[Fic Got7] Markbam เล่ห์รัก - กลรักเจ้าตัวน้อย- เมียแต่ง

ตอนที่ 171 : จะกลับมาอัพเหมือนเดิมแล้วนะค่ะ มาพร้อมเรื่องสั้น ตอนเดียวจบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    12 มี.ค. 58



หลายๆคนเคยอ่านเรื่องนี้ในเพจแล้ว แต่บางคนยังไม่เคยอ่านเลยเอามาลงไว้ในนี้ด้วย หลังจากนี้จะเริ่มทยอยต่อฟิคที่เหลือแล้วนะค่ะ
















 

     เสียงสัญญาณจากเครื่องที่ลากเสียงยาว พร้อมกับเส้นเครื่องหมายที่กลายเป็นตรง เหมือนมีดกรีดในหัวใจให้มีแผลลึกแบบไม่สามารถอธิบายความเจ็บของมันได้ แต่มือคู่หนึ่งก็ไม่สามารถหยุดทำการปั้มหัวใจให้ร่างที่ไร้ลมหายใจนั้นสักวินาที ทุกวินาทีเหมือนหัวใจของเค้ามันจะหลุดออกจากร่างได้เสมอ หยดน้ำตาและเหงื่อจากใบหน้าไม่ทำให้สองมือคู่นี้หยุด ที่จะพยายามยื้อลมหายใจของคนที่รักมากที่สุดเอาไว้ แม้จะต้องปั้มลงไปจนกว่าแขนสองข้างจะไม่มีแรงเหลือ เค้าก็จะไม่หยุด เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่เค้าจะทำได้ ใครจะคิดบ้างว่าสองมือนี้ช่วยชีวิตผู้คนมามากมายนับไม่ถ้วน แต่ไม่อาจจะรั้งชีวิตของคนรักตัวเองไว้ได้ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่า ไหลลงมาไม่หยุด สภาพเหงื่อโทรมกายและความเหนื่อยล้าของแขนเล็กๆนั้น ที่กดแรงปั้มหัวใจให้คนไข้มานับสิบนาที เป็นภาพที่ผู้คนในห้องฉุกเฉินในตอนนี้ ต่างพากันสะเทือนใจ แต่ไม่ว่าจะเข้าไปห้ามเท่าไรหรือขอทำแทน คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าหมอก็ไม่ยอมให้ใครยุ่ง พยายามที่จะช่วยร่างนั้นอย่างสุดความสามารถ จนคุณหมออีกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยทนกับสภาพของเพื่อนไม่ไหวอีกแล้ว เข้าไปดึงแขนเล็กๆนั้นให้หันมาหาเค้าที่อยู่ด้านหลัง ร่างเล็กหันมาตามแรงของอีกคน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตา สองมือที่เต็มไปด้วยเลือดของร่างบนเตียง มันเป็นภาพที่เจ็บปวดที่สุด ของคนที่เป็นเพื่อนของคนตัวเล็กมาตลอดหลายปี

 

พอเถอะเค้าจากไปแล้ว ปล่อยเค้าไปเถอะ คุณหมอร่างสูง บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง มองตาของเพื่อนที่มีแต่ความเจ็บปวดในดวงตา

 

คำพูดที่เปรียบเสมือนฆ่าเค้าให้ตายจากปากของเพื่อน ทำให้สองแขนน้อยๆนั้นทิ้งลงข้างตัวอย่างหมดแรง

 

คุณหมอร่างสูงมองเพื่อนที่นิ่งและเหม่อลอยไปแล้ว อย่างสงสาร ก่อนจะเอ่ยคำพูดสุดท้ายของคนที่เป็นหมอต้องทำให้สิ้นสุด

 

เวลา  21.40  คนไข้เสียชีวิต การเอ่ยเวลาตายของคนไข้เพื่อลงในเอกสารเสียชีวิต

 

คำพูดที่คุณหมออีกคนไม่อยากได้ยินแม้แต่น้อย ก่อนจะพาร่างกายที่แทบหมดแรงเดินออกจากห้องนั้น อย่างคนที่ไร้ซึ่งแล้วหัวใจ ปิดกั้นความรับรู้จากทุกสิ่งทุกอย่าง พาตัวเองออกมาจากที่นั่นที่ที่มีร่างของคนรักอยู่และ เสียงสัญญาณสุดท้ายถูกหยุดลงไปแล้ว

