[END] Buddy Conflict! กัดกันดีนัก...รักกันดีกว่า[Yaoi]

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 30 : เปิดเผยความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    22 ม.ค. 58




(บอกเลย...โคตรคุ้ม...)

 

ตอนที่ 30 เปิดเผยความจริง

 

 

 

            King’s Part

 

 

 

            เชื่อใหม่ เมื่อวานผมโคตรมีความสุขเลย


 

            ในชีวิตผมเคยคบใครต่อใครตั้งหลายคน ส่วนใหญ่เข้ามาหาผมเองทั้นนั้น มีไอ้พายเนี่ยล่ะคนแรกที่ผมยอมลงทุนตามจีบ ผมรู้ว่ามันก็ชอบผมไม่ต่างกันหรอก แต่มันไม่ยอมตกลงคบกับผมสักที ส่วนสาเหตุที่มันไม่ยอมตกลงคบกับผมนั่นก็เพราะว่า


 

            ผมไม่เคยขอมันเป็นแฟนเลยสักครั้งนี่หว่า


 

            สรุปคือมันก็คิดไม่ต่างจากผมจริงๆด้วย โอ้วพระเจ้า ผมโคตรโชคดีอ่ะ


 

            ยิ่งมันใจตรงกับผมขนาดนี้ก็อดไม่ได้ที่จะฟัดหนักๆจนร่างเล็กสลบเหมือดคาอกผมเมื่อคืน จะให้ผมทนไหวได้ไงล่ะ หลายต่อหลายครั้งที่ผมพยายามอดทนไม่ทำอะไรไอ้พายมันตามที่เคยสัญญาไว้กับอิ้งค์ ที่บอกว่ามันเคยถูกทำเรื่องไม่ดีๆมาก่อนที่จะย้ายมาที่นี้ พอมารู้ทีหลังว่าผมโดนหลอก ความรู้สึกตอนนั้น ทั้งตกใจ ทั้งโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก


 

            และที่สำคัญ โคตรแค้นเลยที่ถูกหลอกให้คิดมากว่าไปทำไอ้พายมันรู้สึกแย่ที่มีอะไรกัน ยิ่งไปกว่านั้นคือ ผมเป็นคนแรกของมัน!!! และมันก็เป็นผู้ชายคนแรกที่ผมมีอะไรกันด้วยเหมือนกัน


 

            ผมยิ้มแก้มปริอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าเมื่อนึกถึงใบหน้าเปื้อนน้ำตาของคนเมื่อคืนที่ร้องครวญครางบิดเร่าๆอยู่ใต้ร่างผม ทั้งน่ารักทั้งน่าทะนุถนอมจนอยากกอดให้มิดอก เมื่อคิดได้นั้นจึงหันไปทางคนข้างๆที่ผมนอนกอดทั้งคืน แต่ปรากฏว่าข้างกายผมไร้เงาของอีกฝ่าย


 

            ผมใจหล่นวูบเมื่อคิดว่ามันจะหนีผมอีกเหมือนคราวที่แล้ว จึงรีบเด้งตัวลุกขึ้นมากระชากผ้าห่มออกจากที่นอนทันที แต่เมื่อเห็นหัวยุ่งๆฟูๆที่นอนขดตัวกลมอยู่ข้างๆ ใต้ผ้าห่ม ทำเอาผมเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ


 

            “นอนขี้เซาจังมึง”


 

            ผมบีบจมูกไอ้พาย... ไม่สิ แฟนผมด้วยความหมันไส้เบาๆ มันทำหน้ายู่นิดนึงแต่แล้วก็หลับต่อไม่รู้เรื่องรู้ราว แสดงว่ามันคงหนาวถึงได้มานอนคลุมโปงในผ้าห่ม ไม่แปลกที่มันจะหนาว ก็เพราะเมื่อคืนผมจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มันแล้วเรียบร้อย แต่เป็นชุดเสื้อยืดตัวใหญ่ตัวเดียวโดยที่ท่อนล่าง ไม่ได้ใส่อะไรไว้ข้างในเลย


 

            จะว่าผมโรคจิตก็ได้นะ ผมยอม


 

            มือหนาลูบไล้ไปตามโครงหน้าเรียวได้รูปอย่างเบามือก่อนจะค่อยๆประทับริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วบางบนกลีบปากนุ่มสีสดแสนยั่วยวน ทั้งเนื้อทั้งตัวของร่างตรงหน้าผมประทับไปด้วยรอยจูบและขบเม้มที่ผมทำเมื่อคืนเต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็นซอกคอ หน้าอก หัวไหล่ หรือแม้แต่โคนขาด้านใน แทบจะไม่มีส่วนไหนเลยที่ผมไม่ได้สัมผัส


 

            ผมลงตัวลงนอนเหมือนเดิมและรั้งเอวให้อีกฝ่ายมาอยู่ในอ้อมกอด กลายเป็นว่าผมนอนกอดมันโดยที่แผ่นหลังเล็กแนบชิบอยู่กับอกอุ่นๆของผม


 

            “อื้อออ...”


