[PeckTom Fic] Friday Night ♡ (เป๊กทอม ผลิตอิศรา)

ตอนที่ 15 : Night 15 ♡ TGIF

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,950
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    22 ส.ค. 60

Friday Night 





  TGIF

 














“...กลับไปแล้วเหรอฮะ?”




 

น้ำเสียงหงอยๆของคนถาม ทำเอาคนถูกถามรู้สึกลำบากใจในการตอบ

จิรากรพยักหน้าลงช้าๆเพื่อยืนยัน และนั่นก็ทำให้ใบหน้าหวานม่อยลงกว่าเดิม




 

“เหรอฮะ”




 

อิศรารับคำได้แค่นั้น ก่อนจะก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไรอีก

ทุกครั้ง...พี่ก็รอทอมแล้วกลับพร้อมกันไม่ใช่เหรอ พี่เป๊ก?




 

“แล้วทอมมีอะไรจะคุยกับพี่เป๊กเขาเหรอลูก”




 

ปนัดดาที่นั่งฟังอยู่อดถามขึ้นไม่ได้ เธอก็พอรู้เรื่องที่ผ่านมาบ้าง

แล้วก็แปลกใจไม่น้อยที่ลูกชายสุดรักของเธอวิ่งมาถามหาอีกคนถึงห้องพัก




 

ไหนพ่อกาเล่าว่าทอมเลือกที่จะกลับไปหาแฟนเก่าอย่างฟลุ๊คไง?

แต่หน้าตาออกอาการผิดหวังที่ไม่เจอผลิตโชคซะขนาดนี้ เธอว่าไม่ใช่ล่ะ




 

“ก็...ไม่มีอะไรพิเศษหรอกฮะแม่มัง ทอมแค่อยากปรับความเข้าใจ”

 




“กับเป๊กน่ะเหรอ?”




 

“ฮะ”




 

หญิงสาวคนเดียวในห้องยิ้มออกมา เอาเป็นว่าเคลียร์ว่าทอมเลือกใคร

คิดพลางหันไปเหล่หวานใจตัวเองด้านหลังนิดๆที่ทำให้เธอเข้าใจผิดไปด้วย

 




 

“งั้นก็ไปคุยกับพี่เขาสิ แม่อนุญาตให้ลางานได้”

 




“งั้นทอมขอลางานวันนึงนะครับ”

 




ตอบรับเสียงสดใสก่อนจะลาคนทั้งคู่แล้วออกจากห้องไป

จิรากรรีบหันมาหัวเราะแหะๆใส่ ก่อนจะแกล้งเขยิบเข้ามาใกล้




 

“แม่มังจ๋า อย่ามองพ่อแบบนั้นเลย ก็ไอ้เป๊กเล่นทำท่าซังกะตาย

...แถมยังขึ้นไปร้องเพลงแบบนั้นอีก พ่อก็คิดว่าทอมเลือกอีกคนไปน่ะสิ”

 




“วันหลังก็ถามก่อนสิคุณ ทั้งคุณทั้งเป๊กเลย คิดเองเออเอง!

 





...ครับ ขอโทษครับ

 







 

*

.

.







 

อิศราทิ้งตัวลงกับเตียงนุ่ม ใบหน้าหวานเอียงมองโทรศัพท์มือถือในมือ

ไม่มีข้อความใหม่ จะกดรีเฟรชอีกกี่ครั้ง ข้อความก็ค้างไว้ที่วันศุกร์สองสัปดาห์ก่อน




 

ปากอิ่มสีเชอร์รี่เม้มเข้าหากันแน่นจนรู้สึกเจ็บ

และเจ็บลาม...ร้าวไปถึงก้อนเนื้อด้านซ้ายเมื่อนึกถึงความจริง

 




...ความจริงที่ว่าผลิตโชคหายไปจากชีวิตของอิศรา...




 

ศุกร์ที่แล้วที่แม่มังให้เขาลางานได้ อันที่จริงเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรไปที่ไหน

จะไปที่โรงพยาบาลก็เกรงว่าจะไม่เหมาะสม ถ้าหากว่าคุณหมอเข้าเวรอยู่

ครั้นจะให้เขาไปที่คอนโด เขาก็ไม่รู้ว่าผลิตโชคยังอยากเปิดประตูต้อนรับเขามั้ย

 




ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ตอนนี้ผลิตโชคเข้าใจว่าเขาเป็นคนโลเล สองใจ

การไปหาที่คอนโดตามลำพังแบบนั้นก็มีเปอร์เซ็นสูงที่จะทะเลาะกันอีก

อิศราจึงได้แต่เฝ้ารอ เพราะยังไงผลิตโชคก็ต้องแวะมาหาเขาที่ร้านกาแฟทุกวัน

 




 

แต่ผลิตโชคก็ไม่มา...คล้ายจะหลบหน้าเขา

 




 

หากเจ้าตัวยังคิดปลอบใจตัวเองว่าบางทีผลิตอาจจะติดงานที่โรงพยาบาล

อิศราเลยอดทนรอจนถึงวันศุกร์ เพราะยังไงเขาก็ต้องเจออีกคนที่ผับอยู่ดี




 

แล้วอิศราก็ผิดหวังเมื่อพบว่าตัวเองคิดผิด ผลิตโชคไม่ได้มาที่ผับเช่นทุกศุกร์

ที่เคยมั่นใจว่ายังไงพี่เป๊กก็ต้องมาเจอเขาเริ่มสั่นคลอน สิ่งที่กังวลยิ่งชัดเจนมากขึ้น

 

 




มันแย่มากนะ แย่ที่สุด




 

อิศราถือว่าการเจอกับผลิตโชคแทบทุกวันนั้นเป็นเรื่องปกติ

เหมือนเป็นความเคยชินที่ได้รับทุกวัน จนบางทีก็เคยตัว




 

