[END] Buddy Conflict! กัดกันดีนัก...รักกันดีกว่า[Yaoi]

ตอนที่ 29 : ตอนที่ 26 : คนของผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    29 ธ.ค. 57



ตอนที่ 26 คนของผม




 

 

            กริ๊งงงงงงงงงงง~



 

            กริ่งโรงเรียนส่งเสียงดัง เป็นสัญญาณเลิกเรียน นักเรียนหลายคนต่างพากันเดินออกนอกโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน บางคนอาจจะมีกิจกรรมที่ต้องทำ ไม่ว่าจะซ้อมกีฬาหรืออะไรก็ตามแต่ ปกติผมควรกลับบ้าน นอนเล่นเกมส์สบายใจเฉิบแล้ว


 

            แต่ผมต้องไปช่วยงานที่ร้านอีก ซึ่งนั่น ไม่ใช่ประเด็น เพราะยังไม่ถึงเวลา ฉะนั้น ข้ามข้อนี้ไป


 

            ผมยืนกระดิกเท้าด้วยความหงุดหงิด อุตส่าห์รีบแจ้นออกมาจากห้องเรียนไม่ให้เพื่อนรู้ เมื่อได้เห็นข้อความที่ไอ้คิงมันส่งมา เอาล่ะ นี่คือประเด็นที่ผมว่า


 

            ไอ้คิงมันส่งข้อความมาหาผมว่าให้ผมรอมันก่อน เดี๋ยวมันจะไปที่ร้านด้วย ทุกวันนี้ผมกลับบ้านพร้อมมันจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตแล้วด้วย ซึ่งผมมารอได้สิบห้านาทีแล้ว ยังไม่เห็นเงาหัวมันเลยสักนิด!!!


 

            “ถ้าปล่อยให้รอเหมือนคราวนั้น มึงเจอดีแน่!


 

            ผมบ่นกับตัวเองอยู่คนเดียว ไม่มีใครมาสนใจผมหรอก ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์ครั้งแรกที่ถูกมันทิ้งให้รอเป็นชม.ก็ทำเอาเริ่มรู้สึกใจไม่ดีขึ้นมาทันที


 

Trrrrrrrrrrrr


 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นผมรีบคว้าขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ไอ้คิงจึงรีบกดรับทันที

 

“อยู่ไหนเนี่ย กูยืนรอมึงชาติเศษแล้...”
 

[พาย]

 

“..ห้ะ..?” เสียงเรียกชื่อผมที่ไม่มีคำนำหน้าว่าไอ้ หรือแทนด้วยคำอื่นมาเปรียบเทียบ ทำเอาผมยืนกลืนคำพูดที่จะด่ามันลงคอทันที “มีอะไร”

 

[กูอาจจะกลับช้า ต้องอยู่ซ้อมดนตรี กว่าจะเลิกอีกสักพัก..] น้ำเสียงมันดูไม่ค่อยเต็มใจอยากซ้อมสักเท่าไหร่ และถอนหายใจยาว ก่อนจะว่าด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ [มาหาหน่อยดิ่]

 

ผมจึงสวนกลับไปทันที

 

“ให้ไปหาหน่อย หน่อยคือใคร”

 

[….] อ่า เหมือนมันจะไม่เก็ทมุกผมแหะ

 

“เออๆ เดี๋ยวไปหาก็ได้ แค่นี้ล่ะ”


 

ผมกดตัดสายไป แล้วยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องดนตรีทันที


 

ระหว่างทางที่ผมเดินนั้น ผ่านสนามฟุตบอลขนาดกว้าง ที่ตอนนี้มีนักเรียนเหลืออยู่ไม่กี่คน ส่วนใหญ่เป็นพวกนักกีฬาที่อยู่ซ้อมอะไรงี้มากกว่า ผมไม่ได้สนใจหรอกนะ แต่สายตามันดันเหลือบไปเห็นพอดีนี่สิ


 

เห็นอะไรอ่ะหรอ?

 

ก็เห็น....


 

“พี่เตี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย~”


 

ใครก็ได้เอาไอ้เด็กนี่ไปเก็บด่วน!!


 

ทันทีที่ผมเห็นปุ๊บ ผมรีบก้าวเท้าเดินหนีอย่างไว แต่เหมือนความยาวของขาผมมันไม่เอื้ออำนวยสักเท่าไหร่ เพราะแค่แปปเดียวไอ้ปอนด์มันก็เดินมาจะถึงผมแล้ว ผมรีบกดโทรศัพท์โทรหาไอ้คิงโดยไวเลย เพื่อที่จะทำเป็นแกล้งคุยโทรศัพท์อยู่ มันจะได้ไม่มายุ่งกับผมได้ง่าย


 

ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันอยู่ชมรมฟุตบอล ผมเคยเจอมันแค่ตอนแข่งกีฬาสีเท่านั้นล่ะ ถ้ารู้ว่ามันอยู่ชมรมฟุตบอลด้วย ผมจะไม่เดินผ่านทางนี้เด็ดขาด

 

“รับสิวะ.. รับสิวะ.. รับสิวะ...”

