Fic : Naruto&Boruto [เกิดใหม่ทั้งทีขออยู่เงียบๆเถอะนะ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,899 Views

  • 19 Comments

  • 149 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    94

    Overall
    1,899

ตอนที่ 5 : Chapter4: เด็กชายผู้ปากจัด&เด็กชายผู้ซ้ำชั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    1 ม.ค. 62

หลังจากเกิดเหตุการณ์รถไฟพุ่งชนรูปปั้นของหน้าโฮคาเงะรุ่นที่ 7 ก็ผ่านมาประมาณ 2 สัปดาห์แล้ว ซึ่งตอนนี้โบรูโตะกับมิยะกำลังเดินทางไปโรงเรียนอาคาเดมี่ หรือโรงเรียนนินจาตามปกติระหว่างทางก็ได้เจอชิกาไดและเดนกิ จึงได้เอ่ยทักทายทั้งสองคนไป

" อรุณสวัสดิ์ชิกาไดคุงเดนกิ" มิยะกล่าวสวัสดีเพื่อนทั้งสอง

"อืม อรุณสวัสดิ์มิยะ" ชิกาไดหันกลับมากล่าวทักทายต่อ

" เอาล่ะตอนนี้คงต้องทำเครื่องหมายเอาไว้" นารูโตะเก่ามาอย่างร่าเริง

" นี่นายโง่หรือเปล่านายเพิ่งถูกพักการเรียนมา 2 สัปดาห์นะ และตอนนี้นายก็ต้องเป็นคนที่ถูกนินทา" ระหว่างที่ชิกาไดกำลังดูโบรูโตะอยู่ มิยะก็เดินนำหน้าเข้าไปโรงเรียนเสียแล้ว

" ว้าว...เป็นโรงเรียนที่ใหญ่โตจังนะ" มิยะเอ่ยพึมพำขึ้นมา
แล้วเมื่อมิยะ หันหน้ามองบนหน้าต่างห้องเรียนก็สังเกตเห็น เด็กผู้ชายผมสีฟางสีผิวเป็นสีขาวซีดราวกับกระดาษถือสมุดวาดภาพอยู่ นันตาสีเขียวฟ้าราวกับ มรกต ของเขาจ้องมองมาที่มิยะ ก่อนที่จะยกยิ้มที่มุมปากจะสักเกตุได้ว่ารอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นมา

" หมอนั่นใครกันนะ" มิยะพึมพำกับตนเอง

"เฮ้ย!!! มิยะรอฉันด้วยสิ" แต่ไม่นานจู่ๆมิยะก็ได้ยินเสียง ตะโกน ของโบรูโตะ



[ห้องเรียน]


เด็กชายทั้งสี่คนเดินเข้ามาในห้องโดยที่มีโบรูโตะเดินนำหน้า เขาเดินด้วยท่าทางร่าเริงต่างจาก ทั้งสามคนที่เดินมาด้วยสีหน้าที่มีกังวล

" ไง!!ทุกคนฉันชื่ออุซึมากิ โบรูโตะ ยินดีที่ได้รู้จัก" โบรูโตะตะโกนขึ้นมาทำให้ภายในห้องมีสายตาจับจ้องมาที่เขา ชิกาไดถอนหายใจ เฮือกใหญ่จากนั้นก็เอามือกุมขมับ ส่วนมิยะก็ยิ้มเเห้งๆให้กับการกระทำของเพื่อน

"ฉันบอกว่าพอเถอะน่า" ชิกาไดเดิน ขึ้นมาจากนั้นก็ไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง

"เฮ่ออออ ในที่สุดก็รอดพ้นจากแม่สักทีเนอะมิยะ!!"

"นั้นสินะ...."

