The Scientist Emperor จักรพรรดิสังกัดวิทย์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 768 Views

  • 7 Comments

  • 54 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7

    Overall
    768

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 - อาเธอร์ เพ็นดราก้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    1 ม.ค. 62

The scientist emperor

จักรพรรดิสังกัดวิทย์


ตอนที่1 อาเธอร์ เพ็นดราก้อน


            ในชั่วโมงประวัติศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่3 ผู้เป็นอาจารย์กำลังสอนเรื่องประวัติศาสตร์ให้เด็กนักเรียนฟังอย่างขะมักเขม้น

            ในช่วงคริสต์ศรรตวรรษที่5 มีกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง ว่ากันว่าเขาสามารถดึงดาบศักดิ์สิทธิ์ออกจากศิลามังกรได้ และเป็นดาบที่เหล่าทวยเทพประทานให้กับกษัตริย์เพียงองค์เดียวนับแต่ที่โลกมีมา ชื่อของมันคือดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์ และยังเป็นกษัตริย์เพียงองค์เดียวที่ได้ครอบครองสิ่งวิเศษอีกหนึ่งอย่างของเหล่าทวยเทพ นั่นคือจอกศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นภาชนะที่พระเยซูใช้รับประทานอาหารในมื้อสุดท้าย ใครก็ตามที่ได้ดื่มน้ำจากจอกจะทำให้มีชีวิตเป็นอมตะ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้กษัตริย์อาเธอร์มีชื่อเสียงมาก และเขายังได้จัดตั้งอัศวินโต๊ะกลมขึ้นมา ซึ่งเป็นกลุ่มอัศวินที่เก่งกาจที่สุดแห่งเกาะบริทเทน พวกเขาขับไล่ชาวแองโกล แซกซันที่รุกรานออกไปจากอาณาจักรได้สำเร็จ รวมถึงเหล่าอมนุษย์ทั้งหลายด้วย

            ฟังที่ผู้เป็นอาจารย์เล่าจบ เด็กนักเรียนในห้องต่างพากันสงสัย จนมีนักเรียนคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม

            อาจารย์ครับ แล้วกษัตริย์อาเธอร์ตายได้อย่างไรเหรอครับ

            ผู้เป็นอาจารย์ได้ฟังก็หนักใจนิดหน่อย เพราะเรื่องราวมันค่อนข้างยาว

            คือว่างี้กษัตริย์อาเธอร์มีราชินีองค์หนึ่งชื่อว่ากวินิเวียร์ แต่เธอดันตกหลุมรักให้กับเพื่อนสนิทของกษัตริย์อาเธอร์เอง แถมยังเป็นอัศวินโต๊ะกลมที่เก่งกาจที่สุดด้วย นั่นคือแลนสลอต ทั้งคู่จึงตกหลงหนีไปอยู่ยังที่ๆห่างไกลในปราสาทที่ไหนสักแห่ง แต่ว่ากษัตริย์อาเธอร์ไม่พอใจ จึงนำกองทหารออกตามล่าพวกเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ราชินีมนตร์ดำมอกาน่าผู้ซึ่งต้องการจะครองครองอาณาจักร จึงอาศัยจังหวะที่กษัตริย์อาเธอร์ไม่อยู่ ปั่นหูบุตรชายนอกสมรสของกษัตริย์อาเธอร์อย่างมอเดร็ดให้ลุกขึ้นก่อกบฏ สุดท้ายยังไม่ทันได้จัดการแลนสลอต กษัตริย์อาเธอร์จึงต้องรีบกลับบริทเทนเสียก่อน แน่นอนว่าเขาต่อสู้กับมอเดร็ดบุตรชายของตนเอง สรุปคือแม้กษัตริย์อาเธอร์จะชนะ แต่ก็บาดเจ็บสาหัส สุดท้ายก็ตาย

            ถ้างั้นราชินีมนตร์ดำมอกาน่าหายไปไหนเหรอครับอาจารย์ นักเรียนคนหนึ่งยกมือถาม หรือว่าเธอได้ปกครองอาณาจักรสมใจ

