『TeukHae area』❤

ตอนที่ 2 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ก.ย. 55


『Fly me to Heaven』 ஐღ。♡ 

Author :: Nongz 

Pairng :: Lee Teuk x Dong Hae 

Type :: Romantic-tragedy 



 











ในคืนวันฟ้าโปร่ง แสงดาวกำลังส่งแสงสู้กับพระจันทร์สีเหลืองนวล 
สายลมเอื่อยๆพัดพากลิ่นดอกไม้ใบหญ้าให้ลอยมาแตะจมูก 


ร่างกายของผมกำลังนอนนิ่งอยู่ในพื้นดินอันอบอุ่น 
ดวงตาของผมปิดสนิท ร่างกายนอนแน่นิ่งไม่มีความรู้สึก 
คงจะมีแต่จิตวิญญาณของผมล่ะมั้งที่รับรู้ความรู้สึกต่างๆ 


ร่างกายของผมถูกฝังอยู่ที่นี่มาเกือบสามเดือนแล้ว 
ผมตายมาเกือบสามเดือน เพราะอุบัติเหตุ 



สามเดือน...ที่ผมต้องทนเหงาอยู่ที่นี่คนเดียว 
สามเดือน...ที่ผมไม่ได้เจอกับซองมิน 
...ช่างเป็นสามเดือนที่ทรมานจริงๆ 



อยากเจอซองมิน อยากไปหาซองมิน 
ผมอยากกอดร่างนั้นอีกครั้ง 
ซองมิน...ที่รักของผม 



ผมรีบปัดความคิดนั้นออกไป บอกตัวเองให้ตัดใจ 
ผมกับเขาอยู่กันคนละภพแล้ว คงไม่มีทางได้เจอกันอีก 
ป่านนี้ซองมินจะเป็นยังไงบ้าง จะร้องไห้คิดถึงผมหรือเปล่า 




ก็ตอนที่มีชีวิตอยู่ เจ้านั่นชอบมาอ้อนผมเป็นประจำ 





“...พี่อิทึก ผมอยากกินเนื้อย่าง พาผมไปกินนะ...” 
“...พี่อิทึก ไปทะเลกัน ผมอยากเล่นน้ำ...” 
“...พี่อิทึก ผมรักพี่ฮะ...” 





ผมผ่อนลมหายใจช้าๆ พยายามเก็บกลั้นความรู้สึกที่คิดถึงนั้นไว้ 
คงไม่มีอีกแล้ว เสียงหวานๆที่คอยอ้อนผมเสมอ 
เสียงหวานๆ ที่คอยเรียกชื่อผมตลอดเวลา 



อ่าว แล้วนั่นใครมาขุดหลุมผมล่ะ จะให้ผมไม่มีที่นอนหรือไง 
ผมคิดอย่างฉุนๆ นี่ขนาดตายไปแล้วนะ 
ยังจะมารุกรานถึงที่เลยเหรอ เดี๋ยวก็ออกไปหลอกเลยนี่ 



แล้วผมก็ฉุกคิดขึ้นได้........ 
บางที คนที่กำลังขุดหลุมผมอยู่อาจจะเป็นซองมิน 




ใช่แล้ว ต้องเป็นซองมินแน่ๆ 
ซองมินคิดถึงผม เลยมาหาผมแล้วใช่มั้ย 








“...ไม่ใช่หรอก คนที่ขุดหลุมพี่ไม่ใช่ซองมินของพี่...” 




ผมขมวดคิ้วกึ่งสงสัย กึ่งโมโห 
ใครกันนะ บังอาจพูดจากวนโมโหแบบนี้ 
แต่ก็แปลก ที่เสียงหวานที่ล่องลอยมาตามสายลม 
กลับทำให้ผมอยากได้ยินซ้ำไม่รู้เบื่อ 






“...ต้องเป็นซองมินสิ เขาต้องคิดถึงฉันมากจนต้องกลับมาหาฉันยังไงล่ะ...” 



ผมตอบกลับเสียงหวานนั่นไป ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังสนทนากับอะไร 
เหมือนได้ยินเสียงแค่นหัวเราะจากคู่สนทนา ผมไม่ชอบเลย 
เสียงแค่นหัวเราะแบบนั้น...มันเหมือนกำลังหัวเราะเยาะผม 






“...คนรักของพี่น่ะ เขามีคนรักใหม่แล้วเป็นคนที่รวยมากๆ... 
.........แล้วเขาก็คบกันหลังพี่ตายแค่หนึ่งอาทิตย์เอง...” 




