Kookv story about us (SF/OS)

ตอนที่ 1 : Rain Cats Coffee 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ก.ย. 60

Song Never Mind - Jeong Sewoon

Reason ฟังแล้วอยากแต่งขึ้นมาดื้อๆ 5555 เริ่มแต่ง 170902 ขอให้สนุกค่าาา 




ทำไมต้องเดินตากฝนแบบนี้อีกน่ะ

 

 

     จองกุกได้แต่สงสัย เมื่อเขาเห็นชายหนุ่มคนเดิมที่เขาเห็นมาสามวันติดแล้ว เดินลงมาข้างล่างข้างๆตึกคอนโดที่อยู่ตรงข้ามกับร้านกาแฟของเขา

 

     เวลายังเช้าอยู่ ไม่มีผู้คนมากนัก เขาจึงขอช่วย พัคจีมิน และมาร์คต้วน ที่เป็นน้องสายรหัสตอนอยู่มหาลัยมาทำงานพาร์ทไทม์ที่นี้ให้ช่วยเฝ้าร้านสักครู่ ก่อนที่เขาจะเดินออกไป โดยไม่ลืมพกร่มไปด้วยสองคัน เขาแค่สงสัยเท่านั้นจริงๆนะ ไม่ได้เป็นห่วงคนแปลกที่เขาไม่รู้จักด้วยซ้ำ ว่าไหม

 

 

 

 

“คุณมาทำอะไรตรงนี้กัน”

 

     เขาพูดพร้อมกับกางร่มกันฝนไปให้อีกคนที่นั่งก้มหน้าหันหลังให้เขาอยู่ ชายหนุ่มตรงหน้าเอี้ยวตัวหันมาหาเขาเมื่อเขาพูดจบประโยค

 

 

     เขาคงต้องสติหลุดแล้วแน่ๆ เมื่อได้เห็นหน้าอีกคนชัดๆ ชายหนุ่มที่ส่วนสูงไม่น่าจะต่างกันเขามากนัก แต่กลับตัวบางผิดกับเขาที่กล้ามเต็มแขนเสื้อจนเกือบปริ เสื้อสีชมพูอ่อนกับกางเกงสีเทาแนบกับกายจนเห็นสัดส่วนของคนตรงหน้า ผมหน้าม้าที่เปียกแนบไปปิดหน้าผาก ปากสีชมพูอวบอิ่ม จมูกโด่งรับเข้ากับใบหน้าได้ดี และตากลมโตที่ใสซื่อนั้น

 

 

 

 

“คือ ผมเห็นเจ้าแมวพวกนี้อยู่ตรงนี้มาหลายวันแล้วครับ แต่คอนโดผมเขาไม่ให้เลี้ยงสัตว์ ก็เลยลงมาดูพวกมันบ่อยๆน่ะครับ”

 

     อีกคนว่าขึ้น พร้อมว่าด้วยน้ำเสียงสดใสและยิ้มสี่เหลี่ยมไร้เดียงสา

 

 

 

“แล้วทำไมไม่หยิบร่มลงมาด้วยล่ะ พี่เห็นลงมาทีไรตากฝนทุกที”

 

     เมื่อเขาหาสติเจอแล้ว จึงเอ่ยถามคนตรงหน้า ที่ดูแล้วน่าจะเป็ยรุ่นน้องอย่างแน่นอน                 

 

“แหะๆ พอดีลืมทุกครั้งเลยครับ ฮะ ฮัดชิ่ว”

 

 

 

     คนตรงหน้าน่าจะเป็นหวัดแน่ๆเขาคิดว่า จึงชวนเข้ามาหลบฝนข้างในร้านเขาก่อน พร้อมกับลูกแมวอีกสามตัว ตอนนี้คนที่เขาเพิ่งเจอกำลังโดนจีมินเช็ดผมให้อยู่ มาร์คนั้นไปเป่าขนให้เจ้าแมวอีกสามตัวอยู่ด้านหลังร้าน

 

 