เคยตัว...จนเพิ่งรู้ตัวในวันที่ไม่ได้เจอนั่นแหละว่าคิดถึงอีกคนมากแค่ไหน




 

นิ้วเรียวกดไล่ย้อนอ่านข้อความเก่าๆในแชทไลน์ที่มีแต่รูปถ่ายและสติ๊กเกอร์

อาจเพราะพวกเขาเจอกันแทบทุกวัน ก็เลยไม่ค่อยมีบทสนทนาอะไรสำคัญมาก




 

บางทีก็เป็นแค่สติ๊กเกอร์ไลน์ บางทีก็เป็นรูปท้องฟ้า แมว ขนม รูปเซลฟี่เจ้าตัว

แล้วแต่ว่าผลิตโชคเจออะไรแล้วก็ถ่ายส่งมาให้ ราวกับอยากให้เขาได้เห็นด้วย

 




 

ปากอิ่มเผลอยิ้มบางๆ เมื่อเลื่อนเจอรูปถ่ายปฏิทินที่ผลิตวงสีแดงไว้ที่วันศุกร์

พร้อมกับส่งข้อความสั้นๆว่า เป็นวันที่รู้สึกโชคดีที่สุดเลยรู้รึเปล่า




 

รูปนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่รูปของผลิตโชคที่ส่งมาแล้วอิศราชอบ

จำได้ว่าตอนนั้นเขาไม่เข้าใจ ก็เลยพิมพ์ข้อความกลับไปถาม

 




วันนั้นทำไมเหรอฮะ?’




 

อิศราสาบานต่อหน้าจอมือถือของเขาเลย ว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้

เขาจะไม่ซักไซ้ถามเลย เพราะคำตอบที่ได้มามันทำให้เขาทำตัวไม่ถูกไปหลายวัน




 

...ก็โชคดีที่ได้เจอกับทอมทอมไงล่ะ~♡’




 

เด็กแสบเลยไม่ยอมแพ้ ลุกขึ้นไปคว้าปากกามากาวันในปฏิทิน

จัดแจงถ่ายรูปให้สวยแล้วส่งกลับไป พร้อมข้อความแย้งอีกคน

 





วันนี้ต่างหากล่ะฮะที่ได้รู้จักกันจริงๆ




 

แน่ะ...จำได้ขนาดนี้นี่ต้องใส่ใจพี่ขนาดไหน




 

จำได้เพราะว่าพี่โกหกทอมต่างหาก

 

 

 





เฮ้อ...

 



คิดถึงพวกข้อความ รูปภาพ สติ๊กเกอร์ไลน์แปลกๆจากพี่เป๊กจัง

มือเล็กเอื้อมไปกดดูรูปโปรไฟล์อีกคน คิดถึงใบหน้าหล่อเปื้อนยิ้มนั่น

คิดถึงรอยยิ้มมุมปากเวลาอีกคนจะแกล้งเขา คิดถึงมุกเสี่ยวๆที่สรรหามาหยอดเขา

คิดถึงฝ่ามืออุ่นจัดที่เคยเกาะกุมมือเขาไว้ คิดถึงกลิ่นกายอ่อนๆที่โชยมาจากเสื้ออีกคน





 

คิดถึงพี่เป๊ก...





 

คิดถึงเวลาที่อีกฝ่ายชอบโผล่มาก่อกวนเขาที่ร้านกาแฟ

ตอนนั้นมัวแต่คิดว่าถ้าผลิตโชคไปติดใจกาแฟร้านอื่นซะก็ดีหรอก

แต่ตอนนี้เขาไม่อยากให้พี่เป๊กไปกินกาแฟที่ร้านไหนนอกจากร้านของเขาเลย

 




คิดถึงจังเลยแฮะ...

คิดถึง...คิดถึง...คิดถึง...คิดถึง






 

 

“ฮึก...

 

 

คิดถึงจริงๆนะฮะพี่เป๊ก...

 

 

 





“...ทอม?”

 



ศิรภัสราเรียกขึ้นเบาๆทำให้เจ้าของชื่อรู้สึกตัว ก้มมองหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นบนแก้วกาแฟ

มือเล็กยกขึ้นไล้หางตาตัวเองที่เปียกชื้นตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ




 

“ว่าไงแปม?”



 

“แกโอเคมั้ย?”



 

แปมรู้ว่ามันเป็นคำถามที่โง่มากทีเดียว ในเมื่ออาการเพื่อนเธอบอกชัดอยู่แล้ว

ตั้งแต่วันที่ผลิตโชคหายตัวไป อิศรามีอาการเหม่อลอยคล้ายจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

บ่อยครั้งที่นัยน์ตาสุกใสคู่นั้นมีรอยชื้นเวลาที่เจ้าตัวเผลอจมอยู่กับความคิดตัวเอง



 

“ไม่ค่อยโอเคเท่าไร”



 

เสียงนุ่มตอบเจือหัวเราะบางๆ หากเลือกที่จะยอมรับความรู้สึกจริงๆ

หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนจะยื่นถุงขนมพร้อมกาแฟร้อนบรรจุถ้วยให้



 

“อะไร?”

 



“ของพี่หมอน่ะ เราคิดว่าแกน่าจะเป็นคนไปส่ง”



 

อิศราเม้มปากแน่น ไม่มาที่ร้านแต่ว่าโทรสั่งงั้นเหรอ

แถมยังเลือกที่จะโทรหาแปม แต่ไม่ติดต่อเขางั้นเหรอ



 

“...พี่เขาโทรหาแก แกก็ไปส่งสิ เขาไม่ได้อยากให้เราไปซักหน่อย”



 

“มันไม่ใช่เวลาที่แกจะมางอนพี่เป๊กกลับนะทอม เท่าที่แกเล่ามาพี่เขาจะโกรธก็ไม่แปลกเลย

...อีกอย่างนะ พี่เขาชัดเจนว่ารักแกมานานแล้ว คราวนี้แกต้องแสดงออกไปบ้างว่าแกรักพี่เขา”



 

“มันยังทันอยู่เหรอแปม พี่เขาเลือกโทรหาแก มันก็ชัดแล้วนะ”



 

แปมถอนหายใจเฮือก



 

“พี่เขาไม่ได้โทรมา เราเป็นคนจัดเซทขนมเพื่อให้แกไปหาพี่เป๊กเองต่างหาก

...เอ้า! เอาไปส่งแล้วคุยกันดีๆ พลาดไปแกจะไม่เจอคนแบบพี่เป๊กอีกเป็นคนที่สองแล้วนะ”





 

 

*

.

