัติเหตุ”

ผมถึงกับน้ำตาซึมและกอดมันตอบ ไอ้เฟรนด์เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผมเลย ถึงจะนานๆทีจะแสดงความเป็นห่วงออกมาก็เถอะ

“อื้อ ขอบคุณที่เป็นห่วง”

มันโยกหัวผมเล่นเบาๆสักพัก ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“ไม่เป็นไรแล้วแน่นะ ครั้งนี้กูผิดเองที่ไม่ยอมถามไอ้คิงมันแต่แรก ไม่นึกว่ามันจะพามาที่นี่นี่หว่า แถมเผลอไปต่อยมันอีกด้วย กูจะโดนมันไล่ออกจากบ้านไหมเนี่ย” เหมือนมันเพิ่งจะนึกได้ว่าได้ทำสิ่งที่เลวร้ายลงไป เอิ่ม นั่นสิ มันเพิ่งต่อยหน้าไอ้คิงไป เจ้าของบ้านไม่ไล่มึงออกจากบ้านก็บุญหัวมึงขนาดไหนแล้ว

“ไม่หรอก...มั้ง เรื่องนี้กูช่วยมึงไม่ได้จริงๆ แล้ว่ามึงไปต่อยมันทำไมล่ะ” อันนี้ผมถามออกไปด้วยความอยากรู้จริงๆ

“ก็...กูโมโหที่มันไม่ยอมบอกว่าจะพามาที่นี้อ่ะ เลยเผลอพาลต่อยมันไป ” พอได้ยินเห็นผล ผมเกือบจะหลุดขำแล้วนะ เพราะมันค่อนข้างไม่สมเหตุสมผลสักเท่าไหร่ แต่พอเห็นหน้าจริงจังของมัน ผมเลยต้องนั่งเงียบๆ “กูกลัวมึง...เอ่อ..คิดมาก...”

“ช่างมันเหอะ ว่าแต่นี่กี่โมงแล้วเนี่ย กูชักหิวข้าวแล้วอ่ะ ” ผมว่าอย่างไม่ซีเรียส มันไม่ตอบแต่ยื่นนาฬิกาข้อมือให้ผมดู “เชี่ย!! บ่ายโมงครึ่ง กูหลับไปนานแค่ไหนเนี่ย”

“เออ บ่ายโมงครึ่ง มึงหลับไปนานมาก ถ้าอีกชั่วโมงนึงมึงไม่ตื่นกูจะเรียกให้ไอ้คิงเอารถออกพามึงไปโรงพยาบาลละ หรือไม่แน่อาจเลยไปส่งยมบาลแทน”

“กูยังไม่ตายเถอะ”

“ก็ใช่ไง มึงยังไม่ตาย แต่ถ้ามึงไม่หายใจ มึงได้ไปหายมบาลสมใจอยากแน่” อ้าวเวร ตอนแรกมันยังเป็นห่วงผมอยู่เลย ไหงตอนนี้แช่งให้ผมไปหายมบาลซะแล้ว

ขี้เกียจเถียงเรื่องไร้สาระกับมันละ ผมเลยเดินลงกะว่าจะมาหาอะไรกิน พอลงมาถึงข้างล่าง ปรากฏว่าไม่เหลือใครอยู่เลย ผมหันไปถามว่าคนอื่นๆไปไหนกัน มันก็หันมาส่ายหน้าแล้วบอกว่า ไม่รู้เหมือนกัน

“สงสัยออกไปข้างนอกมั้ง ไม่ก็ลงไปเล่นน้ำกันล่ะ”

ผมหันไปมองรอบบ้านก็ไม่พบใคร แต่พอมองเลยไกลออกไป เห็นผืนน้ำทะเลสีคราม ก็พาลทำเอาผมมือสั่นขึ้นมาอัตโนมัติ

“มึงอยู่นี่ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด เดี๋ยวกูลองไปดูข้างนอกก่อนว่ามีใครอยู่ไหม เข้าใจไหม”

“อือ”

ไอ้เฟรนด์ชี้สั่งเหมือนผมเป็นนักโทษของมัน ซึ่งผมก็ทำตัวว่าง่าย ยอมทำตามที่มันบอก เพราะยังไงผมก็ไม่กล้าออกไปข้างนอกหรอก ดูเหมือนว่าทริปเที่ยวครั้งนี้ เริ่มไม่สนุกแล้วสำหรับผม ตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลยทำให้ผมทั้งเบื่อ ทั้งหิว ไม่รู้ว่าพร้อมใจกันหายหัวไปไหนหมด เสียงเปิดประตูดังขึ้นมา พอหันไปมองปรากฏว่าเป็นไอ้ต่อกับไอ้เจ

“อ้าว ยังไม่ตายหรอ” นี่คือคำทักทายแบบใหม่งั้นหรอครับ?