 

            จากที่แค่จูบเฉยๆ มือเริ่มเลื้อยไปตามขาขาวๆ ทำให้เสื้อตัวใหญ่ค่อยๆร่นขึ้นจนถึงสะโพกมนน่าขย้ำ ผมเอี้ยวตัวไปกดจมูกลงบนแกมขาวดังฟอด มือก็ลูบไล้บนท้ายกลมกลึงอย่างมันมือ ค่อยๆตอดเล็กตอดน้อยจนผมได้กำไรอื้อซ่ามันก็ยังไม่ตื่น


 

มีแฟนขี้เซามันดีแบบนี้นี่เอง


 

จากนั้นก็ลูบไล้ไปทั่วอย่างสำรวจ ล้วงลึกเข้าไปในเสื้อจนถึงเนิ่นอกนิ่มๆที่มีตุ่มไตสีสวยเล็กๆประดับอยู่แล้วเคล้นคลึงเบาๆอย่างมันมือ มันเริ่มขยับตัวเล็กน้อยแล้วตามมาด้วยเสียงครางแผ่วๆ


 

ให้ตายสิ ถ้าผมยังลวนลามมันต่อเรื่อยๆบางทีอาจจะเป็นผมเองที่อดทนไม่ไหวแน่ๆ เมื่อคืนผมก็รังแกมันไปเยอะแล้ว ถ้าเผลอทำอีกรอบ วันจันทร์มันไปโรงเรียนไม่ไหวแน่ ยังดีที่วันนี้เป็นวันเสาร์มันเลยไม่ต้องไปโรงเรียน และมีเวลาพักฟื้นร่างกายบ้าง


 

ทางที่ดี ผมลุกไปหาอะไรกินน่าจะเวิร์คกว่า ไม่งั้นต้องทนไม่ไหวและจับร่างเล็กฟัดหนักๆอีกรอบแน่ๆ เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงดันตัวขึ้นจากที่นอนแล้วจัดเสื้อผ้าอีกฝ่ายให้เรียบร้อย ก่อนจะไปล้างหน้าล้างตาหาอะไรทาน


 

อ้อ ผมทำอาหารเป็นแล้วนะ แต่เป็นแค่เมนูง่ายๆเท่านั้นล่ะ


 

ตั้งแต่วันที่ผมเคยทำข้าวผัดให้มันกินวันนั้น บอกตรงๆว่ารสชาติมันแย่มากจนผมรับไม่ได้ เลยตัดสินใจซื้อหนังสือมาอ่านแล้วลองทำดู จะได้ใช้ห้องครัวที่ปล่อยร้างมาเป็นเวลานานด้วย เพราะไม่เคยใช้เลย อย่างมากก็แค่ต้มมาม่า ส่วนมื้ออื่นๆก็สั่งเอาจากร้านค้าข้างล่างคอนโดแทน


 

ที่ผมอยากทำอาหารก็เพราะ อยากเห็นสีหน้าคนที่ผมรักมีความสุขกับมื้ออาหารที่ผมทำเอง


 

และคนที่ว่ากำลังนอนหลับอยู่ในห้องผมไง แค่คิดก็มีความสุขแล้ว เอาเป็นว่าผมทำเมนูง่ายๆอย่างพวกข้าวต้มอะไรแบบนี้ให้มันดีกว่า ยิ่งเมื่อคืนสูญเสียพลังงานไปเยอะด้วย


 

ผมคงต้องหาไข่ต้มสักโหลแล้วล่ะมั้ง

 

 


 

End King’s Part

 

……………………………………………………………………

ต่อจ้า
 

 

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ รู้สึกลำคอแห้งผาก ก่อนจะค่อยๆดันตัวให้ลุกขึ้น แต่ก็ถูกความเจ็บแล่นริ้วขึ้นมาตรงสะโพกที่ระบมไปหมด ขยับตัวอย่างยากลำบาก ไม่รู้ว่าเมื่อวานมันทำกี่รอบ


 

นี่มันไปกินอะไรมา ทำไมถึงได้อึดขนาดนี้เนี่ย ช่วงล่างกูระบบไปหมดแล้ว!!


 

เมื่อสำรวจร่างกายก็แทบช็อค เพราะรอยจูบแม่งอื้อเลย ไม่ว่าจะหน้าอกหัวไหล่ หรือซอกขาข้างใน ตรงไหนที่มันสัมผัสก็ตาม ทำเอาหน้าร้อนผ่าวเมื่อคิดถึงความร้อนแรงที่เกิดขึ้น ถึงแม้จะไม่เห็นอีกคนที่อยู่ข้างกายเมื่อคืน แต่ร่องรอยที่ปรากฏอยู่บนที่นอนช่วยตอกย้ำความจริงเมื่อคืนได้อย่างดีว่ามันไม่ใช่เรื่องโกหก


 

ผมค่อยๆลุกขึ้นจากที่นอนเพราะยังคงเสียดๆช่องทางด้านหลังอยู่ ก็มันเล่นจัดหนักซะขนาดนั้น สะโพกผมครากไปหมดแล้วเนี่ย แต่เมื่อลุกขึ้นปุ๊บขาผมก็อ่อนเปลี้ย ทำให้ผมล้มแหม่ะลงไปกองกับพื้น เหมือนกดเทปรีเพลย์ซ้ำเลย ยังดีที่มันใส่เสื้อให้ผมแล้ว ไม่ได้เปลือยเปล่าเหมือนครั้งก่อน


 

แต่แมร่งดันไม่ยอมใส่ข้างในให้ผมนี่สิ!!!!