.





 

 

ร่างเล็กยืนนิ่ง เงยหน้ามองตึกโรงพยาบาลอย่างชั่งใจอยู่พักใหญ่ๆ

สองแขนกอดกระชับห่อขนมและถ้วยกาแฟเรียกความมั่นใจอีกครั้ง




 

...จะไม่เจอคนแบบพี่เป๊กอีกเป็นคนที่สองแล้วนะ



 

คำพูดของแปมลอยวนมาตอกย้ำอีกครั้ง ทนได้เหรอถ้าจะไม่มีพี่เป๊ก?

ปากอิ่มอมยิ้มนิดๆ ที่คิดถึงจนน้ำตาไหลเมื่อคืนก่อนก็เป็นคำตอบได้ดีอยู่แล้ว

คราวนี้เขาผิดที่ไม่ทำอะไรให้ชัดเจน และเขาจะไม่ยอมเสียโอกาสนี้ไปอีกครั้ง

 

 



“เอ่อ ขอโทษนะครับ”



 

อิศราเรียกขึ้นช้าๆ พยาบาลสาวประจำวอร์ดวันนั้นเงยหน้าขึ้นมอง

ใบหน้าสวยเลิกคิ้วขึ้น ยกมือขึ้นชี้หน้าพลางส่งยิ้มกว้างให้เขาอย่างคุ้นเคย

 




“อ้าว ทอม”




 

“อ่าว พี่ซี สวัสดีฮะ”

 



ร่างเล็กส่งยิ้มกลับไปพลางยกมือขึ้นลูบต้นคอเขินๆ

แต่ก็รู้สึกใจชื้นขึ้นนิดๆ ที่อย่างน้อยก็ยังมีคนรู้จักอยู่บ้าง

 



“มาหาหมอเป๊กเหรอคะ?”

 



“ครับ พี่เป๊กเอ่อ...คุณหมออยู่มั้ยครับ”

 



“หมอเป๊กไปตรวจคนไข้ที่ตึก IPD ค่ะ แต่เดี๋ยวก็มา นั่งรอก่อนสิคะ”

 



หญิงสาวว่ายิ้มๆพลางผายมือไปยังเก้าอี้นวมหน้าเคาน์เตอร์

อิศราพยักหน้ารับ ก่อนจะย้ายตัวเองไปนั่งตามที่อีกคนว่า



 

มือที่ประสานกันนั้นเย็นเฉียบอย่างตื่นเต้นและกังวลใจ

แต่ว่าเขาจะไม่กลัวและไม่หนีไปไหนอีกแล้ว





.

.

.



 

 

ร่างสูงส่งรายงานการตรวจประจำวันให้กับนางพยาบาล ก่อนจะเดินกลับตึก

กระเพาะส่งเสียงคำรามประท้วง ทำให้เจ้าตัวรู้สึกหิวขึ้นมาเลยเร่งจังหวะการเดิน

หากผลิตคนคูลก็ยังเป็นคนคูล ไม่ว่าจะอยู่ในบทบาทไหนก็ยังคงความเนื้อหอมไม่เปลี่ยน

 



 

“อ้าว หมอผลิต วันนี้ขึ้นวอร์ดด้วยเหรอคะ”

“หมอเป๊ก ไม่เจอตั้งนานแน่ะ คิดถึงจัง”

“คุณหมอผลิต สวัสดีค่ะ ทานขนมด้วยกันมั้ยคะ”

 



และอีกสารพัดเสียงที่รั้งเขาไว้ระหว่างทาง ผลิตได้แต่หันไปยิ้มรับ

เพราะปกติเขาไม่ค่อยอยู่ประจำที่โรงพยาบาล พอมาทีทุกคนก็จะคิดถึงเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะกับพวกพยาบาลสาวแผนกต่างๆ นี่แทบจะเดินตามเขาเป็นพรวนเลย



 

เพราะงี้แหละเขาถึงไม่ค่อยอยากอยู่ที่ตึกนานๆ

เกรงใจคนไข้และบุคลากรท่านอื่นเขาน่ะ



 

แล้วที่ผ่านมาทำไมเขาถึงเลี่ยงการอยู่ร.พ.นานๆแบบนี้ได้นะ

แค่ตามจีบเจ้าเด็กก้อนตะมุตะมินั่น ทำให้เวลามันเดินเร็วได้เลยเหรอ



 

ผลิตโชคเคยนึกขำกับสำนวนประโยคที่ว่า ‘Time flies when you are having fun’

เพราะเขาเชื่อว่าถ้าทำทุกวินาทีให้มีความสุข มันก็จะไม่มีคำว่าผ่านไปเร็ว



 

จนกระทั่งได้เจอกับอิศรา นอกจากเขาจะเชื่อประโยคนั่นอย่างหมดใจแล้ว

ผลิตโชคยังได้เรียนรู้อีกด้วยว่า เวลาเศร้าเวลามักเดินช้าราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด

ทั้งที่ในความเป็นจริง เวลาก็ทำหน้าที่ของมัน ก็มีแค่ 24 ชั่วโมงเท่ากันทุกวัน

 



 

ช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาต้องพยายามอย่างเต็มที่ ที่จะบังคับจิตใจให้จดจ่ออยู่กับงาน

