Fic : Naruto&Boruto [เกิดใหม่ทั้งทีขออยู่เงียบๆเถอะนะ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,905 Views

  • 19 Comments

  • 149 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    100

    Overall
    1,905

ตอนที่ 7 : ตอนพิเศษ:ต้อนรับปีใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    1 ม.ค. 62

เรื่องราวในวันนี้เรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของเหล่านินจาในโคโนฮะ............


[มิยะ:Talk]


" เฮ่อ.....นี่ก็ใกล้จะวันปีใหม่แล้วสินะ" ผมบ่นบ่นพึมพำออกมา ถ้าเป็นในโลกเก่าป่านนี้คงจะฉลองการนองเลือดครั้งใหญ่มากกว่าการฉลองความสุขอีกนะเนี่ย เมื่อนั่งคิดถึงอดีตก็ทำให้รู้สึกขนลุกขึ้นมา


" จริงสิ!!ใกล้จะถึงวันงานเทศกาลแล้วมิยะคุงจะไปดูด้วยหรือเปล่าจ๊ะแม่จะได้เตรียมชุดยูคาตะไว้ให้" ผมที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่ก็หันไปมองคุณน้าฮินาตะที่กำลังล้างจานอยู่


" งานเทศกาลอะไรหรอครับ??" มิยะคุงหันไปมองคุณน้าฮินาตะและเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะชีวิตเขาไม่เคยออกไปเที่ยวเล่นหรือทำอะไรเลยนอกจากรับจ้างสังหารบุคคลตามสั่งของเจ้านายคนเก่า


" มิยะคุงยังไม่เคยไปสินะจ๊ะมันเป็นงานเทศกาลประจำปีนะจ๊ะ" คุณน้าฮินาตะยิ้มอ่อนๆและเดินไปที่ห้องเก็บของ


"อยู่ไหน........อ๊ะ!..เจอแล้ว!!!" ตอนนี้ในมือของคุณน้าฮินาตะมีชุดยูกาตะสีม่วงอมน้ำเงินอ่อนมีลายของดอกไฮเดรนเยียอยู่รอบๆ เมื่อมองดูแล้วมันดูสวยจริงๆ


" ชุดสวยมากเลยครับ...." มิยะพูดพร้อมกับดวงตาที่เป็นประกายเพราะในชีวิตของเขานั้นไม่เคยจับเนื้อผ้าที่นุ่มขนาดนี้มาก่อนแถมยังมีลวดลายที่งดงามอีกด้วย............


"แฮะๆ มันเป็นชุดแม่เคยซื้อมาให้มิยะคุง โดยเฉพาะเลยนะ"
คุณน้าเฮียจะพูดอย่างเอ็นดู ห๊ะนี่คุณน้ายอมลงทุนซื้อให้ผมเลยเหรอ.......... ทั้งๆที่ผมไม่ใช่ทางญาติหรือลูกที่แท้ ซะหน่อย....


" ขอโทษนะครับคือว่าผมคง..... ใส่ไม่ได้หรอกครับ" ผมก้มตอบอย่างเกรงใจเพราะดูท่าชุดยูคาตะตัวนี้คงจะแพงน่าดูถ้าเกิดผมทำขาด แล้วก็คุณน้าคุณคงจะเสียใจแน่ๆ


" ทำไมจะไม่ได้ล่ะจ๊ะก็เธอน่ะเป็นคนในครอบครัวของฉันนะ" คุณน้าฮินาตะเอ่ยตอบ อย่างอ่อนโยนพร้อมยิ้มให้กับเด็กหนุ่มตรงหน้า


" ถ้างั้นขอบคุณสำหรับชุดยูกาตะนะครับ..." เด็กหนุ่มตรงหน้าขอบคุณพร้อมใบหน้าที่แดงฉ่า–///-


" ไม่เป็นไรจ้ะน้าเห็นว่ามิยะคุณชอบนะก็มีความสุขแล้ว" คุณน้าฮินาตะพูดพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ


" จริงสิ น้าลืมไปได้ไงเนี้ย!!!น้าสั่งซื้อดอกไม้จากร้านของอิโนะซังไว้" ระหว่างที่กำลังคุยกันคุณน้าก็นึกขึ้นได้


" งั้นเดี๋ยวผมเข้าไปเอาให้เองครับ"


" งั้นก็ฝากด้วยนะจ๊ะ" หลังจากนั้นผมก็เดินออกจากบ้านเพื่อไปร้านขายดอกไม้ของคุณแม่อิโนะจิน



ตอนนี้ผมได้มายืนอยู่ตรงหน้าร้านดอกไม้ เป็นที่เรียบร้อยแล้วจึงได้ทำการเดินเข้าไปในร้านทันที


" สวัสดีครับ คุณน้าอิโนะ" เมื่อเข้ามาในร้านก็พบกับคุณน้าอิโนะที่กำลังจัดดอกไม้อยู่

"อ่าว!! สวัสดีจ๊ะมิยะคุง " เมื่อคุณน้าอิโนะเห็นตัวผมก็เข้ามาทักทาย


"คือว่าผมมารับดอกไม้ที่สั่ง ไว้นะครับ"

" อ๋องั้นรอแป๊บนะจ๊ะ มิยะคุงระหว่างที่น้าไปหยิบดอกไม้ช่วยไปตามอิโนะจินให้น้าหน่อยได้ไหมจ๊ะ"


"ได้สิครับ"


"งั้นฝากด้วยนะ" เมื่อคุณนะอิโนะพูดจบก็เดินเข้าไปข้างในห้องเก็บดอกไม้


หลังจาก บทสนทนาที่จบลง ผมก็เดินขึ้นไป ข้างบนชั้น 2 เพื่อที่จะไปตามอิโนะจิน


ก็อก ก็อก

"คร้าบๆ มาแล้วครับ" เมื่อเปิดประตูก็พบกับร่างของอิโนะจิน ในสภาพที่ปล่อยผม และเสื้อก็ไม่ใส่ —//–


"อ่าวมิยะ นายมาทำอะไรที่นี่ล่ะ??" อิโนะจินถามผมด้วยสีหน้างุนงง


"เอ่อ... คือว่ามารับดอกไม้ให้กับคุณน้าฮินาตะน่ะ แต่ ระหว่างรอดอกไม้คุณน้าอิโนะให้มาตามนายลงไปข้างล่าง" ผมอธิบายพร้อมกับหลบหน้า


"อ่อ ฉันเข้าใจเเล้ว แต่ว่าทำไมนายต้องหลบหน้าฉันด้วยล่ะ?" อินโดจินถามผม


"ปะ...เปล่า!!!ใครหลบหน้า ไม่มี!!!" ผมตอบกลับไปเสียงสูง


" หรือ ว่านาย...." อิโนะจินลากเสียงยาว พร้อมกับแววตาแสนเจ้าเล่ห์


'' ถ้าไม่มีธุระแล้วฉันขอลงไปข้างล่างก่อนนะ" เมื่อผมพูดจบผมก็หันหลังกลับไปทันทีแต่เมื่อหันหลังไปนั้นก็ถูกมือหนาของใครบางคนฉุดไปข้างหลัง


"ใครบอกให้ไป" อิโนะจินพูดจบก็ผลักและกดผมลงเตียง

"จะ.. ทำอะไรน่ะ!!!!!" ผมพูดด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย แต่ว่าใบหน้าตอนนี้ผมคงจะแดงน่าดู@///@


" ก็แค่ อยากจะอยู่ กับคนน่ารักอย่างไร แค่นั้นเอง" อินโนะจิน กระซิบแผ่วเบา

ไอ้หมอนี่ ไว้ใจไม่ได้ ได้ทีเอาใหญ่ซะด้วย ทำไงดี ทำไงดี ทำไงดี ทำไงดี ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ซะด้วยสิ @///@


" เลิกแกล้งฉันได้แล้วอิโนะจิน" ผมพูดพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น