 

ผมค่อยๆเอามือจับท่นอนประคองตัวเองให้ลุกขึ้น กว่าจะก้าวขาเดินได้แต่ลพก้าว ทำเอาผมน้ำตาเป็นยาเม็ด (tablet แท็บเล็ต) เลย เอ่อ... มุกแป้ก?... เอาเป็นว่ามองข้ามมันไปละกัน ผมเดินช้ายิ่งกว่าหอยทากพิการ พอเปิดประตูออกมานอกห้องก็ไม่พบคนที่กำลังหา


 

แอ๊ด...


 

“คิง มึงไปไหนมา...”


 

ผมรีบหันไปตามเสียงประตูห้องที่กำลังเปิด ปากเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่าย แต่แล้วก็ต้องตัวชาวาบเมื่อคนที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่คนที่ผมอยากเจอเลย


 

อ้าว พี่พายนี่คะ


 

ทำไมน้องครีมถึงได้มาอยู่ที่ห้องไอ้คิงมัน!!


 

ผมตาเบิกโพล่ง ตอนนี้โคตรช็อค พูดไม่ออก รู้แค่ว่ามือตัวเองกำลังสั่น แต่แล้วไอ้คิงมันก็โผล่หัวออกมาจากครัวตาเบิกกว้างอย่างตกใจ


 

“ครีม! ทำไมถึงมาอยู่นี่!?

 

“แล้วทำไมจะมาไม่ได้ล่ะ หนูก็มาประจำ...”


 

เพียงแค่ได้ยินดังนั้น ผมรีบเดินกลับเข้าห้องแล้วล็อคประตูทันที เสียงไอ้คิงตะโกนเรียกชื่อผมดังลั่นห้อง แต่ผมไม่สนใจ ยกมือขึ้นปิดหูตัวเอง พิงหลังกับประตูบานใหญ่ ก่อนจะค่อยๆทรุดตัวนั่งลงกับพื้น แล้วปล่อยให้น้ำตาค่อยๆไหลออกมาไม่หยุด


 

“ฮึก....ฮึก....ฮือ.....ทำไม....ทำไมทำกับกูแบบนี้...”


 

ทำไมถึงต้องหลอก ทำไมต้องทำให้รู้สึกแย่ ผมร้องไห้ออกมาอย่างกับคนบ้า ได้แต่โทษตัวเองที่โง่เชื่อมัน คำพูดของมัน แค่มันพูดจาดีๆหน่อย กับการกระทำเล็กน้อย ก็ทำเอาผมลืมเรื่องไม่ดีของมันจนหมด


 

แต่วันนี้ผมเห็นกับตาแล้ว ว่ามันก็เป็นเพียงความฝันชั่วคราวที่กำลังจะจบลง


 

“พาย!! พาย!! เปิดประตูก่อน กูอธิบายได้ มึงช่วยฟังกูก่อน!!


 

เสียงทุบประตูดังลั่นห้อง แต่ผมก็ไม่สน จะให้ฟังอะไรอีก เห็นกับตาขนาดนี้จะให้ฟังอะไรอีก?


 

มาหากันถึงห้องแต่เช้าผมว่าไม่ใช่แค่ รุ่นน้องแล้วล่ะ


 

อีกทั้งยังเข้าห้องที่ต้องใช้ทั้งระบบคีย์การ์ดและรหัสมาได้ แสดงว่าต้องมีคีย์การ์ดสำรอง และจะให้ใครไปไม่ได้นอกจาก


 

คนพิเศษ


 

ที่ไม่ใช่ผม...


 

ผมอยากจะหนีออกไปซะตอนนี้เลย แต่ว่าผมไม่อยากเจอหน้าอีกฝ่ายให้รู้สึกเจ็บอีกแล้ว แต่เสียงทุบประตูและโวยวายของไอ้คิงมันก็ยังดังไม่หยุด


 

“ขอร้องล่ะ มึงเปิดประตูให้กูก่อน ได้โปรด ฟังกูก่อน”

 

มันพยายามพูดอ้อนวอน ผมก็ยังคงนิ่ง จู่ๆเสียงมันก็เงียบไป ผมเลยลุกไปหยิบข้าวของตัวเองที่กระจัดกระจายอยู่รอบเตียง แต่แล้วประตูห้องที่ถูกล็อคก็ถูกเปิดออกด้วยเจ้าของห้อง


 

แอ๊ด..


 

“พาย!!!

 

“ออกไป!!

 

“ไม่ ฟังกูก่อน คุยให้รู้เรื่องก่อน”


 

ผมรีบดันประตู ไม่อยากเห็นหน้ามันแล้ว แต่มันก็ยังดึงดันจนสุดท้ายมันก็แทรกตัวเข้ามาได้สำเร็จและปิดประตูลงอีกครั้งพร้อมล็อค


 

ปัง!