“ป่าว ตายแล้ว แต่....ฉันนั้นคือวิญญ๋าณณ.. ที่ทุกข์ทรมาณ..หลอกหล๊อนเธอมาตั้งนาน...”

ผั๊วะ

“เชี่ย ตบกูทำไมวะ” ไอ้ต่อแมร่งตีมากลางกบาล เอาซะสมองแทบกระเด็นหลุดจากหัวเลย ยิ่งมีน้อยๆอยู่ อุตส่าห์จะสวมวิญญาณแสตมป์สักหน่อย

“ถ้ายังมีแรงเหลือมาร้องเพลงเวิ่นเว้อให้ฟัง งั้นแบบนี้หายห่วง” คราวนี้ไอ้เจผลักหัวผมอีกคน

“เป็นไรกับหัวกูนักหนาเนี่ย วู้ว แล้วคนอื่นๆหายไปไหนหมดอ่ะ”

“ไปซื้อของมาเตรียมทำอาหารเย็น”

“ที่ไหน”

“ตลาดสดแถวๆนี้ กูรู้ว่ามึงหิวเลยซื้อนี่มาเผื่อแล้ว กินรองท้องไปก่อนละกัน ยังไม่ได้กินอะรมาแต่เช้าเลยนิ” ผมนี่น้ำตาไหลพรากๆเลยเมื่อเห็นไอ้ต่อชูกล่องข้าวกลายกล่องให้ดู ผมรับมาแล้วรีบแกะกล่องทานทันที

“แล้วไม่เห็นไอ้เฟรนด์หรอ” ผมหันไปถามก่อนจะตักข้าวใส่ปากคำโต

“ไม่นี่” มันหันมาตอบแค่นั้นก่อนจะช่วยเตรียมยกพวกอุปกรณ์ปิ้งย่างต่างๆ พวกเตา ตะแกรงอะไรพวกนี้ออกไปตั้งนอกบ้าน

“องไอเอินอ๋วนอั่บอ้วกอึงอั้ง อันเอิ่งออกไอเอื่ออี้เอง”(สงสัยเดินสวนกับพวกมึงมั้ง มันเพิ่งออกไปเมื่อกี้เอง)

“พูดเชี่ยไร ฟังไม่รู้เรื่อง ส้นตรีนติดคอหรือไง - -

“เอ้า! พวกมึงหายไปไหนมาวะ”

ยังไม่ทันที่ผมจะถามต่อไอ้เฟรนด์ก็เดินเข้ามาแล้ว

“พวกไอ้คิงมันเอารถออกไปซื้อของสดกัน และใช้กูกับไอ้เจไปซื้อข้าวให้ไอ้พายมันแดกเนี่ย ของมึงก็มี อยู่ในถุงอ่ะ”

ไอ้เฟรนด์พยักหน้าเบาๆ และนั่งแกะกล่องข้าวกินข้างๆผม พอกินเสร็จผมก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อ รู้สึกเบื่อๆ นั่งๆนอนๆมาทั้งวันละ พวกไอ้คิงยังไม่กลับมากันเลย มันไปซื้อของถึงไหนเนี่ย

“งั้นไปเล่นน้ำกับกูกัน”

ไอ้เจเสนอขึ้นมา ผมนิ่งไปพักนึง ไอ้เฟรนด์เห็นผมเงียบหน้าซีด เลยตอบแทนผม

“ไม่หรอก มึงไปเล่นเถอะ ไอ้พายมันว่ายน้ำไม่เป็น”

“โธ่ อะไรกัน มาทะเลทั้งทีมึงจะนั่งอยู่ในนี้ทั้งวันหรือไง ปะๆ เดี๋ยวกูเช่าห่วงยางให้” ไอ้เจยังคงไม่ละความพยายาม แถมยังลากผมออกไปด้วย แต่ไอ้เฟรนด์รีบคว้าแขนอีกข้างผมเอาไว้ กลายเป็นว่าตอนนี้ผมเป็นเชือกที่พวกมันกำลังยื้อแย่งกันอยู่ ถ้ามีอีกสองคนดึงขาผม และอีกหนึ่งดึงหัว รับรองได้แยกร่างกลายเป็น 5 ส่วนแบบการ์ดเอ็กซ์โซเดียแน่ๆแน่ๆ =_=;