 

ผมบ่นเสียงลุกลนใส่ปลายสาย แต่ก็ยังไม่รับสักที บางทีสวรรค์อาจจะเกลียดผมก็เป็นได้ เพราะไอ้ปอนด์มันวิ่งมาถึงผมแล้ว T^T

 

“พี่เตี้ยยย เดินหนีผมทำไมอ่ะ ยังดีนะที่พี่ขาสั้นผมเลยวิ่งตามทัน ว่าแต่พี่จะไปไหนอ่ะ”


 

ผมค่อยๆเงยหน้ามองมันที่วิ่งมาดักหน้าผมช้าๆ มันยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบสามสิบสองซี่ แถมยังอยู่ในชุดนักบอลอีกด้วย ส่วนโทรศัพท์ก็ยังคาอยู่ที่หูอยู่เลย สัญญาณตัดไปแล้ว เป็นความผิดมึงเลยไอ้คิง มึงไม่รับโทรศัพท์กู...


 

“อ่ะ...เอ่อ..ไป...”

 

“พี่ไม่ได้ไปไหนใช่ป่ะ รอผมซ้อมแปปนึงดิ ช่วยรอผมนะๆๆ ผมอยากกินไอติมกับพี่อ่ะ พี่ไปกินกับผมนะ เดี๋ยวผมเลี้ยง”


 

            คือแบบ มึงฟังกูมั่ง!! มันพ่นไฟแล่บจนผมพูดแทรกขึ้นไม่ทัน มือมันก็คว้าจับมือผมข้างที่ยังว่างเขย่าไปมา จะดึงออกก็ดึงไม่ได้ นี่ทากาวตราช้างหรือเปล่าเนี่ย ติดแน่นทนนานเหลือเกิน

 

Trrrrrrrrrrrr


 

โอ้วพระเจ้าเข้าข้างผมแล้ว จู่ๆสัญญาณโทรศัพท์ที่ดับไปกลับมาพร้อมกับเสียงเรียกเข้า ผมรีบกดรับอย่างไม่ลังเลทันที


 

“โทษทีนะ บาย” ผมสะบัดมือออก หันไปบอกไอ้เด็กนั่นสั้นๆ  แล้วเดินหนีทันที

 

“อ้าว เดี๋ยวดิ พี่เตี้ยย พี่เตี้ยยยยยย พี่เตี้ยยยยยย”


 

เสียงไอ้ปอนด์ยังคงดังหลอกหลอนตามผมมาด้านหลัง ผมรีบเดินจ้ำให้ไวกว่าเดิมโดยไม่สนใจเสียงรอบข้างเลยสักนิด


 

“ทำไมเมื่อกี้ไม่รับโทรศัพท์กู รู้ไหม กูเกือบตายแล้วนะเว้ย”


 

ผมรีบบ่นใส่ปลายสายทันที ขาก็ยังคงเดินอย่างรวดเร็วหนีไอ้เด็กนั่น โดยมีเสียงเรียกผมเป็นซาวด์ประกอบตามมา


 

[เมื่อกี้ซ้อมอยู่ รับไม่ทัน มีอะไรเปล่า]

 

“ก็จะอะไรซะอีก ไอ้เด็ก...”

 

“เฮ้ย! น้อง ระวัง!!!/พี่เตี้ย! ระวัง!!!


 

ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบประโยคก็มีเสียงตะโกนขึ้นอย่างดัง และทันทีที่ผมกำลังจะหันไปทางต้นตอเสียง ก็มีวัตถุกลมๆบางอย่างมาบดบังทัศนัยภาพ...


 

ผลั่ก!!





 

และนั่น...คือสิ่งที่ผมเห็น....


 

ก่อนที่สติผมจะหายไป....



 

 

            ……………………………………………………………………

 


 

Pond’s Part

 


 

 

“พี่เตี้ยย!!


 

ผมรีบวิ่งเข้าไปหาพี่พายทันทีที่ถูกลูกบอลอัดหน้าอย่างแรง จนล้มลงกับพื้นทันที แต่เหมือนผมจะเร็วไม่พอ เพราะพี่เอก รุ่นพี่ ม.6 ประธานชมรมผมวิ่งมาถึงตัวพี่พายก่อนผมแล้ว

 

“พี่เอก พี่เตี้ยเป็นไงมั่งอ่ะ”

 

“น้อง น้อง เฮ้ย เป็นลมไปแล้ว” พี่เอกเขย่าตัวพี่พาย แต่ดูเหมือนว่าพี่เขาจะสลบไปแล้ว

 

“ว๊ากกก พี่เอก!! เลือด เลือดออกแล้ว!!

 

ผมตะโกนลั่นเมื่อเห็นเลือดกำเดาไหลออกจากจมูกพี่พาย สภาพพี่เขาตอนนี้ ผมเห็นแล้วรู้สึกสงสารจับใจเลย จมูกแดงเถือก มีเลือดไหล แว่นเลนส์แตกไปข้างนึง อื้อหือ พี่เอกแมร่งเตะบอลโคตรแรงอ่ะ


 

“เวรล่ะ ไอ้ปิ๊ก!! เดี๋ยวกูมานะ ฝากซ้อมแทนกูด้วย!

