(BTS) Breeziness - KookV [Hogwarts AU]

ตอนที่ 2 : Ch.01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    2 ต.ค. 61

1st September xxx

                        

 “หยุดเลยนะพวกนาย!!

     เจมส์ เฮเวน วัลเลนซ์ พูดอย่างอารมณ์เสีย ใบหน้าหวานที่ได้มาจากเชื้อสายคุณย่าที่เป็นวีล่า ผมสีบลอน ตาสีฟ้าใส ริมฝีปากอิ่มเบะออกอย่างคุณหนูลูกคนสุดท้อง เมื่อจับได้ว่าเพื่อนสนิทอีกสองคนเตรียมตัวจะสร้างเรื่องให้เขาปวดหัวอีก ก็ไอ้ของของมักเกิ้ลที่เรียกว่าประทัด หรือเปล่าไม่รู้ เขาไม่แน่ใจ เพราะเข้าได้เกรด พอรับ วิชามักเกิ้ล มาจากการช่วยติวของเฮนรี่

 

 

“โถ่เจมมี่ อย่าดุพวกฉันอย่างนี้ซิ ก็แค่อยากเซอร์ไพรส์ห้องข้างๆแค่นั้นเอง ต้อนรับเปิดเทอมไงเพื่อน”

     เฮนรี่ การ์เนอร์ ที่มีผมสีส้มเข้มเกือบแดงเด่นว่าอย่างอารมณ์ดี

 

“ใช่ๆ แค่แกล้งกันขำๆเองนะ”

     วี วิลคินสัน เจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนปรกหน้าผาก ตาเรียวโต เอ่ยตามเพื่อนสนิท พร้อมยกยิ้มขึ้น

 

“ไม่เอาน่าเจมส์ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียนะ ส่วนพวกนายสองคนก็อย่าก่อเรื่องสิ”

     ฮิวโก้ แมนโดสัน พ่อพระประจำชั้นปีพวกเขา เพื่อนร่วมบ้านของวี และเพิ่งจะพ่วงตำแหน่งพรีเฟ็คไปหมาดๆ พูดขึ้นเพื่อตัดปัญหา

 

“แหม ก็จะไม่ให้เจมส์โกรธได้ยังไงล่ะ ก็เจ้าพวกนี้เล่นป่วนสร้างเรื่องได้ทุกปี”

     เจ เนลสัน ฉายาหน้ามึนพูดขึ้น

 

“นายก็ไม่ควรไปจี้จุดเขานะเจ”

     เจสซี่ เบนสัน หญิงหนึ่งเดียวเอ็ดเพื่อนสนิทอย่างไม่จริงจัง

 

“ก็แหงล่ะ พอสองคนนี้ทำเรื่องทีไร ใครกันล่ะที่โดนศาสตราจารย์เจอาร์บ่น ก็ฉันไง ฐานที่ไม่ดูแลเพื่อน ให้ตายสิ”

     เจมส์ว่าพลางทำหน้าไม่สบอารมณ์ ซิ่งคนอื่นพากันมองแบบเดียวกันว่าน่ารักสุดๆ  

 

“อีกเดี๋ยวฉันกับเจสก็ต้องไปหาพรีเฟ็คบ้านอื่น   เห้ย!! พวกนาย

     แต่ว่าไม่ทันจบ ประกายไฟจากสายที่เชื่อมนั้นก็สั้นไปทุกที ฮิวโก้รีบเอื้อมมือมาปิดหูเจมส์ ส่วนเจสซี่และเจนั่งหลับตาปิดหูเหมือนคาดเดาไว้แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น

 

 

 

 

 

ปัง ปัง ปังๆๆๆๆ

 

 

 

 

     สิ้นเสียงประทัดหนึ่งร้อยนัดถ้วน เจมส์ก็หูอื้อไปหมดแล้ว เขาเหมือนได้ยินเสียงวี้ดของอะไรสักอย่างอยู่ในหูจนมึนหัวไปหมด

 

 

 

“เคราเมอร์ลินเป็นพยาน ยอดไปเลย”

     วีว่าอย่างตื้นเต้น ตามฉบับพ่อมดที่โตมากับเวทมนต์ตั้งแต่เด็กๆ

 

“พอลงจากรถไฟแล้วเอาไปเล่นแถวระเบียงไหนกันดีล่ะวี”

“หอคอยเรเวนคลอเป็นไง ไม่ก็คุกใต้ดิน

“หยุดเลยนะ การ์เนอร์ วิลคินสัน”

     สิ้นเสียงคนเป็นลูกหลานวีล่า พวกเพื่อนตัวแสบทั้งสองก็รีบปิดปากอย่างไว เป็นอันว่ารู้กันถ้าโดนเรียกนามสกุลเมื่อไร ต้องเงียบเท่านั้น

 

“ให้ตายสิ เคราเมอร์ลิน ยังพูดไม่ทันขาดคำเลย”

     ฮิวโก้บ่นขึ้นบ้าง

 

