' รฤกรัก ' (Yaoi) สนพ. everY ในเครือแจ่มใส

ตอนที่ 3 : บทที่ ๒ : 'เอาตังค์มาสิ' [200%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46,266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 301 ครั้ง
    21 เม.ย. 64

* เจคไม่ได้เป็นคนเหนือค่า -/\- และยินดีอย่างยิ่งหากจะมีใครแนะนำเรื่องภาษาเหนือที่ใช้ในเรื่อง บอกได้เลย แต่เวลาบอก โปรดบอกให้ตรงจุด บอกเป็นคำไปเลย ไม่ว่าจะคำเมืองหรือคำผิด อย่าบอกกว้างๆ ไม่งั้นเจคไปไล่หาแล้วเจคไม่เจอตรงที่ผิดจริงๆ ค่ะ T^T อย่างที่มีคนบอกว่าคำโปรยบทที่หนึ่งผิดนะคะ เจคไปไล่แล้วแบบมันตรงไหนอ่ะแงตรงหน๊ายยยยยยยยยยยย TTT_TTT

** ในเรื่องหาญแลงพูดภาษาเหนือสลับภาษากลางค่ะ สรรพนามเลยหมุนเปลี่ยนมาก เจคไม่อยากใช้คำเมืองแท้ๆ ทั้งหมดเพราะคนที่ไม่ใช่คนเหนือเขาจะอ่านไม่เข้าใจ พาลจะทิ้งเรื่อง นี่หัวอกคนกรุงเทพฯ เข้าใจดี T^T ใส่แค่เป็นสีสันอรรถรสพอ แต่เดี๋ยวมีแบบคำเมืองล้วนค่ะ ถ้าพาร์ทไหนเหนือล้วนจะทำซับไตเติ้ลนะคะ =)) ขอความกรุณาคนเหนือด้วยเจ้า ติชมบอกที่ถูกผิดได้เสมอเน้อ




บทที่ ๒

‘เอาตังค์มาสิ'

 

 

            หา! ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!"

            เดย์กับบัวร้องออกมาอย่างงงสุดขีด ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่นห้อง ทำให้หาญที่อุตส่าห์อดกลั้นอยู่นานต้องขำร่วมออกมาจนได้ แต่สุดท้ายก็รีบหยุดขำก่อนใครเพื่อน

            “เดี๋ยวนะมึง ผีจากกรุงศรีอยุธยา ชื่อชานยอล!” เดย์ปาดน้ำตา

            “โอ๊ยยย ดีนะไม่ชื่อกงยู ความอปป้านี้ ไม่ไหวอ่ะมึง ไอ้หาญญญญ" บัวหัวเราะก๊ากๆ ตบโต๊ะปังๆ เพราะลั่นมาก สองเพื่อนรักหัวร่อหงอหงายไม่เป็นท่า หาญปล่อยให้เสียงหัวเราะดังเป็นครู่แล้วจึงจุ๊ปากให้ทั้งคู่เงียบ

            “ไอ้พวกผีห่านี่ ก็พี่เขาบอกกูมาแบบนี้ กูก็บอกต่อ ไม่ได้โกหกเลยนะโว้ย"

            “รู้ กูรู้ว่ามึงอ่ะไม่โกหก แต่ผีพี่สุดหล่ออ่ะ เอ๊ย ไม่ใช่ดิ ผีพี่ชานยอลอ่ะ เขาตายนานจนลืมชื่อตัวเองเลยเมกขึ้นมาอะเปล่า" เดย์คะนองปากไปเรื่อย หาญตาโตชี้หน้าอีกฝ่ายทันที

            “ปากดีไปเหอะไอ้คุณบดินทร์ เดี๋ยวคืนนี้พี่เขาไปหลอกมึง กูจะขำให้"

            “ว้าย! อย่ามานะครับพี่ชานยอล เดย์กลัวครับ อยู่กับไอ้บัวมันไปเถอะ" เดย์รีบยกมือขึ้นท่วมหัว

            “เออ ก็นั่นแหละ เขาบอกให้เรียกเขาว่าชานยอล จะเรียกสุดหล่อก็ได้เขาไม่ถือ"

            “หูยยย...” บัวกับเดย์ครางออกมาพร้อมกัน

            “อ่ะ พวกมึงมีอะไรสงสัยอีกไหม"

            “มี" บัวพูดออกมาทันที "แล้วกูต้องทำยังไงเขาถึงจะไปเกิดได้อ่ะ มาอยู่เป็นผีตามติดกันแบบนี้ เขาคงทรมานเหมือนกันนะ"

            หาญส่ายหน้า "ถ้าเป็นเจ้ากรรมนายเวร ต่อให้พระเกจิอาจารย์ดังก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก พระท่านไม่ยุ่งเรื่องเวรกรรมมนุษย์ ที่มึงทำได้ก็คือแผ่เมตตาให้เขาซะ หมั่นอุทิศส่วนกุศลและภาวนา ความอาฆาตแค้นแก้ปัญหาได้ด้วยความเมตตา อโหสิให้แก่กัน แต่ความรักนี่ยากหน่อย เป็นกิเลสที่ยิ่งใหญ่มาก พี่ชานยอลเขาก็ปล่อยวางไม่ได้ ตายมาหลายร้อยปีแล้วเขาถึงยังได้ตามติดมึงอยู่นี่"

            "งั้นขอถามเพิ่มอีกข้อ" บัวชูมือขึ้นในอากาศ "ในเมื่อเขาเป็นผีเจ้ากรรมนายเวรกูอยู่แบบนี้อ่ะ แล้วชาตินี้กูจะมีฟงมีแฟนได้ยังไง เขาแน่ใจเหรอว่าพี่จอห์นนี่... เอ่อ ไม่ใช่เนื้อคู่กู"

         เพล้ง!

            ทั้งสามสะดุ้งเฮือกเมื่อแก้วน้ำแดงของบัวจู่ๆ ก็ร่วงลงไปแตกบนพื้น เดย์รีบเอ่ยรัวเร็ว

            “เฮ้ยสงสัยน้ำแข็งละลายแล้วแก้วเลยลื่นร่วงแตกลงไปมั้ง"

            หาญยิ้มเครียดๆ แล้วเอ่ยแผ่วเบา "มึงคิดว่างั้นเหรอ"

            “...” <<< บัว

            บัวยังคงช็อกเพราะเห็นจะๆ คาตาว่าจู่ๆ แก้วน้ำแดงก็หล่นลงไปเหมือนมีใครมาปัดให้ตกแตก และยิ่งหาญทำหน้าอย่างนั้นมันก็ยิ่งทำให้บัวคิดเป็นอื่นไม่ได้เลย ก่อนหาญจะส่ายหน้า

            “ไม่ใช่ จอห์นนี่อะไรนั่นไม่ใช่เนื้อคู่มึง... ฮะ อะไรนะครับ จะให้บอกเลยเหรอ?"

            “...ไอ้หาญ มึงคุยกับใครเนี่ย” เดย์กลัวมาก

            “มึงก็รู้อยู่ว่ากูคุยกับใคร" เสียงของหาญสงบนิ่งจนน่าขนลุก "เอาล่ะ กูจะบอกแล้วนะ" หาญประสานมือเข้าหากันขณะที่บัวรอคอยเต็มที่ "ไอ้พี่จอห์นนี่ เป็นเจ้ากรรมนายเวรมึงเหมือนกัน"

            “หา" บัวกับเดย์งงเป็นไก่ตาแตก เรื่องแบบนี้ก็มีด้วยเหรอ

            “มีสิ" หาญเอ่ยขึ้นมาราวกับอ่านใจทั้งสองได้ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งเล็กๆ "เจ้ากรรมนายเวรไม่จำเป็นต้องเป็นวิญญาณ แต่เป็นคนก็ได้ อย่างที่บางทีเขาว่ากันว่าพ่อแม่บางคนก็เป็นเจ้ากรรมนายเวรของลูก หาแต่หนี้สินเรื่องเดือดร้อนมาให้ลูกจัดการไม่ได้หยุดไม่ได้หย่อน ไอ้พี่จอห์นนี่นี่...คือ... เอ่อ ชาติที่มึงกับพี่ชานยอลรักกัน... พี่จอห์นนี่เป็นชายชู้ของมึงไอ้บัว"

            อะไรนะ!?” บัวอุทานอย่างเหลือเชื่อส่วนเดย์ช็อกไปแล้ว พี่จอห์นนี่เนี่ยนะเป็นชายชู้ของเขา คนแบบเขาเคยชั่วขนาดแต่งงานแต่งการแล้วยังไปมีชู้อีกงั้นเหรอ

            “ชาติที่แล้วไอ้พี่จอห์นนี่ยศสูงถึงออกหลวง แต่นิสัยอันธพาล รู้ว่ามึงมีสามีอยู่แล้วแต่จะเอาให้ได้ มันก็เลยไปทำของทำมนต์ดำใส่มึง มันเห็นมึงเป็นสมบัติที่อยากได้เมื่อไหร่ก็ต้องได้ มีเมียเยอะมาก ทั้งเมียเอกเมียรองเมียบ่าว ในขณะที่พี่ชานยอลเนี่ยเขามีมึงคนเดียว แต่มึงก็กลับไปหลงใหลมันจนโงหัวไม่ขึ้น แม้กระทั่งก่อนมึงจะตาย จิตสุดท้ายมึงยังติดอยู่กับไอ้พี่จอห์นนี่ เพราะไอ้พี่จอห์นนี่บังคับให้มึงไปสาบานที่วัดว่ามึงจะรักพี่จอห์นนี่ไปทุกชาติทุกชาติ...”