ผมยืนนิ่งกับคำพูดเหล่านั้น เจ็บ....ที่อกด้านซ้าย 
ความรักของผมไม่น่าจดจำใช่มั้ยซองมิน 
น้ำตาเหมือนจะปริ่มออกมา หากผมก็กลั้นเอาไว้ 





“...งั้นก็คงเป็นพวกญาติของฉัน พวกเขาคงคิดถึงฉัน...” 




ใช่แล้ว พวกคุณลุง คุณป้ายังไงล่ะ 
ตั้งแต่พ่อแม่ผมเสีย พวกเขาก็เลี้ยงดูผมมาตลอด 
พวกเขาหวังดีกับผม เขาต้องไม่ทิ้งผมเหมือนซองมินแน่ๆ 





“...ญาติของพี่ เขาไม่ได้สนใจอะไรพี่เลยตั้งแต่พี่ตาย... 
ที่เขาสนใจกันก็คือ....ทรัพย์สมบัติของพี่เท่านั้น...” 






น้ำเสียงหวานฟังดูหมองลง หากผมก็ไม่ได้ใส่ใจ 




“...ถ้างั้น คงเป็นพวกคังอินล่ะสิ เขาคงแค้นฉันมาก...” 





ผมพูดชื่อศัตรูของผม ที่สมัยยังมีชีวิตแทบจะตีกันทุกวัน 





“...ไม่ใช่หรอก ตั้งแต่พี่ตาย ศัตรูของพี่ เขาก็มองว่าพี่ไร้ค่าแล้ว...” 




คราวนี้ในน้ำเสียงหวานนั่นกลับมีกระแสขื่นๆปนออกมาด้วย 
เขาคงเวทนาผม ที่ไม่อยู่ในสายตาใครเลย แม้กระทั่งศัตรูของตัวเอง 




ผมหัวเราะออกมาฝืนๆ รู้สึกว่าน้ำตามันจะไหลให้ได้ 
หมดแล้วทุกอย่าง ทั้งคนรักที่เชื่อใจว่าจะรักกันจนวันตาย 
ทั้งญาติสนิทที่เลี้ยงดูผมมาตั้งแต่เด็กๆเพื่อแลกกับทรัพย์สินเงินทองของผม 
แม้กระทั่งคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นศัตรู....ผมก็ยังไม่ได้อยู่ในความคิดของเขา 









..........ผมเป็นคนไร้ค่ามากเลยใช่มั้ย 













“...ถ้างั้นแล้วใครกันล่ะ ที่มาขุดหลุมของฉัน....” 




ผมถามกลับไปอย่างเลื่อนลอย เสียงหวานนั้นเงียบไปครู่ใหญ่ 
แปลก ผมรู้สึกอึดอัดกับการรอคำตอบของคู่สนทนามากๆ 






“...ผมเป็นขุดเอง พี่จำได้มั้ยเด็กข้างบ้านพี่… 
ที่พี่ชอบเรียกว่าไอ้หน้าหวาน ตาแป๋วน่ะ พี่จำได้มั้ย...” 

















คำตอบของเขาทำให้ผมแทบหยุดหายใจ 








ลีทงเฮเด็กหน้าหวานที่มาแอบชอบผม 
จำได้ว่าเคยถูกเจ้านี่สารภาพรักนับครั้งไม่ถ้วน 
แต่ผมก็ไม่เคยสนใจ ตอนนั้นในสายตาของผมมีแต่ซองมิน 





ผมร้ายกับเขาสารพัด ไม่ว่าจะเป็นทางด้านคำพูดหรือการแสดง 
ยิ่งถ้าวันไหนผมอยู่กับซองมิน แล้วบังเอิญเจอทงเฮเข้า 
ผมจะจะยิ่งหวานกับซองมินมากขึ้น มากขึ้น 
จนใบหน้าหวานนั่นต้องมีน้ำตา 









.... ที่ทงเฮขุดหลุมเขาเพราะคงแค้นเขามากสินะ 











“...นายคงแค้นฉันมากใช่มั้ย ทงเฮ ถึงต้องลงทุนขุดหลุมของฉัน 
ทั้งๆที่......คนอย่างฉันแม้แต่ศัตรูยังไม่เห็นอยู่ในสายตา 
.....แต่นาย กลับยอมขุดฉันขึ้นมา...” 