 

 

 

ครืด

 

 

 

“ในนามของเมอร์ลิน พวกนายทำอะไรกันอีกเนี่ย”

     ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อคนที่เดินมาเปิดประตูหาพวกเขาคือ เซนเดอร์สัน วิลส์ เพื่อนร่วมบ้านของเจมส์และเฮนรี่ที่นั่งอยู่ตู้ข้างๆ

 

“เคราเมอร์ลิน ดีนะที่เป็นนาย ฉันนึกว่าจะเป็นพรีเฟ็คที่ไหนอีก”

 

พรีเฟ็คที่ว่าน่ะอยู่นี่ครับ

 

     สิ้นเสียงของเฮนรี่กลับมีเสียงแทรกจากด้านหลังของแซน ปรากฎเป็นรุ่นพี่ร่วมบ้านสิงโตที่แก่กว่าหนึ่งปี และเป็นที่เคารพยิ่งของน้องๆ เจค เฮอร์นันเดซ ที่แม้แต่เฮนรี่ยังไม่ค่อยกล้าหื้อ จากบุคลิกนิ่งเงียบ และมีใบหน้าหล่อเหลา ตาโต เป็นเอกลักษณ์ 

 

“พี่เจค หวัดดีครับ”

     เจมส์ได้แต่ทักทายตามมารยาทเสียงเบาๆพร้อมยิ้มแห้งๆออกมา

 

“หวัดดีครับพี่”

     แซนทักทายพร้อมผงกหัวลง พร้อมกับเปิดทางให้รุ่นพี่ผมสีน้ำตาลเข้มเข้ามา เฮนรี่รีบปล่อยมือจากซากประทัดที่เป็นหลักฐานการทำความไม่สงบอย่างเร่งด่วน

 

 

     คนอื่นเมื่อเห็นท่าทางเกรงกลัวจากเพื่อนบ้านสิงโตทั้งสอง ก็รีบเงียบทันที แต่ยกเว้นไว้คนหนึ่งที่ยังทำหน้าเอ๋อๆอยู่

 

“อะไรอ่ะ ใครหรอ”

     วี วิลคินสัน แกอย่างเพิ่งมาเด๋อตอนนี้สิว่ะ แต่เจมส์ก็ได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจเฉยๆ พร้อมกับพูดเสียงเบาๆ

 

“พี่เจค ปีหกบ้านกริฟฟินดอร์ เขาเป็นพรีเฟ็คน่ะ”

     สิ้นเสียงเขา วีรีบเก็บไม้กายสิทธิ์ที่เพิ่งเสกไฟใส่ประทัดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงโดยพลัน

 

“ไม่ทันแล้วครับ เฮนรี่ การ์เนอร์ กับวี วิลคินสัน พอลงจากรถแล้ว ผมจะพาพวกคุณสองคนไปพบอาจารย์ อย่าคิดหนีนะครับ

     งานเข้าแล้วไงเจ้าพวกบ้า เจมส์ได้แต่นิ่งเงียบ พรีเฟ็คปีหกยิ้มอ่อนให้พวกเขาก่อนจะก้าวขาออกไป

 

 

 

“งั้นพวกฉันไปแล้วนะ ต้องไปรวมกันที่ตู้พรีเฟ็คก่อนน่ะ”

     ฮิวโก้พูดขึ้น หลังจากเกิดเดดแอร์มาสองนาที พร้อมกับเจสซี่ที่ลุกขึ้นไป

 

“งั้นฉันกลับไปบอกพวกข้างๆแล้วกันว่าไม่มีอะไรแล้ว อย่าลืมเก็บกวาดซากนะเพื่อน”

     แซนเอ่ยขึ้นพร้อมเดินออกไป

 

“เคราเมอร์ลิน น่ากลัวกว่าพี่เจบี พรีเฟ็คสลิธิรินอีก”

     เจว่าขึ้น

 

“แต่ฉันว่าปีห้าที่ได้เป็นพรีเฟ็คคือวิลเลี่ยมแน่ๆ เพราะงั้นไม่โหดหรอก”

     วีพูดอย่างมั่นใจ

 

“ไม่โหด แต่เจ้าเล่ห์นะ เมอร์ลิน อย่าให้เห็นถึงพลังของคุณชายเล็กบ้านคาร์เตอร์ นายจะหนาว”

     เฮนรี่บอกกับคู่หู

 