 

แบมแบมพาร่างอันไร้เรี่ยวแรงออกมาจาก ห้องฉุกเฉินที่มีร่างของคนรักอยู่ในนั้น ตำรวจหนุ่ม มาร์ค ต้วน

 

วันนี้ก่อนออกมาทำงาน มาร์คทำเซอร์ไพรส์คนรัก ด้วยดอกไม้ช่อโต พร้อมกับกล่องแหวนที่ตั้งใจให้ เพื่อวันสำคัญในวันนี้ วันเกิด ของคนรักที่รักกันอย่างมากมาย คนรักที่ไม่อาจอยู่ได้หากไม่มีกันและกัน นายตำรวจหนุ่มปลุกร่างที่นอนหลับไหล ด้วยจุมพิตอุ่นๆที่หน้าผากบางอย่างรักใคร่ จนร่างของคนที่กำลังถูกก่อกวนต้องลืมตาขึ้นมามองคนที่มาปลุกเค้า ก่อนจะส่งยิ้มให้เมื่อเห็นหน้าคนรัก

 

พี่มาร์ค คนพึ่งตื่นเรียกชื่อคนรัก

 

ตื่นได้แล้วครับคุณหมอ วันนี้วันเกิดของคุณหมอไม่ใช่เหรอครับ มาร์คเอ่ยอย่างนุ่มนวลกับคนตัวเล็ก ที่ยังคงนอนมองหน้าเค้าอยู่

 

แบมแบม ลืมไปแล้วว่าวันเกิดตัวเอง ขอโทษนะครับที่ต้องคอยให้พี่มาร์คเตือนตลอดเลย คุณหมอที่รู้ว่าตัวเอง ลืมเรื่องวันเกิดเสียสนิท ทำหน้ารู้สึกผิดให้แฟนหนุ่มที่ต้องคอยดูแลเค้าทุกอย่าง แม้ตัวเองจะมีงานยุ่งเหมือนกัน

 

ไม่เป็นไรครับ พี่รู้ว่าแบมแบม คนไข้เยอะจนไม่ค่อยมีเวลา พี่เข้าใจครับ มาร์คที่เข้าใจการทำงานของคนรักดี ลูบหัวคนรักด้วยความรัก จนคุณหมอแบมแบมต้องขยับตัวไปกอดแฟนหนุ่มที่แสนดีของตัวเองเอาไว้ จะมีใครโชคดีแบบเค้าอีกมั้ยที่มีคนรักที่ดีที่สุดแบบนี้

 

 

พี่มีของจะให้ด้วยครับ มาร์คบอกกับคนรัก ก่อนจะขยับไปหยิบของที่โต๊ะตรงหัวเตียงมาส่งให้คนรักในอ้อมกอด กุหลาบช่อโตถูกส่งให้คนรัก

 

สวยจังเลย ขอบคุณครับพี่มาร์ค คุณหมอแบมแบม รับช่อกุหลาบมาด้วยความดีใจ เอากุหลาบมาดมด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่กล่องของขวัญกล่องเล็กจะถูกยื่นมาให้

 

แบมแบมรับกล่องมาเปิดอย่างอยากรู้ ก่อนจะเห็นแหวนสองวงอยู่ในนั้น แหวนทองคำขาวเกลี้ยงๆแต่มันดูดีมากสำหรับแบมแบม

 

พี่มาร์ค คุณหมอที่น้ำตาคลอเมื่อเห็นของขวัญที่คนรักให้มองหน้าคนรัก ซึ่งมาร์คก็กำลังยิ้มและมองดูคนรักอยู่แล้วเช่นกัน

 

มาร์คหยิบแหวนในกล่องนั้นมาออกมา ก่อนจะจับมือข้างซ้ายของคนรักมาสวมแหวนนั้นที่นิ้วนางอย่างตั้งใจ ก่อนจะหยิบแหวนอีกวงที่ใหญ่กว่า ส่งให้คนรักสวมให้เค้าบ้าง แบมแบมรับแหวนวงนั้นมาก่อนจะสวมให้นิ้วนางข้างซ้ายของมาร์คที่ยื่นมารออยู่แล้ว ก่อนทั้งคู่จะกอดกันอย่างมีความสุข ในวันนี้ทั้งคู่สวมแหวนให้กันและกัน