            บังฟังหาญเสร็จก็ได้แต่อึ้งตะลึงกิมกี่ ก่อนความรู้สึกโกรธจะแล่นริ้วขึ้นมาเป็นเส้น ผู้ชายคนนี้นี่เป็นบ้าอะไรนะ ถึงได้ตามจองเวรกันข้ามภพข้ามชาติ พี่จอห์นนี่ไม่เบื่อกับการทำร้ายความรู้สึกบัวบ้างหรือ ชาติเดียวไม่พอยังขอทำร้ายไปทุกชาติอีก นี่มันบ้าบอแท้ๆ

            แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งมีเหตุผล บัวก็ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาตัวเองเป็นบ้าเป็นหลังอะไรกับพี่จอห์นนี่นักหนา ใครจะเตือนอะไรก็ไม่ฟังท่าเดียวเอาแต่หลงใหลคลั่งไคล้หน้ามืดตามัว เขาทำอะไรก็ยอมไปหมด จนกระทั่งได้ย้ายหอย้ายห้องมาอยู่ไกลกันนี่แหละความรู้สึกมันถึงได้เจือจางลงบ้าง แต่บัวก็ยังชอบเข้าไปดูเฟสบุ๊กของอีกฝ่ายบ่อยๆ ดูไปก็เจ็บไป...

            “มันเป็นกรรมที่มึงผิดศีลข้อสาม ไปผิดลูกผิดเมียคนอื่น แถมยังผิดใหญ่หลวงด้วย ตามศาสนาพุทธว่า ซึ่งไม่ใช่ความคิดเห็นของกูนะ เดี๋ยวจะหาว่ากูเหยียดอีก แต่เขาว่าชาตินี้...มันก็เลยทำให้มึงต้องเกิดมาเป็นเกย์ ซึ่งกูก็คงจะทำกรรมอะไรไว้ไม่ต่างกันกับมึง ถึงได้ต้องมาเป็นเกย์เหมือนกันแถมผูกติดกับบ่าศรัณยูอีก"

( * ตรงนี้ไม่ใช่ทัศนคติส่วนตัวของเราเลยค่ะ ต้องขออภัยด้วยนะคะหากทำให้คุณผู้อ่านที่เป็น lgbt+ มีความระคายเคืองเมื่อได้อ่าน เนื้อหาส่วนนี้มาจากพระไตรปิฏก หนังสือธรรมะ เป็นความเชื่อและคำสอนทางศาสนาพุทธนี่แหละค่ะ ซึ่งเรายอมรับว่าตอนอ่านก็ตะหงิดใจเหมือนกัน แต่ในทุกๆ ศาสนาแม้ว่าจะสอนให้เป็นคนดี แต่เราก็มักจะรู้สึกว่ามีความเป็น patriachy อยู่ในทุกๆ ศาสนา คือเน้นไปที่ชายเป็นใหญ่ ไม่ได้มีแต่เพียงกลุ่มที่มีความหลากหลายทางเพศเท่านั้นที่ถูกกดทับ เพศหญิงก็ถูกกดทับเช่นกันค่ะ ณ ตอนนั้นที่แต่งเรื่อง รฤกรัก นี้ก็ย้อนกลับไป 4-5 ปี เราเองไม่ได้มี awareness หรือความตระหนักรู้มากเท่านี้ ขออภัยเป็นอย่างยิ่งด้วยนะคะ เราจะนำเรื่องนี้มาเรียนรู้และปรับปรุงให้ดีขึ้น และจะหลีกเลี่ยงการแต่งเนื้อหาอะไรที่ได้ทำให้กระทบจิตใจของคุณผู้อ่าน เมื่อ ณ ตอนนั้นเราไม่ได้ตระหนักรู้ และคิดน้อยไปจริงๆ ค่ะ ขออภัยไว้ ณ ทีนี้ค่ะ)

            “แล้วกูต้องทำยังไงบ้างกับไอ้พี่จอห์นนี่นี่ กูไม่อยากตกเป็นทาสอารมณ์มันอีกแล้ว" บัวขัดก่อนที่หาญจะบ่นยาวเหยียดเรื่องแฟนไปอีก หาญเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ย

            “มึงต้องไปถอนสาบานกับเขา"

            “พูดน่ะมันง่ายอยู่แล้วโว้ย" เดย์เอ่ย "แล้วบัวมันจะทำได้ยังไง? มึงก็รู้ว่าพี่จอห์นนี่ทำงานระดับใหญ่โต ไม่ได้เข้าถึงได้ง่ายๆ"

            “ก็ต้องไปหลอกเขามาถอนสาบานให้ได้ ไม่งั้นไม่จบ ต้องวนเวียนกันไปแบบนี้เรื่อยๆ แล้วไอ้บัวก็จะไม่เจอเนื้อคู่..."

            “ฮะ! เนื้อคู่!?” พอได้ยินคำว่าเนื้อคู่ดวงตาเรียวรีของบัวก็เปล่งประกายอย่างมีความหวังทันที "หมายความว่าไง! หมายความว่าชาตินี้กูมีเนื้อคู่ใช่เปล่า!?”

            บัวเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้นสุดขีด ดี๊ด๊าขึ้นมาเป็นปลากระพงได้น้ำ

            “...ไม่รู้" หาญตอบปัด นิ่งๆ ไปทันที

            “เอ้า! มึงจะไม่รู้ได้ไง ก็เมื่อกี้มึงบอกกูอยู่" บัวทุบโต๊ะ

            “ไม่รู้โว้ย พี่สุดหล่อเขาให้กูบอกได้แค่นี้ จบๆๆๆๆๆ"

            “อ้าว! ไรวะ มาทำให้อยากแล้วจากไปไม่ได้นะเว้ย กูไม่ยอม!”

            “เออนั่นแหละ เรื่องที่มึงควรจะรู้อ่ะก็มีแค่นั้น มึงไปหาทางถอนสาบานกับไอ้พี่จอห์นนี่ให้ได้ ไม่งั้นมึงอาภัพกว่านี้แน่ พี่สุดหล่อเขาจะทำให้มึงรู้ว่าซวยจริงๆ เป็นยังไง พี่ชานยอลเขาบอกว่าทุกวันนี้ที่มึงมีเงินใช้ มีงานแปลฝรั่งเศสมาให้ทำเป็นระยะๆ ไม่เคยต้องไปตกอับจริงๆ ก็เพราะเขาทั้งสิ้น ถ้ามึงยังขืนดันทุรังยุ่งกับไอ้จอห์นนี่ต่อล่ะก็...เตรียมนอนข้างถนนได้เลยไอ้สาโรช!”

            บัวทำหน้าแหยงสุดฤทธิ์ ไอ้ผีบ้านี่... มารบกวนกันแล้วยังจะขี้ขู่อีก ให้โชคให้ลาภก็แสนจะน้อยนิดยังบังอาจมาทวงบุญคุณ เป็นแค่ผีสามีเก่ามีสิทธิ์ก้าวก่ายขนาดนี้ด้วยเรอะ

            “เอ้า หมู่สูปิ๊กไปได้แล้ว" หาญโบกมือไล่ เปลี่ยนจากโหมดหมอดูกลับเป็นโหมดเพื่อนรวดเร็วจนบัวกับเดย์ตามไม่ทัน "บ่มีอะหยังจะบอกล่ะ เฮาจะทำงานบ้านต่อ ไม่งั้นเดี๋ยวซันปิ๊กมาบ้านวันพู้กได้อาละวาดอีก ไอ้ศรัณยูยิ่งผีบ้าผีบออยู่ เดินระวังๆ แก้วแตกด้วยเน้อ"

            “เฮ้ย! ได้ไงวะ มึงยังบอกไม่หมดเลยอ่ะไอ้หาญ มึงเล่าก่อนดิ เล่าก่อน!”

            หาญหนีหน้าหลบไปเปิดลิ้นชักจัดของเสียอย่างนั้น

            “บ่มีอะหยังจะเล่าแล้ว ปล่อยเฮาไปเต๊อะบัว"

            “กูไม่ปล่อยยยย!” บัวโยเยเป็นเด็กๆ จับแขนหาญเหวี่ยงเขย่าไปด้วย "กูอยากรู้เรื่องเนื้อคู่กู มึงบอกกูหน่อยสิ บอกให้เขาบอกกูหน่อย ไม่งั้นมึงดูไพ่ให้กูก็ได้ นะๆๆๆๆ"

            “บ่ได้ โอ๊ยย ตั๋วอย่าทำแบบนี้เลยบัว เฮาลำบากใจเน้อ"

            “ลำบากใจอะไร? ก็แค่ขอให้พี่สุดหล่ออะไรนี่บอกมา ไม่ได้เหรอ”

            “...เปิ้นไปแล้ว"

            “ฮะ?”

            “เออ พี่ชานยอลเปิ้นไปแล้ว บ่อยู่ตรงนี้แล้ว" หาญตอบตาใส ไม่อยากจะบอกความจริงว่าพี่ชานยอลสุดหล่อนี่กำลังจ้องหน้าเขาตาแข็งอยู่ เป็นการบังคับที่ชัดเจนมากกว่า 'มึงอย่าเสือกบอก' หาญก็ไม่อยากจะผิดศีลข้อสี่หรอก แต่ไม่งั้นไอ้บัวไม่เลิกตื๊อแน่ๆ

            “อะไรว้า... แบบนี้ก็ได้เหรอ นึกจะมาก็มา จะไปก็ไป แม่ง..." เจ้าบัวตัวจ้อยบ่นอุบ

            “แหมไอ้บัว ผีนะเว้ย ไม่ใช่เสาไฟฟ้าจะได้ตั้งอยู่ที่เดิมตลอดเวลา" เดย์เอ่ย

            "เอ้า พวกคิงอ่ะไปได้แล้ว กลับๆๆๆๆ นี่ หนังสือสวดมนต์"

            หาญหยิบออกมาจากลิ้นชักสองเล่ม

            “ฮื้อตั๋วโตยเดย์ เอาไปสวดก่อนนอนชีวิตจะได้ดีขึ้น อิติปิโสเท่าอายุบวกหนึ่ง พาหุงสามรอบก็ดี โอเคเน้อ เอ้า ขะใจ๋ปิ๊กกันไปได้ล่ะ ไปๆๆๆๆๆ"

            หาญรีบไล่เพื่อนทั้งสองคนออกจากห้องทำงาน แถมยังเร่งไล่มาจนถึงชั้นล่าง แต่ถึงกระนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้โกรธอะไรเพราะรู้ดีว่ารบกวนเวลาเพื่อนมามากแล้ว แถมมันยังทำให้ฟรีเรียกค่าครูแค่ห้าสิบบาทเอาไปหยอดตู้ทำบุญ หาญโบกมือขณะลาเพื่อนหน้าบ้าน

            “ว่างๆ ก็แวะมาเยี่ยมเฮาได้เน้อ กึ๊ดเติงหาก็มาได้ แต่ส่งไลน์มาผ่อก่อน เอาวันที่ผีห่าซันไม่อยู่ ไม่งั้นเดี๋ยวเฮาไปหาตั๋วที่หอเอง เผื่อได้ช่วยอะไรอีก"

            “ดีๆๆๆ ไว้คงได้มาเจอกันอีกบ่อยๆ อ่ะ มาเจอมึงก็บันเทิงดีเหมือนกัน ขนาดฟังออกบ้างไม่ออกบ้างนะเนี่ย ไว้วันหลังจะมาหาไอ้ซันมันด้วย"

            “จำไว้นะบัว...”