ครูก็ไม่รู้สิ ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นมั้ง

ถ้างั้นนี่ก็จบแบบแบดเอ็นดิ้งน่ะสิคะ อาจารย์ นักเรียนหญิงคนหนึ่งถาม

ก็ไม่แน่นะ บางตำนานบอกว่ามอกาน่าถูกพลังของดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์จนเธอและมังกรของเธอบาดเจ็บสาหัส แต่บางตำนานก็บอกว่าแลนสลอตรู้สึกผิดต่อกษัตริย์อาเธอร์เพื่อนของตนอย่างมาก จึงกลับมาจัดการกับมอกาน่าเพื่อชดใช้บาปของเขา

ถ้างั้นแลนสลอตก็ไม่ใช่คนเลวนะสิฮะ อาจารย์นักเรียนคนหนึ่งถาม

ใครว่า เขาหักหลังเพื่อนของตัวเอง เนี่ยแหละที่เรียกว่าเลว นักเรียนอีกคนแย้ง

อาจใช่หรือไม่ใช่ เรื่องดีเลวพวกเธอเป็นคนตัดสินกันเองละกันนะ ครูแค่เล่าตามที่ได้ยินมา

อาจารย์ฮะ แล้วดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์หายไปไหนครับ

ผู้เป็นอาจารย์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าต่อ

ก่อนที่กษัตริย์อาเธอร์จะตาย เขาได้มอบหมายให้เซอร์เบดิเวียร์หนึ่งในอัศวินโต๊ะกลมนำดาบกลับไปคืนที่ศิลามังกรบนเกาะอวาลอน แต่ระหว่างเดินทางเซอร์เบดิเวียร์ดันอยากครอบครองดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์เสียเอง เมอร์ลินผู้ติดตามของเขาจึงให้เขาพิสูจน์ตนเองว่าคู่ควรกับดาบเล่มนี้จริงๆ เขาได้แนะนำให้เซอร์เบดิเวียร์นำดาบกลับไปปักไว้บนแผ่นศิลามังกร แล้วค่อยดึงออกมาทีหลัง เซอร์เบดิเวียร์หลงทำตามแผนของเมอร์ลิน นำดาบไปปักคืนที่แผ่นศิลามังกร และตั้งใจจะดึงออกมาเช่นเดียวกับที่กษัตริย์อาเธอร์ทำ แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่สามารถดึงออกมาได้สำเร็จ สุดท้ายเขาจึงยอมแพ้สำนึกผิด ดาบจึงกลับไปอยู่บนศิลามังกรตามเดิม รอคอยกษัตริย์ที่แท้จริงดึงมันขึ้นมาอีกครั้ง

ถ้างั้นดาบก็ยังอยู่ที่เดิมน่ะสิครับ แล้วดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์มีอยู่จริงไหมครับอาจารย์

ครูคิดว่าคงไม่มี คงเป็นเรื่องแต่งขึ้นมากกว่า

ถ้างั้นอาจารย์ก็ไม่เชื่อเรื่องกษัตริย์อาเธอร์น่ะสิคะ

ก็ไม่เชื่อน่ะสิ ครูเป็นครูสอนวิทยาศาสตร์ บอกตามตรงว่าครูไม่เชื่อสิ่งที่พิสูจน์ไม่ได้หรือเป็นแค่เรื่องเล่าตำนานอยู่แล้วใช่แล้ว ความจริงเขาเป็นครูสอนวิทยาศาสตร์ แต่ว่าอาจารย์ลอเรนอาจารย์ประวัติศาสตร์ดันลาป่วย แล้วเขาก็มีชั่วโมงว่างพอดี จึงได้รับมอบหมายให้มาสอนเด็กนักเรียนห้องนี้ชั่วคราว

เลออนเป็นชายหนุ่มรูปงาม ผมสั้น อายุ22ปี รูปร่างสูงยาว เรียนจบจากคณะวิทยาศาสตร์และเพิ่งเข้ามาเป็นอาจารย์สอนนักเรียนปีนี้ปีแรก ความจริงเขาเชี่ยวชาญวิทยาศาสตร์มาก ถึงขนาดที่วิทยานิพนธ์ของเขาได้รับการยกย่องจากชาวต่างชาติ แต่เขาก็เลือกที่จะเป็นครู เพราะคิดว่าการได้นำความรู้มาสอนนักเรียนเป็นเรื่องที่น่ายินดีมากกว่า