 

พี่เอกหันไปตะโกนบอกเพื่อนร่วมทีม แล้วอุ้มพี่พายขึ้นทันที
 

“เฮ้ย พี่ เดี๋ยวผมอุ้มเองก็ได้” ผมรีบท้วงทันที
 

“ไม่เป็นไร กูคนเตะบอลไปโดนกูต้องรับผิดชอบบดิ่ ฝากหยิบของที่หล่นมาด้วย”


 

พี่เขาไม่สนในสิ่งที่ผมท้วงแถมยังสั่งให้ผมเก็บของให้อีก ผมก็รีบหยิบโทรศัพท์พี่พายที่แตกกระจายอยู่ไม่ไกลขึ้นมา นอกจากสภาพเจ้าของจะน่าสงสารแล้ว โทรศัพท์เครื่องนี้ก็มีสภาพน่าสงสารไม่ต่างกันเลย เครื่องไม่ดับก็ดีเท่าไหร่แล้ว


 

แสงสว่างวาบที่หน้าจอปรากฏขึ้นว่าปลายสายเพิ่งจะกดวางไป ผมยังไม่ทันได้กดดูชื่อพี่เอกก็อุ้มพี่พายนำลิ่วไปยังห้องพยาบาลแล้ว


 

“พี่เอกๆๆๆ ผมรู้จักพี่เขา ผมอุ้มเองก็ได้นะ เดี๋ยวพี่หนัก” ความจริงแล้วเป็นผมคนเดียวมากกว่าที่อยากรู้จักพี่เขา แต่พี่เขาทำเหมือนไม่อยากรู้จักผม แต่ไม่เป็นไร ผมหน้าด้านพอ

 

“ไม่ต้องห่วง ตัวเบาจะตาย แถมนิ่มด้วย ไม่หนักหรอก” อ๊ากกกกกก ผมก็อยากอุ้มมั่ง อยากสัมผัสพี่พายมั่งอ่า ฮือ น่าอิจฉาเกินไปแล้ว


 

ถึงแม้ตอนแรกผมอาจจะไม่ได้ชอบพี่พาย แต่เพราะในวันนั้น พูดของพี่พายทำให้ผมตาสว่าง ตัวผมในตอนนั้นมันคงแย่เกินทนเลยล่ะ เพราะผมจริงจังกับการแข่งขันมากเกินไป กะเอาชนะโดยไม่สนวิธี ขอแค่ชนะให้ได้ก็พอ เพื่อให้คนรอบข้างหันมาสนใจผม


 

แต่แล้วผลไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคาดคิด ครั้งแรกที่ผมเจอพี่เขาไม่ใช่วันที่แข่งกีฬาหรอก ผมเคยเจอพี่พายครั้งแรกคือร้านขายเกมส์ครับ ผมมักจะไปเดินผ่านบ่อยๆ และทุกครั้งมักจะเห็นพี่เขาซื้อแผ่นเกมส์ประจำ ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้มีอะไรน่าจดจำเลย ใส่แว่นหนาเตอะแบบนั้น สวมเสื้อเฉยๆ ไม่มีอะไรน่าดึงดูด


 

และครั้งที่สองที่ผมได้เห็นคือ ก่อนวันกีฬาสี  ทั้งๆที่พี่พายไม่ได้มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด แต่รอบตัวเขากับมีเพื่อนฝูงมากมาย ไม่ว่าจะรุ่นพี่หรือเพื่อนในห้อง ทุกคนต่างร่วมกันทำอุปกรณ์กันอย่างเต็มที่ ทั้งๆที่เป็นแค่ไอ้แว่นหน้าจืดธรรมดา แต่เขากับเล่นหัวกันได้สบายๆกับพี่คิง ที่ใครๆก็ต่างชื่นชมจนผมนึกอิจฉา อิจฉาพี่พายที่มีผู้คนร่ายล้อมมากมาย


 

ในวันแข่งกีฬาผมเลยพูดจากวนประสาทเขา เพื่อที่ผมจะได้ชนะ ได้เป็นจุดรวมสายตาทุกคนบ้าง แต่สุดท้ายผมก็แพ้อยู่ดี ความคิดชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นมาในชั่ววินาทีนั้น ว่าถ้าผมทำให้พี่เขาแพ้ แล้วผมชนะ อาจจะดึงดูดสายตาคนอื่นก็ได้ ผมเลยแกล้งวิ่งเบียดเพื่อให้พี่พายล้ม แต่เขากลับแค่ข้อเท้าพลิกแค่นั้น หนำซ้ำยังวิ่งต่อจนชนะผมอีกด้วย

 

ตัวผมในตอนนั้น ทั้งเจ็บใจ ทั้งโกรธแค้นที่ไม่สามารถเอาชนะได้ ถึงได้พลั้งปากออกไป... แต่พี่เขากลับพูดจาสั่งสอน เปลี่ยนโลกในมุมมองของผมทั้งหมด เปลี่ยนความคิดอันแสนอคติของผม จนอดไม่ได้ที่จะชื่นชม


 

แล้วอีกอย่าง ผมเคยบอกไปหรือยัง ว่าพี่พายในชุดวิ่งอ่ะ ขานี่โคตรของโคตรขาว จนผมกลืนน้ำลายดังเอื้อกเลย ยิ่งมาเห็นภาพพี่พายชัดๆตอนถอดแว่นแล้วโคตรของโคตรของโคตร(เยอะไปไหม?)น่ารักเลย


 

ตั้งแต่นั้นมาผมก็เริ่มชอบพี่พาย ถึงแม้ทุกๆครั้งพี่พายมักจะมีพี่คิงติดสอยห้อยตามมาเสมอ ก็พวกเขาเป็นบัดดี้กันนี่หน่า ยิ่งมาเห็นพี่เอกอุ้มพี่พายอยู่ในอ้อมอกนี่ ผมอยากจะกระชากออกมาอุ้มมั่งจัง แต่ไม่ได้อุ้มไปห้องพยาบาลนะ อุ้มกลับบ้านเลย ขนาดตอนสลบยังน่ารักอ่ะ ผมนี่ชักจะอาการหนักละ


 

“ปอนด์ เปิดประตูให้ที”


 