 

“เออ! มึงจะพูดเหี้ยไรอีกก็พูดมา จะบรรยายความเหี้ยอะไรของมึงอีกก็บอกมา!!!!!” ผมปาดน้ำตาลวกๆ เอาไงเอากัน พูดกันตรงๆให้รู้เรื่องเลย ในเมื่อมันมีคนสำคัญอยู่แล้วก็ไม่ควรจะมาหลอกผมแบบนี้

 

“กูจะได้หยุดหวัง หยุดคิดไปเอง ในเมื่อมึงมีคนสำคัญของมึงอยู่แล้ว...ฮึก.. ถือซะว่าที่ผ่านมากูโง่เอง...ฮึก...โง่ที่ให้มึงหลอก...ฮึก....โง่เอง...ที่ชอบมึง...โง่เอง...ฮึก...รู้สึกดีกับมึง...ฮึก...โง่เอง...ที่รักมึง


 

ใช่...ผมโง่เอง


 

ผมรู้ตัวมาสักพักแล้ว ว่าสักวันผมอาจจะรักมันเข้าก็ได้ และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ไม่ใช่แค่ชอบ แต่ผมรักมันไปแล้ว ผมรู้สึกดีเวลามันอยู่ใกล้ๆ รู้สึกดีที่มันเอาใจใส่ในทุกเรื่อง รู้สึกว่าการอยู่กับมันทำให้ผมไม่เหงา ถึงแต่ก่อน ผมจะอยู่คนเดียวแต่ผมก็ยังมีเพื่อน แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอด ผมก็ยังมีทั้งเกมส์ ทั้งรถที่ทำให้ผมรู้สึกไม่เหงา


 

แต่การที่มันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันทำให้ผมรู้สึกมีใครมาเติมเต็มในสิ่งที่ผมไม่มี แม้ผมจะชอบบ่น ชอบว่า ชอบแกล้งมัน ชอบทำเป็นเหมือนโกรธ ทั้งหมดผมทำเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเองล้วนๆ เพราะกลัวว่าวันนึงผมจะตกหลุมรักมันเข้าจนถอนตัวไม่ขึ้น


 

แค่คำพูดไม่กี่คำ การกระทำไม่กี่อย่าง ผมก็ยอมใจอ่อนกับมัน ยอมมีอะไรกับมันไปแล้ว ถ้าไม่ได้เรียกว่าโง่ จะให้เรียกว่าอะไรล่ะ ผมก็แค่คนโง่ๆคนนึงเท่านั้นล่ะ


 

ผมทรุดตัวลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง สะอึกสะอื้นน้ำตาไหลไม่หยุด ไอ้คิงทรุดตามและสวมกอดผมแน่น

 

“พาย...”

 

“พอแล้ว...ไม่เอาแล้วความรู้สึกแบบนี้...ฮือ...หยุดหลอกกูได้แล้ว...ฮึก...ปล่อยให้กูอยู่คนเดียวเหมือนเดิม...ก็พอแล้ว...ฮึก..” ผมไม่กอดตอบ แต่ร้องไห้อย่างหนักจนเปียกชุ่มทั่วไหล่กว้าง

 

“ไม่ ไม่ใช่อย่างที่มึงคิด กูไม่ได้มีใคร มึงเป็นแฟนกูนะ กูไม่ยอมปล่อยมึงไปเด็ดขาด”

 

“แล้วจะให้กูอยู่ทำไม ก็ในเมื่อ...”



 

พรึ่บ



 

“ออกมาฟังเรื่องทั้งหมดก่อน แล้วมึงจะรู้”


 

มันดึงให้ผมลุกขึ้นแล้วพาออกไปนอกห้อง ผมก้มหน้างุดไม่กล้าสบตากับน้องครีม แต่ทว่า..


 

“อ๊ายยยยยยยยย ทำไมพี่พายน่ารักจังอ่ะพี่คิง >/////<!!


 

=_=…..


 

ว้อท.......?


 

ผมงงยิ่งกว่าเดิมเมื่อน้องครีมปรี่เข้ามาหาผมแล้วผลักไอ้คิงมันออกไปอย่างแรง ก่อนจะสำรวจร่างกายผมแล้วมองอย่างอายๆ


 

“พี่พายพอถอดแว่นแล้วน่ารักจัง ขนาดร้องไห้ยังน่ารักอ่ะ ถึงว่า ทำไมพี่ชายหนูถึงตามจีบตั้งนาน แถมยิ่งมีแต่เสื้อตัวเดียวแบบนี้ยิ่ง...อรั๊ยยย >/////<


 

น้องครีมยืนบิดอย่างอายๆ หน้าแดงแป๊ด ผมรีบป้ายคราบน้ำตาออกและก้มสำรวจตัวเองทันที ฉิบหายแล้ว...


 

ลืมไปเลยว่าผมใส่เสื้อไอ้คิงอยู่ตัวเดียว เสื้อมันตัวใหญ่ก็จริง แต่มันยาวปิดต้นขาผมไม่ถึงคืบนะ!!

 

ถะ...แถมข้างในโล่งโจ้งด้วย T^T


 

 “พี่บอกแล้วไงว่าคราวหลังจะมาให้บอกก่อน... เฮ้ย!!