เพราะหากเพียงเผลอครั้งใด หัวใจเขาต้องเผลอคิดย้อนถึงเรื่องราวของเขากับอิศรา

ที่ประทับอยู่ในหัวใจ ประทับกดลึก...และก่อรอยร้าวให้เจ็บทุกครั้งที่นึกถึง 






ริมฝีปากเหยียดเป็นเส้นตรงอีกครั้ง 

เผลอนึกถึงอีกแล้ว แล้วก็เจ็บเหมือนเดิม





 

ร่างสูงพยายามปัดใบหน้าหวานของอีกคนให้ออกจากจิตใจไป

หากขาเรียวกลับสะดุดยืนนิ่งเมื่อเห็นร่างเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟาปลายทางเดิน





 

เหมือนเจ้าตัวจะรู้สึกว่ามีคนมอง ร่างนั้นถึงหันกลับมาสบสายตา

อิศรารีบลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง หากไม่ได้เดินเข้ามาหาเขาทันที




 

ผลิตโชคมองสบตาอีกคนนิ่ง ราวกับย้อนเหตุการณ์ไปคืนวันศุกร์ที่แล้ว

ตอนที่เขาตอบคำถามหญิงสาวหน้าเวที เขากับอิศราก็ยืนสบตากันแบบนี้

 




จะมีซักกี่ครั้งกัน ที่เราจะตกหลุมรักคนเดิมซ้ำๆ...?

 




เพราะแค่เพียงเขาสบตากับอีกคนที่มองกลับมาเหมือนจะรั้งเขาไว้ไม่ให้ไปไหน

เพียงแค่ได้สบแววตาอ้อนวอนนั่น เขาก็เหมือนเดินตกลงไปในหลุมรักอย่างเต็มใจอีกครั้ง




 

แล้วก็เป็นเขาอีกนั่นล่ะ ที่รู้สึกเดือดดาลเมื่อเห็นใครบางคนเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กนั่น

จากบนเวทีเขาเห็นหมด ว่ามือใหญ่ของไอ้ตี๋นั่นกำลังยกขึ้นจับแก้มนิ่มของอีกคน

 




และนั่นทำให้ความอดทนของผลิตโชคหมดลง

เขาถึงหันไปเปลี่ยนคิวร้องเพลงกับนักดนตรีด้านหลังทันที



 

กะว่าพอร้องจบเพลง เขาจะลงมาคุยกับอิศราให้รู้เรื่อง

หากยังไม่ทันเดินไปถึงตัว เขาก็เห็นชัดเจนเลยว่าอะไรเป็นอะไร



 

มือใหญ่ของไอ้ตี๋คนเดิมยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่แก้มเนียนโดยที่เจ้าตัวไม่คิดจะปัดออก

ตามด้วยรอยยิ้มน้อยๆจากคนขี้แย ก่อนจะยกกำปั้นขึ้นชกไหล่หยอกอีกคนเล่น



 

เท่าที่เห็นมันก็ชัดพอแล้วว่าอิศราเลือกใคร

เขาก็ควรจะเดินออกมาจากความสัมพันธ์ทับซ้อนนี่เสียที

 




แล้วทอมมาทำอะไรที่นี่ มาหาเขางั้นเหรอ...?





ก็เลือกกันต์ไปแล้วไม่ใช่เหรอไง ใบหน้าหล่อเลยเลือกที่จะมองเมินร่างเล็กนั้นไป

ท่าทางนั่นทำเอาคนที่ตั้งใจมาง้อถึงกับใจเสีย ได้แต่ยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงนั้น



  

“ทอม นั่นไงหมอเป๊กมาแล้ว เข้าไปหาสิ”

 



พยาบาลซีว่าขึ้น คุณหมอหนุ่มยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ท่าทางไม่สนใจเขาเลยซักนิด

อิศราไม่ชอบความรู้สึกโดนเมินเอาซะเลย แต่ว่าเขาไม่ยอมแพ้หรอกนะ

 



สูดหายใจลึกๆอีกครั้ง ก่อนจะเดินตรงไปหาอีกคน

ปากอิ่มแย้มยิ้มน้อยๆ พลางยื่นถุงขนมให้คนตรงหน้า



 

“พี่เป๊กฮะ ทอมเอาขนมกับม็อคค่าร้อนมาฝากฮะ”



 

“ให้พี่เหรอครับ?”



 

เสียงทุ้มทวนคำอย่างแปลกใจ ท่าทางแข็งกร้าวนั่นอ่อนลง

ได้ยินแบบนั้น เจ้าตัวก็ค่อยใจชื้นขึ้นอีกครั้ง พยักหน้ารับไวๆ



 

“ครับ ทอมตั้งใจมาขอโทษที่ทำให้พี่เสียใจ ทอมรู้สึกผิดน่ะฮะ คือ...”

 



อิศรายอมรับเลยว่าเขาเป็นคนง้อที่ไม่ได้เรื่อง

ยิ่งอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆแบบนี้ เขายิ่งนึกคำพูดไม่ออก

สุดท้ายก็เลยรวบรัดตัดบท ยื่นขนมให้พร้อมขอโทษโต้งๆนี่แหละ



 

“คือ ยังไงก็ทานให้อร่อยนะฮะ”



 

คนเป็นหมอชะงักนิ่งไป มือที่ตั้งใจจะยื่นไปรับปล่อยลงข้างลำตัว

ทอมไม่ได้มาเพื่อง้อเขา แต่เจ้าตัวแค่รู้สึกผิด ก็เลยมาขอโทษเขา

 



“...ขอบคุณนะครับ แต่หมอขอไม่รับดีกว่าครับ”

 




น้ำเสียงเรียบเฉยพร้อมสรรพนามใหม่นั่นทำเอาคนที่ยื่นถุงขนมให้นิ่งค้างไป

ดวงตาคมยังคงสบตาเขาไม่หลบ หากมันว่างเปล่าไม่บ่งบอกความรู้สึกใด




 

“งั้นอย่างน้อย...รับแค่กาแฟได้มั้ยฮะ....ทอมตั้งใจชงมา...”