เหมือนจะมัวแต่คิดเรื่องพี่พายมากไปหน่อยจนลืมดูทาง ผมเลยเอื้อมมือไปเลื่อนประตูห้องพยาบาลเปิด พอเข้าไปในห้องก็ไม่มีใครอยู่แล้ว เย็นขนาดนี้อาจารย์ประจำห้องพยาบาลคงกลับบ้านไปแล้ว พี่เอกอุ้มพี่พายมาวางไว้บนเตียงเบาๆ


 

“แล้วเอาไงดีล่ะทีนี้ อาจารย์ก็ไม่อยู่สักคน” พี่เอกพูดขึ้นแล้วมองไปรอบๆห้อง

 

“คงต้องรอจนกว่าจะฟื้นล่ะพี่” ผมตอบ

 

“งั้นเดี๋ยวพี่อยู่เฝ้าเอง ปอนด์ไปซ้อมต่อเถอะ”

 

“เดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าพี่พายตื่นเอง ไม่เป็นไรหรอก” เรื่องอะไรจะปล่อยให้พี่เอกอยู่กับพี่พายสองต่อสองล่ะ ไม่มีทาง “พี่กลับไปซ้อมต่อก็ได้ พี่เป็นประธานชมรมนะ กลับไปซ้อมคนในชมรมไม่ดีกว่าหรอพี่” ผมพยายามหว่านล้อมให้พี่แกกลับไปก่อนเพื่อที่ผมจะได้อยู่เฝ้าพี่พายคนเดียว

 

“พี่ให้เพื่อนช่วยซ้อมให้แล้ว รอให้เขาตื่นก่อน พี่จะได้ขอโทษด้วยที่ไม่ระวัง” พี่เอกว่าออกมาผมก็จนปัญญา เลยได้แต่นั่งรอเงียบๆ “เอาแว่นออกก่อนละกัน เลนส์แตกหมดเลย เฮ้อ”


 

พี่เอกค่อยๆดึงแว่นออกจาหน้าพี่พาย ก่อนจะยืนนิ่งค้างไปสักพัก


 

“ฮันแน่ ตกใจอ่ะดิพี่ ตอนแรกผมก็ตกใจเหมือนกัน บอกไว้ก่อนเลย ผมจองแล้ว” ผมรีบพูดดักขึ้นมาเมื่อเห็นพี่เอกยืนอึ้งในความน่ารักของพี่พายที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นหนาๆ


 

            ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพี่พายต้องใส่แว่นปิดหน้าเอาไว้ ทั้งๆที่เขาออกจะน่ารักขนาดนี้ เพราะดูจากตอนที่ผมเจอที่ร้านเบเกอรี่ที่บังเอิญมากๆ พี่พายไม่ได้ใส่แว่นหรือคอนแทคเลนส์เลย และดูเหมือนจะไม่ได้มีปัญหาเกี่ยวกับสายตาด้วย หรืออาจจะมีเหตุผลอื่นก็ได้


 

            “บ้าหรอ พี่ไม่ได้ชอบผู้ชายเว้ย” แหน่ะๆ แต่ผมเห็นพี่แอบหน้าแดงนะ

 

            “จริงหรอ งั้นก็ดี ผมจะได้ไม่มีคู่แข่ง” ผมว่าพลางยิ้มกว้างในใจ


 

 

ต่อจ้า


ครืด


เสียงเปิดประตูดังขึ้นดึงความสนใจผมและพี่เอกออกจากพี่พายและหันไปมองทางประตูทันทีก็เห็นพี่คิงในสภาพชุดนักเรียนหลุดรุ่ย เหงื่อโซมทั่วทั้งตัว แต่ยังดูดีจนผมอิจฉา


อยากเท่ให้ได้แบบนี้มั่งจัง


“พายอยู่ไหม”


พี่คิงเอ่ยถามเสียงห้วน และตวัดสายตามาทางพวกผม ก่อนจะเดินปลี่ตรงมาที่ผมกับพี่เอกยืนอยู่ทันที


“พายเป็นไร ใครทำหมอนี่!


เสียงเข้มตวาดเสียงดังจนผมสะดุ้ง


“ฉันเอง ฉันตะโกนบอกแล้วแต่ก็ไม่ทัน บอลเลยพุ่งเข้าเต็มหน้าจนสลบไปเนี่ยล่ะ” พี่เอกเป็นคนบอกออกไป พี่คิงหันมามองด้วยหางตา

“งั้นพี่กลับไปได้แล้ว เดี๋ยวผมดูแลเอง”

“ฉันเป็นคนทำ ฉันต้องรับผิดชอบสิ”

“ถ้าหูพี่ได้ยินไม่ชัด ผมขอพูอีกครั้งว่า เดี๋ยวผมดูแลเอง”

“แน่นอน หูฉันไม่ได้หยวก และหูนายก็คงไม่หนวกเหมือนกัน เพราะฉันบอกว่า เดี๋ยวฉันรับผิดชอบเอง”



ผมได้แต่ยืนตัวลีบมองทั้งสองคุยกัน ถ้าเป็นในการ์ตูน ผมคงเห็นทั้งสองคนมีสายฟ้าพุ่งออกจากตาแล้วปะทะกันดังเปรี๊ยะๆแล้ว


“ไม่เป็นไรพี่ คนของผม ผมมีปัญญาดูแล


คำพูดที่ออกมาจากปากพี่คิง ไม่ได้ฟังดูล้อเล่นแต่อย่างใด ทำให้ผมเริ่มสงสัยในความสัมพันธ์ของพวกเขานิดหน่อย เพราะบัดดี้เขาไม่ห่วงกันขนาดนี้หรอก แถมดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่อาจจะไม่ใช่แค่บัดดี้ธรรมดาด้วย