“ขอบคุณครับ อ้ะ คือผมชื่อแทฮยองนะครับ พักอยู่คอนโดตรงนั้น”                           

 

     อีกคนว่า พร้อมชี้ไปที่คอนโดตรงข้ามร้านเขา

 

“พี่ชื่อ จองกุก เจ้าของร้านกาแฟที่นี้”

 

     เขาเอ่ยแนะนำตัว

 

“ฉันพัคจีมินน่ะ ทำงานพาร์ทไทม์ที่นี้ เป็นสายรหัสพี่จองกุกตอนอยู่มหาลัย อ่า ส่วนคนที่หน้าหล่อนิ่งเมื่อกี้ชื่อพี่มาร์คนะ เป็นสายรหัสเหมือนกัน ว่าแต่แทฮยองอยู่มหาลัยไหนหรอ”

 

     เจ้าเด็กจีมินที่มีนิสัยมนุษยสัมพันธ์ดี คุยจ้อไม่หยุด                      

 

“มหาลัย B ครับ ปีสาม”

“ที่เดียวกันเลย ปีเดียวกันอีก คณะอะไรหรอ”

“คณะบริหารน่ะ จีมินล่ะ”

“ฉันเรียนนิเทศน่ะ โห้ย ไม่เคยเห็นหน้าเลยอ่ะ”

“แน่สิ ก็ตึกอยู่คนละฝากกันเลยนี้น่า”

“จริงสิ อ่ะ ลืมไป มีเรียนเช้านี้น่า”

 

 

“ไอเด็กนี้”

 

     ว่าจบเขาก็เข่กหัวรุ่นน้องไปทีนึง มาร์คเดินกลับมาพร้อมกับแมวน้อยสามตัวที่หลับไปแล้ว วันนี้สองคนนี้มีเรียนเช้า เขาคงต้องเฝ้าร้านคนเดียว จีมินที่เปลี่ยนชุดเป็นชุดนักศึกษานั่งอยู่ในรถของมาร์โบกมือลาเพื่อนใหม่ก่อนรถจะเคลื่อนตัวออกไป

 

 

 

 “ไปอาบน้ำที่หลังร้านก่อนไหม ขึ้นไปสภาพนี้คงโดนดุแน่เลย”

“นั้นสิครับ นั้นรบกวนด้วยนะครับ”

 

 

     เด็กหนุ่มตรงหน้าว่า เขาบอกทางไปห้องน้ำหลังร้านให้ โดยเสื้อผ้าแขวนไว้ข้างหน้าห้องน้ำอยู่แล้ว เนี่ยงจากคนเป็นคนขี้เกียจที่ต้องเดินขึ้นไปชั้นสองเพื่อไปเอาชุดตัวเอง

 

     ลับหลังร่างบางเดินออกไป เขากลับมาที่เคาท์เตอร์ก่อนกุมใจตัวเองที่เต้นระส่ำระส่ายไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เขาจะไม่รู้จักอาการแบบนี้ แต่เขาห่างหายจากการตกหลุมรักใครสักคนมาสักสี่ห้าปีเห็นจะได้ แม้เป็นหนุ่มฮอตในมหาลัย แต่เขาก็ไม่สนใจหนุ่มสาวที่เข้ามาโปรยเสน่ห์ใส่มากนัก เพราะลำพังตัวเองก็เอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว การมีแฟนคงต้องเป็นอะไรที่หนักหนาเป็นภาระน่าดู

 

 

     เขาหยิบยาพาราออกมาจากกล่องยาที่อยู่ข้างๆ และลงมือชงโกโก้ร้อนระหว่างที่อีกคนกำลังอาบน้ำอยู่

 

 

 

 

 

“ขอบคุณครับ”

 

     ไม่ทันที่อีกคนได้เอ่ยพูด เขาก็ยื่นยากับเครื่องดื่มร้อนไปให้

 

“กินยาเถอะ เผื่อจะหวัด”

“ขอบคุณครับ พี่ใจดีจัง”

 

เด็กหนุ่มตรงหน้าว่าพร้อมยิ้มออกมาจนตาหยี

 