            “...”

            “ไปถอนสาบานกับพี่จอห์นนี่ให้ได้" เสียงของหาญจริงจังมาก สีหน้าจากร่าเริงเปลี่ยนมาเคร่งขรึมภายในเสี้ยววินาทีอย่างไม่น่าเชื่อ "ไปถอนให้เร็วที่สุดด้วย ไม่งั้นมึงแย่แน่ๆ"

            “...”

            “ปิ๊กบ้านกั๋นดีๆ เน้อ บ๊ายบายยยย"

            เสร็จแล้วคนพูดก็หมุนตัวหันหลังกลับบ้านรีบไปซักกางเกงในแฟนต่อขณะที่บัวกับเดย์ยังอึ้งไม่หาย การเปลี่ยนโหมดสลับไปมาของคนมีองค์อย่างหาญแลงทำให้สองเพื่อนรักขนลุกไม่น้อย

            “แล้วนี่มึงจะเอายังไงต่อเนี่ย"

            เดย์เอ่ยขึ้นมาหลังจากทั้งคู่มานั่งบนรถแล้ว บัวพูดบ้าง

            “เอายังไงวะ ต้องไปหลอกอิพี่จอห์นนี่มาถอนสาบานด้วยกันที่วัด เอาจริงๆ กูนี่มืดแปดด้านมาก ไอ้หาญมันก็ไม่ได้แนะนำวิธีมาด้วย"

            “ก็เอาไว้ก่อนแล้วกัน แต่ก่อนอื่น พี่ชานยอลเขาอยากสูบยาเส้นอ่ะ มึงจำได้ไหม"

            “แม่ง... เรียกชื่อนี้ทีไรจั๊กจี้ว่ะ ผีจากอโยธยาศรีรามเทพนครชื่อชานยอล กูเครียด"

            “เครียดหรือขำ"

            “เออ ขำ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!" บัวหัวเราะดังลั่นรถ "นี่ เดย์ มึงว่าพี่ชานยอลนี่จะหล่อแบบที่ไอ้หาญบอกจริงๆ ป่ะวะ"

            “แล้วไอ้หาญมีเหตุผลมีอะไรที่ต้องโกหกพวกเราอ่ะ ช่วยกันมาขนาดนี้"

            “เออก็จริง...” บัวพยักหน้า "แต่ไอ้เรื่องยาเส้นนี่ไว้ก่อน สัปดาห์ที่ผ่านมาเอาเงินไปทำบุญเยอะมากจนตอนนี้ไม่มีเงินจะกินแล้วเนี่ย ทั้งใส่บาตร ทั้งถวายสังฆทาน ทั้งทำบุญโลงศพ นี่! ได้ยินไหม ไม่มีปัญญาจะหายาเส้นมาให้ ไม่มีเงินนน อยากสูบก็เอาตังค์มา ตังค์อ่ะตังงงงงงงง" บัวตะโกนใส่ลมฟ้าอากาศเรียกเสียงหัวเราะลั่นจากเดย์ บอกให้ผีรู้โต้งๆ แบบนี้ก้ได้เหรอ

            Rrrrrrrr! Rrrrrrrrr!

            โทรศัพท์มือถือของเดย์ดังขึ้นทำเอาทั้งคู่สะดุ้ง เดย์กดรับสายก่อนจะเปิดลำโพง

            “ฮัลโหล เดย์ครับ"

            (เฮาเอง หาญเน้อ)

            “อ๋อ หาญเองเหรอ มึงว่าไงอ่ะ แยกกันแป๊บเดียวคิดถึงกูแล้วเหรอ"

            (บ่ แต่มีเรื่องจะต้องบอก)

            “กูขับรถอยู่ ว่ามาได้เลย"

            (บัวอยู่กับมึงบ่?)

            “อยู่ๆ มันนั่งฟังอยู่ข้างๆ เนี่ย พอดีกูเปิดลำโพงอ่ะ"

            “ว่าไงหาญ กูอยู่ตรงนี้" บัวแทรกเสียงเข้าไปทันทีเมื่อปลายสายเรียกหา หาญกระแอม

            (พี่ชานยอลเป็นทหารสมัยกรุงศรีอยุธยารับใช้ชาติและพระเจ้าแผ่นดิน พี่เขาบอกว่าออกศึกบ่อยมาก...)

            “เออ แล้วไงวะ กูไม่เข้าใจพอยท์" บัวเร่ง

            (ใจเย็นสิบ่าพายนี่! พูดยังบ่ทันจ๊บเลย อีห้าหลวง)

            “มึงด่าไรกู ฟังไม่รู้เรื่องโว้ย เข้าเรื่องต่อได้แล้ว"

            (เอ้า! เออต่อ พี่สุดหล่อเป็นทหารทำศึกรับใช้ชาติมาเยอะมาก เขาเคยฆ่าข้าศึกรวมกันทั้งหมดห้าร้อยสิบห้าคน ทั้งพม่า รามัญ มอญ...)

            “อ่าฮะ...”

            (แค่นั้นแหละ)

            ฮะ!?

            (เออ กูบอกได้แค่นี้แหละ บาย)

            “เฮ้ยเดี๋ยวดิไอ้หาญ ไอ้หาญ!”

            ตู๊ดๆๆๆๆ~

            แล้วพ่อหมอชาวเหนือก็ตัดสายไปอย่างไร้เยื่อใยปล่อยให้เดย์กับบัวงงกันไปอีก ห้วนๆ แค่นี้แล้วก็ไปเนี่ยนะ

            “อะไรของมันวะ" เดย์งงมาก

            “ไม่รู้วุ้ย" บัวก็งงเหมือนกัน

            “ไอ้หาญแม่งไม่เต็มจริงๆ อ่ะ สงสัยจะคลุกคลีอยู่กับไสยศาสตร์มากเกินไป"

            "เอาเป็นว่าสิ่งที่ได้มาวันนี้คืออดีตของกูล้วนๆ สรุปแล้วคือผีพี่สุดหล่อนี่ทำยังไงก็คงไม่ไปจากกู"

            “ตามนั้น มึงก็ทำใจรับสภาพแล้วกัน ตอนสวดมนต์ก่อนนอนก็อธิษฐานซะว่ามาหาผมได้ แต่ขอให้อย่ามาแบบแกล้ง เอาให้แบบมึงขยับได้จะได้ไม่กลัว แล้วก็ขอให้นำโชคนำลาภมาให้มึงด้วยแล้วกัน"

            “อืม เดี๋ยวจะลองดู"

            บัวพยักหน้าพลางเปิดหนังสือสวดมนต์ที่หาญให้ออกอ่าน เพียงครู่เดียวเดย์ก็มาส่งเขาที่บ้านแล้วก็แยกย้ายกัน

            คืนนั้นหลังอาบน้ำจนสะอาดหอมฟุ้งบัวก็เริ่มสวดมนต์ตาที่หาญแลงสอน และเมื่อสวดจนครบทุกอย่างก็ยกมือพนมขึ้นสูง

            “สา...ธุ... พี่ชานยอล ถ้าคืนนี้จะมาหลอกมาหลอนกัน ก็ขอให้มาแบบอย่าทำให้กลัวเลยนะครับ เพี้ยง!”

            อธิษฐานเสร็จแล้วพ่อบัวดอกน้อยก็ล้มตัวลงนอนหลับตาบนเตียง บัวหลับไปนานอย่างสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ก่อนที่ความรู้สึกอบอุ่นที่แสนสบายจะเข้าครอบคลุมร่างน้อย หากทว่าคราวนี้ไม่ใช่การกอดรัดรึงที่ทำให้หวาดผวาเหมือนทุกที เป็นเพียงความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยที่ทำให้บัวยิ่งนอนหลับลึกได้มากกว่าเดิม

            ...คืนนั้นบัวฝันถึงชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่บัวไม่อาจมองเห็นหน้าได้ชัด เขานุ่งโจงกระเบนสีคล้ายอิฐ มีผ้าผูกคาดเอวไว้ บัวมั่นใจมากว่าตนไม่เคยพบเขามาก่อน หากแต่ความรู้สึกกลับชี้ชัดว่าบัวรู้จักผู้ชายผู้นี้ดี และที่สำคัญ บัวรู้สึกได้ว่าชายคนนี้รักบัวมาก และยังเกรงใจบัวมากอีกด้วย มิหนำซ้ำ ตอนนี้อีกฝ่ายดูเหมือนกำลังตื่นเต้นเต็มที่เพราะเสียงของเขาสั่นสะท้าน

            'แม่บัว... แม่บัวเผื่อน... แม่บัวได้ยินพี่หรือไม่’

            “อะไรนะครับ? ใครนะ ฮัลโหล! ฮัลโหล!!"