“นั้นสิ ฉันก็สงสัยเหมือนกัน ว่าเมื่อไรพวกนายจะไม่ก่อเรื่องสักปี  ปีหนึ่งพวกนายก่อเรื่องเกือบจะทะเลาะกับเด็กสลิธิรินบนรถ ปีสองพวกนายแอบเอาของเล่นจากร้านเกมกลวิเศษวีสลีย์มาหลอกให้น้องปีหนึ่งกินบนรถ ปีสามวีเล่นเสกคาถาจนผนังตู้ทะลุไปถึงห้องข้างๆ ปีที่แล้วพวกนายกับโมนิการ์แอบปรุงยาสรรพรสเป็นศาสตราจารย์ทีเรลกับมาดามทิฟฟานี่ออกไปหลอกเพื่อน ดีที่วียังพอเป็นศิษย์รักของแกอยู่บ้าง แต่เรื่องนี้ฉันโดนศาสตราจารย์เจอาร์บ่นมาหลายรอบมาก แล้วปีนี้ พวกนายทำเสียงดังในขบวนรถไฟโดยการจุดประทัดจนเสียงดังหนวกหูอีกนะ”

     เจมส์เริ่มหอบเล็กๆจากการบ่นใส่เพื่อนสนิททั้งสอง ที่แค่เป็นเหตุกรณ์ที่เกิดขึ้นทุกปีในวันเปิดเทอม ยังไม่รวมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างที่เรียนอยู่อีก คงได้เป็นมหากาพย์แน่ๆ

 

“แหม อย่าบ่นเยอะสิเจมส์ เขาว่าคนบ่นเยอะๆจะแก่เร็วนะ”

     วีเอ่ยอย่างอ้อนๆ แต่ใช้ไม่ได้กับเขาที่เจอมาหลายไม้แล้ว

 

“เจมส์ได้แก่เร็วเพราะพวกนายเนี่ยแหละ จนกว่าจะถึงฮอกวอตส์ พวกนายช่วยอยู่เงียบๆเลยนะ ฉันจะนอนแล้ว”

     เจว่าอย่างหน่ายๆ พร้อมหยิบผ้าห่มผืนบางคู่ใจออกมาคลุมตัว

 

“ฉันก็จะอ่านหนังสือ”

     เจมส์พูดขึ้น แต่เขาเหลือบเห็นเจ้าสองตัวแสบไหล่ตก หน้าหงอยลงอย่างน่าสงสาร

 

“ถ้าเหงาก็ไปอยู่กับแซนกับโมนี่สิ แล้วให้เจสตันมาที่ตู้นี้ก็ได้”

    แต่สิ้นเสียงเจมส์ไม่ทันไร แซนก็เดินเข้ามาในตู้ที่นั่งนี้ก่อน

 

“นั่งด้วยสิพวก คนอื่นทิ้งฉันไปหมดเลยอ่ะ”

     ร่างโย่งของเพื่อนร่วมบ้านเดินเข้ามากอดเจมส์จนจมอก

 

“ไอ้แซน ออกไปเดี้ยวนี้”

     เจมส์ว่าอย่างอารมณ์เสีย ก็รู้อยู่หรอกว่าหมอนี้ชอบล้อความสูง ที่มากอดเพราะอยากให้เห็นความต่างของส่วนสูงใช่ไหม หนอยอย่าสูงกว่านะเว้ย

 

“ก็โมนิการ์ เจสตัน แล้วก็วิลเลี่ยมเล่นเป็นพรีเฟ็คหมดเลยอะ ฉันไม่มีเพื่อนนั่งเลย”

     คนตัวสูงว่าด้วยเสียงอ้อนๆ ที่ผิดกับรูปลักษณ์อย่างแรง

 

“ห้ะ!!! เมอร์ลิน โมนี่เนี้ยนะเป็นพรีเฟ็ค”

     เขาแปลกใจที่เพื่อนสาว โมนิการ์ มอรริส แบ็คอัพในการสร้างเรื่องป่วนๆของเพื่อนสองตัวแสบได้รับเลือกเป็นพรีเฟ็ค

 

“แต่ก็ดีนะ ถ้าโมนี่เป็นพรีเฟ็คคงปรามพวกนี้กับนายได้บ้าง”

     แซนมองโลกในแง่ดี

 

“ไม่ก็พากันลงเหวน่ะซิแซน”

     เจมส์ว่าอย่างเหนื่อยใจ อย่านึกว่าเขาไม่เห็นเพื่อนสนิทเขาทั้งสองกำลังเอาลูกอมที่ทำให้เป็นไข้ออกจากกระเป๋านะ นี้เขาต้องโดนศาสตราจารย์เจอาร์บ่นไปจนถึงปีเจ็ดเลยหรือไงเนี่ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

…..และสุดท้าย ป่าต้องห้ามไม่ใช่สถานที่ปลอดภัย ใครที่ไม่มีความจำเป็นจงอย่าเข้าไปจะดีมาก งานเลี้ยงเริ่มได้

    

 

 

 

“หวัดดีเจมส์ เฮนรี่กับวีโดนเรียกไปอีกแล้วใช่ไหม”

     เคนตะ คาร์โรว ลูกครึ่งญี่ปุ่น-อังกฤษ เพื่อนร่วมบ้านเขา และเพิ่งจะพ่วงตำแหน่งพรีเฟ็คมาหมาดๆเอ่ยถามขึ้น ขณะที่เขากำลังจะลงมือกินอาหารตรงหน้า

 