 

คุณหมอแบมแบม มาทำงานตามปรกติ ส่วนมาร์คก็มีคดีด่วนต้องไปทำ จึงมาส่งคุณหมอที่โรงพยาบาลก่อน

 

พี่รักแบมแบมนะครับ มาร์คเอ่ยบอกคนรักที่กำลังจะเปิดประตูลงจากรถ คุณหมอแบมแบมยิ้มให้คนรัก ก่อนจะหันหลับมาสวมกอดคนรักอีกครั้ง

 

แบมแบมก็รักพี่มาร์คมากเหมือนกันครับ คุณหมอบอกกับคนรัก ก่อนจะแยกตัวลงมาจากรถ ยืนโบกมือส่งยิ้มให้คนรักที่กำลังจะขับรถออกไป คุณหมอยืนมองจนรถของคนรักไปแล้วจึงเข้าไปทำงานของตัวเอง

 

วันนี้ก็ยังเป็นอีกวันที่การทำงานผ่านไปอย่างปรกติ คุณหมอทำงานอย่างมีความสุขมาทั้งวันเพราะ พยาบาลรวมถึง คุณหมอยูคยอมเพื่อนของเค้า ทำเซอร์ไพรส์ด้วยเค้กก้อนน่ารัก ตั้งแต่มาถึงที่ทำงาน ไหนจะคำอวยพรมากมายจากบรรดาคนไข้ของเค้า ที่อวยพรวันเกิดให้เค้ามาทั้งวัน หลังจากที่ว่างแล้ว คุณหมอจึงกลับเข้ามาในห้องทำงานของตัวเอง หยิบโทรศัพท์ออกมาเช็คดูว่า คนรักของเค้าโทรมาบ้างรึเปล่า แต่ก็ไม่มีจึงกำลังจะกดต่อสายเพื่อโทรไปหาเอง แต่ก่อนที่จะได้โทรก็มีสายฉุกเฉินภายใน เรียกคุณหมอให้ลงไปรับเคสฉุกเฉิน คนไข้ถูกยิง อาการสาหัส กำลังจะส่งตัวมาที่โรงพยาบาล แบมแบมที่เป็นแพทย์เวร จึงต้องตัดใจวางโทรศัพท์ของตัวเอง เพื่อลงไปดูคนไข้ที่กำลังที่จะมาถึง

 

เมื่อลงมาถึงห้องฉุกเฉิน คนไข้กำลังถูกนำตัวขึ้นเตียง พยาบาลช่วยกันติดเครื่องเช็คต่างๆให้ร่างนั้นอย่างเร่งรีบ ส่วนคุณหมอแบมแบมถามอาการเคสคราวๆจากบุรุษพยาบาลที่พาตัวคนไข้มา

 

คนไข้ เพศชาย ถูกยิงสามนัดที่ลำตัว มีอาการเสียเลือดมากครับ รายงานเคสคราวๆถูกอธิบายให้คุณหมอฟัง แบมแบมรับถุงมือจากพยาบาลคนหนึ่งเพื่อไปตรวจคนไข้ ขณะที่กำลังจะเข้าไปดูอาการ สายตาของคุณหมอก็เห็นหน้าคนไข้ หลังจากพยาบาลที่อยู่ตรงข้างเตียงถอยออกมา ขาที่จะก้าวไปหยุดเดินอย่างอัตโนมัติ คนไข้ที่กำลังถูกช่วยชีวิตคือ มาร์ค ต้วน แบมแบมช็อคนิ่งอยู่ตรงนั้น ก่อนที่คุณหมอยูคยอมที่ถูกเรียกเหมือนกันจะเข้ามาเสริมอีกคน คุณหมอเรียกเพื่อนที่ยืนนิ่งด้วยยังไม่เห็นหน้าคนไข้บนเตียง

 