" แม่ขอพวกนายงั้นหรอ"เดนกิถาม

" แม่ฉันแต่ไม่ใช่มิยะหรอก ตลอดสองสัปดาห์มานี้ฉันต้องทุกข์ทรมานกับการเรียนที่บ้าน ก็เพราะแม่น่ะชอบสั่งกันมาตลอดเลย" โบรูโตะพูดพร้อมกับทำสีหน้าท่าทางจริงจังสุดๆ


"ฉันว่าดีออกนะ" มิยะพูดพร้อมกับหยิบสมุดจดขึ้นมา เพราะว่ามันทำให้เขาได้รู้ว่าที่นี่นั้นไม่ใช่ไม่มิติเขาเคยอยู่ แต่ว่ามันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร

' หมอนี่นะหรอ'

' ใช่ๆแล้วก็คนที่นั่งข้างหลังหมอนั้นด้วย'

' ทำไมถึงไม่โดนไล่ออกนะ'

' ก็เป็นลูกของโฮคาเงะนี่นา'

เสียงซุบซิบนินทาของคนในห้องดังเข้ามาในหูของมิยะ

" พวกเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม...." มิยะพึมพำกับตนเองพร้อมทั้งจิตสังหาร


" ปล่อยพวกนั้นพูดไปเถอะ"ชิกาไดเอ่ยปลอบ

"อืม..."


'' ว่าแต่ชิกาไดฉันลืมหยิบหนังสือมาน่ะขอดูด้วยดิ"

โบรูโตะทะเล้นพร้อมทั้งร่วงมือไปหยิบหนังสือของชิกาได
แต่เจ้าตัวไม่ยอมจึงทำให้เกิดเป็นสงครามแย่งชิงหนังสือกัน


"เดนกิข้อนี้ทำอย่างไงหรอ" ระหว่างที่เกิดสงครามแย่งหนังสือกันมิยะก็ได้เอ่ยถามถึงบทเรียนต่อไปที่จะมาถึง


"อ่อ คือแบบนี้ครับ" เดนกิ ยิ้มรับแล้วก็อธิบายเกี่ยวกับข้อนี้

" อ๋อเข้าใจแล้วขอบใจนะ" เมื่อมิยะเข้าใจโจทย์ข้อนี้แล้วก็กล่าวขอบคุณให้กับเดนกิจากนั้น แล้วก็ยิ้มให้อย่างเป็นธรรมชาติ


"ฮ่าๆ ไม่เป็นไรครับ"‹0›//‹0›เดนกิยิ้มรับอย่างเขินๆ

แต่เมื่อมิยะหันไปมองสงครามหนังสือปุ๊บๆทั้งสองคนก็ปล่อยออร่าสีดำออกมา อ่าวเกิดอะไรขึ้นหวา นี่คือสิ่งที่มิยะคิดในใจ


" โบรูโตะคุงเนี่ยโดดเด่นจังเนาะ"

"หืม สนใจหรอ"

"ป่าวนะ"

มิยะหันไปข้างหลังก็พบกับเด็กผู้หญิงสามคน ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะข้างหลัง คนหนึ่งมีผมสีม่วงตัดสั้นจนแค่ถึงตรงจอน ส่วนที่เหลือถักเปียยาวส่วนอีกคนนึง มีผิวสีแทนรูปร่างอวบอ้วนแต่มีใบหน้าที่สวยส่วนข้อสุดท้ายนี้ผมสีดำสั้นสวมแว่นสีแดง แถมเสื้อแดงด้วยกำลังอ่านหนังสืออยู่

เป็นคนที่แปลกจังนะมิยะคิดในใจอย่างขำๆ ก่อนที่จะหันกลับมาที่เดิมแต่ทว่า....

"หืม? เด็กเส้นของโฮคาเงะกับคู่หูของเขางั้นหรอ"

มีเสียงดังๆของเด็กชายคนหนึ่งดังขึ้นซะก่อนมิยะหันกลับไปมองก็พบเด็กชายผมฟ้ามะเกลือไปด้านหลังสวมเขากำลังมองมาที่มียะและโบรูโตะด้วยสายตาเหยียด

" อะไร?กันฉันพูดดังไปงั้นหรอ?"