 

 

“พอดีเหลือยาอยู่ในกระเป๋าพอดีน่ะ ครั้งที่แล้วมาร์คไม่สบายเลยมีไว้”

 

เขาโกหกต่างหาก คนอย่างหมอนั้นเคยสัมผัสคำว่าป่วยไข้หรือยังก็ไม่รู้

 

“ผมคงโชคดีมากๆเลย ขอบคุณนะครับ”

 

แทฮยองว่า พร้อมหยิบยาจากฝ่ามือเขา จองกุกวางโกโก้ร้อนไว้ที่โต๊ะในสุดของร้านเพื่อให้อีกคนมานั่งกินแก้หนาว ก่อนจะเดินมารับออเดอร์จากลูกค้าที่ทยอยกันเข้ามาหลบฝนในนี้

 

 

 

     เขากำลังทำเครื่องดื่มจนหัวหมุน เนื่องจากไม่มีคนช่วย ประกอบกับคนที่เข้ามาหลบฝนในร้านเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ เขากำลังเข้าโหมดมือพันจนเกือบเอสเพรโซ่เย็นของลูกค้าท่านนึงเกือบหกใส่เครื่องคิดเงินของร้าน ดีที่แทฮยองมาช่วยและรับออเดอร์ลูกค้าที่รออยู่ไปพลาง

 

 

     พวกเขาสองคนทำงานเข้ากันได้อย่างน่าประหลาดทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ จนตอนนี้บ่ายกว่าๆ แสงแดดส่อง คนเริ่มทยอยออกไปข้างหน้า เขาจึงได้พักสักที

 

 

 

“ขอบคุณนะแทฮยอง ที่ช่วยพี่ วันนี้ทำไม่ทันจริงๆ”

 

     เขาว่า พลางเอาผ้าขนหนูที่พาดไหล่ไว้ซับเหงื่อ

 

 

“ไม่เป็นไรครับ ถือว่าผมได้ช่วยตอบแทนที่พี่ช่วยผมบ้าง”

 

     เด็กคนเดิมว่าและยิ้มออกมา แทฮยองเป็นคนที่แปลกมาก ยิ้มมากเท่าไรไม่มีคำว่าเบื่อในหัว มีแต่ความรู้สึกอยากเห็นรอยยิ้มนี้มากขึ้นเรื่อยๆปะทุขึ้นมาในอก

     เขาควรทำยังไงดีนะ??? เกิดความรู้สึกหลากหลายขึ้นในหัวเขา

“เมี้ยว”

     อ่า เจ้าแมวน้อยคงตื่นแล้วสินะ เขาสบตากับเด็กหนุ่มตรงหน้า ใจเขาเต้นเร็วเกินไป เป็นเขาที่หลบตาและเดินไปดูแมวน้อยในกล่องนั้น

 

 

      โดยส่วนตัวเขาไม่ค่อยนิยมเลี้ยงสัตว์เลี้ยงนัก คงเพราะชอบมากจนเกิดความรู้สึกกลัวที่ถ้าเกิดเขาดูแลพวกนั้นไม่ดี ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น เขาคงต้องรู้สึกผิดไปตลอดแน่ๆ

 

 

 

 

 

“ผมคิดว่าอยากจะหาคนมารับเลี้ยงพวกมันนะครับ”

 

แทฮยองว่า พร้อมลูบหัวพวกมัน

 

 

 

“สงสารมันมากเลย ผมเองก็เอาไปเลี้ยงไม่ได้ ที่บ้านพ่อก็แพ้ขนแมว แม่ผมกับน้องก็เลี้ยงหมา น่าเสียดายจัง”

 

เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด

 

 

 

 

เขาได้แต่นิ่งเงีบยไม่กล้าพูดอะไรออกมา จึงกระทั่งจีมินและมาร์คกลับมาจากมหาลัย

“เอ๋ อยากได้คนรับเลี้ยงหรอ ฉันเอาไปเลี้ยงได้น่ะ พี่ยุนกิก็ชอบแมว”