“แหงสิ มีปีไหนที่ไม่โดนเรียกบ้าง ศาสตราจารย์ทีเรลคงไม่ค่อยอะไรกับวีมากหรอกถ้าสั่งทำโทษก็คงให้ไปดูแลเรือนกระจก แต่บ้านเรานี้สิ ศาสตราจารย์เจอาร์คงได้โมโหแน่”

     เขาว่าอย่างเหนื่อยใจ แหงสิ ศาสตราจารย์ทีเรล อาจารย์ประจำบ้านฮัฟเฟิลพัฟไม่เคยโหดกับใคร แถมยังใจดีแล้วก็ตลกอีกต่างหาก แต่ศาสตราจารย์เจอาร์ อาจารย์ประจำบ้านเขานี้สิ บทจะใจดีก็ใจดี แต่ขี้บ่นโดยเฉพาะกับศิษย์คนโปรดอย่างเขาที่โดนฝากฝังให้ดูแลตัวป่วนสองตัวนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่ง ศาสตราจรย์เจนิสัน บ้านเรเวนคลอค่อนข้างที่จะใจดีแต่เข้มงวด ศาสตราจารย์บรูคลิน บ้านสลิธิริน ที่เพิ่งเรียนจบจากที่นี้มาสองปี หน้าโหด แถมยังกดเกรดอีกต่างหาก

 

“ฮ่าฮ่า ขอให้พวกนั้นโชคดีละกัน ฉันภาวนาให้พรุ่งนี้เฮนรี่ไม่ได้จดหมายกัมปนาทจากที่บ้านนะ”

     เคนตะพูดอย่างขำๆ

“ฉันว่าหมอนั้นน่าจะได้จากยายตัวเองแน่ๆ คอยดูเถอะ ให้เคราเมอร์ลินเป็นพยานเลย”

 

 

 

 

 

     วีและเฮนรี่เดินออกมาจากห้องอาหารเมื่ออาจารย์ใหญ่กล่าวต้อนรับนักเรียกใหม่เสร็จ มีจดหมายจากศาสตราจารย์บรูคลินมา ให้ไปเจอ หรือก็คือไปรับโทษที่คุกใต้ดิน เพราะศาสตราจารย์เจอาร์ไม่ว่างในวันนี้ เลยได้สิทธิ์ทำโทษเฮนรี่แทน

     แม้วี วิลคินสันจะเป็นตัวป่วนมากแค่ไหนแต่เขาก็มั่นใจว่าไม่มีศาสตราจารย์คนไหนกักบริเวณเขาได้เกินสามวันเลย

 

“เมอร์ลิน ฉันทายไม่ผิดจริงๆ คุณวิลคินสันคนเดิม ไปทำอะไรมาอีกละคราวนี้”

     อาจารย์ประจำบ้านเขา ศาสตราจารย์ทีเรล นอร์ริส ชายตัวเตี้ย ผมสีเทาทักเมื่อพวกเขากำลังเดินลงบันไดไป นั้นคือผมสีของศาสตราจารย์จริงๆ ไม่ใช่ผมที่แก่ก่อนวัย อาจารย์เขาเพิ่งจะอายุสามสิบเองนะ

 

“ผมแค่จุดประทัดในรถไฟเองนะครับอาจารย์ เสียงดังไปหน่อยเท่านั้นเอง”

     เขาว่าอย่างตลก

 

“ฮ่าฮ่า แล้วคราวนี้เธอสงสัยอะไรเกี่ยวกับมักเกิ้ลล่ะเด็กน้อย ถึงได้ไปเล่นของเสียงดังแบบนั้น”

“ผมแค่อยากรู้เฉยๆเองครับ”

 

“ศาสตราจารย์ครับ”

     สิ้นเสียงของเฮนรี่ที่ดูจริงจัง เด็กและอาจารย์ฮัฟเฟิลพัฟถึงกับตั้งใจฟัง

 

“เปลี่ยนเป็นผมรับโทษกับศาสตราจารย์ได้ไหมครับ ผมกลัวศาสตราจารย์บรูคลิน

 

 

“คงไม่ทันแล้วล่ะเฮนรี่ นายต้องเดินเข้าไปในห้องศาสตราจารย์แล้วล่ะ”

     สิ้นเสียงที่สี่ที่ดังขึ้นมา เฮนรี่รีบเปิดประตูเผ่นไปอย่าตกใจทันที

 

“เคราเมอร์ลิน ให้ตาย คุณเฮอร์นันเดซนี้เอง”

     วีหันหลังไปตามเสียงของอาจารย์ประจำบ้าน เจอกับพรีเฟ็คตอนเช้าที่เป็นคนรายงานเรื่องของเขากับเฮนรี่เอง เจค เฮอร์นันเดซ เขาเคยเห็นผ่านๆเพราะรุ่นพี่บ้านกริฟฟินดอร์คนนี้ชอบเดินเวรตอนกลางคืนวันศุกร์ที่ทางเข้าห้องครัว สถานที่ประจำของเขากับบาร์เร็ต วัตสัน ญาติผู้พี่เขาที่อยู่กริฟฟินดอร์ แต่เมื่อเช้าเขาลืมจริงๆนี้น่า พี่แกเล่นเสยผมเปิดหน้าผากต่างจากปกติ