            บัวตะโกนในฝันซ้ำๆ และเสียงนั่นก็ก้องสะท้อนไปมาราวกับอยู่ในห้องที่ไม่มีหน้าต่าง บัวพยายามหรี่ตามองหน้าคนพูด พยายามเงี่ยหูเพื่อฟังเสียงอื่นๆ ที่อีกฝ่ายพยายามจะบอกเล่าแต่ก็ทำไม่สำเร็จ

            “ทำไมมันเป็นแบบนี้ล่ะ! ทำไมฟังไม่รู้เรื่อง ทำไมเข้าไปไม่ได้!”

            บัวดิ้นรนอยู่บนเตียงเหงื่อแตกพลั่กขณะที่ในฝันเขากำลังวิ่งเข้าใส่ชายร่างสูงใหญ่ แต่พยายามเข้าไปใกล้มากเพียงไรอีกฝ่ายก็ยิ่งดูเหมือนจะห่างออกไปทั้งๆ ที่ทั้งคู่ต่างก็พยายามวิ่งเข้าใส่กันอยู่อย่างนั้น บัวแทบจะร้องไห้ ส่วนอีกฝ่ายนั่นบัวรับรู้ได้ว่าเจ็บปวดมากเพียงใดแม้ไม่เห็นหน้า

            ‘แม่บัวของพี่...’

 

- รฤกรัก -

           

            (อยู่ไหนล่ะ)

            “มาถึงร้านแล้วเนี่ย มึงล่ะ?”

            (เฮ้ย ทำไมถึงเร็วจัง!)

            “กะเวลาผิดนิดหน่อยอ่ะ เร็วเกือบชั่วโมงเลย ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเดินเล่นรอ ว่าแต่มึงอยู่ไหนแล้วเดย์"

            (กูรถติดอยู่ว่ะ) เดย์พูด (เดี๋ยวมึงจองโต๊ะก่อนก็ได้ นี่ไอ้หาญมันก็ไลน์มาบอกว่ารถติดอยู่เหมือนกัน)

            “อะเค ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวกูจองโต๊ะให้ก่อน สี่คนนะ" บัวเอ่ย

            (เคมึง แล้วเจอกัน)

            จากนั้นเดย์ก็วางสายไป ที่รวมเป็นสี่คนเพราะนัดทานอาหารในวันนี้ซันจะมาแจมด้วย จริงๆ บัวนัดหาญออกมาเพื่อเลี้ยงข้าวตอบแทนที่ให้ความช่วยเหลือในวันนั้นเนื่องจากรู้สึกเกรงใจที่รบกวนหาญมากเหลือเกินแต่ไม่ได้ให้เงินอะไรเป็นเรื่องเป็นราว แม้หาญจะนิสัยดีและบอกว่าไม่เป็นไร แต่บัวก็คิดว่าไหนๆ ตอนนี้บัวก็พอมีเงินแล้ว บัวก็ควรที่จะเลี้ยงข้าวหาญอยู่ดี ส่วนเดย์ที่มาเพราะอยากเจอเพื่อน ส่วนซัน... บอกว่าคิดถึงพี่รหัสอย่างบัวมาก แต่ทุกคนก็รู้อยู่แก่ใจว่าซันมาคุมแฟนให้อยู่ในสายตาต่างหาก

            บัวนั่งรถเมล์เผื่อเวลามาเกินไปหน่อยเลยมาถึงร้านเป็นคนแรก ร้านนี้ก็เป็นร้านที่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเขากับเดย์ชอบมากินบ่อยๆ เพราะนอกจากรสชาติอร่อยแล้วยังติดแอร์ ราคาก็สมเหตุสมผล

            นับจากวันนั้นที่ไปหาหาญเวลาก็ล่วงเลยผ่านมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว บัวไม่ได้ฝันประหลาดอะไรอีก แถมตอนนอนก็ดีขึ้นไม่รู้สึกว่าถูกรบกวนแล้ว หรือบางทีมันอาจเป็นเพราะบัวไม่ได้คิดกลัวจับใจเหมือนเมื่อก่อนแล้วด้วย และยังขยันสวดมนต์แผ่ส่วนกุศลก่อนนอนทุกคืนไม่มีขาด งานการอะไรก็มีเข้ามาดี ล่าสุดเพิ่งมีน้องวัยมัธยมศึกษาโทรมาขอให้บัวสอนพิเศษภาษาฝรั่งเศสเพิ่มเติมให้เพราะน้องเรียนศิลป์-ฝรั่งเศสแล้วอยากเพิ่มเกรดเฉลี่ย จะขอเรียนกันเป็นกลุ่มใหญ่เลย ซึ่งบัวก็ตอบตกลงไปเพราะฝรั่งเศสพื้นฐานสำหรับบัวมันไม่ยากอยู่แล้ว ส่วนเรื่องถอนสาบานอะไรบัวยังไม่ได้จัดการสักอย่าง... แน่นอนล่ะว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะทำ โดยเฉพาะกับพี่จอห์นนี่

            วันก่อน บัวลองส่งสติกเกอร์ไลน์ไปหาพี่จอห์นนี่ดูเพื่อเกริ่น ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบระรัวมาว่าคิดถึงมากอย่างนั้นอย่างนี้และอยากจะมาหา คิดถึงกลิ่นหอมของบัว คิดถึงสารพัดสารเพ ขอให้บัวบอกที่อยู่ใหม่ แน่นอนล่ะว่าบัวปฏิเสธ เพราะรู้ว่าถ้าบอกไปก็คงไม่พ้นต้องลงเอยอีหรอบเดิม บัวอยากตัดใจจากอีกฝ่ายได้ขาด อยากเลิกเป็นนางบำเรอให้กับพี่จอห์นนี่เต็มที และที่สำคัญที่สุด บัวอยากเจอเนื้อคู่ในชาตินี้และไม่อยากจะติดอยู่ในวังวนบาปกรรมคำสาปกับพี่จอห์นนี่ เห็นทีต้องไปวางแผนหลอกล่อให้ดีกว่านี้เรื่องราวจะได้จบสิ้นกันไปในชาตินี้ ไม่ต้องมาพบมาเจอกันอีกแล้ว

            “วันนี้รวยจ้า... วันนี้รวยจ้าาา"

            เสียงพ่อค้าแม่ค้าแผงล็อตเตอรี่ดังเซ็งแซ่ ปกติบัวมักจะรีบเลยไม่เคยสนใจเข้าไปดู แต่เพราะตอนนี้เวลามันเหลือเยอะบัวเลยอดที่จะหยุดลงตรงแผงหนึ่งไม่ได้ บัวกวาดตาดูกระดาษสลากกินแบ่งรัฐบาลบนแผงที่ละลานตา

            “สวัสดีจ้า วันนี้รวยจ้า สนใจเลขไหนเอ่ย" แม่ค้าเอ่ย

            ไม่รู้สิ่งใดดลใจบัวให้ยืนนิ่งอยู่หน้าแผงอยู่แบบนั้นทั้งที่เป็นคนไม่สนใจเรื่องเสี่ยงโชคใดๆ ทั้งสิ้น เกมฝาชาเขียวลุ้นเงินล้านอะไรไม่เคยได้ตังค์บัว

            “ว่าไงจ๊ะหนุ่ม"

 

            “พี่สุดหล่อเป็นทหารทำศึกรับใช้ชาติมาเยอะมาก เขาเคยฆ่าข้าศึกรวมกันทั้งหมดห้าร้อยสิบห้าคน ทั้งพม่า รามัญ มอญ...”

           

            “...มี...มีเลขท้ายสามตัว 515 ไหมครับ"

            “มีจ้า นี่เลย"

            แม่ค้ารีบชี้ให้ดูบนแผงของตนอย่างกระตือรือร้น

            “ชุดสุดท้ายแล้วนะจ๊ะ รีบเอาเร็ว"

            บัวรู้สึกสับสน ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะซื้อดีหรือไม่ซื้อดี แต่แน่นอนล่ะว่าบัวจะไม่ซื้อทั้งปึ้งเพราะมันหลายร้อยบาทมากแบบเหยียบพัน ถ้าไม่ถูกก็จะกลายเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่าทำประโยชน์ไม่ได้สักอย่างแม้แต่เช็ดก้น... อีกเรื่อง หาญมันก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าที่บอกมาคือเลขหวย มันอาจจะแค่เป็นสิ่งที่พี่ชานยอลสุดหล่ออยากให้บัวรับรู้ก็ได้

            ...เอาวะ ลองเสี่ยงดูนิดเดียวไม่เป็นไรหรอก

            นิดเดียว!