พี่เอกนิ่งไปสักพักจนสุดท้ายก็ต้องยอมถอยทัพในที่สุด


“โอเค ก็ได้ ถ้าตื่นฝากบอกด้วยว่าเรื่องโทรศัพท์อ่ะ เดี๋ยวฉันจะชดใช้ค่าเสียหายให้ งั้นฉันกลับไปซ้อมบอลต่อละกัน ปอนด์ ไปเร็ว”

“อ้าวพี่ เดี๋ยวผม...” ยังพูดไม่ทันจบประโยคก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ หันไปสบตากับแววตาพี่คิงเข้าให้ทำเอาผมรีบกลืนคำพูดลงคอทันที “..ผมไปด้วยละกัน งั้นผมไปก่อนนะ ฝากดูพี่เตี้ยผมด้วย”



เมื่อพูดจบผมก็รีบชิ่งออกจากห้องตามพี่เอกเผื่อหนีสายตาอำมหิตที่อยู่ข้างหลังทันที กะจะบอกว่าเดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อนพี่พาย แต่เหมือนอีกคนคงไม่อยากให้ผมอยู่ ฉะนั้นวันนี้ขอหลบไปตั้งหลักก่อน


รอพี่พายอยู่คนเดียวก่อนเถอะ จะรีบเข้าชาร์จเลย!!


 

End Pond’s Part



            ………………………………………………………………………

 

 

ผมค่อยๆลืมตามาอย่างยากลำบาก รู้สึกปวดหนึบๆแถมรู้สึกแสบนิดหน่อย พอลืมตาขึ้นมาเต็มตาก็เห็นมือใหญ่ที่คุ้นเคยกำลังเอาน้ำแข็งห่อใส่ผ้าเช็ดหน้า ประคบให้ผมอยู่ พอเอื้อมมือเตะดูถึงได้รู้ว่าเลือดกำเดาไหล แต่เริ่มแห้งไปหมดแล้ว แสดงว่าผมคงหลับไปนานน่าดู


“ตื่นแล้วหรอ”


สายตาหันมองมองเจ้าของมือที่ประคบน้ำแข็งให้ ผมค่อยๆดันตัวลุกขึ้นช้าๆ สะบัดหัวไล่ความง่วงก่อน เพราะกว่าผมจะตื่นเต็มตาได้ต้องใช้เวลาสักพัก และในช่วงเวลานั้นเวลามีใครสั่งให้ผมทำอะไร ผมมักทำตามอย่างไม่มีอิดออดเสมอ ก็สมองมันยังประมวลผลไม่เต็มที่นี่น่า


“... แล้วนี่..ที่ไหน” ผมมองไปรอบๆก็พอจะเดาๆได้ ภาพเก่าๆย้อนมาในหัวเหมือนเดจาวู “ห้องพยาบาล?”

“อืม”

“กูหลับไปนานขนาดไหนเนี่ย”

“ก็ราวๆสองชั่วโมง”

“ห้ะ!! กี่โมงแล้วเนี่ย!?” ผมอุทานด้วยความตกใจ

“ห้าโมงครึ่ง” ไอ้คิงตอบกลับมานิ่งๆ

“ห้าโมงครึ่ง!! ตาย ตาย ตาย ตายแน่ๆ เพิ่งทำงานได้อาทิตย์เดียวก็อู้ซะละ จะโดนอิ้งค์ฆ่าไหมเนี่ย แล้วโทรศัพท์อยู่ไหนวะ!!



ตอนนี้ผมรู้สึกรนรานจนลืมไปแล้วว่าเพิ่งโดนลูกบอลเตะอัดหน้ามาจังๆ จนเลือดกำเดาไหล มือเริ่มควานหาโทรศัพท์ไปทั่ว ทั้งในกระเป๋าเสื้อ หรือกางเกง


“โทรศัพท์ที่ว่า...หมายถึงไอ้ซากพวกนี้ใช่ป้ะ


ผมหันไปมองตามมือที่คิงมันชี้ สิ่งที่ผมเห็นทำเอาผมอ้าปากค้างด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม


เพราะสภาพมันผ่านศึกมาอย่างสมบุกสมบัน จนผมถึงกับทรุด หน้าจอแตกยับละเอียด ฝาหลังถลอกปอกเปิกจนดูแทบไม่ออกเลยว่าเคยเป็นโทรศัพท์ดีๆมียี่ห้อ เปลี่ยนจากสิ่งของราคาสองหมื่นกว่ากลายเป็นร้อยห้าสิบในพริบตา


“ทะ...ทะ..โทรศัพท์กู...” ผมค่อยๆบรรจงหยิบมันขึ้นมาอย่างแผ่วเบา (กลัวมันพังไปมากกว่านี้) “จากตอนแรกที่ใกล้พัง นี่ดับอนาถสมบูรณ์เลย...”