 

“หวัดดีครับ”

     เขาเอ่ยทักทายรุ่นพี่ตรงหน้า แม้ยังจะตะหงิดใจที่มารายงานเรื่องเขาบนรถไฟ ก็ไม่เคยมีพรีเฟ็คคนไหนเคยกล้าจับเขาเลยนะ แม้แต่พี่เจบี พี่เลโอ หรือพี่คริส ถ้าโดนจับก็เป็นศาสตราจารย์เจอาร์กับศาสตราจารย์มิโนสองคนนี้เท่านั้นเอง

 

     แต่คนเป็นรุ่นพี่ไม่ตอบอะไร แต่กลับเดินเข้าไปข้างในแทน ศาสตราจารย์ทีเรลก็เดินตามเข้าไปโดยมีเขาปิดท้าย

 

 

 

 

 

 

“คุณการ์เนอร์มาช่วยฉันทำความสะอาดคุกใต้ดินตลอดสัปดาห์นี้ ส่วนคุณวิลคินสันแล้วแต่อาจารย์ทีเรลเลยละกัน”

     สิ้นเสียงอาจารย์บรูคลิน เขาเหมือนได้กลับไปขี่ฮิปโปกริฟฟ์ในวิชาดูแลสัตว์วิเศษตอนปีสาม รู้สึกดีชะมัด

 

“ผมมีข้อเสนอครับ”

     เขาหันหน้าไปทางพรีเฟ็คบ้านของเพื่อนสนิททันที เหมือนโดนกระชากให้หล่นลงมาจากหลังฮิปโปกริฟฟ์

 

“ที่ห้องน้ำพรีเฟ็คต้องการคนดูแลทำความสะอาดพอดีครับ ไม่ทราบว่าผมพอจะยืมตัวคุณวิลคินสันไปช่วยได้ไหมครับศาสตราจารย์ทีเรล”

     เขาถึงกับอ้าปากค้าง เคราเมอร์ลินช่วยด้วย

 

“อ่า จะดีหรอคุณเฮอร์นันเดซ เด็กคนนี้ค่อนข้างซุ่มซ่ามนะ”

     วีถึงกลับยิ้มกริ่ม ไงล่ะอำนาจของศิษย์รัก นี่วี วิลคินสันศิษย์รักของศาสตราจารย์ทีเรลเลยนะ

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมขอแค่วันศุกร์ หนึ่งวันต่อสัปดาห์ เฮนรี่โดนทำโทษเจ็ดวันก็เจ็ดสัปดาห์ให้เท่ากันเลยครับ”

     คนมีอำนาจสูงกว่าเขาเล็กน้อยเอ่ยปากขอ เขาส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้แก่อาจารย์ประจำบ้าน ที่ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆมาให้

 

“แล้วแต่เธอเลยคุณเฮอร์นันเดซ ฝากดูแลคุณวิลคินสันด้วยละกัน”

“ขอบคุณครับศาสตราจารย์”


ให้ตายสิ ในนามของกางเกงในที่ใช้บ่อยที่สุดของเมอร์ลิน

หมอนี้เป็นใครกันที่กล้าทำโทษเขาเกินสามวันเนี่ย!!!!









“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะวี ไม้กายสิทธิ์ตันหรอ”

    บ็อบบี้ คอร์เนอร์ รุ่นพี่ปีหกบ้านเดียวกับเขาเอ่ยถาม เมื่อวีรีบตรงดิ่งมาที่ห้องนั่งเล่นในบ้านเมื่อแยกกับเฮนรี่และเจมส์ หลังจากไปรับโทษจากพรีเฟ็คหน้ากระต่ายมา


“พี่ พี่รู้จักเจค เฮอร์นันเดซไหม”


“ใครที่ไม่รู้จักคงไปหมกตัวอยู่ที่เพิงโหยหวนแล้วล่ะ เจค สตีเฟ่น เฮอร์นันเดซ ผู้เก่งกาจทุกเรื่องไง”

    เสียงของโซลาร์ ริเวล่า ดังขึ้นพร้อมกับเอาแขนพาดบ่าเขากับรุ่นพี่ร่างหมีข้างๆ พร้อมเข้าร่วมวงสนทนา


“นี้พี่เป็นแฟนคลับเขาหรอถึงรู้”

    วีเอียงคอถามอย่างขำๆ


“ก็เพื่อนกันไหม แกก็รู้ว่าฉันสนิทกับจินที่เป็นญาติเขา รู้ก็ไม่แปลก แถมยังอยู่ปีเดียวกันอีก”