            “เอาใบนึงครับ" บัวตัดสินใจซื้อ

            “เหลือแต่หวยชุดแล้วจ้า หวยเดี่ยวหวยคู่หมดแล้ว"

            “ฮะ? อะไรนะครับ?” บัวงง ของแบบนี้ก็มีด้วยเหรอ ไม่รู้แหละบัวไม่เคยเล่นหวยมาก่อนไม่ว่าจะบนดินใต้ดิน จึงไม่เข้าใจศัพท์อะไรที่แม่ค้าพูดเลย

            “เนี่ย ถูกๆ เลขสวยเรียงกันมากด้วยนะ เหลือชุดเดียวจริงๆ บลาๆๆๆ"

            แม่ค้าพล่ามอะไรอีกมากมายที่คนอย่างบัวไม่เข้าใจ รู้ตัวอีกทีบัวก็ควักตังค์จ่ายไปแบบมึนๆ แล้วได้หวยมาหนึ่งปึ้ง พอรับรู้ถึงราคาเกือบสองพันบาทที่ตัวเองจ่ายไปก็หน้าซีดหน้าเซียว เมื่อกี้เหมือนถูกมนต์สะกดทำให้ต้องควักตังค์ออกมา แต่พอตอนนี้ได้สติจะไปขอเงินคืนก็ไม่ได้แล้ว

            บัวกัดฟันเก็บปึ้งล็อตเตอรี่ใส่กระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านหลัง จากนั้นก็เดินต่อไปที่ร้านอาหาร บัวจองโต๊ะ นั่งรออยู่เพียงครู่เดียวเดย์ก็มาถึงก่อน และนับจากนั้นเพียงแค่ราวๆ ห้านาที หาญกับซันก็เดินเข้ามาในร้าน

            “โอ้โหไอ้น้อง" บัวตาโต มองซันที่แต่งตัวดีหัวจรดเท้าแถมยังใส่เข็มขัดหลุยส์วิตตอง รองเท้าหนังของทิมเบอร์แลนด์ ออร่าจับอย่างกับดาราจนสาวมองกันเหลียวหลังทั้งร้าน "ไปทำอะไรมาวะ หล่อเว่อร์ๆ เป็นสจ๊วตนี่มันอู้ฟู่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

            ซันยิ้มจนตาเป็นสระอิ ยกมือไหว้รุ่นพี่ทั้งสองขณะนั่งลงบนเก้าอี้ "หวัดดีครับพี่บัว หวัดดีครับพี่เดย์ ก็นิดหน่อยพี่" ซันเอามือเสยผมแบบอายๆ

            “นิดหน่อยอะไรของแก เงินหรือความหล่อ"

            “ก็ต้องแต่งตัวดีหน่อย อาชีพซันมันก็ขายหน้าตาอยู่ พี่ก็รู้ ส่วนเรื่องเงินก็อยากที่เรารู้ๆ กัน"

            บัวพยักหน้าอย่างเข้าใจ รู้อยู่แล้วว่าอาชีพลูกเรือต้องหน้าตาดี บุคลิกดี ฉะนั้นที่ซันจะแต่งเนื้อแต่งตัวเก่งก็ไม่แปลก เพราะโดยปกติรูปร่างอะไรก็ดีอยู่แล้ว ส่วนเงินเดือนของอาชีพนี้ก็ละลานตาเป็นธรรมดา คิดๆ ไปแล้วก็ได้แต่นึกแอบเสียดายในใจที่ซันดันเป็นเกย์ออกสาว เฮ้อ หล่อขนาดนี้เนี่ยนะ สังคมเรายิ่งขาดๆ ฝ่ายรุกอยู่

            “แล้วพี่บัวเป็นยังไงบ้าง สบายดีนะครับ"

            “ก็เรื่อยๆ อ่ะ วันก่อนพี่เพิ่งไปหาผัวแกมา มันเล่ารึเปล่า" บัวพยักพเยิดหน้าไปทางหาญที่นั่งฟังอยู่ ซันยิ้มๆ มองหน้าแฟนที่ก้มหน้างุดแบบแปลกๆ แล้วหันไปตอบพี่รหัส

            "เล่าครับ อภินิหารดี เห็นบอกว่าพี่นอนไม่ค่อยหลับ ดีขึ้นรึยัง"

            “เออนั่นแหละ ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ กินไรอ่ะ สั่งดิ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง"

            “ไม่เป็นไรพี่ ช่วยๆ กันออกดีกว่า เดี๋ยวซันออกให้พี่หาญเอง ถือว่ามาเจอเพื่อน" สจ๊วตหนุ่มหล่อยิ้มให้รุ่นพี่

            “เฮ้ยได้ไง แฟนแกช่วยพี่ตั้งเยอะ ไม่ได้ๆ นี่พี่กับไอ้เดย์ตั้งใจจะเลี้ยง"

            “นั่นสิซัน พวกพี่อ่ะตั้งใจจะเลี้ยง ถึงได้เลือกร้านไม่แพงนี่ไง"

            ซันโบกมือ "ไม่ต้องพี่ ให้พี่หาญออกมานอกบ้านบ้างก็ดีเหมือนกัน ซันก็อยากกินอาหารไทยดีๆ อยู่ นี่บินวนกินแต่อาหารเวฟๆ เบื่อมาก"

            “อ่า ยังไงก็เดี๋ยวกินเสร็จค่อยว่ากันแล้วกันเนอะ" เดย์พูดไปก่อนเพราะไม่งั้นเดี๋ยวจะไม่ได้สั่งอาหาร จากนั้นตนกับบัวก็สั่งอาหารไปคนล่ะอย่างสองอย่าง ส่วนฝั่งคู่รักก็ดูเมนูกันตามประสา

            “พี่หาญกินไร"

            “ตัวเองจะกินไรอ่ะ เค้ากินได้หมด สั่งมาเต๊อะ"

            “ช่วยกันสั่งดิพี่ ให้ซันสั่งอย่างเดียวมันคิดไม่ออก เข้าใจไหม"

            “อ่า... ใจเย็นนะ งั้นเอาต้มยำปลาดีไหม"

            “เอาแกงส้มชะอมกุ้งดีกว่า ต้มยำก็เพิ่งกินไปเมื่อวันก่อน พี่ไม่เบื่อบ้างเหรอวะ"

            “อ่า ได้ๆ แกงส้มก็แกงส้ม" หาญพยักหน้าเออออตามใจไม่อยากให้แฟนอารมณ์เสีย แล้วซันก็หันบอกเมนูกับคนจด

            “เอาไรอีกดี" ซันพลิกเมนูไปอีกหน้าเพราะทั้งคู่ดูเมนูอันเดียวกัน "เลือกของกินเล่นมาสักอย่างสิ กับข้าวพวกพี่บัวก็สั่งไปแล้ว"

            “ทอดมันกุ้งก็ได้ ตัวเองชอบกินกุ้งนี่"

            “งั้นเอาเป็นกุ้งชุบแป้งทอดดีกว่า อร่อยดี ตกลงนะ แล้วก็เอาปีกไก่ทอดเกลือมาด้วยแล้วกัน” ซันสรุปแล้วปิดเล่มเมนูหันไปบอกกับคนจด หาญคิ้วกระตุก

            “โฮ๊ะบ่าเฮ้ย! แล้วจะให้ฮาเลือกยะอะหยังวะ อีควายสตวง สุดท้ายคิงก็เลือกเองหมด บอกว่าอย่าตามมาก็เสือกอยากจะมาฮื้อได้ มารความสุขฮาแต๊ๆ ก่ายง่าว! ไอ้ผีห่าเอ๊ย แบบนี้ตลอด"

            “พี่บ่นอะไรคนเดียว"

            “เปล่าจ้ะ พี่แค่บอกว่า น้องซันเลือกอะไรก็น่ากินไปหมดเลย แค่ได้ยินชื่อเมนูก็หิวแล้ว แค่นั้นแหละ" หาญยิ้มอ่อนน่ารักให้แฟนในขณะที่บัวกับเดย์ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น บัวขำจนน้ำตาไหล เพิ่งเห็นกับตาว่ากลัวเมียมันเป็นยังไงก็งานนี้

            “โอ๊ย ไอ้ซันเอ๊ยย วันหลังถ้าแกจะบังคับสั่งเองหมดแบบนี้นะ แกไม่ต้องไปถามไอ้หาญมันหรอก" บัวเอ่ย หาญพยักหน้าอย่างเห็นด้วยสุดฤทธิ์ "แล้วนี่แกจะบังคับหาญมันไปทุกเรื่องเลยเหรอ ปล่อยให้มันได้หายใจหายคอบ้างเถอะ แค่นี้มันก็เกรงใจแกจะตายอยู่แล้ว มันก็ทำงานอยู่กับบ้านจะไปเจอใครได้มากมาย ไม่ต้องหวงนักหรอก แกซะอีกที่บินตะล่อนๆ เอาไม่หยุด น่าเป็นห่วงว่าจะมีกิ๊กกว่าอีก"

            “บังคับไรพี่ ซันเนี่ยนะบังคับพี่หาญ" ซันเถียงฉอดๆ แบบไม่ยอมรับสุดฤทธิ์ "ซันไม่เคยเลยเหอะ ทุกอย่างทำก็เพื่อตัวพี่หาญเองทั้งนั้นแหละ อย่างรถที่เลือกให้ก็เพราะอยากให้ได้รุ่นดีๆ ไอ้รุ่นที่พี่หาญอยากได้มันเครื่องยนต์ไม่ดี ศูนย์ก็กาก เขาด่ากันเต็มหน้าพันทิปโน้น"

            “จ้าๆ" เดย์กับบัวขี้เกียจจะต่อกรเพราะรู้ว่าเดี๋ยวต้องยาวเหยียด ก็พอจะเข้าใจอยู่หรอกว่าทำไมไอ้หาญถึงได้ทำหน้าเพลียใจแบบนั้น

            “อีกอย่าง ซันไม่เคยมีใคร ซันอ่ะไว้ใจได้ แต่พี่หาญน่ะเหรอ" ซันหรี่ตามองแฟนที่บัดนี้ตัวหดเล็กลงสองนิ้วเท่ารูปติดบัตรประชาชน "น้อยไปสิ ทั้งชายทั้งหญิงเต็มไปหมด นี่ไม่รู้เวลาซันไปบินจะแอบไปไหนบ้าง อย่าให้ซันจับได้นะ ซันเอาถึงตายทั้งคู่แน่"

            “โอ๊ย... บ่มี เอ๊ย ไม่มี... ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีจริงๆ"

            "วันก่อนนะพี่บัวพี่เดย์ ลูกค้าดูดวงบ้าอะไรวะโทรมาคุยเป็นวรรคเป็นเวรไม่หยุด โทรมาทุกวัน นี่ถ้าซันไม่รับสายแล้วด่าไปวันนั้น รับรองมันไม่เลิกโทรมา" ซันทุบโต๊ะปังอย่างมีน้ำโห