หมอแบมแบม เป็นอะไรครับ คุณหมอยูคยอมเรียกชื่อเพื่อน

 

ก่อนร่างของหมอแบมแบมจะรู้สึกตัว เดินเข้าไปดูอาการคนไข้ที่กำลังให้เครื่องช่วยหายใจ ภาพของคนรักที่เลือดท่วมตัว หมอแบมแบมยื่นมืออันสั่นเทาของตัวเองไปจับบริเวณที่มีเลือดออก เค้าเห็นเลือดมากมายกำลังไหลออกมา น้ำตาของคนที่เป็นหมอกำลังหยดจากดวงตาคู่นั้น หมอยูคยอมและพวกพยาบาลมองการกระทำของหมอแบมแบม

 

คุณหมอค่ะ คนไข้ความดันเริ่มตกแล้วค่ะ ทำยังไงดีค่ะ พยาบาลที่อยู่ข้างๆเครื่องเอ่ยเรียกคุณหมอ

 

แต่ตอนนี้คุณหมอแบมแบม เหมือนไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว เค้ากำลังเจ็บอย่างมาก

 

หมอยูคยอม ที่พอจะทราบสาเหตุของอาการเพื่อนตัวเองแล้วว่าเป็นอะไร เมื่อเห็นหน้าคนไข้ จึงเดินเข้ามาดึงคุณหมอแบมแบมออกจากตรงนั้น ส่วนเค้าจะเป็นคนจัดการช่วยคนไข้รายนี้เอง

 

คุณหมอแบมแบม ที่ถูกดึงออกมา ยืนมองหมอยูคยอมช่วยชีวิตคนรักของตัวเอง ด้วยหัวใจที่บีบคั้น มือของเค้ามันสั่นเกินไป เค้าไม่สามารถเข้าไปช่วยคนรักด้วยมือคู่นี้ได้ ทุกวินาทีผ่านไปอย่างทรมานสำหรับคุณหมอแบมแบมแม้มันจะเป็นเพียงไม่กี่นาทีสำหรับคนอื่น ภาพหมอยูคยอมกับพยาบาลที่กำลังวิ่งวุ่นช่วยคนไข้อยู่ในสายตาของคุณหมอแบมแบมตลอด จนวินาทีที่เครื่องแสดงสัญญาณชีพกลายเป็นเส้นตรง มือข้างที่สวมแหวนข้างซ้ายของคนรักร่วงลงมาอยู่ข้างเตียงมือที่เต็มไปด้วยเลือด เสียงดังของเครื่องกระชากหัวใจของคุณหมอแบมแบมให้แตกสลาย

 

เตรียมเครื่องปั้มหัวใจเร็วๆ เสียงคุณหมอยูคยอมที่สั่งพยาบาลเป็นเครื่องยืนยันว่าชีวิตของคนรักของคุณหมอแบมแบมกำลังหมดลงแล้ว

 

คุณหมอแบมแบมเหมือนกำลังหายใจไม่ออก กับการเห็นคุณหมอยูคยอมใช้เครื่องปั้มหัวใจปั้มลงไปบนร่างของคนรักร่างนั้นกระตุกอย่างแรงแต่ไม่มีสัญญาณชีพกลับมา มันยังคงเป็นเส้นยาวดังเดิม คุณหมอยูคยอมพยายามปั้มอีกครั้งซึ่งมันก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ก่อนคุณหมอยูคยอมจะเปลี่ยนมาใช้มือของตัวเองปั้มหัวใจแทน แรงกดจากแขนของคุณหมอยูคยอมที่พยายามช่วยชีวิตคนไข้อย่างสุดความสามารถแต่ก็ไม่สามารถพาคนไข้คนนี้กลับมาได้ คุณหมอยูคยอมหยุดมือของตัวเอง ลงมายืนอยู่ข้างเตียงอย่างทำใจ เค้าไม่สามารถยื้อชีวิตคนรักของเพื่อนได้จริงๆ กำลังจะหันไปดูอาการของเพื่อนที่ยืนสั่นอยู่เมื่อกี้อย่างเป็นห่วง แต่กลับเป็นเพื่อนของเค้าที่รีบเข้ามาปั้มหัวใจร่างของคนรักต่ออย่างพยายาม แขนน้อยๆนั้นปั้มหัวใจร่างคนไข้ไปเรื่อยๆพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลออกมา หมอยูคยอมไม่ห้ามการกระทำของเพื่อน ได้แต่ปล่อยให้เค้าพยายามต่อไปเผื่อจะมีปาฎิหาริย์ขึ้นมา แต่เมื่อผ่านไปนับสิบนาที ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น แขนของร่างบางกำลังสั่นเพราะความเหนื่อยล้า และ ความหวังไม่มีอีกแล้ว คุณหมอยูคยอมจึงต้องเค้าไปหยุดเพื่อนของเค้า แม้จะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม แต่มันเป็นความจริงที่ไม่สามารถเปลี่ยนได้อีก คนรักของเพื่อนได้จากไปแล้ว คุณหมอต้องทำหน้าที่สุดท้ายของหมอให้เสร็จ