“ไม่ได้! ห้ามให้ไอ้พายเข้าใกล้ทะเลเด็ดขาด!” มันว่าเสียงดังแถมกระชากตัวผมกลับ

“ทำไมจะไม่ได้วะ ถ้าว่ายน้ำไม่เป็นเดี๋ยวกูเช่าห่วงยางให้นี่ไง” ไอ้เจดึงผมไปอีกทาง

“กูว่าไม่ก็ไม่ไงวะ ห่วงยางก็ไม่ช่วยอะไรมันได้หรอก” ไอ้เฟรนด์ดึงผมกลับอีกครั้ง

“งั้นเดี๋ยวกูซื้อหมวกว่ายน้ำ(?)แถมให้ ไปเล่นกับกูเถอะ” ไอ้เจดึงผมอีกครั้ง

“ไม่ก็คือไม่...”

“โอ้ย! พอๆ แขนกูจะขาดแล้ว กูไม่เชือกนะเว้ย ดึงกันมันเลยเนี่ย กูไปก็ได้”

คือ ถ้าผมไม่โวยวาย รับรอง แขนผมได้หลุดออกจากตัวแน่ๆ เลยต้องตัดปัญหาโดยการยอมไปกับไอ้เจมัน

“แต่...”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า...” ผมบอกไอ้เฟรนด์และบีบไหล่มันเบาๆว่าผมโอเค  และกันพูดกับไอ้เจมัน “กูไปแต่ไปนั่งเป็นเพื่อนพอ แค่นั้นได้ไหม”

“โหย ไม่เล่นกับกูจริงๆอ่ะ กูไม่มีเพื่อนเล่นเลยนะT^T

“มึงก็ไปชวนไอ้ต่อมาสิ”

“มันมัวแต่คุยกับโทรศัพ์กับกิ๊กอ่ะ ...เหลือแต่กูเนี่ย (._.) ”  ชีวิตมึงอาภัพเนอะ สุดท้ายไอ้เฟรนด์เลยต้องตัดปัญหาด้วยวิธีนี้

“งั้นเดี๋ยวกูลงไปเล่นเป็นเพื่อนก็ได้ ไอ้พาย มึงนั่งเฝ้าของให้พวกกูละกัน”

“โอเค”

ตกลงแบบนี้แต่แรกก็จบ =_=





 ……………………………………………………………………

ต่อจ้า

 

“มึงไหวไหม ไม่เป็นไรแน่นะ” ไอ้เฟรนด์ถามผมคำนี้ครั้งที่ร้อยแปดแล้ว  ซึ่งผมก็ทำได้แค่ส่ายหัวว่าไม่เป็นไร “ถ้ามึงไม่ไหวก็กลับเข้าไปนั่งในบ้านก็ได้ ให้กูอยู่กับไอ้เจสองคนก็ได้”

“ให้กูนั่งอยู่ตรงนี้แหล่ะ กูอยากเอาชนะอดีตดูสักครั้ง คงไม่เป็นไรหรอก” ผมว่ายิ้มๆให้มันสบายใจ  แล้วหาที่นั่งแถวๆใต้ต้นไม้

“งั้นมึงอยู่ตรงนี้ อย่าไปเถลไถลที่ไหนนะ กูขี้เกียจไปประกาศตามหาเด็กหาย”

“กูโตแล้วนะ =_=

“ไอ้เฟรนด์ สั่งเสียลูกเสร็จยังมึง กูรอจนรากงอกแล้วนะ” เสียงไอ้เจตะโกนมาแต่ไกล เร่งไอ้เฟรนด์ยิกๆ ผมรู้นะว่ามันไม่ได้อยากจะเล่นน้ำหรอก มันอยากไปส่องสาวบีกินนี่นุ่งน้อยห่มน้อยมากกว่า

“เออๆ เฝ้าของดีๆล่ะ”

“อือ”

พอไอ้เฟรนด์ไปปุ๊บผมก็ไม่รู้จะทำอะไร ตอนนี้ลมกำลังดี แดดไม่แรงเท่าไหร่ ตรงบริเวณชายหาดที่ใกล้กับบ้านพักไอ้คิงค่อนข้างมีโขดหินใหญ่ๆอยู่ประปราย พออยู่คนเดียว ความทรงจำเก่าๆก็เริ่มแล่นมาอีกครั้ง เลยต้องรีบสะบัดหัวไล่ความทรงจำเหล่านั้นออกไป

นับจากตอนนั้นก็ผ่านมาสี่...เกือบห้าปีแล้วสินะ




หนูเล่นด้วยคนสิ


ไม่ได้ ตรงนี้เป็นที่สำหรับเด็กผู้ชาย ผู้หญิงต้องไปเล่นตรงนู้น


ไม่เอา หนูอยากเล่นด้วย


...ก็ได้ เกิดไรขึ้นไม่รู้ด้วยนะ





.