            “คุณเขามาปรึกษาเรื่องงานหรอกเน้อ...” หาญตอบอุบอิบไม่เต็มเสียง

            “มันหวังจะงาบพี่หรอก! อย่ามาซื่อให้มาก"

            ซันเสียงเข้มจิ้มหน้าผากแฟนเต็มแรงจนหาญแทบหงายตกเก้าอี้ แล้วหลังจากนั้นซันก็เปิดฉากพูดอะไรอีกมากมายที่แสดงให้เห็นถึงความขี้หึงขี้หวงเต็มพิกัด เดย์กับบัวได้แต่ยิงฟันใส่กัน ก็ไอ้หาญมันเป็นหมอดู แถมยังเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจเพราะมันน่ารักไม่มีพิษไม่มีภัย ไม่แปลกหรอกที่ใครๆ จะมาพากันติดเกรียวกราว คุยกับหาญแล้วเหมือนได้บำบัดจิต คล้ายๆ ว่าได้ชาร์จแบตสมองอะไรแบบนั้น แต่พ่อหมอดูคนเก่งนี่ไม่เคยจะบำบัดจิตตัวเองกับแฟนได้สักที

            “รำคาญ ดูดวงเสร็จก็รีบๆ กลับไปสิวะ จะมานั่งอ้อยอิ่งหาเรื่องคุยต่อทำซากอะไร"

            “เออน่ะอย่าโมโหไปเลย" บัวปรามไม่ให้พ่อสจ๊วตห้าดาวโมโหไปมากกว่านี้ แอบคิดว่านิสัยนี้คงมีแต่กับหาญแลงคนเดียวเพราะไม่งั้นซันไม่น่าจะทำงานบริการได้ "เอ้าอาหารมาแล้ว กินกันเถอะ"

            สักพักอาหารที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟ ทั้งสี่กินไปคุยไปอย่างเพลิดเพลิน แล้วสักพักซันก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ หาญถึงกับถอนใจยาวเหยียด

            “สงสารมึงว่ะ" เดย์เอ่ยทั้งๆ ที่ขำจะตาย

            “กูบอกมึงแล้ว ไอ้ศรัณยูนี่มันผีห่าแต๊ๆ บ่ฮู้ขี้หวงอะไรปะล่ำปะเหลือ จะบ้าตาย"

            “อีน้องซันมันรักมึงมากนะ ฟังดูก็รู้แล้วอ่ะ แล้วดูสิ นี่แกะปีกไก่แกะกุ้งให้มึงกินแต่เนื้ออ่ะ กระดูกกับเปลือกอยู่จานมันหมด มือมึงไม่เลอะอยู่คนเดียว หมั่นไส้ฉิบหาย" บัวกัด

            “คิงเอาไปบ่ล่ะ ฮายกให้"

            “โอ๊ยยยย ไม่เอา เป็นพี่เป็นน้องกัน อีกอย่าง น้องมันก็ชัดเจนแต่ต้นว่ามันชอบมึง ตั้งแต่ตอนปีหนึ่งที่รู้จักกับกูเลย"

            หาญเหลียวซ้ายแลขวา แน่ใจว่าซันยังไม่มาแล้วก็รีบเล่า

            “มึงบ่ฮู้อะหยัง บ่าฮ่านี่โคตรหลอน เวลามันไปบินนานๆ กลับบ้านมาต้องสำรวจร่างกายกู"

            “ยังไงวะ?” เดย์กับบัวถามพร้อมกัน หาญกลืนน้ำลาย ทำหน้าไม่สู้ดีแต่ก็ยอมเล่าออกมา

            “จับกูติดกำแพง แก้ผ้า เปิดไฟฉายส่อง ดูทุกร่องรอยว่ามีใครมาล่วงล้ำกูไหม ส่องไฟผ่อไปถึงข้างใน หรือว่ากูไปทำอะไรใคร สำรวจตั้งแต่หัวจรดตีน มีแค่รอยถลอกโต๊ะขูดเพิ่มมาเซ็นเดียวเปิ้นแม่งก็ฮู้"

            หาาาา! ขนาดนั้นเลยเหรอ" บัวกับเดย์ตกใจรุนแรง

            “เออ! น่ากั๋วขนาด" หาญย่นคอ "แล้วตามันนะ อย่างกับงูเตรียมฉก ไอ้เด็กนี่ยิ่งโตยิ่งโหด โอ๊ยยย! บ่ฮู้จะอธิบายจะใดให้เข้าใจ๋ถึงความผีบ้าของบ่าฮ่าศรัณยู เพราะมีมากเหลือเกิน"

            "เกินไปอ่ะ" บัวส่ายหน้า ทึ่งในความโรคจิตของน้องรหัสว่าเป็นได้ขนาดนี้ ส่วนเดย์เสริมในแง่ดี

            "ก็มันรักมึงไงหาญ คิดแบบนี้สิ จะหาคนที่ทั้งหน้าตาดี รักเรา แถมยังหน้าที่การงานดีแบบซันสมัยนี้มันหายากนะเว้ย"

            "โฮ่ย! ตั๋วเอาป่ะล่ะเดย์แบบนี้อ่ะ ไอ้ฮักอ่ะมันก็ดีอยู่หรอก แต่นี่มันมากไปโว้ย มันฮักเกินขนาด กูนี่นึกว่ามีแฟนเป็นมาเฟียมากกว่าเป็นแอร์ "

            “เด็กมันหวงของ...”

            “คุยอะไรกันครับพี่ๆ ซันพลาดอะไรป่ะเนี่ย ท่าทางออกรสเชียว"

            “อ๋ออ เปล่า! พอดีเราสามคนคุยเรื่องผีเจ้ากรรมนายเวรที่ตามไอ้บัวนี่แหละ พอดีบัวมันยังไม่ได้ไปทำบุญเพิ่มเลยไง" เดย์รีบผัดเพี้ยนอย่างรวดเร็วสมเป็นคนไหวพริบดี หาญถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งใจที่เดย์แก้ลำได้ทัน เมื่อกี้ตอนได้ยินเสียงซันเขาแทบจะหัวใจวายตาย

            “อ๋อ...” ซันพยักหน้า แล้วจากนั้นบทสนทนาที่เป็นธรรมชาติก็ดำเนินไปต่อ ในร้านเปิดโทรทัศน์เสียงดังจนบรรดาลูกค้าต้องตะโกนคุยแข่ง เจ้าของร้านตรงเคาน์เตอร์เก็บเงินดูโทรทัศน์อย่างตั้งอกตั้งใจมาตั้งแต่แรกแล้วเพราะวันนี้เป็นวันหวยออก ในมือของเธอถือปึกล็อตเตอรี่มากมาย และยังมีกางเต็มเคาน์เตอร์ไปหมด

 

            “....ใช้อุปกรณ์ออกรางวัลหลักที่สาม หลักที่ห้า และหลักที่หก ออกรางวัลเลขท้ายสามตัวครั้งที่สี่ ครั้งสุดท้ายค่ะ

            พร้อมแล้วจะออกรางวัลเลขท้ายสามตัวครั้งที่สี่

            แอ๊ดดดดดดดดด~~~”

 

            เสียงเครื่องหมุนๆ ในทีวีไม่ได้ทำให้บัว เดย์ หาญ และซันสนใจมากนัก ทั้งสี่ยังคงคุยระลึกความหลังเปิ่นๆ ครั้งสมัยมหาวิทยาลัยอย่างสนุกสนาน

           

            “รางวัลเลขท้ายสามตัวครั้งที่สี่ เลขที่ออก

            แอ๊ดดดดดดดดดดดดดดด~

            ห้า...หนึ่ง...ห้า...

            ห้า...หนึ่ง...ห้า...

            ฟังอีกครั้งนะคะ รางวัลเลขท้ายสามตัวครั้งที่สี่ เลขที่ออก

            ...ห้า...หนึ่ง...ห้า...

 

         ครืดดดดดดด!! แคร้งงงงงงงงงงงงงงงง

            “บัว!? / พี่บัว!?”

            หาญกับเดย์และซันส่งเสียงเรียกบัวที่หน้าซีดอย่างตกตะลึงลุกขึ้นมาจากโต๊ะท่ามกลางบทสนทนาอย่างงุนงง ส่วนบัวมือสั่น ล้วงหยิบล็อตเตอรี่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ออกมาแบบไม่อยากเชื่อ

            “เดย์... หาญ... ซัน... พวกมึงดู...”

            “เฮ้ย..." ซันตาโต รีบหันไปมองจอแล้วก็ทันเห็นแว่บๆ ก่อนเขาจะเก็บลูกบอลสีแดงที่ใช้ออกหวยไป "พี่บัว... พี่บัวถูกหวย!!”

            อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!!

            ทั้งโต๊ะร้องเอ็ดตะโรโวยวายจนคนมองทั้งร้านขณะที่บัวแทบจะเต้นบัลเล่ต์ ไม่ใช่แค่ถูกธรรมดาแต่ถูกจังๆ ครบสามตัวบนทั้งปึ้งใหญ่ ถ้าเอาไปขึ้นเงินบัวจะได้ไม่ต่ำกว่าสามแสน... ขนาดว่าหักภาษีแล้วก็ยังเยอะเป็นบ้า หาญ เดย์ และซันลุกขึ้นครื้นเครงตาม

            “โอ๊ยยยยย เพื่อนรวยแล้วจ้าาาาาา" เดย์กรีดร้อง รู้อยู่หรอกว่าไม่ได้จะรวยเป็นเศรษฐีขึ้นมาแต่อารมณ์เหมือนคนเล่นพนันแล้วได้ตังค์ มันดีใจว่าทำงานแล้วได้เงิน

            “น้องซัน เค้ามีอะไรจะบอก"

            “ว่า...” ซันหันไปหาแฟน ยังตื่นเต้นไปกับบัวอยู่ ก่อนหาญจะอมยิ้ม แล้วควักหวยสองใบออกมาจากกระเป๋าสตางค์

            “เค้าก็ซื้อไว้เหมือนกัน"

            “เฮ้ยยยยยยยยยยยย!!”