ผมนั่งไว้อาลัยกับโทรศัพท์เครื่องโปรดที่อยุ่คู่กับผมมายาวนาน เหมือนมันจะรับไม่ได้กับอาการแอคติ้งโอเว่อร์ของผมกับการสูญเสียในครั้งนี้ เลยได้แต่ยืนส่ายหัวเอือมๆ


“ไม่ใช่แค่โทรศัพท์หรอกนะ แว่นมึงด้วย”

“แว่น?!” มือรีบตะครุบใบหน้าทันที ไม่มีแว่นใส่อยู่จริงๆด้วย และไม่ใกล้ไม่ไกลนั้นก็มีแว่นตาเก่าๆเฉยๆที่อยู่ในสภาพอนาถไม่ต่างจากโทรศัพท์ผม


หมดกัน แล้วคราวนี้จะไปหาแว่นจากไหนวะเนี่ย อิ้งค์ด่าอีกแน่ๆเลย ฮือ


“ชีวิตกู...อาจจะดับไปพร้อมกับโทรศัพท์ในอีกไม่นานแล้วล่ะ”


ผมได้แต่นั่งคอตกอยู่อย่างนั้น สมองก็คิดคำพูดที่จะทำยังไงไม่ให้อิ้งค์ด่า ไอ้คิงหย่อนตัวนั่งลงข้างๆพร้อมกับลูบหัวผมเบาๆ


“เอาน่า อย่าไปเครียดมันเลย พังก็ซ่อมได้ แว่นเดี๋ยวซื้อให้ใหม่”

“แล้วไอ้คนที่มันเตะมาใส่กู ไม่คิดจะรับผิดชอบเลยหรือไงวะ” ผมยืนขึ้นโวยวายอย่างโมโห ทำร้ายร่างกายกันไม่พอยังชิ่งไม่รับผิดชอบอะไรเลยหรือไงวะ

“ไม่ต้องหรอก” ไอ้คิงว่า

“ได้ไง คนทำผิดอย่างน้อยก็ขอโทษมั่งดิว่ะ”

“เรื่องขอโทษเขาฝากบอกกูแล้ว ส่วนเรื่องค่าเสียหาย เดี๋ยวกูดูแลเอง มึงคนเดียวกูดูแลได้อยู่แล้ว”



ว้อย หยุดหยอดกันสักวัยจะเป็นจะตายหรือยังไง นั่น ยังจะมายิ้มกรุ้มกริ่มอีก เดี๋ยวปั๊ดจิ้มตาแหกเลย ไอ้บ้านี่


และกว่าผมจะไปถึงที่ร้านก็ประมาณหกโมงกว่าๆพอดี แถมวันนี้อิ้งค์ดันอยู่ที่ร้านด้วย ทันทีที่อิ้งค์เห็นสภาพผมปุ๊บ ถึงกลับหวีดร้องลั่นร้านจนพนักงานในร้านหันมามองเป็นตาเดียว


“กรี๊ดดด!! ใครทำหน้าแกเป็นแบบนี่เนี่ย!?

“เกิดอะไรขึ้นหรอ น้องอิ้งค์” พี่อุ่นกับพี่น้ำรีบวิ่งมาจากหลังร้านคงเพราะตกใจเสียงกรี๊ดของอิ้งค์

“ก็พี่ดูสิ ใครมาทำหน้าสวยๆของไอ้พายมันซะเป็นรอยขนาดนี้ล่ะ มันยิ่งมีดีแค่หน้าตาน่ารักอยู่ด้วย”

“ตายแล้ว จริงด้วย เป็นรอยหมดเลย เดี๋ยวพี่ไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลหลังร้านให้นะ วันนี้น้องพายยังไม่ต้องทำงานก็ได้”


มือใหญ่ของพี่อุ่นจับใบหน้าผมพลิกไปมา แผลมันก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมากหรอก ก็แค่ถลอกตรงหน้าผากนิดหน่อย แต่จมูกนี่แดงไปหมด ดีนะที่เลือดกำเดาผมหยุดไหลแล้ว ไม่งั้นคงโดนอีกบ่นกว่านี้แน่ๆ


“แล้วนี่ทำไมนายไม่ดูแลมันเลยห้ะ ถึงมันจะอาภัพด้านส่วนสูงแต่ก็ยังมีใบหน้าที่ควรค่าแก่การปกป้องนะ!” เอิ่ม..ยิ่งเรื่องส่วนสูงยิ่งไม่เกี่ยวเลย

“เอ่อ... อิ้งค์ ไม่ใช่ความผิดมันหรอก ผิดที่พายเดินไม่ดูทางเองล่ะ เลยโดนลูกบอลอัดกลางหน้าเข้าให้ ไม่ใช่ความผิดมันหรอก...” 

“เป็นความผิดฉันเองล่ะ ที่ไม่ดูแล จะไม่มีครั้งที่สองเด็ดขาด”


มันเอามือมาปิดปากผมและพูดแทรกแทนทันที อุตส่าห์แก้ตัวให้แท้ๆ


“ถ้าดูแลไม่ดี รับรอง ฉันจวกนายเละแน่ย่ะ! ตามมานี่ เดี๋ยวฉันพาไปทำแผล” อิ้งค์หันไปคาดโทษไอ้คิงแล้วก็เดินนำผมเข้าไปในส่วนของที่พักพนักงานร้าน โดยที่มีลูกเป็ดยักษ์เดินตามผมมาต้อยๆ อิ้งค์ดึงผมให้นั่งลงบนเก้าอี้ จากนั้นพี่อุ่นก็เอากล่องปฐมพยาบาลขนาดเล็กมาให้

“งั้นอิ้งค์ทำแผลให้พายไปละกันนะ เดี๋ยวพี่ไปดูหน้าร้านเอง”

“ได้ค่ะ ส่วนของในร้านเดี๋ยวอิ้งค์ไปซื้อเองละกัน”

“โอเค งั้นฝากด้วยละกันจ้ะ” พี่อุ่นว่าก่อนจะเดินออกไป

“เอาล่ะ ไหนขอดูแผลหน่อยซิ”