.


ช่วยด้วย!! ใครก็ได้ช่วยด้วย


พะ...พี่..


ฮึก...ใครก็ได้ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยน้องผมด้วย!!!’


.


.


พาย

!!!!

 เฮือก

มือหนาที่จับเข้าที่ไหล่ทำเอาผมสะดุ้ง หลุดจากห้วงความคิดทันที พอหันไปมองปรากฏว่าเป็นพวกไอ้คิงไอ้เทมป์ไอ้ต่อ รวมถึงไอ้ปันกับไอ้ใหม่ที่กำลังช่วยกันแบก...เอ่อ...ตุ๊กตาปลาโลมา(?) ได้ข่าวว่าพวกมึงไปตลาดสดกันนะ ที่ตลาดเขามีตุ๊กตาปลาโลมายาวเกือบสองเมตรขายด้วยหรอวะ

“มานั่งทำไรตรงนี้คนเดียว ตากแดดเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” ไอ้คิงว่าอย่างเป็นห่วงและเอามือมาแตะที่หน้าผากผม “ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม”

“ไม่ได้เป็นไรสักหน่อย กลับมากันตอนไหนเนี่ย”

“เมื่อกี้เอง ไม่ไปเล่นน้ำกับพวกไอ้เจล่ะ” ผมส่ายหัวปฏิเสธ

“ไม่หรอก กูว่ายน้ำไม่เป็น ขอนั่งอยู่ตรงนี้ละกัน เดี๋ยวเฝ้าของให้”

“อะไรกัน กูก็ว่ายน้ำไม่เป็น เดี๋ยวกูให้ยืมปลาโลมาน่า” เอิ่ม กูเกรงใจปลาโลมามึงวะไอ้ใหม่ โทษที =_=;

“งั้นพวกมึงลงไปเล่นละกัน เดี๋ยวกูนั่งเฝ้าของเป็นเพื่อนไอ้พายมันเอง” มันว่าและนั่งลงข้างๆผม

“อ้าว ไม่ไปเล่นน้ำกับพวกนั้นล่ะ” ผมถามงงๆ ในเมื่อสภาพมันพร้อมเล่นน้ำกันสุดๆทุกคน ไอ้เทมป์กับไอ้คิงมาในชุดเสื้อกล้ามและกางเกงขาสามส่วน ถึงจะอยู่ในชุดธรรมดา แต่ว่าหล่อกระชากตับไตสาวน้อยใหญ่แถวนี้มากๆ

“เล่นน้ำ เล่นตอนไหนก็ได้ ตอนนี้กูอยากอยู่กับมึงมากกว่า”

=////= ใครใช้ให้มึงมาอะไรแบบนี้ นี่ดีนะที่คนอื่นลงไปเล่นน้ำหมดแล้ว ไม่งั้นมันไม่กล้าพูดอะไรแบบนี้หรอก

“พูดอย่างกับเมื่อคืนไม่ได้อยู่ด้วยงั้นล่ะ” ผมบ่นเบาๆ มันโยกหัวผมเล่นไปมา

“เมื่อเช้ามึงเป็นอะไร รู้ไหม ตอนที่เห็นมึงล้มลงไป กูตกใจแทบบ้า”

ผมไม่รู้ว่าจะบอกมันยังไงดี เลยได้แต่นั่งเงียบ

เรื่องนี้มันเป็นเหมือนฝันร้ายที่ตามติดตัวผมมาตั้งแต่ตอนนั้น ต่อให้อยากจะลบล้างความผิดแค่ไหนผมก็ทำไม่ได้ หลายต่อหลายคนพยายามปลอบใจผมว่ามันไม่ใช่ความผิดผม มันเป็นแค่อุบัติเหตุ แต่ทุกคนรู้ รู้ว่าอุบัติเหตุครั้งนั้นเริ่มจากผม

“ถ้ามึงไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร ผิดที่กูไม่ได้บอกมึงแต่แรกด้วยว่าจะพามาที่นี่ ขอโทษ”