            ซันวิ่งเข้าไปหอมแก้มแฟนซ้ายขวา ก่อนทั้งสี่จะรำไปรอบโต๊ะอย่างครื้นเครง

            “อ่ะ พอๆ แดกต่อครับ" เดย์พูด "คนมองกันหมดแล้ว เดี๋ยวก็มีใครมาขโมยหวยพวกมึงหรอก แหม ไอ้หาญนะไอ้หาญ จะบอกมาตรงๆ ก็ไม่ได้ ใบ้มาซะอย่างกะรหัสมอส กูเลยอดเลยไง"

            “โหย เฮาบอกตรงตัวที่สุดแล้ว บ่มีไผจะมาบอกตรงจังๆ ขนาดเฮาหรอกเน้อ เขามีแต่ให้ไปตีความเอง แต่พวกตั๋วอ่ะง่าวเอง"

            “เอ้า!” เดย์กับบัวอุทานออกมาที่โดนหลอกด่า ส่วนซันหัวเราะเล็กๆ

            “บัว...”

            “อะไรเหรอ?” บัวหันไปหาหาญที่เรียกชื่อตนขึ้นมาเสียงต่ำ

            “พี่ชานยอลเขาฝากถามว่า..."

            “...” บัวกับเดย์และซันกลั้นหายใจเมื่อได้ยินหาญเอ่ยถึงชื่อบุคคลที่ต่างก็รู้กันอยู่ว่าเป็นสิ่งไม่มีชีวิต ทั้งสามมองไปที่หาญเป็นตาเดียวอย่างรอคอย หาญยิ้มนิดๆ

            “ตอนนี้บัวมีเงินแล้ว จะซื้อยาเส้นให้พี่เขาได้รึยัง"

 

 

- รฤกรัก -

           

 

            ขนลุก!

            คือคำเดียวที่บัวจะนิยามให้กับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ แสดงว่าวันก่อนที่บัวตะโกนใส่ลมฟ้าอากาศไปพี่ชานยอลอยู่น่ะสิถึงได้ไปบอกผ่านหาญแลงให้ใบ้มาเป็นเลขหวยแบบนี้ ร้ายนักนะ

            วันนั้นบัวกับเพื่อนๆ ต้องเดินหายาเส้นแทบทั่วกรุงกว่าจะได้ ก็นี่มันกรุงเทพฯ ไม่ใช่กรุงศรีฯ ยาเส้นสมัยนี้ใช่ว่าจะมีวางขายกลาดเกลื่อน แต่สุดท้ายบัวก็ไปเจอแผงขายใต้สะพานลอยแห่งหนึ่ง เลยกว้านซื้อมาให้คุณพี่สุดหล่อเขาสูบเสีย แล้วพอเช้าตรู่อีกวันบัวก็ตื่นมาใส่บาตรพระสงฆ์ถึงเก้ารูป

            “อ่ะ ทำให้แล้วนะ แล้วจะได้หายเสี้ยนหายอยากไม่บ่นอีก แต่บัวบอกไว้ก่อน บัวเนี่ยเกลี๊ยดเกลียดผู้ชายสูบบุหรี่ รู้ไว้ด้วย"

            เจ้าตัวเล็กมิวายกัดผีเจ้ากรรมนายเวรอย่างปากดีตามนิสัย พอเสร็จแล้วพ่อบัวตัวจ้อยก็นั่งรถไฟฟ้าไปสอนพิเศษน้องๆ ที่สยามต่อ ตั้งแต่สวดมนต์จริงจังมารู้สึกว่าชีวิตบัวจะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งงานสอนงานแปลพวกจ็อบฟรีแลนซ์อะไรมีมาไม่หยุด คงเพราะส่วนหนึ่งบัวเลิกทำผิดศีลข้อสามเรื่องผิดลูกผิดเมียด้วย

            อะแฮ่ม แบบนี้แหละ มีผีดีผีหล่อให้โชคให้ลาภ

            กว่าจะสอนพิเศษบรรดาน้องๆ เสร็จก็หนึ่งทุ่มกว่า ไปนั่งกินข้าวอะไรกันต่อเวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบสามทุ่ม บัวกลับถึงห้องก็ดึกเต็มที แต่ถึงกระนั้นคนตัวเล็กก็ไม่ลืมที่จะสวดมนต์ก่อนนอนเหมือนทุกที เมื่อสวดเสร็จก็ปิดไฟล้มตัวลงนอน

 

            "ถ้ามึงอยากลองเห็นพี่ชานยอลนะบัว มึงต้องนั่งสมาธิ ตั้งจิตให้แน่วแน่ กำหนดลมหายใจ คิดถึงผ้าเหลืองไว้แล้วมึงจะทำได้"

 

            เสียงของหาญลอยมาเมื่อปิดเปลือกตาหลับ หาญบอกไว้แต่บัวก็ไม่ได้ใส่ใจจะทำจนกระทั่งตอนนี้ที่มันชักจะรู้สึกอะไรๆ ขึ้นมา แหม... ได้เงินมาตั้งสามแสนกว่าบาทเลยนะ แล้วไอ้หาญก็อวยอยู่ทุกวันว่าหล่อนักหล่อหนา จากที่บอกว่าไม่อยากเห็นมันก็ต้องมีคิดบ้างแหละน่า

            บ้าเหอะ! คิดอะไรของนายเนี่ยบัว จะไปอยากเห็นผีทำไม นอนได้แล้วบัว นอน!

            พอคิดแบบนั้นแล้วเจ้าบัวดอกน้อยก็พลิกหันข้างให้เป็นท่าที่สบายขึ้น หากทว่าใจมันกลับร้อนรุ่มขึ้นมาจนไม่อาจข่มตานอนหลับ บัวตัดสินใจลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ กำหนดจิตแน่วแน่ ดูลมหายใจเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ในใจคิดถึงแต่ผ้าเหลืองตามที่หาญแลงสอน

            บัวอดทนนั่งปิดเปลือกตาอยู่อย่างนั้นนานเสียจนขาเป็นตะคริว จนกระทั่งเข็มนาฬิกาตีบอกว่าเป็นเวลาตีสอง

            ก๊าา...กาา...ก๊าาาา

            เสียงนกร้องยามค่ำคืนดังให้ได้ยินแจ่มชัด ก่อนฉับพลันกลิ่นหอมเย็นคล้ายกำยานจะเตะจมูกบัวอย่างรุนแรงจนบัวต้องเปิดเปลือกตาขึ้น เสียงหวีดหวิวของลมดังขึ้นอย่างไร้ที่มาในห้อง บัวพยายามปรับสายตาในความมืด

            วิ้งงงงงง~

            เสียงแบบเสียงที่มักจะได้ยินในละครหรือการ์ตูนดังแหวกอากาศขึ้นมาบางเบา ก่อนบัวจะต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นกลุ่มพลังงานแสงกำลังรวมตัวกันอยู่ตรงพื้น มันราวกับเป็นหิ้งห้อยหรือผีเสื้อเรืองแสงนับพันตัวที่ค่อยๆ ประกอบเกาะเกี่ยวกันและกันขึ้นมา มันไม่ใช่แสงสีขาวสว่างจ้าแสบตา ทว่าเป็นแสงนวลตาคล้ายแสงของดวงจันทร์ที่สว่างมากๆ ในค่ำคืนเดือนหงาย ก่อนมันจะกอปร...ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เป็นร่างโปร่งแสงของชายคนหนึ่งที่กำลังคุกเข่าข้างเดียวอยู่บนพื้น

            เชี่ย...

            ‘หล่อไหม'

            บัวลมหายใจกระตุก อึ้งตะลึงอยู่บนเตียงกับคำพูดคำแรกของชายโบราณร่างสูงใหญ่ซึ่งนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นพูด เขาคนนั้นยิ้มพรายบนเรียวปาก ช้อนสายตาคมกริบมองหน้าบัวอย่างกรุ้มกริ่มในความมืด เขายักคิ้วเข้มข้างขวาขึ้นเร็วๆ หนึ่งครั้งให้บัว และแม้ว่าจะเป็นเพียงร่างโปร่งแสง แต่บัวก็รับรู้ได้เต็มความรู้สึกว่า

            โอ้แม่เจ้า

            ผีบ้าอะไร...

            ...หล่อฉิบหายเลยโว้ยยยยยยยย @#$%^&*()_+ !!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-----------------------------------
ตั่วเจ้เจค
200% วันอังคารที่ 3 ตุลาคม 2017 เวลา 4:58 PM


กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

น้องบัวเจอพี่สุดหล่อแล้วววววววววววว T/////////////////////T

 


หล่อปะล่ำปะเหลือสมกับที่หาญแลงบอกแน่นอนเจ้า ฮิ้วววววว

เจคยังคงรักษามาตรฐานเดิมได้นะคะกับความยาวมากมายขนาดนี้ 555555 ฮืออออออ เขินแทนอีบัวเหลือเกิน เจอผีหล่อแล้วอ่ะ แถมยังถูกหวยไปอีก ชีวิตช่วงนี้ขาขึ้นรัวๆ เลยนะคะ ว่าแต่อีพี่ผีชานยอลกวนตีนจ้า เจอหน้ากันครั้งแรก ถามว่า "หล่อไหม" คือมั่นหน้ามากอ่ะผีตนนี้เห้ยยยยยยยย

ตอนนี้แค่ผีหล่อค่ะ แล้วเดี๋ยวจะได้รู้ว่าเวลาผีหื่นมันเป็นยังไง อิ_อิ แต่จะไม่หื่นแบบกักฬะหรือเถื่อนนะ เป็นสายละมุนอย่างที่จั่วหัวบอกไว้เลย

 