    รุ่นพี่สาวว่าอย่างขำๆ พร้อมกับย้ายร่างมานั่งบนโซฟากับเขา


“ก็จริง แต่หมอนั้นเงียบจะตาย ยิ่งอยู่กับออกัสท์แล้วก็มาร์คอีก ฉันยังไม่รู้เลยว่าเขาสื่อสารกันยังไง”

    บ็อบบี้พูดถึงเพื่อนร่วมปีอีกเสียง



“เมอร์ลิน สังเกตคนอื่นก็เป็นนี่พี่”

    วีกล่าวพร้อมทำท่าตกใจ


“ห้ะ แล้วมันแปลกหรอ”

    คนร่างหมีเอียงคอสงสัยจนเขากับสาวสวยปีหกได้แต่กรอกตาบนขึ้นไปหาเพดานห้องนั่งเล่นที่มีพันธุ์ไม้ต่างๆแขวนอยู่



    ถ้าไม่ซื่อบื้อจนเกินไปควรจะรู้ได้แล้วนะ ว่าวิลเลี่ยม คาร์เตอร์เพื่อนเขาน่ะ ชอบพี่แกมาตั้งแต่ปีสองแล้ว จนตอนนี้รู้กันทั่วโรงเรียนแล้วเจ้าตัวยังไม่รู้เลย



เคราเมอร์ลิน ชาตินี้พี่เขาจะได้มีแฟนไหมเนี่ย!!!!!!






“ก็ดีนะ เพราะฉันยังไม่เคยเห็นใครทำโทษแกเกินสี่วันเลย”

“สามวันต่างหากละพี่บาร์เร็ต

    ถามว่าทำไมวีถึงแค้นเจ้าคนหน้ากระต่ายมากขนาดนี้ คุณคงไม่เข้าใจหรอกว่าสี่ปีที่ผ่านมาไม่เคยมีใครสั่งกักบริเวณวีได้เกินสามวันเลยนะ เสียศักศรีดิ์ชัดๆ


“ก็แค่ขัดห้องน้ำไหม อย่าโอเวอร์ แกเป็นศิษย์รักคนอื่นเขาไปหมด แถมพี่ๆน้องๆเขาก็เอ็นดู เลยไม่อยากทำโทษไง แต่เจคโหดจริง”

    ประโยคหลังพี่ชายเขาพูดเบาๆราวกับว่าเสียงจะเล็ดลอดไป ญาติผู้พี่เขาว่าจบพร้อมกับหยิบโกโก้ร้อนขึ้นมาจิบ


    ตอนนี้เขาอยู่ที่ห้องครัว การแอบออกมาที่นี้บ่อยๆไม่ใช่เรื่องยากของเด็กฮัฟเฟิลพัฟ เพราะอยู่บนทางระเบียงเดียวกัน

    แต่กับกริฟฟินดอร์ต้องแอบหนีพรีเฟ็คกันหน่อยอย่างบาร์เร็ต วัตสันและแจ็คสัน วอลตัน ที่กำลังนั่งหน้าเตาผิงให้ความร้อนแก่ร่างกายอยู่ มีผ้าห่มเล็กๆที่เอลฟ์นำมาให้คลุมตัว ช่างขัดกับบุคลิกใจร้อนของพี่เขาจริงๆ


“แล้วกับพี่ชาร์ลีเป็นไงบ้าง”

    เขาถามพี่ชายตัวเองเสียงกระซิบ เพราะไม่ต้องการให้พี่แจ็คสันรู้ พี่ชายเขาตกใจกับคำถามจนสำลักโกโก้ร้อน เอลฟ์ประจำบ้านถึงต้องวุ่นหาผ้าเช็คให้


“ก็ซื่อบื้อเหมือนเดิม ไม่เคยสนใจอะไรนอกจากควิดดิชเลย ให้ตายสิเมอร์ลิน เมื่อไรที่หมอนั้นจะรู้นะ”

    เขาได้แต่ขำกับใบหน้าที่ดูโกรธเล็กๆของญาติตัวเอง ชาร์ลี มิตเชล เขา บาร์เร็ต และเดวิด วัตสัน เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ และเขากับเดวิดต้องแปลกใจกับความลับบางอย่างที่พี่ชายเก็บไว้มาตลอด


‘ฉันคิดว่าฉันชอบชาร์ลี’


    วันนั้นเดวิดได้แต่อุทาน ‘เคราเมอร์ลิน ผมต้องฝันไปแล้วแน่ๆ’ จนเขาปวดหัว

เมอร์ลิน นี่รอบตัวเขามีแต่คนซื่อบื้อทั้งนั้นเลยหรอ




“กลับไปได้มั้งพี่ เดี้ยวพรีเฟ็คก็จับได้หรอก ยิ่งสกิลพี่ไม่ค่อยมีอยู่ ฝากพี่ผมด้วยนะพี่แจ็คสัน”

“ใช่สิ คนอย่างบาร์เร็ต วัตสันน่ะกากทุกเรื่องเลยนี่น่า”