" ใครบอกว่าแกล้ง ก็ฉันน่ะช—" ไม่ทันทีอิโนะจินจะพูดจบคุณนะอิโนะก็เข้ามาในห้อง


" ว๊าย!!!ตายแล้ว สงสัยน้ามาขัดจังหวะสินะ" คุณน้าอิโนะเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับหน้าแดง ใครบอกล่ะว่ามาขัดจังหวะมาถูกจังหวะมากเลยครับคุณน้า ผมคิดในใจ


" ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะครับพอดีว่าผมลื่น ลงเตียงอิโนะจินก็เลยจะมาช่วยแต่ว่าจะลื่นมาด้วยสิก็เลยมาเป็นสภาพนี้ล่ะครับ" ผมรีบหาข้ออ้างมาช่วยกลบเกลื่อน


" จริง ไหมอิโนะจิน" ผมหันไปหาเขา พร้อมกับส่งซิก


" ใช่ครับแม่" อิโนะจินพูดพร้อมกับยิ้มส่งให้แม่

" งั้นหรอน่าเสียดาย ก็น้าอยากได้มิยะมาเป็นลูกสะใภ้บ้านนานี่นา" คุณน้าพูดพร้อมกับทำ หน้าเสียดาย
คุณน้าผมเป็นผู้ชายนะโว๊ย!!!!!


"แฮะๆ งั้นหรอครับ เอาจริงสิแล้วดอกไม้ที่ คุณน้าฮินาตะจะจองไว้ล่ะครับ" ผมพูดเปลี่ยนเรื่องทันที


" อ๋อนี่ไงจ๊ะ" คุณน้าพูดเขาก็ส่งดอกไม้ให้กับผม


" ขอบคุณมากครับงั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" ผมก็ขอบคุณพร้อมกับขอตัวกลับมาทันที บ้านนี้ไว้ใจไม่ได้ทั้งบ้านแล้วมั้งป่านนี้ มิยะจำไว้บ้านนี้มันอันตราย




ขอตัดภาพมาช่วงตอนกลางคืน


[ บ้านอุซึมากิ]


"ว้าว!!! พี่มิยะคุงน่ารักจังเลยค่ะ" ฮิมะ เอ่ยชมผมพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนจะน่ารัก


"ฮิมะจังก็น่ารัก เหมือนกันนะ" ผมเอ่ยชมฮิมาวาริพร้อมกับลูบหัว ชุดที่ฮิมาวาริใส่เป็นชุดยูคาตะสีเหลืองลายดอกทานตะวันสีสดใส ส่วนคุณนายฮินาตะใส่ชุดยูคาตะสีม่วงอ่อน ที่ดูเรียบหรู่แต่ก็ดูเป็นผู้ใหญ่


" คุณน้าครับแล้วโบรูโตะคุงกับท่านโฮคาเงะล่ะครับ?" ผมไม่เอ่ยถามคุณน้าฮินาตะเพราะตั้งแต่เช้ายังไม่เห็นหน้าโบรูโตะคุงเลย ส่วนท่านโฮคาเงะตั้งแต่ตอนบ่ายก็ไม่เห็นแล้ว


" เห็นโบรูโตะบอกว่าจะไปรอที่งานเทศกาลนะจ๊ะ ส่วนนารูโตะคุง ไปที่ สำนักงานโฮคาเงะนะจ๊ะ" คุณน้าฮินาตะตอบ


" อ๋อ..แบบนี้นี่เองสินะครับ"


" ช่างป๊ะป๋ากับพี่ชายเถอะค่ะ เราไปงั้นเจอกันเถอะ" ฮิมาวาริพูดก่อนที่จะจูงมือผมกับคุณน้าฮินาตะออกจากบ้าน


" ไม่ได้ นะฮิมาวาริ เดี๋ยวแม่ต้องไปหาพ่อที่ทำงานก่อน"