 

เหมือนมันเพิ่งนึกได้ว่าปล่อยให้ผมอยู่ในสภาพน่าอายขนาดไหน เลยรีบบวิ่งเข้าไปหยิบผ้านวมผืนใหญ่มาคลุมตัวผมไว้ ถึงมันจะเว่อร์ไปหน่อยแต่ก็ไม่ทันแล้ว


 

ผมอายไปแล้วเรียบร้อย... T////////T


 

แต่เดี๋ยว.....เมื่อกี้ว่าไงนะ!?.... พี่ชายหรอ...??


 

งั้นหรือว่า


 

“เดี๋ยวนะ..พี่ชาย?...นะ....นี่อย่าบอกนะว่า..” ผมมองหน้าน้องครีมที่กำลังมองผมด้วยสายตาวิบวับ กำลังจะอ้าปากถามแต่ก็โดนแย่งตอบเสียก่อน

 

“ใช่ค่ะ หนูเป็นน้องสาวพี่คิงค่า ^0^

 

 

……………………………………………………………………

ต่อค่า

 

“นี่มันหมายความว่าไง?!


ไอ้คิงยืนกุมขมับ ส่วนน้องครีมก็ยืนเอียงคอหน้างงๆ ผมได้แต่ยืนงง ตอนนี้สมองตีกันยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว เรื่องมันเป็นไงมาไงกันแน่


 “อ้าว พี่พายยังไม่รู้เรื่องหรอ งั้นก็..” น้องครีมยกมือปิดปากทำหน้าตกใจมากๆแล้วหันไปมองไอ้คิง ที่ยืนกุมขมับทำหน้าเครียด ส่วนผมได้แต่ยืนงงทำหน้าเหรอหรา


ก็ไหนตอนแรกบอกเป็นแค่ รุ่นน้อง แล้วไหนจะที่เพื่อนๆน้องครีมไซโคให้คบกันกับไอ้คิง แถมไอ้คิงยังไม่มีท่าทีจะปฏิเสธใดๆ แล้วจะให้ผมคิดเป็นอย่างอื่นได้ไง


“รู้เรื่อง? เรื่องอะไร?? มึงหลอกอะไรกูงั้นหรอ มึงเล่ามาให้หมดเดี๋ยวนี้!” ผมกระชากคอเสื้อไอ้คิงอย่างหาเรื่อง

“อ่า...เอ่อ....งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ ไว้วันหลังมาเยี่ยมใหม่ แหะๆ” น้องครีมยิ้มเจื่อนๆแล้วค่อยๆเฟดตัวออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว


ปัง


เสียงปิดประตูห้องดังขึ้น ทั้งห้องจึงเหลือเพียงแค่พวกเราสองคน ผมยืนจ้องหน้าไอ้คิงมันเคืองๆ มันทำหน้าลำบากใจนิดหน่อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาในที่สุด


“เฮ้อ...” มันทรุดนั่งบนโซฟา ส่วนผมก็นั่งตาม


แต่ก็ต้องค่อยๆนั่งอ่ะนะ ก็แหม ถ้านั่งแรงๆเครื่องในผมได้ทะลักออกมาแน่ๆ ถึงจะยังเจ็บสะโพกอยู่ก็ตาม เรื่องนั้นชั่งมันก่อน เอาเรื่องที่อยู่ตรงหน้าดีกว่า ผมนั่งกอดอกจ้องอีกฝ่ายเขม็ง มันเหลือบตาขึ้นมามองนิดๆก่อนจะเอ่ยปากมาในที่สุด


“ก็อย่างที่มึงได้ยินล่ะ ครีมเป็นน้องสาวกู น้องแท้ๆเลยด้วย”


!!!!


ยังไม่ทันที่ผมจะถามอะไร มันก็ชิงเล่าต่อทันที


“และก็ที่ชวนไปกินข้าวพร้อมกันด้วย เป็นแผนกูเอง


เชื่อเถอะ ณ วินาทีนี้ผมทั้ง งง ทั้งอึ้ง ทั้งช็อค ไม่คิดว่ามันจะทำขนาดนี้


“งั้น...ที่มึงชวนกูไปกินข้าวด้วยก็เพื่อ...”

“ก็อยากให้มึงหึงกูบ้าง”


ฉ่า


หน้าผมร้อนยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น รู้สึกมือไม้เกะกะจนไม่รู้จะไว้ที่ไหน เลยได้แต่กุมชายเสื้อแน่น

มันหลอกให้ผมหึง และไม่อยากจะยอมรับสักเท่าไหร่ที่...ผมก็หึงมันจริงๆด้วย...


ผมก้มหน้างุดอยู่กับอกแล้วเอ่ยเสียงอ่อย


“ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย”

“ก็ถ้าไม่ทำ....” ไอ้คิงลุกขึ้นมาเชยคางผมขึ้นให้สบตาสายคมคมๆที่มองลงมาแล้วพูดจาด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม “..จะได้รู้ไหมล่ะ ว่ามึงก็ชอบกู...ไม่สิ รักกูขนาดนี้


=////////////////=


อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก


ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมไม่มีทางทำอะไรน่าอาย อย่างการร้องไห้แล้วสารภาพรักกับมันเด็ดขาด ฮือ


ไอ้คิงจุ๊บปากผมเบาๆแล้วกอดเอาไว้หลวมๆ ผมซุกหน้าลงกับอกอุ่นแน่น มันเอาคางวางเกยไหล่ผมเอาไว้ แล้วโยกตัวไปมา ต่างฝ่ายต่างไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ผมชอบช่วงเวลาแบบนี้ชะมัด


ไม่ต้องมีคำพูดมากมาย แค่รับรู้ได้ด้วยใจ... ก็พอแล้ว...