มือเรียวของอิ้งค์เชยคางผมขึ้นและสำรวจบริเวณที่เป็นแผล ก่อนจะค่อยๆเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผล ทำเอาผมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ


“โอ๊ย แสบอ่ะอิ้งค์”

“ก็ต้องแสบอยู่แล้วล่ะ นิ่งๆสิ”


เมื่อล้างด้วยแอลกอฮอล์เสร็จ อิ้งค์ค่อยๆบรรจงทายาเบาๆ และปิดท้ายด้วยกานเอาพลาสเตอร์ลายเป็ดสีเหลืองแปะให้ผม


“งั้นวันนี้กลับบ้านไปก่อนเลยละกัน คิง นายพาไปส่งทีนะ เดี๋ยวฉันต้องไปซื้อของต่อ ฝากไอ้เตี้ยมันด้วยละกัน”


อิ้งค์ว่าเองเสร็จสรรพแล้วผมจะทำยังไงได้ นอกจากต้องให้ไอ้คิงมันไปส่งที่บ้านซึ่งไม่ได้อยู่ไกลสักเท่าไหร่จากตัวร้าน เราสองคนเลยเดินไปแทน รถของไอ้คิงมันก็ยังอยู่ที่ร้านล่ะ


“เรื่องโทรศัพท์มึง จะเอายังไง ไม่บอกอิ้งค์หรอ” ผมได้แต่ส่ายหัวปฏิเสธ

“คงไม่หรอก เครื่องยังติดอยู่ก็จริง แต่สัมผัสไม่ได้เพราะหน้าจอมันแตกละเอียดยิบเลย คงต้องรอให้ม๊ายอมใจอ่อนแล้วโอนเงินให้ใช้เหมือนเดิมก่อน ถึงจะซื้อใหม่ได้ล่ะ ซ่อมไปก็ไม่คุ้มอยู่ดี เฮ้อ” ผมถอนหายใจยาวเหยียด

“เอาของกูไปใช้ก่อนป่ะล้ะ” มันเสนอ

“แล้วมึงจะใช้อะไรล่ะ?”

“ไม่จำเป็นหรอก ถือว่าเคลียร์ไปในตัวด้วยเลย ถ้ามีผู้หญิงโทรมาก็บอกไปว่า นี่เมียเจ้าของเครื่อง ไม่ต้องโทรมาแล้ว เห็นไหม แฟร์ๆดีออก”

ปั่ก

“แฟร์บ้าบออะไรเล่า ใครมันจะไปกล้าพูดแบบนั้นวะ! ไม่เอาหรอก”


ผมเตะหน้าแข้งมันด้วยความหมั่นไส้ไปทีนึง มันก็ยิ้มหัวเราะหึๆตามสไตล์ผู้ชายสองหึ ของมัน กว่าจะเดินถึงบ้านได้ ผมก็ทะเลาะกับมัน เล่นกันไปตลอดทาง มันแกล้งผมบ้าง ผมแกล้งมันบ้าง รอบข้างมีเพียงแค่เสียงหัวเราะของเราสองคนเท่านั้น ทำเอาผมอยากหยุดเวลาเอาไว้แบบนี้นานๆเหลือเกิน ไม่นานนักก็ถึงหน้าบ้านละ อยากให้ระยะทางมันยาวกว่านี้จัง


ผมเปิดประตูบ้านเข้าไปและหันไปพูดกับคนที่มาส่ง


“เอ่อ...งั้น เจอกันพรุ่งนี้ละกัน บาย” ผมโบกมือบ๊ายบายอย่างเก้ๆกังๆ รู้สึกแปลกๆที่ต้องมาโบกมือบ๊ายบายอะไรกันแบบนี้ นับวันยิ่งเหมือนแฟนกันเข้าไปทุกทีแล้ว

“เดี๋ยว..”

“หืม?”


ไอ้คิงเดินเข้ามาชิดกับตรงประตูรั้วที่ผมยืนอยู่ก่อนจะ....


จุ๊บ


!!!!


อีกฝ่ายเข้ามาจุ๊บปากผมเบาๆแล้วผละออก ทำเอาผมได้แต่ยืนค้าง ทำอะไรไม่ถูก


“เดี๋ยวพรุ่งนี้มารับตอนเช้า รออยู่หน้าบ้านละกัน”


สมองเริ่มประมวลผลไม่ทัน เริ่มสัมผัสได้ถึงความร้อนที่กำลังเพิ่มขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะพยักหน้าตอบเบาๆ


“อือ..”

“ไปละ บาย”


เมื่อพูดจบไอ้คิงกันหมุนตัวเดินออกไป ผมได้แต่มองแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่เริ่มห่างออกไปเรื่อยๆ พอลองเอามือไปแตะที่หน้าอกข้างซ้ายก็รับรู้ได้ว่า มันเต้นเร็วและแรงกว่าปกติมาก


มึงรู้ตัวบ้างไหม ว่ามึงกำลังทำให้กูเริ่มกลัว...กลัวใจตัวเอง


แย่....แบบนี้แย่แน่ๆ เพราะ


อีกไม่นาน ผมคงยอมมันทั้งตัวและหัวใจ แบบถอนตัวไม่ขึ้นแน่ๆ...