    พี่ชายเขาว่าพร้อมเบะปากใส่


“ไม่ต้องไปว่าน้องมัน ก็ตัวเองกากจริงนี้หว่า”

“อ้าว นี้เพื่อนไง”

“เมอร์ลิน พวกพี่ช่วยไปได้แล้วเถอะ เสียงดังกันทำไมเนี่ย”

    วีว่าอย่างหน่ายๆกับนิสัยพาลกันแบบเด็กๆของรุ่นพี่ทั้งสอง



    ไม่ทันบาร์เร็ตจะได้เอ่ยอะไรแจ็คสันก็ลากตัวพี่ชายเขาไปก่อนแล้ว วีรอจนสองหนุ่มกริฟฟินดอร์เดินลับสายตาหายไปจากระเบียงแล้วกลับเข้าไปนอน


ก็พรุ่งนี้ต้องไปทำความสะอาดห้องน้ำนะสิ  ในนามเคราเมอร์ลิน เขาหงุดหงิดจริงๆพอนึกถึงหน้าของพรีเฟ็คกริฟฟินดอร์










“จดหมายมาแล้ว!!!”

    สิ้นเสียงอันดังของรุ่นพี่เรเวนคลอ เคน บอร์ตัน ฮอล์ทที่ดังทั่วห้องโถง เหล่านกฮูกทั้งหลายต่างก็พากันบินเข้ามาในห้องโถง บางมาส่งพัสดุจากครอบครัว จากร้านค้า แต่เจมส์กำลังกวาดสายตาหานกฮูกหิมะสีขาวล้วน ที่ส่งจดหมายถึงเขา


    ไม่รอช้า เจ้าดีเลนท์ ก็นำจดหมายมาส่งเขา เอาปากจิกที่นิ้วมือเขาเบาๆราวกับทักทายก่อนบินกลับไป



    เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ เฮนรี่ได้จดหมายกัมปนาทจากครอบครัวเป็นรอบที่สิบกว่าๆตั้งแต่เรียนที่นี้มา หมอนั้นรีบเปิดและวิ่งออกไปจากห้องโถงแล้วค่อยกลับมาข้างในเมื่อโล่งใจ



“นกตัวนี้อีกแล้วหรอพี่ เคราเมอร์ลิน ผมเห็นมันตั้งแต่ผมอยู่ปีหนึ่งแล้วนะพี่เจมส์ จะมาวันที่สองของทุกเดือน ไม่คิดจะบอกน้องนุ่งหน่อยหรอว่ามาจากใคร นกฮูกจากบ้านพี่ก็ไม่ใช่เพราะจะมากับของยัยเจนทุกครั้ง”

    รุ่นน้องร่างหมี แต่หน้าดันเหมือนหมาซามอยด์ แดเนียล บรูคส์ รุ่นน้องปีสี่ที่รักยิ่งของเขายิงคำถามใส่มา เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนตอบไป


“ไม่เสือกสิแดน”

“ฮู้ว เจ็บเลยไหมเพื่อนแดน”

    รุ่นน้องสาวเพื่อนไอหน้าหมา เฮเลน่า คูปเปอร์ ที่แสบพอกันแขวะเข้าให้


“เมอร์ลิน  ทำไมพี่เจมส์ผู้น่ารักต้องว่าผมแบบนี้ด้วยเนี่ย น้องแค่อยากรู้เองไหมล่ะ”

    แดนไม่ว่าเปล่า ยังพยายามชะโงกหน้ามาดูจดหมายเขาอีก


“พี่แดนพอได้ล่ะมั้ง”

    น้องสาวเขา เจนนี่ เฮเวน ที่เพิ่งขึ้นปีสามหมาดๆ ว่าอย่างห้ามปราม ทำดีมากไอน้องรักเดี้ยวค่อยเลี้ยงบัตเตอร์เบียร์ที่ร้านไม้กวาดสามอันละกัน แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากออกมา


“ค่อยไปขโมยมาดูก็ได้หน่าพี่ จะยากอะไรไป”


เคราเมอร์ลิน ถ้าเขาจะเสกคาถาใส่น้องสาวที่รักกลางห้องโถงจะเป็นอะไรไหมเนี่ย





“แล้วเราก็หัวเสียเดินออกมา?

    คนตัวขาวตรงหน้าเขาถาม หลังจากโดนน้องสาวและรุ่นน้องกวนประสาทมาเขาก็เดินหนีมาจนถึงบันไดที่ลงไปชั้นล่าง สวนกับเจ้าของนกฮูกที่มาส่งจดหมายเขาพอดี


“แล้วพี่จะให้เราทำยังไงเล่า น้องสาวเรามันน่าตีจริงๆนี้นา”

    เขาพูดอย่างหมั่นไส้ พร้อมยิ้มยกสรรพนามที่ไม่ค่อยจะใช้กับใครมาพูดกับรุ่นพี่ตรงหน้า


    ออกัสท์ ดีแลนท์ เมลโลว์ เจ้าของนกฮูกเมื่อเช้าที่ส่งจดหมายจากคุณและคุณนายเมลโลว์มาถามไถ่สารสุขทุกข์ดิบเขาทุกเดือน


“ทำไมเราไม่บอกน้องไปเล่า หื้ม?”