“ความจริงก็ไม่ใช่แผนของกูซะทีเดียวหรอกนะ” 

“หื้ม?” ผมเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย

“เรื่องที่ว่าหลอกให้มึงหึงกูอ่ะ”

“แล้วแผนใคร?”

“....อิ้งค์....”



=_____= ทำไมในทุกๆเหตุการณ์มักมีชื่อของบุคคลๆนี้เข้ามาเกี่ยวข้องทุกงานเลยแหะ


“อิ้งค์รู้จักกับน้องมึงหรอ?”

“รู้จักดีเลยล่ะ สาววายทั้งคู่


โอเค ชัดเลย บุคคลๆเดียวที่ผมไม่สามารถต่อต้านอะไรใดๆได้เลยแถมมีพวกเพิ่มเข้ามาอีก ไม่แปลกเลยที่จะต้มผมซะเปื่อย ถึงว่าทำไมน้องครีมถึงได้ทำสายตาแปลกๆ เมื่อเห็นผมอยู่ในสภาพเสื้อตัวเดียว  แต่เหมือนผมจะลืมอะไรบางอย่าง...


“เฮ้ย! แล้วเมื่อวานกูไม่ได้กลับบ้านนี่หว่า โอยยยย ถูกอิ้งค์ฆ่าแน่ๆเลย” ผมรีบดันร่างออกจากอกอุ่นๆของมัน แต่ก็ถูกกดลงไปอีกครั้ง

“ไม่หรอก กูบอกไปแล้ว”

“บอก? บอกอะไร? โทรศัพท์มึงพังแล้วไม่ใช่หรอ”

“บอกไปว่าขอยืมตัวมึงสักสองวัน เดี๋ยวคืน”

“ห้ะ!!!!” เฮ้ย นี่คนนะเว้ย ไม่ใช่เงินสองร้อยที่ยืมไปแล้วคืนภายในสองวันอ่ะ! “ตะ...แต่ ไม่เป็นไรจริงๆหรอ แน่ใจนะว่ากูจะไม่โดนอิ้งค์ด่าอ่ะ”

“อื้อ”



เมื่อมันตอบอย่างนั้นแล้วจะให้ผมทำยังไงได้ นอกจากปล่อยให้มันกอดไปเรื่อยๆ ผมก็อยากอยู่กับมันนานๆเหมือนกัน


“จริงๆสิ กูทำข้าวต้มไว้ ไปล้างหน้าล้างตาแล้วออกมากินนะ ดูสิ หน้าตามอมแมมหมดแล้ว”


มันเอามือป้ายแก้มผมเบาๆ ที่เลอะคราบน้ำตาเต็มไปหมด หน้าตาผมคงน่าตลกมากเลยสินะตอนนี้... เอาเป็นว่า ผมไปล้างหน้าซักหน่อยคงจะดี


หลังจากล้างหน้าเสร็จ ผมก็เดินออกมาที่โต๊ะอาหาร มีข้าวต้มสองชามวางอยู่ใน อยากจะบอกว่ามันโคตรน่ากินเลยนะ กลิ่นหอมๆยั่วน้ำลายผมสุดๆ เมื่อวานสูญเสียพลังงานไปซะเยอะเชียว



“กินได้ใช่มะ?”

“อื้ม กินดิ่”


เมื่อมันว่าดังนั้นผมก็รีบตักเข้าปากแล้วเคี้ยวเบาๆ อื้อหือ รูปร่างน่ากินไม่พอ แถมอร่อยอีกด้วย


“มึงทำเองหรอ” ผมมองด้วยสายตาทึ่งๆ

“ใช่”


โคตรน่าเหลือเชื่อ ครั้งที่แล้วผมยังฝังใจกับข้าวผัดเจ็ดสีมันอยู่เลย เดี๋ยวนี้พัฒนาสกิลขึ้นเยอะเหมือนกันนะเนี่ย พอกินเสร็จมันก็เอายามาให้ผมสองเม็ด เม็ดนึงเป็นสีขาว อีกเม็ดใหญ่กว่า สีฟ้า ผมมองมันงงๆ 


“ยาแก้ปวด กัยบาแก้ไข้กินดักเอาไว้ จะได้ไม่ป่วย เมื่อคืนมึงโดนกูกระแทกซะหนักขนาดนั้น”


=/////[]////= แค่บอกให้กินยาเฉยๆ ไม่ต้องอธิบายละเอียดขนาดนั้นเลย ภาพเมื่อคืนแมร่งย้อนมารีเพลย์ซ้ำเต็มหัวเลย

ทางที่ดีผมรีบกินยาเข้าไปจะดีกว่า..