 

เวลา 21.40 น คนไข้เสียชีวิต

 

คำพูดที่คุณหมอยูคยอมพยายามกลืนความเสียใจเอ่ยออกไป ก่อนจะได้เห็นร่างเล็กๆของเพื่อนเดินออกจากห้องฉุกเฉินไป

 

คุณหมอแบมแบม เดินออกมาจากห้องอย่างคนเหม่อลอย ถุงมือและเสื้อกราวสีขาวที่เปื้อนเลือดของคนรักถูกถอดทิ้งเหวี่ยงอย่างไม่สนใจ เค้าเดินออกมาจากความเสียใจพวกนั้น ออกมาเจอกับเพื่อนร่วมงานของมาร์ค อย่างแจบอม ที่รีบเข้ามาหาเค้าถามถึงอาการของมาร์ค ที่ถูกส่งตัวมาหลังจากเข้าจับกุมคนร้ายที่จับเด็กเป็นตัวประกัน แล้วโดนคนร้ายยิงใส่ เนื่องจากมาร์คเอาตัวบังเด็กเอาไว้ แต่แบมแบมในเวลานี้ไม่ได้ยินอะไรที่แจบอมพูดกับเค้าสักนิด หยดน้ำตาและดวงตาที่เหม่อลอย ทำให้แจบอมเป็นห่วงแฟนของเพื่อนพยายามเรียกเอาไว้ แต่แบมแบมก็เดินหนีออกมา

 

เสียงปลุกพร้อมรอยยิ้มในทุกๆเช้าที่มาปลุกเค้าจากที่นอนของทั้งคู่ รอยยิ้มแสนอบอุ่นที่มีให้เสมอเวลาแบมแบมรู้สึกเหนื่อยล้า และความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่นอนด้วยกันทุกๆคืน แบมแบมนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาในชีวิตตัวเองกับมาร์ค มันเป็นความสุขที่ไม่อาจหาได้จากที่ไหนอีกแล้ว สองขาของแบมแบมยังคงเดินต่อไปจนมาถึงด้านหน้าโรงพยาบาล

 

เสียงบีบแตรรถดังมาแต่ไกล ก่อนเสียงดังสนั่นของรถที่ชนร่างที่ก้าวลงมากลางถนนแบบกระชั้นชิด ร่างนั้นกระแทกอย่างแรงกับหน้ารถก่อนจะกระเด็นไปบนถนน ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างกรีดร้องกับภาพที่เห็น

 

เสียงดังมากมายดังขึ้นรอบๆตัวของร่างที่ถูกชน สติที่เริ่มเลือนลาง ดวงตาที่เห็นแต่สีแดงจากเลือดที่ไหลเต็มหน้า แบมแบมมองภาพพวกนั้นอย่างไม่เจ็บปวดสักนิดที่โดนรถชน มีคนรีบเข้ามาประคองร่างของแบมแบมขึ้นมาเพื่อดูอาการ ร่างนี้กำลังหายใจรวยริน แม้จะอยู่บริเวณหน้าโรงพยาบาลแต่คนที่อยู่แถวๆนั้น ต่างคิดว่ามันช้าเกินไป ทำไมถึงไม่มีใครออกมาช่วยคนๆนี้สักที

 