 

 

 

 

つづく

 


 

Talk

ครบแล้วนะ 100% อิอิ มีคนเดาถูกด้วยว่าเดี๋ยวว่าที่สามีหนูพายก็มา ฮา 
         แล้วก็มีตัวเลือกมาให้เลือกค่า ว่า ระหว่าง ตอน 27 กับ ตอนพิเศษ(ที่จู่ๆก็งอกขึ้นมา) อยากให้ลงตอนไหนมากกว่ากันคะ? แอบบอกใบ้ๆแค่ว่า ตอนที่ 27 มี เรื่องนิดหน่อย แต่ก็เป็นจุดที่จะเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ ส่วนตอนพิเศษ เป็นส่วนที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลัก แต่เป็นเนื้อเรื่องที่เกิดขึ้นล่วงหน้านิดหน่อย ใบ้อีกนิดว่า มี สีน้ำเงิน เสื้อกะลาสี และฉาก.... เอ๊ะ ใบ้เยอะเกินไปหรอ? งั้นไม่ใบ้ละ ตอนนี้ปล่อยให้มุ้งมิ้งกันไปก่อน >////<
         ปล.1 พรุ่งนี้คนเขียนไม่อยู่จ้า ไปทำบุญ ฝากสวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าค่าทุกๆคน ^_^

                  และป.ล.2 ทุกความคิดเห็นเป็นกำลังใจให้เค้าเสมอน้า   
                            แค่คุณพิมพ์สั้นๆ มันก็ทำให้ดิฉันยิ้มแก้มปริทั้งวันแล้วค่ะ >3<~

(29/12/2014)

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

2,204 ความคิดเห็น

  1. #1921 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 12:46
    คิงขี้หวงมากกกกก แต่ก็นะพายน่ารักอ่ะ ไม่หวงได้ไง
    #1921
    0
  2. #499 sundaymorning3841 (@sunshine3841) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 22:38
    คิงนี่มากขึ้นทุกวันละนะคะ ถถถถถถถถถ หนูพายก็ล่วยยยยยยย แหม
    #499
    0
  3. #286 พวกว่างจัด (@zefela) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 22:48
    พี่เตี้ยน่ารัก เค้าก็รักพี่เตี้ย งี้พี่เตี้ยไม่มีเเว่นใส่ต้องมีคนมาจีบพี่เตี้ยเเน่เลย อิอิ ต่อๆๆๆ
    #286
    0
  4. #285 onuma781998 (@onuma781998) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 18:34
    ยอมเลยยยยยยยยยยยยดี อิอิ
    #285
    0
  5. #284 รอยพิมพ์ (@my-love-princess) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 23:15
    เอิ่ม... มันเป็นอะไรที่ตัดสินใจย๊ากยาก แง่ววววว เอาตอนที่มันมุ้งมิ้ง ฟรุ๊งฟริ๊ง กระดิ่งแมวที่สุดได้ป่ะล๊าาา 'o' เค้าตัดสินใจไม่ได้อ่า อยากได้ทั้งสองตอนจังเลย>,.< // สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าด้วยคน ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ ทุกคนเลย~เป็นกำลังใจให้น้า ดูแลสุขภาพด้วยค่ะ เฮงๆด้วยเนอะ เลิฟๆ :)
    #284
    0
  6. #283 love4ton (@beamwaan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 22:48
    ให้ปอยฝ้ายมา จั่งซี้มันต้องถอนก็ไม่ขึ้นละ พายเอ๊ยยยยย
    #283
    0
  7. #282 PreawMaKa (@makkaroonpreaw) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 22:35
    เอาตอนพิเศษ~~~ น้าาาาา ไรท์สุดสวยยยยยยยยยยย วิ้งๆปิ้งๆบริ้งๆปะริ้งๆฟริ้งๆ
    #282
    0
  8. #281 MiMiChiiz (@mif28) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 23:02
    สนุกมากสนุกเว่อชอบจังเลยยย >#<
    อยากให้ทุกคนได้รับรู้ถึงความงามของนุ้งพาย ฮือว์ -///- #เอามือปิดหน้า
    รีบมาอัพนะคะ! หลงเข้ามาแบบงงๆ แต่สนุกอ่า สนุกก ซาหนูกกกก (?)
    ค้างงง
    #281
    0
  9. #280 onuma781998 (@onuma781998) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 18:36
    แอร๊ยยยยยเสน่ห์ แรงนะเราอ้ะะ
    #280
    0
  10. #279 พวกว่างจัด (@zefela) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 17:40
    วรั๊ยยย นอกจากเด็กเเล้ว หนูพายกำลังจะโดนพี่รุกอีกหรอจ๊ะ งุงิ งานหึงต้องมาค่ะคิงลี่ อิอิ มาต่อเร้ววว
    #279
    0
  11. #278 PreawMaKa (@makkaroonpreaw) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 15:46
    ไม่มีคู่แข่งอะไรกันปอนด์ เดี๋ยวอีกสักพักคู่แข่งตัวโตๆพร้อมตำแหน่งผัวน้องพายก็จะมา 555+
    #278
    0
  12. #277 'violettie (@phattanun) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 14:17
    อพค มาหานุ้งเดี๋ยวเน้~~ ㅠ ㅡ ㅠ
    #277
    0
  13. #276 Diamond dia (@jeny2544) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 12:57
    มาต่อเร็วๆนะ ไรท์ แหม หลายคนเริ่มเห็นหน้า หนูพายสุดสวยซะแล้วววววว
    #276
    0
  14. #274 Zyse Chanaphongmanon (@zysem00n) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 08:32
    พี่คิงรีบมาเร๊ววววววววววว นุ้งพายยยจะมีคนมาแย่งเพิ่มขึ้นละนะ
    #274
    0