 


 

“เมื่อไหร่กูจะได้กลับบ้าน”


 ผมลองแกล้งถามมันดู วันทั้งวันไม่ได้ทำอะไรเลย  ดูหนังฟังเพลงเล่นเกมส์อยู่หน้าทีวีจอยักษ์โดยที่ไอ้คิงมันเอาหมอน ที่นอนผ้าห่มมาปูให้ผมอย่างดี กลายเป็นว่ามันเป็นแหล่งสิงสถิตแหล่งใหม่ของผมไปแล้ว สภาพผมตอนนี้คือนอนขดเป็นตัวหนอนอยู่ในผ้าห่มผืนใหญ่นอนเล่น PS4 ที่ต่อเข้าทีวีจอยักษ์


ทุกพื้นที่ทั่วอาณาเขตรอบๆห้องรับแขกเป็นของผมคนเดียว ผมอยากได้อะไรมันก็หยิบให้จนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นง่อย จะหยิบจับ จะลุก จะไปไหนมันต้องช่วยพยุงตลอด


คือ ผมแค่เจ็บสะโพกเฉยๆ ไม่ได้พิการขาหักซ้ำซ้อนหรือคนท้องใกล้คลอดนะ = =


“พรุ่งนี้ค่อยกลับ”

“แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับไปได้” ผมก็ถามไปงั้นล่ะ ไม่ได้อยากกลับบ้านสักเท่าไหร่ อยู่นี่ก็สบาย มีคนดูแลตลอด แถมผมได้มีเกมส์ให้เล่นทั้งวันด้วย อะไรจะสุขีปานนี้ โอ้ชีวิตหนอ มีผัวมันดีแบบนี้นี่เอง

“ก็จนกว่า...” มันผิดหนังสือที่กำลังอ่านอยู่แล้ววางไว้บนโต๊ะข้างๆ

“หือ?” ผมเงยหน้าขึ้นมาจากกองที่นอนที่พันจนเป็นหนอนดักแด้มามองหน้าอีกฝ่าย

กูจะฟัดมึงให้หนำใจไง


เมื่อสิ้นคำกล่าวมันก็รวบตัวผมขึ้น เอ่อ....รวบขึ้นทั้งที่นอนดักแด้ผมนั่นล่ะ และอุ้มพาดบ่าเดินเข้าห้องไป จากนั้นก็หย่อนผมลงบนเตียงนุ่ม ผมกำลังจะโวยวายแต่สุดท้ายก็โดนริมฝีปากหนาแย่งชิงลมหายใจ


ไม่นานนักจากเสียงตะโกนด่าท่อของผม..


ก็กลายเป็นเสียงครางอีกครั้ง

 

……………………………………………………………………


 

“นี่ถ้าฉันไม่โทรตามเข้าเบอร์ห้อง ก็ไม่คิดจะพาไอ้เตี้ยมันกลับบ้านเลยใช่ไหมห้ะ!


ทันทีที่เปิดประตูรั้วเข้ามาก็ได้ยินเสียงไอ้อิ้งค์โวยวายใส่ไอ้คิง


ใช่ครับ ตอนนี้มันมาส่งกลับบ้านแล้ว ไม่อยากบอกเลยว่าผมโคตรคิดถึงบ้านกับเตียงนุ่มๆของตัวเองมากๆ ถึงเตียงที่คอนโดไอ้คิงมันจะใหญ่กว่า นุ่มกว่า สบายกว่า


แต่ผมแทบไม่ได้นอนเลย เมื่ออยู่บนเตียงนั้น


เอาเป็นว่า ผมขอไปนอนพักเอาแรงก่อนเถอะ สภาพผมตอนนี้เหมือนซากศพเดินได้ รู้จักไอ้พวกตัวซอมบี้ในเกมส์ Zombie vs Plant ป่ะ? สภาพไม่ต่างกันเลย


“ก็เอามาส่งตามที่สัญญาแล้วไง” ไอ้คิงทำหน้าเบื่อๆที่ถูกไอ้อิ้งค์โทรตามจนสายโทรศัพท์แทบไหม้

“แล้วนี่... กรี๊ดดด!!! แกทำอะไรไอ้เตี้ยฉันห้ะ!? ทำไมคอมันมีแต่รอยจูบเต็มไปหมดเลย ฉันยอมให้แกเคลียร์กันแต่ไม่ได้หมายความว่าให้แก่ข่มขืนมันซ้ำสองนะ!!


เสียงโวยวายแสบแก้วหูทำเอาไอ้คิงยกมือปิดหูขึ้นทันที ส่วนผมก็ได้แต่ก้มหน้างุด ปล่อยให้ไอ้อิ้งค์มันสำรวจตัวผม ที่หน้าอกเต็มไปด้วยรอยจูบ รอยขบ รอยกัดเต็มไปหมด ขี้เกียจต่อต้าน โกหกไปก็ไม่ได้อะไร แล้วไม่อยากบอกความจริงด้วย ว่าผมเป็นฝ่ายยอมมันเอง (.///.)



“ไม่ได้ข่มขืนสักหน่อย ไม่เชื่อถามพายมันได้เลย” อ้าว โยนขี้ใส่กันเฉย

“หมายความว่า...แกยอมมัน?”