อดทนไว้นะครับ หมอกำลังมาแล้ว ทนอีกนิดนะครับ คนที่เข้ามาประคองแบมแบมพยายามบอกให้เค้าอดทน แต่ร่างของคนเจ็บกลับไม่แสดงอาการเจ็บปวด มีแต่รอยยิ้มที่ยิ้มออกมาเท่านั้น

 

แบมแบมกำลังจะได้ไปหาพี่มาร์คแล้วนะครับ รอแบมแบมอีกนิดนะครับพี่มาร์ค แบมแบมจะไปหาพี่แล้ว นั้นคือสิ่งที่ร่างบางคิดและยิ้มออกมา เค้ากำลังมีความสุข ที่จะได้ไปหาคนที่เค้ารัก มือข้างที่สวมแหวนนั้นกำลังเอื้อมไปในอากาศด้วยแรงสุดท้ายเหมือนกำลังรอให้ใครมาจับมัน ก่อนที่ร่างนี้จะยิ้มอีกครั้งอย่างมีความสุข พร้อมทั้งมือที่เอื้อมออกไปจะร่วงลงข้างตัว และดวงตาที่ปิดลงไปตลอดกาล……….

 

 

 

 

 

 

늦은 아침 창문 사이로 깨우는
นือจึน อาชิม ชังมุน ซาอีโร นัล แกอูนึน
แสงตะวันยามสายส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ช่วยปลุกฉันขึ้นมา
햇살처럼 네가 살며시 다가와
แฮทซัลชอรอม เนกา ซัลมยอซี ทากาวา
แล้วเธอค่อยๆเข้ามาหาฉันอย่างช้าๆ
눈을 뜨면 꿈인걸까 허락 행복인걸까
นูนึล ตือมยอน กูมินกอลกา ฮอรัก ดเวน แฮงโบกินกอลกา
ยามเมื่อลืมตาขึ้นมา นี่มันฝันใช่ไหม ถ้ามันทำให้มีความสุขแม้จะเพียงนิดฉันก็ยอม
혼자 말로 자꾸만 물어
ฮนจา มัลโร ชากูมัน มูรอ
แล้วก็ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง

사랑해 내일이 것처럼
ซารังแฮ แนกีรี อัน อล กอทชอรอม
ฉันรักเธอ ดั่งกับว่าจะไม่มีวันพรุ่งนี้


사랑해 다시는 것처럼
ซารังแฮ ทาซีนึน มท พล กอทชอรอม
ฉันรักเธอเหลือเกิน ดั่งจะไม่ได้พบเจอเธออีกครั้ง
나의 하루하루가 상처대신 사랑으로
นาเอ ฮารูฮารูกา ซังชอแดซิน ซารังงือโร
ในแต่ละวันผิวของฉันมันเต็มไปด้วยความรัก
새살이 돋아나
แซซารี โทดานา
แทนที่จะเป็นรอยแผล

내입술에 짙게 베인 커피 향처럼
แนอิบซูเร ชิดเก เพอิน กอพี ฮยังชอรอม
เช่นเดียวกับกลิ่นหอมของกาแฟที่ติดอยู่ที่ปาก
어느 샌가 너는 일상이 됐어
ออนือ แซกา นอนึน แน อิลซังงี ดเวทซอ
เธอกลายมาเป็นส่วนหนึ่งในแต่ละวันของฉัน
감히 버틸수 있을까
คัมฮี พอทิลซู อิทซึลกา
ฉันจะสามารถที่จะกล้าทนอยู่กับ
없는 하루라도
นอ ออบนึน ทัน ฮารูราโด
วันที่ไม่มีเธอได้อย่างไร?
그런 상상조차 못해
คือริน ซังซังโจชา นัน มทแท
แม้แต่จะนึกยังไม่กล้าที่จะทำเลย

사랑해 내일이 것처럼
ซารังแฮ แน อีรี อัน อล กอทชอรอม
ฉันรักเธอ ดั่งกับว่าจะไม่มีวันพรุ่งนี้
사랑해 다시는 것처럼
ซารังแฮ ทาซีนึน มท พด กอทชอรอม
ฉันรักเธอเหลือเกิน ดั่งจะไม่ได้พบเจอเธออีกครั้ง
나의 하루하루가 상처대신 사랑으로
นาเอ ฮารูฮารูกา ซังชอแดซิน ซารังงือโร
ในแต่ละวันผิวของฉันมันเต็มไปด้วยความรัก
새살이 돋아나
แซซังงี โทดานา
แทนที่จะเป็นรอยแผล