 

เด็กจีมินว่า พร้อมพูดถึงเพื่อนเขา มินยุนกิ แฟนหนุ่มของเด็กคนนี้ที่เป็นโปรดิวซ์เพลงอยู่บริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง

 

“อยากเลี้ยง”

 

มาร์คว่าแค่นั้นก่อนจะอุ้มแมวสีดำขาวตัวนึงออกมาจากกล่อง

 

“ขอตัวนี้นะ”

 

มาร์คว่า พร้อมส่งสายตาอ้อนที่เห็นได้ยากไปให้เขาและแทฮยอง

 

 

 “ได้ครับ ที่จริงผมไม่ใช้เจ้าของพวกมันอยู่แล้ว”                     

 

แทฮยองตอบ

 

มาร์คระบายยิ้มบางๆให้กับแมวตัวนี้ ก่อนจะอุ้มกลับใส่ไว้ในกล่องเดิม

 

 

 

 

 

“ผมโทรเรียกพี่ยุนกิมานะ เขาจะมาหาพี่ด้วย”

 

จีมินว่า พร้อมออกไปคุยโทรศัพท์ต่อ มาร์คออกไปเฝ้าร้านคนเดียว เขาจึงอาสาชงนมอุ่นๆให้พวกแมวทั้งสามได้กินกัน แทฮยองกำลังเล่นกับแมวไปพลางๆรอเขาชงนมเสร็จ

 

 

 

 

 

 

 

“จองกุก”

 

เสียงแหบทุ้มติดเย็นชาหน่อยๆดังขึ้นหน้าร้าน พัคจีมินดีใจจนออกนอกหน้ารีบวิ่งไปกอดจนเพื่อนตัวขาวเขาเซไปเล็กน้อย

 

 

“พี่ อยากเลี้ยงแมวอ่ะได้ไหม น่ะ”

 

เขาไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าจีมินกำลังใช้สเต็ปอ้อนประจำตัวอยู่ เขาได้ยินเสียงเย้เบาๆ ก่อนจีมินจะรีบวิ่งไปหาแมวน้อยนั้น

 

 

 

“จองกุก กูมาทวงงาน”

 

เพื่อนตัวขาวของเขาว่า พร้อมแบมืออกมา

 

“เออ เสร็จแล้ว รีบจริงๆ”

 

เขาว่า พลางเช็ดมือกับผ้าขนหนูและขึ้นไปชั้นสองเพื่อเอาแผ่นซีดีมาให้

 

 

 

เขาทำงานพิเศษอีกอย่างคือการแต่งเพลง แรกๆนั้นแต่งเล่นๆจนเจอกับยุนกิ ที่เรียนดุริยางศ์อยู่ ชวนเขาไปลงเรียนแต่งเพลง  จบออกมาหมอนี้ก็มักจะเข้ามาป้อนงานพิเศษให้เขาเสมอ

 

 

“เดี้ยวค่อยโอนเงินให้ ว่าแต่ เด็กนั้นใครกัน”

 

ยุนกิถามเขาพร้อมบุ้ยหน้าไปทางแทฮยอง

 

 

“อ่อคือ”

 

เขาต้องหยุดเล่าเมื่อยุนกิทำมือปางห้ามญาติจนเขาสงสัย

 

“อ่า พอจะเดาออก สู้ๆล่ะกันนะ”

 

เขาได้แต่ทำหน้างงใส่เพื่อนเขาว่าเข้าใจเรื่องอะไรไปกันแน่

 

 

 

“พี่ยุนกิ จะขอเลี้ยงสองตัวได้ไหมอ่า”

“ตามใจเถอะ พี่ยังไงก็ได้”

 

 

เป็นอย่างนี้ตลอด จีมินก็คอยอ้อน ยุนกิก็จะคอยตามใจ จนเขารู้สึกอิจฉาหน่อยๆ หรือคงถึงเวลาที่เขาต้องหาใครสักคนมาอยู่ร่วมกันกับชีวิตที่เหลือดีนะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น