“....” ผมก้ามหน้างุดไม่ยอมตอบ


ไอ้คิงมันเลยช่วยเฉลยข้อสงสัยของอิ้งค์โดยการ


จุ๊บ


จับผมจูบต่อหน้าอิ้งค์!!!


“ไปละ เดี๋ยวพรุ่งนี้มารับนะ บาย อ้อ อิ้งค์ ถือว่าเจ๊ากันเรื่องที่เธอหลอกให้ฉันเครียดละกัน หึ”


ผมก้มหน้างุดหนีสายตาอิ้งค์ที่ยืนช็อคตาค้างอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย ผมโคตรอายเลย ให้ตายสิ T/////T


ยิ่งพอไอ้อิ้งค์ได้สติแล้วยืนกุมหัวบ่นพึมพำอยู่คนเดียว ยิ่งทำให้ผมอายยิ่งกว่าเดิม


“ให้ตายสิ ให้ไปเคลียร์กันดีๆ ไปทำกันอีท่าไหนถึงได้กันอีกรอบเนี่ย”


คือ...ผมก็อยากตอบนะ





ว่าหลายท่าอยู่อ่ะ (.////////////.)

 

 

 

 

 

つづく

 

 



 

Talk
 

ครบค่าครบ ยังอุตส่าห์พิมพ์เสร็จทันวันนี้ ฮา ตอนนี้คนเขียนกับลังติดเรื่อง บันทึกจอมโจรแห่งสุสานอยู่ค่ะ ใครเคยอ่านมั่ง? กำลังคลั่งเหมินโหยวผิงเลยค่า >/////< แบบ กรี๊ดดด เสี่ยวเกอxอู๋เสีย บันซายยยยย หนุกมาก //เริ่มนอกเรื่อง ฮ่าๆๆ

            เอาเป็นว่ากลับเข้าสู่เนื้อเรื่องค่ะ บอกแล้ว เรื่องเราไม่ดราม่า แถมเดาถูกด้วยว่าน้องครีมเป็นสาววาย (มันเดายากตรงไหน?) ส่วนอิ้งค์ บุคคลคนนี้น่ากลัว เธออยู่เบื้องหลังเรื่องราวตัลหล๊อด! คิงเลยจับนู๋เตี้ยเรากด เพื่อเป็นการแก้แค้นที่โดนหลอกซะเลย ส่วนตอนหน้าๆๆๆ จะเกริ่นนำอีกคู่แล้วค่ะ! (แต่คู่นี้ยังไม่จบนะ อีกยาว พิมพ์เรื่อยๆเมื่อขยัน ฮา)

            สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด ทุกความคิดเห็นเป้นกำลังใจให้เค้าเสมอน้า >3<

 

 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

2,204 ความคิดเห็น

  1. #1350 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 14:37
    อิ้ง เป็นผู้ที่เรามิควรย่สงกรายเข้าใกล้ อืมม.. 5555 พายถ้านู๋อยากตอบกะตอบสิ5555 ฟินกะจุยกะจาย กรี๊ดสลบ ^///////^
    #1350
    0
  2. #1066 LEN_R (@nitcha3615) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 17:37
    ก็หลายท่าอยู่นะ............ แบบเจอประโยคนี้เรานี่ค้างเลยค่ะ - -'
    #1066
    0
  3. #503 sundaymorning3841 (@sunshine3841) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 23:14
    ง่อออออออออออออออออ เชื่องเลยนะคะพายลูกแม่ ถถถถถถถถถถถ
    #503
    0
  4. #436 น้ำแข็ง สีขาว (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 18:04
    พายยย!!... >__<



    แกน่ารักมากเลยอ่าาาา!! >/////<
    #436
    0
  5. #329 cool jocker (@amolwan30) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 16:36
    #329
    0
  6. #326 onuma781998 (@onuma781998) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 14:27
    หว๊ายยยยย  อิอิ
    #326
    0
  7. #325 รอยพิมพ์ (@my-love-princess) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 07:00
    55 หลายท่าเลยเรอะ ท่าไรบ้างเนี่ย คึคึ
    #325
    0
  8. #324 Hussna Ranen (@hussnaranen) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 05:42
    เลือดกระฉูด เริ่มตั้งแต่ยันกลับ แรงดีไปไหมคิง ฉงฉานพายบ้างงงงงงง
    #324
    0
  9. #323 BenToVaria (@i-pi) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 23:35
    บอกรักไปเรียบร้อย5555
    #323
    0
  10. #322 Satan ONE (@awsdec) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 22:26
    น้องสาวนี่สาววายใช่ม้ะ 5555
    #322
    0
  11. #321 onuma781998 (@onuma781998) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 17:51
    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยย  
    #321
    0
  12. #320 PreawMaKa (@makkaroonpreaw) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 08:20
    ครีม เป็นสาววายใช่มั้ยลูก?..
    #320
    0
  13. #319 รอยพิมพ์ (@my-love-princess) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 07:06
    น้านน โดนเข้าแล้วไงพาย โดนต้มเฉยเบย 55
    #319
    0
  14. #318 รอยพิมพ์ (@my-love-princess) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 12:16
    ว่างปล่าววว อย่าว่างนานนะคะ 55 ตอนนี้คิงดูน่ารักจังเขินนน คึคึ รออยู่น้าาา
    #318
    0