"โฮ่ยอิโนะจิน กลับที่ไปซะ"

ชิกาไดเอ่ยปากไล่เด็กชายที่ชื่ออิโนะจินเขาหันมาสนใจมิยะและโบรูโตะต่อ

"เเหม.... ก็ได้ฉันจะกลับที่แต่ว่าความรู้สึกของทุกคนในห้องน่ะตอนที่พวกนายทั้งสองคนเดินเข้ามาล่ะ?"

อิโนะจินยังคงไม่เลิกพูด

"ส่วนมากนะคนที่ทำผิดแบบนี้ก็ต้องโดนจับเข้าคุกนี่แต่สองคนนี้กลับไม่เป็นแบบนั้น...."


"หืม..งั้นหรอ ฉันขอพูดตรงๆก็แล้วกันว่าที่พวกเราทำไปนั้นก็เรามีเหตุจำเป็น แต่ว่า มันไม่จำเป็นที่ต้องบอกพวกนาย เพราะฉะนั้น เลิกยุ่งกับเราได้แล้ว" มิยะลุกขึ้นพูด

" ใจเย็นๆสิคู่หูของโบรูโตะฉันก็แค่เดาเองนะ...ไงไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"อิโนะจินยิ้มให้

"อืม!!!" โบรูโตะยิ้มกลับ

" นี่ชิกาไดคุงรู้จักหมอนี่หรอ"มิยะเอ่ยถาม

" พ่อแม่ของพวกเราเป็นเพื่อนกันน่ะ.....เฮ้ออ อิโนะจินฉันรู้ว่านายเป็นคนแบบนี้มานานแล้วแต่ไม่คิดว่าจะพูดมากขนาดนี้" ชิกาไดเกาหัวราวกับกำลังเจอเรื่องยุ่งยาก

" ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมีปัญหาหรอกนะ " อิโนะจินยังยิ้มแบบเดิม

" พ่อแม่ของเราจะเป็นยังไงไม่สำคัญหรอกน่าเรามาเป็นเพื่อนกันเถอะอิโนะจิน!!!" โบรูโตะยื่นมือออกไปอิโนะจินมองมันชั่วครู่ก่อนจะทำบางอย่าง.....

เขาปัดมือของโบรุโตะออกอย่างแรงด้วยใบหน้าที่กำลังยิ้ม พร้อมกับคำพูดเจ็บๆ

" โทษนะฉันคิดว่าฉันหาเพื่อนที่ดีเองได้"

โบรูโตะกำมือแน่น

" หาเพื่อนที่ดีเองได้งั้นหรอแสดงว่า เอาสันดานไม่ดีออกเองได้สินะ"

เด็กชายผิวซีดหันไปมองเด็กผู้ชายหน้หวานข้างหลังโบรูโตะที่เป็นคนพูดขึ้นมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย"

" ปากเก่งใช้ได้นี่...."

" ถือซะว่าเป็นคำชมก็แล้วกัน..." อิโนะจินยิ้ม เจ้าเล่ห์พร้อมกับเดินไปนั่งที่ของตนแล้วคุณครูชิโนก็เข้ามาและการเรียนวันแรกของโบรูโตะและมิยะก็เริ่มขึ้น




[มิยะ:Talk]

ตอนนี้ถึงเวลาเรียนของพวกเด็กๆล่วงเลยไปจนถึงเวลาพักกลางวันพ่อเด็กต่างพากันออกไปหามึงรับประทานอาหารกลางวันบางคนก็ไปซื้อขนมมากินรองท้องแทนพ่อบนโต๊ะนั้น มีเบนโตะที่แม่ของพวกเขาเป็นคนทำให้จึงไม่ต้องออกไปซื้อกินให้ยุ่งยาก