แต่อาจารย์ครับ ผมว่ามันก็น่าจะมีเรื่องที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ หรือยังไม่รู้ก็ได้ครับ ดาบหรือมังกรอาจจะมีจริงๆในโลกก็ได้ครับ เพียงแค่เราไม่รู้

วิทยาศาสตร์คือศาสตร์ที่ศึกษาความเป็นจริงนะ ต่อให้ไม่รู้ แต่ถ้ามันเป็นจริงหรือเป็นไปได้นั่นแหละคือวิทยาศาสตร์ มังกรหรือดาบศักดิ์สิทธิ์จะมีหรือไม่ไม่มีใครรู้ ถ้าไม่มีจริงหรือยังพิสูจน์ไม่ได้จริง มันก็คือตำนานเรื่องเล่า แต่ถ้ามันพิสูจน์ได้จริง หรือมีหลักฐานว่ามีจริง นั่นแหละคือวิทยาศาสตร์ ไม่เกี่ยวที่ว่ามันคือมังกรหรือดาบ อยู่แค่ว่ามันมีหรือมันไม่มี พิสูจน์ได้หรือพิสูจน์ไม่ได้

นักเรียนภายในห้องนั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ จนกระทั่งเสียงออดหมดเวลาดังขึ้นมา

เอาล่ะ ครูคิดว่าเราพอแค่นี้ก่อนละกัน

นักเรียนคนอื่นๆพากันผิดหวังนิดหน่อย เพราะเขาอยากให้ผู้เป็นอาจารย์เล่าเรื่องราวในตำนานนี้ต่อ

หลังจากเย็นวันนั้นที่เลออนสอนเสร็จ ขณะกำลังจะสตาร์ทรถกลับบ้าน เขาบังเอิญเหลือบมองไปยังหินก้อนใหญ่ ความจริงหินก้อนนี้เขาเห็นอยู่ทุกวัน แต่เผอิญว่าวันนี้มันดันแปลกประหลาดกว่าทุกๆวัน เพราะด้านบนมีดาบสีทองปักอยู่ มันเป็นดาบที่ดูสวยงามมาก ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

ชายหนุ่มหยุดมือ ก่อนจะเดินไปเข้าไปตรวจสอบมันด้วยความแปลกใจ และทันทีที่เขาสัมผัสดาบนั้นเอง จู่ๆร่างกายของเขาก็วูบไปเลย


นั่นคือทั้งหมดที่เขาจำความได้ เขาจำได้ว่าเขาเข้าสอนแทนอาจารย์ลอเรนในวิชาประวัติศาสตร์ เขาสอนเสร็จและเตรียมจะกลับบ้าน แต่จำไม่ได้เลยว่าทำไมตัวเขาอยู่ๆก็มาอยู่ในมิติที่ขาวโพลนได้

นี่มันเรื่องอะไรกัน

ตัวเขาเหมือนลอยละล่องอยู่ในกาลอวกาศ หมุนไปมาอย่างช้าๆ เรียบง่าย และรู้สึกอบอุ่นสุขสบายอย่างบอกไม่ถูก

เจ้าฟื้นแล้วสินะ

เลออนหันมองไปยังต้นตอของเสียง พบเป็นชายแก่สูงอายุคนหนึ่ง หนวดเคราวยาวเฟื้อย ผมดกรุงรัง ดูเหมือนตาแก่ไร้บ้านธรรมดาๆคนหนึ่ง แต่กลับให้ความรู้สึกน่ากลัวน่าเกรงขาม ในมือถือดาบสีทองอร่ามเล่มใหญ่ และใช้มันเป็นไม้เท้าค้ำจุนร่างกาย ใบหน้าของเขาดูสง่างามอย่างบอกไม่ถูก เลออนคิดว่าสมัยหนุ่มๆเขาคงหล่อเหลาเอาการ

คุณคือพระเจ้างั้นเหรอ…?”