고마워서 내안에서 자꾸만 눈물이나
โคมาวอซอ แนอาเนซอ ชากุมัน นุนมูรีนา
ได้แต่น้ำตาตกอยู่ภายในเพราะรู้สึกขอบคุณมากจริงๆ

오늘이 지나면 눈감을 것처럼
โอนือรี ชีนามยอน นุนกามึล กอทชอรอม
ฉันจะต้องหลับตาลงจนกระทั่งวันนี้ผ่านพ้นไป
이상 내일은 없을 것처럼
ทอ อีซัง แนอีรึน ออบซึล กอทชอรอม
แต่เหมือนมันจะไม่มีวันพรุ่งนี้เกิดขึ้นเลย

나의 일분일초도 눈물대신 추억으로
นาเอ อิลบูนิลโชโด นุนมุลเดซิน ชูออกือโร
ในเติมเต็มแต่ละนาที แต่ละวินาทีด้วยความทรงจำ….
채워갈게
แชวอกัลเก
มาแทนที่น้ำตาที่มีอยู่

사랑해 내일이 것처럼
ซารังแฮ แนอีรี อัน อล กอทชอรอม
ฉันรักเธอ ดั่งกับว่าจะไม่มีวันพรุ่งนี้
사랑해 다시는 것처럼
ซารังแฮ ทาซีนึน มท พล กอทชอรอม
ฉันรักเธอเหลือเกิน ดั่งจะไม่ได้พบเจอเธออีกครั้ง
나의 하루하루가 상처대신 사랑으로
นาเอ ฮารูฮารูกา ซังชอแดซิน ซารังงือโร
ในแต่ละวันผิวของฉันมันเต็มไปด้วยความรัก….
새살이 돋아나
แซซารี โทดานา
แทนที่จะเป็นรอยแผล


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

4,759 ความคิดเห็น

  1. #4734 plengkanlayawat (@plengkanlayawat) (จากตอนที่ 171)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 15:21
    ไม่อัพใหม่แล้วหรอคะป้า
    #4734
    0
  2. #4457 ิิblackcat (จากตอนที่ 171)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 18:05
    เย้ ไรต์กลับมาแร้ว กลับมาก้อทำคนอ่านดราม่าเบย........



    #4457
    0
  3. #4456 Luckey (@walrus) (จากตอนที่ 171)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 03:39
    ป้าาาามาแล้ววววว คิดถึงงงงงงงง
    ป้าขาอยากรู้ว่าเนื้อเพลงที่ลงท้ายสุดเพลงอะไรค่ะ
    #4456
    0
  4. #4454 รัก (จากตอนที่ 171)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 00:55
    รอน่ามาต่อไวๆน่า
    #4454
    0
  5. #4446 Tempobear (@tempobear) (จากตอนที่ 171)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 18:22
    ดราม่าาาาาาาา
    #4446
    0
  6. #4443 melapholasirinn4528 (@sirinnphonee4455) (จากตอนที่ 171)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 20:48
    คิดถึงมากๆเลยค่ะป้ากลับมาแล้ว
    #4443
    0
  7. #4442 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 171)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 10:14
    คิดถึงจัง กลับมาแล้ว ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ เอ่อใช่เหรออออออออออออ
    #4442
    0
  8. #4441 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 171)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 08:10
    TT คนรักตายไปต่อหน้า ซ้ำยังช่วยอะไรไม่ได้แบบนี้ เศร้า แล้วคือแบมก็ตามมาร์คไปอีก ไปอยู่ด้วยกันนะ แอร๊ยยยย คิดถึงงงงง ป้ากลับมาแล้วววว
    #4441
    0
  9. #4439 Piam'Mara (@night-tee) (จากตอนที่ 171)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 00:46
    แง้ๆๆๆๆๆ สงสารน้องแบมอ่ะ 
    #4439
    0