อะ!! สวัสดี ตอนนี้ถึงตาฉันบรรยายแล้วสินะ ตอนนี้โบรูโตะกับชิกาไดคงและเด็นกิคงได้ชวนฉันไปทานมื้อกลางวันด้วยและฉันเองก็ไม่ได้มีเพื่อนคนอื่นที่ไหนนอกจากพวกเขาจึงตอบตกลง จากนั้นก็สัมผัสได้ถึงสายตาอำมหิตของใครบางคน เมื่อหันกลับไปก็พบกับเด็กผู้ชายที่ชื่ออินโดจีนอะไรนั่น เป็นเด็กที่ไม่น่าคบหาเลยจริงๆ


"ตรงนี้แล้วกัน!!" โบรูโตะคงนั่งรอบนพื้นปูนของดาดฟ้าบนอาคารเรียนของพวกเราใช่ตอนนี้พวกเรา 4 คนมาทานเหมือนกับว่าบนดาดฟ้ากันฉันและคนที่เหลือก็นั่งตามโบรูโตะคุณก่อนที่เราจะลงมือทำทานอาหาร

แล้วระหว่างที่กำลังรับประทานอาหารฉันก็มองไปรอบๆข้างล่างซึ่งมองจากที่สูงอย่างดาดฟ้าวิวทิวทัศน์ที่นี่ถือว่าสวยใช้ได้เลย เอ๊ะ... เด็กชายผมสีฟางมัดรวบนั่งวาดรูปตรงใต้ต้นไม้ นั่นมันอิโนะจินนี่นา

"หมอนั้น..."

" อ๋ออิโนะจินกันหรอ" ชิกาไดคงถามขึ้น

" ไหนบอกนะหมอนัดบอกก็หาเพื่อนเองได้ไง แล้วทำไมถึงมานั่ง
ใต้ต้นไม้ล่ะ"

"อะไรสนใจงั้นหรอ?"

"จะบ้าหรอ!!หมอนั้นเป็นผู้ชายด้วยกันนะ!!"

ชิกาไดคุงขมวดคิ้วเข้าหากันแทบจะเป็นปมเขาดื่มน้ำในขวดจนหมดแล้วก็ไม่ยอมพูดอะไรเลยแถมสีหน้าของเขาดูบูดบึ้งหมอนี่โกรธฉันงั้นหรอ....

" ฉันอิ่มแล้วงั้นขอตัวก่อนนะ"

"อ่าว ดะ..เดี๋ยวเซ่!!" ผมได้ยินเสียงตะโกนของโบรูโตะแต่ผมก็ไม่สนใจเพราะตอนนี้ผมกำลังวิ่งไปตรงใต้ต้นไม้ที่อิโนะจินอยู่เพื่อที่จะกล่าวขอโทษเรื่องเมื่อเช้า


เมื่อมาถึงผมก็เห็นกับตาของเด็กชายผมสีฟางมัดรวบรวมตาสีเขียวมรกตกำลังนั่งวาดรูปต้นไม้อยู่

"แฮะๆ " เสียงหอบหายใจของฉันดังขึ้น

"หืม?!มีอะไร" อิโนะจินหันมาหาผมแล้วถามขึ้น

"คะ...คือว่าเรื่องเมื่อเช้าฉันขอโทษนะ" ผมก้มหัวขอโทษยกใหญ่

"หืม ฉันไม่โกรธนายตั้งแต่เเรกอยู่แล้ว" อิโนะจินลุกขึ้นมาแล้วตอบผม


"งะ...งั้นหรอ" ผมเอ่ยเสียงเบา


" ค่อยยังชั่วหน่อย..งั้นฉันไม่กวนละ" เมื่อฉันพูดจบร่างของฉันก็ถูกใครบางคนกอดเเล้วล้มลงไปในอ้อมเเจนของเขา


"มะ....มีอะไรงั้นหรอ"


"ป่าวก็แค่..อยากอยู่ด้วยก็แค่นั้น" อิโนะจินตอบผมแล้วหันหน้าหนีไปอีกทางเมื่อสังเกตเห็นใบหูของเขามีสีชมพูจางๆเล็กน้อย