 




ถามกลับด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นเหมือนคนไม่มีแรง

พยายามกลืนก้อนจุกๆนั่นลงลำคอไป มองอีกคนอย่างขอร้อง

 




“หมอไม่ทานม็อคค่าครับ”




 

โกหก...


อิศราจำได้ว่าอีกฝ่ายเคยบอกว่ากาแฟโปรดของเจ้าตัวก็คือม็อคค่า

คราวนั้นที่ลองเอสเพรสโซ่ช็อทก็เหลือทิ้งไว้เต็มแก้ว จะมากินกาแฟดำได้ไง




 

“แต่พี่เคยบอกว่าชอบม็อคค่---”

 




“เคยชอบครับ”

ผลิตโชคพูดสวนขึ้นทันที




 

“แต่พอกินอเมริกาโน่เป็น หมอก็ไม่อยากกลับไปกินกาแฟใส่นมอีกเลย

.......อะไรที่มันหวานมากๆ มันก็ไม่ดีหรอกครับ ว่ามั้ย?”

 




อิศรารู้ความหมายแฝงจากประโยคนั้นทันทีว่าทุกอย่างมันสายไปแล้ว พี่เป๊กตัดใจจากเขาแล้ว

ก้อนสะอื้นแล่นมาจุกคอ ขอบตาร้อนผ่าวแต่ต้องกลั้นไว้ เขาจะไม่ยอมร้องไห้ต่อหน้าอีกคนแน่ๆ

 




“เข้าใจแล้วครับ”

 




น้ำเสียงหวานที่แปร่งไปอดทำให้คุณหมอหันกลับมามองไม่ได้

คิ้วเรียวเผลอขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นใบหน้าหวานที่เจนจัดในจิตใจชัดๆเต็มตา

 




“ผมขอโทษที่มารบกวนเวลาคุณหมอนะครับ

...ส่วนขนมกับกาแฟนี่...ถ้าคุณหมอไม่รับ ก็โยนมันทิ้งไปเลยก็ได้ครับ”




 

ว่าพลางยื่นถุงขนมยัดใส่มืออีกคนลวกๆ

ฝืนยิ้มน้อยๆให้คนตรงหน้านี้อีกครั้ง

 




“รบกวนคุณหมอแค่นี้นะครับ”

 




พูดจบร่างเล็กก็รีบหันหลังกลับกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากตรงนั้น

เขากลัว...กลัวว่าถ้าอยู่นานกว่านี้เขาจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ขอให้พ้นจากตรงนี้ พ้นจากสายตาของใครบางคนตรงนี้ไปก่อน




 

คุณหมอหนุ่มยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ก้มมองขนมในมือแล้วเจ็บแปลบในใจ

ดวงตากลมใต้กรอบแว่นและปลายจมูกเชิดรั้นที่แดงระเรื่อนั่น...จะร้องไห้เหรอ?




 

เจ้าเด็กก้อนนั่นร้องไห้ เพราะว่าเขาบอกปฏิเสธงั้นเหรอ?

ก็เลือกแฟนเก่าไปแล้ว จะมาสนใจเขาอีกทำไม ร้องไห้ทำไม?

 



ภาพดวงหน้าเปื้อนรอยน้ำตาเหมือนจะตามติดในหัวใจเขา บีบตัวจนรู้สึกเจ็บหนึบ

ผลิตโชคพ่นลมหายใจยาว มือใหญ่กระชับถุงขนมในมือแน่นก่อนจะเดินกลับห้องพักไป

 

 

 




*

.

.

 





 

“มีเหล้าตัวไหนแรงๆบ้างไหม”




 

บาร์เทนเดอร์หนุ่มหันขวับมาตามเสียง

พอเห็นว่าเป็นใครก็ตีหน้าขรึมใส่อีกฝ่ายทันที




 

“จะเอาแรงขนาดไหนครับ สุราเถื่อนไม่มีที่นี่นะครับคุณกันต์”

 




“นี่ เจอหน้าก็ทำหน้าบึ้งใส่เลยนะ ยังไงฉันก็เป็นลูกค้านะ ต้อนรับดีๆสิ”




 

“เพิ่งจะหกโมงเย็นร้านยังไม่เปิดครับ แล้ววันนี้ไม่ใช่วันศุกร์ ทอมไม่เข้าร้านนะ

...อีกอย่าง ศุกร์หน้าเพื่อนผมก็จะกลับมาทำงานแล้วด้วย ทอมจะไม่มาแล้ว”




 

“...ก็ไม่ได้บอกว่าจะมาหาทอมนี่”




 

“แล้วมาหาใครครับ?”




 

“แล้วฉันคุยอยู่กับใครล่ะ นายนี่ซื่อกว่าที่คิดนะอาร์ม”




 

“มาหาผมเหรอ?” ทวนคำเสียงสูง “จะมาหาผมทำไมครับ?”




 

“อยากเมา ไม่สบายใจน่ะฟังฉันระบายหน่อยได้มั้ยล่ะ”




 

บาร์เทนเดอร์หนุ่มถอนหายใจเบาๆ

“ผมไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธลูกค้าหรอกครับ คุณไม่สบายใจอะไร เรื่องทอมเหรอ?”




 

“ใช่ ถึงจะบอกว่าเข้าใจ แต่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองแพ้ยังไงไม่รู้”




 

“คุณนี่มัน...นักธุรกิจเข้าสายเลือดเลยสินะครับ”




 

“หมายความว่ายังไง?”