ชอบคู่ซันกับหาญด้วยค่ะ ตลกดี 555555 นี่เป็นคนชอบความสัมพันธ์อะไรแนวนี้มาก แต่คิดว่าหาญคงไม่ชอบไปด้วย 5555 ว่าแต่ใครเมียใครผัวหว่า เรามารอดูกันนะคะท่านผู้โช้มมมมม

 

ขอคุณสำหรับกระแสตอบรับอันร้อนแรงค่ะ T-T ร้อนแรงมากจริงๆ แงงงง ไม่ได้สัมผัสอะไรแบบนี้มาสักพักล่ะ ลงไปตอนแรกชอบใจกันใหญ่คนเขียนก็ดีใจมีกำลังใจนะคะ เรื่องนี้รายละเอียดเยอะมาก จะพยายามเก็บให้หมดให้ครบแต่ไม่ให้อืด เพราะไม่อยากให้เบื่อทิ้งเรื่องกันไปค่ะ ให้กำลังเจคต่อไปน้า นี่มาแต่งได้รัวๆ เร็วๆ ทั้งๆ ที่เหนื่อยสารร่างกับงานประจำโคตรๆ เพราะเมนต์กับสกรีมที่เยอะเลยนะเนี่ย T//T นักเขียนบ้ายอค่ะ ยอมรับที่ซู้ดดดดดดดดด


 

อ่านจบแล้วอย่าลืมคอมเมนต์เป็นให้เจค และสกรีมแท็กได้ที่ #รฤกรัก

 

รักทุกคนค่า จู๊ฟฟฟฟ


ช่องทางติดต่อไรเตอร์

Twitter: @_StarGirl666

fb: https://www.facebook.com/pnovelist หรือ WriterJaq WriterPak Tawee's Sis

Instagram: Kulainsummer

facegroup: เสิร์ชหา WriterJaq - WriterPak

facepage: https://www.facebook.com/JaqandPak/ 

อัพเดตรวดเร็วทันใจค่ะ :) แถมยังเด้งแจ้งว่าอัพแล้วเร็วกว่าระบบของเด็กดีด้วยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 301 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17,232 ความคิดเห็น

  1. #17230 63248750 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 03:41
    อยากให้นักเขียนออกมาชี้เเจงในประโยคที่ว่า “มันเป็นกรรมที่-ผิดศีลข้อสาม ไปผิดลูกผิดเมียคนอื่น เเถมยังผิดใหญ่หลวงด้วย ชาตินี้... -เลยต้องเกิดมาเป็นเกย์ พวกลักเพศ...
    เราที่เป็นเกย์อ่านเเล้วรู้สึกไม่ดีมากๆ เพราะเจอสถานการณ์เเบบนี้มาเเต่เด็ก คนรอบตัวต่างคิดว่าการที่เกิดมาเป็นเกย์เพราะไปทำกรรมทำบาปไว้ ซึ่งเราไม่เห็นด้วยมากๆกับประโยคนี้ กลับกลายเป็นว่าคนที่เป็นเกย์คือพวกที่เคยทำชั่ว หรือมีเวรมีกรรมมาก่อน ทำให้เกิดมารักเพศเดียวกัน การสั่งสอนเเบบนี้ทำให้เกิดความเจ็บปวดให้กับคนเป็นเกย์เป็นอย่างมาก ทั้งๆที่มันไม่ถูกต้องเลย ไม่อยากให้นักเขียนปล่อยผ่านไปเเบบนี้ มันสร้างค่านิยมผิดๆให้กับสังคม
    #17,230
    1
    • #17230-1 'ตั่วเจ้เจค'(จากตอนที่ 3)
      21 เมษายน 2564 / 13:29
      ตรงนี้ไม่ใช่ทัศนคติส่วนตัวของเราเลยค่ะ ต้องขออภัยด้วยนะคะที่ทำให้คุณผู้อ่านระคายเคือง แต่มันมาจากพระไตรปิฏก คำสอนทางศาสนาพุทธนี่แหละค่ะ ซึ่งเรายอมรับว่าตอนอ่านก็ตะหงิดใจเหมือนกัน แต่ในทุกๆ ศาสนาแม้ว่าจะสอนให้เป็นคนดี แต่ก็มีความเป็น patriachy อยู่ในทุกๆ ศาสนา คือเน้นไปที่ชายเป็นใหญ่ ไม่ได้มีแต่เพียงกลุ่มที่มีความหลากหลายทางเพศเท่านั้นที่ถูกกดทับ เพศหญิงก็ถูกกดทับเช่นกันค่ะ ณ ตอนนั้นที่แต่งเรื่องนี้ก็ย้อนกลับไป 4-5 ปี เราเองไม่ได้มี awareness หรือความตระหนักรู้มากเท่านี้ ขออภัยเป็นอย่างยิ่งด้วยนะคะ เราจะนำเรื่องนี้มาเรียนรู้และปรับปรุงให้ดีขึ้น เดี๋ยวจะปรับทอนเนื้อหาหรือเขียนชี้แจงเอาไว้ให้ในส่วนของบทนี้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ
      #17230-1
  2. #17214 DaylightLA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 14:41

    ซันเป็นผัวหาญใช่มั้ย แต่ทำไมเพื่อนๆเค้าถึงคิดว่าหาญเป็นผัวซันล่ะ

    #17,214
    0
  3. #17205 CherSis (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 09:19
    ชอบอ่ะมันเห็นภาพทุกอย่างตอนบรรยาย จนเรานึกอิจฉาบัว==
    #17,205
    0
  4. #17176 nannapas331 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 22:01
    อ่านไปขำไป...อะไรจะหล่อเบอรนั้นคะ...คนอ่านอยากได้ย้างคะ
    #17,176
    0
  5. #17154 สีสันในเดือนหนาว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 21:03
    ถ้ามาอ่านตอนเดือนตุลาคงถูกหวยอ่ะ โถ่ถัง
    #17,154
    0
  6. #16935 kriskky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 20:19
    อยากเจอคุณพี่จังเลยค่ะน้องก็จะตอบว่าหล่อคุณพี่หล่อมากกกดกฟงๆลฟว
    #16,935
    0
  7. #16866 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 13:27

    นอกจากผีพี่ชานยอลจะชื่อไม่เข้ากับยุคสมัยแล้ว พี่ยังมีความกวนด้วยนะคะเนี้ย 555

    #16,866
    0
  8. #16813 M7734 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 09:33
    สงสารพี่หาญโดนจับแก้ผ้าสำรวจร่างกายอ่ะ แฟนโหดขนาด
    #16,813
    0
  9. #16800 mook (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 12:33

    อร้ายยยยยคุณพี่ชานยอลมีถามน้องบัวด้วยว่าหล่อไหม

    #16,800
    0
  10. #16793 Oonoon2004 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 05:36
    แง้ ใจบ่ดีแต้เน้อ เขินๆๆๆ พี่ชานยอล~
    #16,793
    0
  11. #16623 DraftD (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 13:41
    เขินวุ้ยยยยยย
    #16,623
    0
  12. #15899 TheCottonx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 01:15
    ใจบางงงงง
    #15,899
    0
  13. #15844 12weareone (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 01:24
    หื่มมม เเอบหลอนหน่อยๆ ตีหนึ่งกว่า นี่ 😂
    #15,844
    0
  14. #15705 jjjkmyg (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 13:09
    กรี้ดดดดดด
    #15,705
    0
  15. #15344 CBKSJMDYS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 10:03
    โอ๊ยยยยยยดีย์
    #15,344
    0
  16. #14382 ก้อนดิน ปั้นดาว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 20:37
    แก้คำว่าพ่องในตอนที่แล้วครับ มีพ่องแล้ว ไม่ต้องใส่บ้าง เพราะบ้างกับพ่องมันเป็นความหมายเดียวกันครับ ไม่ใช่คนเหนือ แต่เป็นคนอิสาน555+ พอรู้บ้างบางจุดบางคำ
    #14,382
    0
  17. #12894 baekbow (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 10:19
    ในที่สุดก็ได้เห็นหน้าผัวสักทีนะบัว ถึงกับตะลึงไปเลย 555 อิจฉาบัวถูกหวยอ่ะ อยากถูกบ้าง ถ้ามีคนมาใบ้หวยแบบนี้ให้บ้างก็คงดี // ส่วนคู่หาญ เออ มีความสับสนจริงๆแหละว่าใครผัวใครเมีย แต่เราก็ยังเชื่อว่าซันเป็นผัวนะ เพียงแต่เป็นผัวที่มีนิสัยของเมียแบบ 100% ...คู่นี้เขาก็รักกันแบบแปลกๆนะ หาญดูผลักไสซันตลอดเลย
    #12,894
    0
  18. #12884 JJ03tcn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:19
    โอ้ยยยย ‘หล่อไหม’ บอกเลยว่าหล่อมากกกก
    #12,884
    0
  19. #12847 [ZillO] (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:53
    แม่เจ้าโว้ยยยยยย หล่อไหม พร้อมกับยักคิ้วให้แบบนี้ก็ตายสิค้าบบบ ใครจาไปทนนน กรี๊ดดดดดดด และยังขำยาเส้นเหมือนเดิม 5555555555555555
    #12,847
    0
  20. #12697 TOKI_FALIKIT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:20
    กรี๊ดดดดบัวอึ้งไปเลยดิ
    #12,697
    0
  21. #12696 TOKI_FALIKIT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:20
    กรี๊ดดดดบัวอึ้งไปเลยดิ
    #12,696
    0
  22. #12663 หมี่กะทิ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:30
    เง้อออออมพิชานช่วยมาเข้าฝันบอกเลขให้นุที นุต้องการเงินๆๆๆๆ5555555555
    #12,663
    0
  23. #12658 yotwadee2534 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:24
    สงสารพี่หาญ555555
    #12,658
    0
  24. #12572 Ja123 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:58
    โอ้ยยสงสารพี่หาญสุดอ่ะ 55555
    #12,572
    0
  25. #12383 Fongbeerkitti (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:22
    หล่อไหม หล่อจ้าาา555
    #12,383
    0