ไม่ใช่ข้าก็คือเจ้า เจ้าก็คือข้า…” ชายชราตอบกลับมาด้วยเสียงเย็นวาบ

เอ่อ คุณคือผมงั้นเหรอ ไม่มั้ง ผมยังไม่แก่สักหน่อย ถ้าผมจะหงำเหงือกขนาดนี้ผมว่าผมชาตินี้คงหาแฟนไม่ได้แน่

คนเรามีใครบ้างล่ะที่ไม่แก่ เจ้าเพียงแค่อายุยังน้อย สักวันหนึ่งก็ต้องเป็นเหมือนอย่างข้า

แล้วสรุปคุณเป็นใครกันแน่ แล้วที่นี่คือที่ไหนเลออนถามอย่างข้องใจ

ทีนี้คือทางสองโลก เป็นมิติที่เชื่อมต่อระหว่างเจ้ากับข้า พูดอีกอย่างก็คือโลกที่อยู่ในหัวของเจ้าและข้า

แล้วทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ได้

เพราะเวลาของโลกนั้นหมดลงแล้ว โลกที่เจ้าอาศัย พลังเวทของข้าไม่เพียงพอที่จะสร้างมันไว้ได้อีกต่อไป

ผมไม่เข้าใจ คุณหมายความว่ายังไงกันแน่

หมายความว่าหน้าที่ของข้าหมดลงแล้ว ที่เหลือฝากเอาไว้กับเจ้าด้วย โลกใหม่นี้ยังต้องการเจ้า ช่วยทำภารกิจที่ข้ายังทำไม่สำเร็จให้ด้วย

โลกใหม่? โลกไหนกัน

ชายชราทำท่าราวกับร่ายเวทมนตร์ โลกขนาดใหญ่ก็โผล่ออกมาเบื้องหน้าของเลออน มันเป็นโลกที่มองไปแล้วคล้ายกับโลกของเขามากทีเดียว มีสีน้ำทะเลและสีของแผ่นดิน แต่ทว่าทวีปของมันกลับไม่เหมือนทวีปในโลกเก่าของเขา มันชิดติดกันหมดแต่มีเส้นแบ่งเขตแดนออกเป็นสีทวีป

ผมต้องไปที่โลกนี้งั้นเหรอ เลออนถาม

ชายชราเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ สีหน้าเขาดูอ่อนแรงมากเลยทีเดียว เลออนคิดว่าบางทีเขาอาจจะไม่ได้มีอายุเพียงแค่ร้อยปี แต่อาจจะอยู่มาพันปีแล้วก็เป็นได้

คุณบอกว่าคุณคือผม ผมชื่อเลออน ลูทร่า คุณคงจะไม่ได้ชื่อเลออนหรอกนะ

ไม่ใช่…” ชายชราส่ายศีรษะเบาๆ ข้าคืออาเธอร์ เพ็นดราก้อน

ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือเปล่า แต่ชื่อของคุณเหมือนชื่อของกษัตริย์ในตำนานเลย แล้วในโลกใหม่ผมต้องทำยังไงบ้าง

ข้าจะส่งเจ้าไปยังเซ้าไลน์ ดินแดนที่อันตราย เป็นที่อยู่ของเหล่าปีศาจอมตะ เจ้าจะต้องรู้จักโลกและรู้จักสงครามก่อน จากนั้นข้าจะส่งเจ้ากลับนอร์ทไลน์ ไปยังอาวาลอน ดินแดนเริ่มต้นของข้า

นี่ต้องไปใช่ไหม มีทางเลือกที่จะต้องไม่ไปหรือเปล่า

ชายชราส่ายศีรษะเบาๆ เจ้าคือความหวังของโลกนี้ มีเพียงแค่เจ้าที่จะสามารถหยุดมอเดร็ดและมอกาน่าได้

นี่ผมกำลังฝันอยู่หรือเปล่า เลออนถาม ชักไม่แน่ใจนี่คือความจริงหรือความฝัน

แน่นอน แล้วทำไมเธอถึงจะไม่ได้ฝันล่ะ

ชายชรายิ้มให้เขา ก่อนที่ร่างของเลออนจะถูกดูดเข้าไปยังโลกอย่างรุนแรง เขารู้สึกหวิวๆนิดหน่อยในท้องเหมือนกับว่าจะตกจากที่สูง ถ้านี่เป็นความฝันล่ะก็ มันคงจะรุนแรงมากเลยล่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #6 Parichat1009 (@Parichat1009) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 22:13
    ไม่ฮาเร็มน้าาาา
    #6
    0