    คนตรงหน้าถาม พร้อมยิ้มบางๆตามสไตล์


“ก็อยากบอกพร้อมพี่นั้นแหละ บอกแบบคนเดียวไม่มีหลักฐานยืนยันนะ เดี้ยวพวกนั้นก็หาว่าเราโกหก ว่าคบกับคุณชายน้ำแข็งแล้วอ่ะ”


    เจมส์ว่าพร้อมหอมแก้มเจ้าของฉายานั้นดังฟอด จนคนพี่แก้มแดงด้วยความเขิน


“เคราเมอร์ลิน เรานี้จริงๆ”

    คนอายุมากกว่าบ่นพร้อมยีหัวอย่างหมั่นไส้

“แต่เราว่าจะบอกเพื่อนเราวันนี้แหละ พวกนั้นต้องตกใจแน่ๆเลย”

“ฮ่าฮ่า ครับแต่ตอนนี้เจมส์ต้องไปเรียนได้แล้วนะ วิชาปรุงยาด้วยนี้”

“เมอร์ลิน เราไปก่อนนะ แล้วเย็นนี้เจอกัน”

    เขาว่าพร้อมหอมแก้มคนที่โน้มใบหน้าลงมาอย่างรู้หน้าที่







    คล้อยหลังหนุ่มเชื้อสายวิลล่าเดินออกไป ออกัสท์ก็เดินออกไปพร้อมกับส่งเสียง


“ไม่ต้องซ่อนตัวก็ได้มั้ง ออกมาให้หมดเลยนะ”

    ประโยคหลังเขาใช้น้ำเสียงอย่างขู่ๆ ทำให้มาร์ค เจค แจ็คสัน บาร์เร็ต ราวี่ และโอเลนโด้ออกมาจากผ้าคลุมล่องหน


“เมอร์ลิน รู้ได้ไงเนี่ย”

    แจ็คสันว่าอย่างตกใจ


“จะไม่ให้ฉันเห็นได้ไง ก็เนกไทสีน้ำเงินของโอแลนโด้ กับผ้าพันคอของคนขี้หนาวอย่างนายโผล่ออกมา พวกนายคิดว่าผ้าคลุมล่องหนของเจคจะคลุมพวกนายชายฉกรรจ์หกคนได้เท่าไรกัน”


“เหมือนโดนด่าว่าโง่อ่ะ”

    โอเลนโด้ว่าอย่างหมั่นไส้


“เออ พวกนายมันโง่”

    คนตัวขาวที่สุดตอบไปทันที


“ใช่สิ เรามันไม่ใช่น้องเจมส์ หนุ่มวีล่าแฟนเด็กนายนี้นา”

    บาร์เร็ตว่าอย่างตัดพ้อ


“ออกัสท์จะทิ้งเราหรอ แล้วทั้งหมดที่ผ่านมาล่ะคืออะไร”

“ราวี่ นายหยุดเถอะ ก่อนฉันจะอ้วก”

    มาร์คเอ่ยกับเพื่อนสลิธิรินที่ลงทุนดัดเสียงเพื่อแสดงละครล้อเลียน


“ไปเข้าเรียนได้ล่ะมั้ง อย่ามัวโอ้เอ้อยู่ เดี้ยวก็โดนศาสตราจารย์มิโนบ่นเรื่องเข้าสายอีก”

“ครับ คุณพรีเฟ็คเจค”


 

 

T
B







180916
เอามาลงก่อน 50% ฮะ เรื่องนี้แต่งไล่ๆกับเรื่องทีี่แล้วเลย แต่เรื่องนี้คือเกิดที่ฮอกวอตส์ที่ยึดของจักรวาลคุณเจเคจริงๆ 
เอาตัวเองออกจากแฮร์รี่พอตเตอร์ไม่ได้จริงๆ ฮื้ออออออ สัปดาห์หน้าเราสอบไฟนอลแล้วก็ปิดเทอมเลย คงมีเวลามากขึ้นมาแต่ง เย้ๆ 
ไว้พบกันค่า


180917 
กลับมาอัพต่อให้ครบครับผมมมมม รอเราปิดเทอมก่อนเด้อ ฮ์้อออ สอบไฟนอลสัปดาห์ละ งานก็เยอะ จะร้องแล้ว แงงงงงง 
ไว้พบกันใหม่นะค่าาาา

@noon_path




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #1 nupook15237 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 21:47
    สู้ๆนะคะ💜
    #1
    1
    • #1-1 noonfairytail(จากตอนที่ 2)
      25 กันยายน 2561 / 07:32
      แงงงง ขอบคุณค่าาาา
      #1-1