" งั้น น้ากับฮิมาวาริขอตัวไปก่อนนะจ๊ะ" คุณน้าฮินาตะกล่าวลาพร้อมกับเดินไปอีกทางนึง

" ครับงั้นผมขอตัวไปงานเทศกาลก่อนนะครับ" เมื่อผมพูดจบก็เดินไปที่งานเทศกาลก่อน



[งานเทศกาล]


เสียงของผู้คนมากมายดังขึ้น พร้อมกับภาพบรรยากาศรอบๆงานเทศกาลมีผู้คนมากมายเดินผ่านพร้อมกับร้านค้าหลากหลาย หน้าหลายตา


นั่นมันพวกโบรูโตะนี่ ชิทิ้งฉันได้นะ


" อ้าวมิยะ!!!" โบรูโตะโบกไม้โบกมือเรียกผม


" ไม่ต้องมาองมาอ่าวเลยนายทิ้งฉัน" ผมพูดขึ้นพร้อมกับ สีหน้าหงุดหงิด


" ฉันไม่ตั้งใจทิ้งนายนะ!!!! " โบรูโตะพูดพร้อมกับสีหน้า วิตก


" แล้วเหตุผลล่ะ"


" ก็เจ้าบ้าเนี้ยมันไปซื้อของให้ อุ๊ป——" ไม่ทันที่ชิกาไดจะพูดจบรูโตะก็ยัด ปลาหมึกยักษ์ใส่ปากชิกาไดคงทันที


" พอดีฉันไปซื้อของให้กับ คนรู้จักน่ะแฮะๆ" โบรูโตะพูด พร้อมกับหัวเราะให้แห้งๆ แก้ตัวได้แย่มากเลยนะตอนเจ้านี้


" ช่างเถอะ เพราะยังไงตอนนี้พวกเราต้องมาสนุกกันไม่ใช่หรือไง" ผมพูดพร้อมกับถอนหายใจ


" ว่าแต่พวกเรามาเล่นอะไรกันก่อนดี" อิโนะจินเอ่ยถาม


" นั่นสินะมิซึกินายอยากเล่นอะไรก่อนล่ะ" ผมหันไปถามมิซึกิที่ยืนเงียบอยู่นาน


" ฉันอะไรก็ได้ขอแค่มีนายกับโบรูโตะก็พอ" มิซึกิพูดพร้อมกับรอยยิ้ม พิฆาต


" งั้น เราไปเล่นที่ช้อนปลาทองกันไหม??" ชิกาไดคุงเสนอความคิด


" ก็ดีนะ" อิโนะจินเอ่ยตอบ


'' งั้นมาแข่งกันถ้าใครได้ปลาทองเยอะสุดชนะ" โบรูโตะพูดพร้อมกับ ถกแขนเสื้อขึ้นมา


" เอาสิ" อิวาเบะ


" งั้น ลุยกันเลย!!!!!"

หลังจากการแข่งขัน เกมตักปลาทองเริ่มขึ้น ผมกับเด็นกิก็ยืนดูอย่างเงียบๆ พร้อมกับยิ้มแห้งๆให้กับเพื่อนในกลุ่ม


จะนั้นคืออันแสนสนุกก็ได้ดำเนินผ่านไป อย่างสนุกสนาน
พร้อมกับรอยยิ้มของทุกคนที่ตราตรึงในหัวใจของมิยะคุง


จบ.



เป็นยังไงกันบ้างคะกับตอนพิเศษถ้าชอบกดติดตามกดหัวใจกันด้วยนะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #19 0893796341 (@0893796341) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 09:43
    คำตกหล่นเยอะน่ะครับ อ่านบางที่ก้ไม่เข้าใจเท่าไร ปรับปรุงด้วย แต่ก็ถือว่ายอดเยี่ยมแล้วล่ะครับ สู้ๆและทำต่อไปครับ
    #19
    1
    • #19-1 nonthicha1510 (@nonthicha1510) (จากตอนที่ 7)
      6 เมษายน 2562 / 13:34
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ดีๆนะ
      #19-1