"งั้นพวกเราไปด้วยกันเถอะ" ฉันลุกขึ้นจากนั้นก็รีบคว้ามือของร่างสูงตรงหน้าเข้าไปในห้องเรียนทันที



[ในห้องเรียน]

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงดัง เอ๊ะอะโวยวายในห้องเรียน

" หึ!!!!นายมันก็แค่เด็กเส้นโฮคาเงะมีอำนาจเหนือกว่าคนอื่นความจริงนายสามารถจบจากโรงเรียนจะได้เลยด้วยซ้ำ"

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ" ผมเอ่ยถามชิกาไดคุง

" ไม่รู้สิอยู่ๆโบรูโตะก็โดน หาเรื่องน่ะ"

"ห๊ะ!!! ''

"เฮ้ย ถอยไป"

ไม่ทันที่โบรูโตะจะพูดจบร่างของโบรูโตะก็กระเด็นลอยไปตามแรงโยนของอิวาเบะเเต่ว่าผมก็กระโดดไปรับร่างของโบรูโตะจึง ทำให้ร่างของผมรับแรงกระแทกแทนจนทำมให้ผมสลบไป

ขอข้ามเนื้อเรื่องนะจ้า!!!


เมื่อผมตื่นขึ้นมาก็พบกับเพื่อนของผมที่กำลัง เฝ้าผมอยู่

"มิยะ!!" เมื่อผมตื่นขึ้นมาโบรูโตะก็รีบ วิ่งแจ้นเข้ามาครับผม

"เป็นไงบ้างครับ"เดนกิเอ่ยถาม

"อืมดีขึ้นแล้วล่ะ"

" นายนี่นะชอบทำให้คนอื่นเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย"ชิกาไดพูด

"ขอโทษนะ" ผมก้มหัวขอโทษ

" หน่าๆไม่ใช่ความผิดนายหรอก"อิโนะจินพูด

หลังจากนั้นพวกเราก็เดินเข้าโรงเรียนตามปกติ



——————————————————————————————
จบไปแล้วค่ะกับตอนที่ 4 ตอนที่มีชื่อว่า เด็กชายพูด&ปากจัดเด็กชายพูดซ้ำชั้น ยังไงก็ฝากกดติดตามกดหัวใจได้อย่าลืม comment ใต้ล่างด้วยนะตอนต่อไปอัพวันที่ 19นะ


ขอบคุณแฟนอาร์ตจากน้อง ปิยะบุตรด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #12 245380 (@245380) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 23:09
    พี่ชาย~~~เมื่อไหร่จะลงอ่ะ.เค้าอยากอ่านอ่ะ
    #12
    1
    • #12-1 nonthicha1510 (@nonthicha1510) (จากตอนที่ 5)
      23 ธันวาคม 2561 / 21:21
      น้องพี่≈≈≈ใจเย็นนะรอพี่ก่อน ช่วงนี้กิจกรรมเยอะ
      #12-1
  2. #7 Aum (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 19:16

    พี่คะรับฮาเร็มเพิ่งไหมคะ

    #7
    3
    • #7-2 Aum (จากตอนที่ 5)
      12 ธันวาคม 2561 / 22:50
      มี โบรูโตะ ชิกาได อิโนะจิน เดนกิ อิวาเบะ คางูระ มิตสึกิ คาคาชิ(พี่หมี) โอโรจิมารุ(พี่หมี) ชินกิ ค่ะ พวกพี่หมีแล้วแต่พี่เลยค่ะว่าจะเอาไมแต่ที่เหลือขอค่ะ^∆^ ป.ล.ไม่รู้ว่าขาดหายใครไปรึปล่าวนะคะจำไม่ได้ แฮะๆ
      #7-2
    • #7-3 nonthicha1510 (@nonthicha1510) (จากตอนที่ 5)
      13 ธันวาคม 2561 / 11:17
      555 จะรอเอาเข้านะ แต่ว่าช่วงนีจะอัพตามกำหนดเวลา เเล้วพยายามวาดภาพประกอบด้วย
      #7-3