 

“ก็คุณน่ะเป็นนักธุรกิจ ประสบความสำเร็จตั้งแต่หนุ่มๆใช่มั้ยล่ะ

...การที่คุณโดนเด็กคนนึงที่คุณเคยทิ้งเขาไปปฏิเสธ มันคงทำให้คุณเสียหน้าน่าดู”




 

กันต์นั่งฟังยิ้มๆ ฟังเจ้าบาร์เทนเดอร์นี่บ่นสัจธรรมก็เพลินหูดี

มือใหญ่ยกขึ้นคลึงจี้โลหะบนคอตัวเอง เปรยขึ้นเบาๆ




 

“ฉันก็กลับมาชดเชยที่เคยทำผิดกับเขานี่ไง แต่เขาไม่เห็นความรักของฉันซักนิด”




 

“ผมว่าคุณถามตัวเองก่อนดีกว่านะคุณกันต์ ว่าตอนนี้คุณรักทอม

...หรือคุณแค่อยากเอาชนะทอมและคนรอบข้างทอมกันแน่?”

 




รอยยิ้มที่ประดับไว้เมื่อครู่ค่อยๆหุบลงจนเหลือแค่ใบหน้านิ่ง

ตอกกลับมาเจ็บใช้ได้ ราวกับอ่านทะลุใจเขาได้อย่างนั้นล่ะ




 

“แล้วนายไม่เจ็บใจบ้างหรือไง ทั้งๆที่นายก็ชอบเป๊กมาก่อนด้วยซ้ำ”




 

รอยยิ้มทานตะวันถูกส่งให้เขาอีกครั้ง

“คุณต้องเรียนรู้ความรักใหม่นะคุณกันต์ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่ามาช้าหรือมาเร็ว

...รักสำหรับคุณอาจจะต้องการครอบครอง แต่ของผมแค่เห็นเขามีความสุขก็โอเคแล้ว”




 

กันต์มองตามรอยยิ้มนั่นแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม มวลบางอย่างก่อตัวขึ้นจนรู้สึกใจสั่นแปลกๆ

เพราะเขาเป็นนักธุรกิจจึงคิดถึงผลประโยชน์ก่อน ไม่เคยเจอคนที่ทำอะไรด้วยความรู้สึกจริงๆ




 

“จ้องหน้าผมทำไมครับ มันเข้าใจยากไปสำหรับนักธุรกิจเหรอ?”

 




นี่หลอกด่าเขาว่าโง่ทางอ้อมหรือเปล่าวะเนี่ย...?




 

“เข้าใจครับ คุณตู้พระธรรมเคลื่อนที่”

 




อาร์มหน้าเหวอไปนิดกับฉายาที่อีกฝ่ายเรียกเขา

ริ้วแดงเริ่มแล่นผ่านใบหน้าอย่างอายๆเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจากอีกคน




 

“ท..ทำไมเรียกผมแบบนั้นล่ะคุณกันต์”




 

“ก็เจอกันทีไร นายชอบพูดสัจธรรมใส่ฉันทุกทีนี่”




 

“เอ่อ...ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ”

 




เสียงทุ้มดังแทรกขึ้นก่อนที่สงครามน้ำลายจะยืดเยื้อไปมากกว่านี้

ทั้งสองคนหันขวับมาตามเสียงเรียก มองคนมาใหม่อย่างแปลกใจ




 

“ไอ้เป๊ก/คุณผลิต”




 

อย่างที่อาร์มว่า วันนี้ไม่ใช่คืนวันศุกร์ที่ผลิตโชคและอิศราจะต้องมาที่นี่

การปรากฏตัวของผลิตโชคที่นี่ในคืนนี้จึงอดทำให้เขาแปลกใจไม่ได้




 

“มาทำอะไรวะ วันนี้ไม่มีร้องเพลงนี่”




 

“มาหาพ่อกา แล้วนี่...”




 

ปลายเสียงเงียบลงยกมือขึ้นชี้เพื่อนสนิทตัวเองกับอีกคนสลับไปมา

ทำไมไอ้ตี๋ศัตรูหัวใจของเขาถึงมาอยู่ที่นี่ก่อนเวลาเปิดร้านด้วยซ้ำ 




 

“ผมมาดื่มตามประสาคนโสด ใครจะไปมีคู่แบบคุณล่ะคุณผลิต

...แล้วทอมไปไหนล่ะครับ ไม่พามาด้วยกันเหรอ”

 




“โสด? สรุปว่าทอมไม่ได้เลือกคุณเหรอ”




 

ร่างสูงขมวดคิ้วทวนคำอีกฝ่ายเสียงเข้มอย่างแปลกใจ

กันต์มองท่าทางนั้นนิ่งๆ ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหนกันแน่




 

“ก็ใช่น่ะสิ ผมโสดมันน่าตกใจตรงไหน ก็ทอมเขาเลือกคุณ!




 

กันต์ย้อนถามกลับเสียงห้วน ชักสงสัยแล้วว่านี่ผลิตโชคเย้ยเขาอยู่หรือเปล่า

ยิ่งพอมองใบหน้าหล่อที่เริ่มมีรอยยิ้มจุดที่มุมปากก็เริ่มมั่นใจว่าโดนเย้ยแน่ๆ




 

“นี่คุณตั้งใจจะมาเยาะเย้ยผมใช่มั้ยคุณผลิต!?




 

“เยาะเย้ย? ผมดูเลวขนาดนั้นเลยเหรอ ก็แค่ถามให้มั่นใจเท่านั้นน่ะครับ”




 

ผลิตโชคตอบกลับพร้อมระบายยิ้มอย่างอารมณ์ดีจนคนมองชักหมั่นไส้

ไม่เข้าใจเลยว่าไอ้หูกางขี้เก๊กนี่มีอะไรดี ทอมถึงได้เลือกมันมากกว่าเขาเนี่ย

 




“แล้วทอมไปไหนซะล่ะ ไหนๆก็สมหวังคบกันแล้วนี่ หรือว่าหวงจนต้องเก็บคนเดียว”

 




ย้อนถามกลับเสียงห้วนตามอารมณ์โทสะที่เริ่มก่อตัวทีละน้อย

ร่างสูงเลยต้องรีบยกมือขึ้นปรามอีกฝ่ายให้อารมณ์เย็นลง




 

“HEY! ใจเย็นนะคุณกันต์ ผมกับทอมยังไม่ได้เป็นแฟนกันหรอกครับ”

 




“อ้าว?”