ดินที่ทับอยู่บนร่างกายของผม ค่อยๆถูกอีกฝ่ายขุดออก 
จนกระทั่งผมเริ่มมองเห็นหน้าเขารางๆ 
ใบหน้าสวยหวานเหมือนเดิม หากดูซีดเซียวเหลือเกิน 





“...ที่ผมขุดหลุมของพี่ เพราะผมอยากเจอ...ผมอยากเจอพี่อิทึก...” 



ผมมองร่างตรงหน้าอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง 
ทั้งๆที่ผมทำร้ายเขาสารพัด แต่เขากลับไม่โกรธ ไม่แค้นผม 
กลับมาขุดหลุมของผม เพียงเหตุผลที่ว่า.....คิดถึงผม 




“...ทงเฮ...” 




“...ผมอยากอยู่ข้างๆพี่อิทึก ไม่ว่าภพนี้หรือภพไหน....ผมก็ยังอยากอยู่กับพี่อิทึก...” 




ทงเฮยิ้มบางๆให้ผม ก่อนจะค่อยๆเดินมากอดผมเบาๆ 



“...หมายความว่ายังไง...” 


ผมถามกลับไปอย่างงงๆ แล้ว ทำไมเขาจับตัวผมได้ล่ะ หรือว่า !! 




“...หรือว่านาย...” 



ผมจับมือบางที่กอดผมไว้แน่น ผมก็จับตัวเขาได้เหมือนกัน 

















“...โลกที่ไม่มีพี่อิทึกอยู่ ผมก็ไม่อยากอยู่เหมือนกัน…” 


















ผมทำอะไรลงไป ?? 














ผมมัวแต่ไปนึกถึงคนที่ไม่หวังดีกับผม 
จนผมมองข้ามคนที่รักผมหมดหัวใจคนนี้ได้ยังไง 




น้ำตาผมไหลลงมาอย่างกลั้นไม่อยู่ 
หากก็ไม่ได้ร้องเพราะเสียใจเหมือนตอนแรก 
ความจริงใจของทงเฮหลั่งไหลเข้ามาในใจผม 
จนผมอดตื้นตันไม่ได้ ทงเฮ.....ผม 





ผมกอดร่างบางนั้นไว้แน่น ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร 
คนไม่สำคัญอย่างผม กลับได้รับความรักมากมายจากร่างๆนี้ 
ที่ผ่านมาทำไมผมไม่รู้สึกตัว....ทำไมถึงทำร้ายคนๆนี้ได้นะ 
ถ้าผมจะขอเริ่มต้นใหม่ มันยังไม่สายไปใช่มั้ยทงเฮ 







“...ขอผมอยู่กับพี่อิทึกนะ จะอยู่ห่างๆก็ได้ 
เพียงแค่.....ขอให้ผมได้เฝ้ามองดูอิทึกต่อไป...” 





ผมประคองใบหน้าหวานขึ้นมองอย่างรักใคร่ 
ยิ้มบางๆ ก่อนจะก้มลงจูบที่หน้าผากเบาๆ 





“...อยู่ดูแลฉันใกล้ๆได้มั้ย......ทงเฮ...” 




รอยยิ้มหวานระบายขึ้นที่ริมผีปากอิ่ม ดวงตาโตฉายรอยรักไม่ผิดบัง 
คำตอบ...เจนจัดอยู่ในการกระทำอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดหรอกทงเฮ 
ฉันรู้ว่านายคิดยังไง ขอบใจนะที่ให้โอกาสคนอย่างฉัน.... 







...พี่อิทึก ไม่ว่าภพนี้หรือภพไหนๆ ผมก็ยังอยากอยู่กับพี่อิทึก...






N/A


ภาษามันแปลกๆมั้ย รู้สึกมั้ยคะว่าเป็นภาษาวรรณกรรมมากเลย 
ถ้ารู้สึกอย่างนั้นล่ะก็ ... ถูกต้องแล้วค่ะ 
เพราะฟิคชั่นเรื่องนี้ดัดแปลงมาจากวรรณกรรมของ Shakespear นั่นเอง 
ซึ่งมาจากวิชา Poetry & Drama ที่คนแต่งเคยเรียนตอนปีสอง 
เอามาแต่งแบบนี้ กลายเป็นทึกเฮแบบหลอนๆไปเหมือนกันเนอะ ^^' 

29.03.2007


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น