“ฮื่อ ไม่ใช่ความผิดมึงหรอก..ผิดที่กูไม่ได้บอกแต่แรกเองล่ะ” ผมยกขาขึ้นกอดเข่าแล้วมองไปยังผืนน้ำเบื้องหน้า “ยืมโทรศัพท์หน่อยดิ่ อยากฟังเพลงว่ะ”

“อืม แปป” มันคว้าไอโฟนขึ้นมาสไลด์จึ้กๆ(?) พร้อมเสียบหูสโมทอล์คและยื่นมาให้ผมข้างนึง

“หื้อ มีเพลงนี้ด้วยหรอ โหลดตอนไหน” เพลงใหม่ของ Maroon5 มายกอัลบั้มเลย ทั้งเก่าทั้งใหม่ มันโหลดมาหมด นี่มันจะรวยไปไหนวะ เลยใน iTune ผมแทบไม่เคยโหลดเลยสักเพลง เพราะงี้ไงเลยต้องฟังเอาจากเครื่องไอ้คิงมัน

“เมื่อกี้”

“โห หมดไปเท่าไหร่เนี่ย มึงชอบฟังหรอ”

“ป่าว”

“อ้าว แล้วโหลดมาทำไม” ไอ้นี่สงสัยมันบ้า ไม่ได้ชอบแต่เสือกโหลดมาเยอะแยะ

“ก็มึงชอบ”

“...”

เมื่อวันก่อนผมดันพูดไปว่าอยากฟังเพลงเก่าๆของ Maroon5 ขึ้นลอยๆ แต่มันดันโหลดมาให้จริงๆ โอเค กูแดกจุดก็ได้!!

ผมเอาหนังสือการ์ตูนไอ้ปัน(ที่ไม่รู้มันพกมาทำไม)มาพัดโบกไล่ความร้อน โดยเฉพาะแถวๆใบหน้า ตรงนี้ร้อนเป็นพิเศษ แดดเริ่มลงต่ำแล้ว อากาศเลยไม่ร้อนมากนัก ยิ่งมีลมพัดมาเป็นระลอกๆยิ่งช่วยคลายร้อนได้ดี

เมื่อเห็นดังนั้นไอ้คิงมันเลยล้มตัวลงนอนบนตักผม โดยที่ยังใส่หูฟังอยู่คนละข้าง ยังดีที่ตรงนี้ไม่มีคนเท่าไหร่ บวกกับเพื่อนๆลงไปเล่นน้ำกันหมดแล้วจึงมีพวกเราแค่สองคน ไม่งั้นผมรีบถีบมันแน่ๆที่กล้าทำอะไรเปิดเผยต่อที่สาธารณะแบบนี้

 

Hey you, come over and let me embrace you

(เฮ้ เธอ , มานี่สิ มาให้ฉันกอดเธอนะ)

I know that. I’m causing you but pain to

(ฉันรู้ว่าฉันมีแต่ทำให้เธอเจ็บปวด)


เสียงหล่อๆทุ้มๆ ทำเอาผมหันไปมอง ผมรู้ว่ามันเป็นนักร้องของโรงเรียน แต่ไม่เคยได้ฟังชัดๆสักเท่าไหร่ พอได้ยินแล้วพาลทำให้ใจเต้นขึ้นมา ยิ่งความหมายของเพลงนี้ยิ่งทำให้ผมรู้สึกดีจนแทบบอกไม่ถูก

But remember if you need to cry.

(แต่จำไว้นะ หากเธอต้องการจะร้องไห้)

I’m here to wipe your eyes

(ฉันจะอยู่ตรงนี้เพื่อเช็ดน้ำตาให้เธอเอง)

Tonight before you falling as sleep

(คืนนี้ ก่อนที่เธอจะหลับไป)

I run my thumb across you cheek

(ฉันใช้นิ้วโป้งของฉัน ลูบผ่านแก้มของเธอ)

Cry…. ‘cause I’m here to wipe your eyes

(ร้องไห้ออกมา เพราะฉันอยู่ตรงนี้เพื่อเช็ดน้ำตาให้เธอ)

(เพลง Wipe your eyes ของ Maroon 5 ค่ะ เพลงอยู่ข้างบน)






พอถึงท่อนนี้ น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ทั้งๆที่ผมไม่ใช่คนร้องไห้ง่ายนะ ถึงแม้มันจะเป็นเพียงแค่เพลง หรือว่าสิ่งที่มันพูดออกมาจากใจ