ทั้งอาร์มและกันต์ร้องขึ้นพร้อมกัน




 

“กูนึกว่ามึงตกลงคบกันตั้งแต่ศุกร์นู้นแล้วซะอีก” 

อาร์มพูดขึ้นในที่สุด ผลิตโชคส่ายหน้าก่อนจะยิ้มแห้งๆ

 




“ยังไม่ได้คุยเลย ทอมไปง้อกูที่โรงบาล แต่ตอนนั้นกูเข้าใจผิดเลยไล่น้องกลับไป”




 

ร่างสูงว่าพลางยิ้มเจื่อน วันนั้นอิศราตั้งใจไปหาเขาถึงโรงพยาบาลเพราะตั้งใจมาง้อเขา

แต่เขาดันบอกปัดอีกคนอย่างไร้เยื่อใย จนกระทั่งได้เห็นดวงตาและปลายจมูกที่แดงระเรื่อนั่น




 

ตอนนั้นอยากวิ่งเข้าไปกอดปลอบที่สุด แต่เพราะคิดว่าตนไม่มีสิทธิ์ เพราะอิศรามีใครไปแล้ว

และเขาก็เอะใจฉุกคิดขึ้นมา......คนอย่างอิศราถ้าเลือกแล้วว่าจะกลับไปคบกับแฟนเก่าจริง

ร่างเล็กนั่นคงเลือกที่จะพูดกับเขาตรงๆมากกว่า เหมือนตอนแรกที่บอกว่ารังเกียจเขายังไงล่ะ

 




ทั้งที่รู้นิสัยของอิศราดีที่สุด แต่ก็ยังปล่อยให้ความโกรธบังตา

จนเกือบจะเสียคนสำคัญที่สุดไป เขานี่มันบ้าจริงๆ

 




 

“แล้วมึงไม่รีบไปเคลียร์กับทอมเหรอ เดี๋ยวก็สายไปหรอก”



 

ผลิตยิ้มมุมปากนิดๆ “ก็ใครจะปล่อยให้มันสายไปล่ะ”





 


 

*

.

.

 

 

 

 

 

 

“อเมริกาโน่เย็นครับ”

 



เสียงนุ่มคุ้นหูนั่นทำให้อิศรารีบเงยหน้าขึ้นมองทันที

ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตน่าจะกำลังไป...หรือกลับจากโรงพยาบาลกันนะ

ดวงตาเรียวมีเสน่ห์มองมานิ่งๆ อิศราเผลอเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้น

 


 

 

“....”




 

“...ทอม”

 




“ครับ อเมริกาโน่เย็นนะครับ”

 




น้ำเสียงแข็งกระด้างขึ้นอัตโนมัติ ใบหน้าหวานก็ตีขรึมเชียว งอนเขาสินะ

ร่างสูงอมยิ้มนิดๆ ไม่ได้เห็นทอมกลายร่างเป็นเม่นแคระมานานแล้ว

 




“เรามาคุยกันหน่อยมั้ยครับทอม?”




 

ร่างเล็กช้อนตามอง
“วันนี้ยอมใช้สิทธิ์ความเป็นลูกค้ามาคุยแล้วเหรอฮะ?”




 

“ครับ”

 




“แต่วันก่อน คุณหมอยังทำท่าไม่อยากคุยกับผมอยู่เลย”

 




ร่างสูงทำหน้าเมื่อย ลอบหายใจเบาๆ ก็รู้อยู่ว่าเขามาง้อ ทำไมชอบประชดใส่นักนะ

นี่ถ้าไม่ติดว่าในร้านมีลูกค้าคนอื่นอยู่ เขาจะจับเด็กดื้อขี้ประชดนั่นมาตีซะให้เข็ดเลย




 

“วันนั้นหมอป่วยครับ สมองเลยทำงานมากกว่าหัวใจ”

 




“.......”

 




“แต่ตอนนี้หายป่วยแล้ว หมอเลยเลือกเชื่อหัวใจตัวเองมากกว่า

...วันนี้เลยตั้งใจมาง้อ ทีนี้จะไปคุยกันดีๆได้รึยังครับ ทอมทอม”

 




“..........”





 

“...หรือจะต้องให้พี่อุ้มเราไป?”

 




 

อ...ไอ้คนเผด็จการ!




อิศรายู่หน้าลง ถึงแม้จะในใจจะหายงอนตั้งแต่คำว่า ตั้งใจมาง้อของอีกคน

แต่เขาก็ไม่ได้อยากให้พี่เป๊กได้ใจนี่ ว่าแค่มาง้อนิดเดียวเขาก็หายแล้ว

 

 

 


“ไปกับพี่เป๊กเถอะ อย่าเล่นตัวเลย”

 




แปมพูดขึ้นในที่สุด พลางผลักไหล่เพื่อนสนิทให้ไปหาอีกคน

อิศราอ้าปากค้างหันมามอง เขายังไม่ทันพูดอะไรเลยนะ ทำไมแปมทำแบบนี้




 

“ไม่ต้องมาทำมึนเลยทอม หน้าผากแกมันเขียนไว้แบบนั้น”



 

“...เขียน? เขียนอะไร?”

 



“ก็เขียนว่า...ทอมทอมคิดถึงพี่เป๊กจะแย่อยู่แล้ว~

 



“ป...แปม หยุดพูดไปเลย!



 

ร่างเล็กแหววขึ้นเสียงดัง แก้มขาวค่อยๆเปลี่ยนเป็นแดงจัดลามไปถึงหู

ตาเรียวมองร่างเล็กที่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งตัวอย่างพึงใจ ก่อนจะถือวิสาสะจับมือเล็กนั่น

 



“รีบไปดีกว่า อยู่ตรงนี้เดี๋ยวคนทั้งร้านแซวนะ~

 




...นั่นก็เพราะพี่นั่นแหละที่ทำอ่ะ!