แต่ก็ทำให้ผมได้รู้ ว่ามันจะอยู่ข้างผมเสมอ ไม่ว่าผมจะเจอเรื่องเลวร้ายเพียงได้

จะไม่ทำให้ผิดหวัง จะไม่ทำให้เจ็บปวด

จะอยู่ข้างกันเสมอ เพื่อคอยเช็ดน้ำตาให้ผม

แค่นี้ผมก็รักมันจนไม่รู้จะพูดยังไงละ

มือหนาเอื้อขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ผม เหมือนในเนื้อเพลง และส่งยิ้มให้ ตอนนี้ผมโคตรอยากกอดมันเลยอ่ะ

“ร้องไห้ทำไม”

ผมส่ายหน้าเบาๆ นั่นสิ ร้องไห้ทำไม อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่จู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาเอง

“นั่นสิ ไม่รู้เหมือนกัน” ผมสูดหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะตัดสินใจอะไรบาง “มึง...อยากฟังเรื่องของกูไหมละ”

ไอ้คิงลุกพรวดขึ้นมาจนหน้ามันเกือบจะชนผมอยู่ละ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นได้มั้ง =_=

“จริงหรอ! มึงจะเล่าให้กูฟังจริงๆนะ!

“เออ.. มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าฟังสักเท่าไหร่หรอก แต่มึงอยากฟังไหมล่ะ”

“ฟังดิ่ แค่มึงเล่าเรื่องตัวเองให้ฟังก็เหมือนเริ่มเปิดใจให้กูอีกนิดแล้วนี่ไง”

จะว่าไปก็จริงแหะ เรื่องของผม ไม่มีใครรู้อีกแล้วนอกจากไอ้เฟรนด์และคนในครอบครัวของผม มันเป็นคนแรกเลยที่ผมอยากเล่าให้มันฟัง

“งั้น...มันเริ่มจากเมื่อ..”

ในขณะที่ผมกำลังจะเล่านั้น ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเอ่ยขึ้นมา บุคคลที่เอ่ยขึ้นมาไม่ได้ทำให้ผมสนใจแต่อย่างใด แต่สิ่งที่เขาเอ่ยขึ้นมาต่างหากที่ทำให้ผมชะงักไปทันที



ตรงนั้นมีคนจมน้ำนี่






 

 

つづく


Talk

             สอบเสร็จแล้ว(หนึ่งวัน)ค่ะ ชิ้ล ชิลลล #ร้องเหี้ยหนักมาก (มีสอบ 3 วันจ้า)
             มาครบละน้อ อ่านจบตบคนเขียนได้ ข้อหาปล่อยให้ค้าง (ถ้าหาตัวเจอ ฮา) ที่ช้าไม่ใช่อะไร กำลังหาวิธีลงเพลง==;
             เช่นเคยค่า ทุกความคิดเห็นเป็นกำลังใจให้คนเขียนเน้ออ~ ♥
 


    


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

2,204 ความคิดเห็น

  1. #1924 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 18:24
    สงสารคิงอ่ะ แบบอยากดูแลพายแต่ก็ทำได้ไม่เต็มที่ เพราะอยู่ในสถานะที่ปิดบังกันอยู่ สงสารพายด้วย ดูเหมือนน้องจะมีอดีตที่เลวร้าย งื้อ เห็นดราม่าลางๆ
    #1924
    0
  2. #1362 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 21:10
    ค้างเจรงไรท์ 0(><)0
    #1362
    0
  3. #1361 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 21:09
    ค้างเจรงไรท์ 0(><)0
    #1361
    0
  4. #387 NaNa.S (@6013434) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:39
    ไรท์ๆๆๆๆๆๆๆๆ ฮื่อกำลังจะรู้เรื่องละเชียว ตัดซะงั้น ฮื่อๆๆๆ
    #387
    0
  5. #386 แป๋งรั่ว (@woshhsow) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:52
    ค้างงงงอ่าาาา รอรอรอรอๆๆ สนุกมะม้ากกกก
    #386
    0
  6. #383 LayLHan (@layhan) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:04
    5555 78~% เรื่อยๆจ้าา
    #383
    0
  7. #382 LayLHan (@layhan) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:21
    สู้ๆนะ
    #382
    0
  8. #381 NaNa.S (@6013434) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 06:01
    ขอให้ฝันร้ายผ่านไปด้วยดีนะหนูพาย มีคิงอยู่ข้างๆทั้งคน
    #381
    0