 

 

 

*

.

.

 




สองเท้าก้าวเดินจังหวะเดียวกัน แสงสีจากตลาดโต้รุ่งทำให้เมืองหัวหินไม่เคยหลับใหล

ผลิตโชคเดินฮัมเพลงพลางก้มลงมองร่างเล็กข้างตัวพลาง ชะลอฝีเท้าหยุดลงหน้าชายหาด




 

“เป็นอะไร หน้าบึ้งตั้งแต่มาเลย ไม่อยากมากับพี่เหรอ”

 




“ไม่ฮะ”




 

“ไม่อยากมา?”




 

“ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ต้องพาทอมไปหัวหินแบบกะทันหันทุกทีเลย”

 




“เอาแต่ใจนะเรา ทำคุณหมอลางานมาง้อเด็กดื้อเนี่ย ยังจะบ่นอีก”




 

“พี่นั่นแหละที่เอาแต่ใจ”




 

อดเถียงกลับไปไม่ได้ คนอะไรนึกจะดีก็ดี จะร้ายก็ร้าย

คิดจะพาเขามาหัวหินก็จับลากขึ้นรถมาไม่ถามความเห็นเขาซักคำ




 

“ขอโทษที่เอาแต่ใจนะครับ แต่ที่พามาที่นี่พี่มีเหตุผลนะ”




 

“เหตุผลอะไรอีกล่ะฮะ?”




 

“หนึ่ง พี่ชอบทะเล ทอมก็ชอบใช่มั้ย”

 




อิศราพยักหน้ารับทันที เขาเคยเปรยว่าชอบทะเล

แต่นั่นก็เป็นแค่การพูดลอยๆ ไม่คิดว่าผลิตโชคจะจำได้




 

“สอง...ที่นี่ของกินเยอะ ทอมน่าจะชอบ”

 




ปากอิ่มอมยิ้มนิดๆเมื่อได้ฟัง เขาชอบความใส่ใจของพี่เป๊กนะ

เจ้าตัวรู้หมดว่าเขาชอบหรือไม่ชอบอะไร แล้วก็ชอบเซอร์ไพรส์เขาอยู่เรื่อย




 

“สาม...ที่นี่เป็นที่ๆพี่จุ๊บทอมครั้งแรก”

 





เออ เซอร์ไพรส์จริงๆ!




บ้าไปแล้ว! เอาความประทับใจเมื่อกี้ของเขาคืนมาเลย

ตากลมมองค้อนคนโตกว่า ก่อนจะแยกเขี้ยวโวยวายใส่




 

“ข้อสุดท้ายนี่มันอะไรกันฮะ!




 

“ทำไมล่ะ ก็ถ้าพี่อยากขอทอมเป็นแฟนในที่ๆเราสองคนชอบ

...แล้วก็เป็นที่แรกที่เราสองคนจุ๊บกัน มันผิดตรงไหนล่ะครับ?”




 

“ขอเป็นแฟน?”

อิศราทวนประโยคนั้นออกมาอย่างตกใจ




 

“ครับ เราคุยกันมาสักพักแล้วนะทอมทอม เลื่อนขั้นเป็นแฟนได้แล้ว”




 

“...แล้วเรื่องพี่ฟลุ๊ค พี่จะไม่ถามทอมเหรอฮะ ถามได้นะ”




 

ท้ายประโยคเผลอลากเสียงอ้อน จนคนฟังอดยกมือขึ้นขยี้ผมคนเด็กกว่าไม่ได้

มือใหญ่เกลี่ยปอยผมลอนนุ่มมือนั่นเล่น ก่อนจะพูดเสียงหนักแน่น

 





“ไม่ถามครับ พี่เชื่อใจทอม ว่าระหว่างทอมกับไอ้ตี๋นั่นมันจบลงแล้วจริงๆ

...แล้วพี่ก็อยากให้ทอมเชื่อใจพี่ด้วย ว่าระหว่างพี่กับอาร์ม มันไม่มีอะไรเลย”




 

“ทอมเชื่อใจพี่เป๊กฮะ”

 




“พี่เป๊กก็เชื่อใจทอมทอมครับ”

 

 




ใบหน้าหล่อก้มเอียงมองพลางส่งยิ้มน้อยๆพร้อมกับร่างเล็กที่เงยมองอีกคนเช่นกัน

จังหวะที่ทั้งคู่มองสบตา อิศรารู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวกำลังกระพือปีกในช่องท้อง




 

ดวงตาคมยังคงเจือรอยรักไว้เหมือนวันแรกที่ได้สบตา

อบอุ่นและมั่นคงจนเขารู้สึกได้รับความรักจากอีกคนจนท่วมท้น




 

ผลิตโชคเองก็ไม่ต่าง ความรู้สึกหวิวเหมือนผีเสื้อกำลังกระพือปีกบินในช่องท้อง

ยามได้มองสบดวงตาคู่สวยผ่านกรอบแว่น และยิ่งดูงดงามกว่าดาวดวงไหน

เมื่อมันสะท้อนภาพของเขาออกมาพร้อมรอยรักไม่ต่างจากความรู้สึกของเขา




 

ใบหน้าหล่อเคลื่อนเข้าไปใกล้อีกนิดเหมือนขออนุญาต แพขนตาหนาค่อยๆหลับลง

พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดที่ทาบลงมาที่ปากนิ่มเคล้าคลึงอย่างอ่อนโยนและหวานล้ำ

ไออุ่นและความหวานที่แทรกเข้ามาในโพรงปากทำให้อิศราเผลอเกร็งตัว

อยากจะห้ามให้พอ แต่ความรู้สึกหวานนั่นทำให้เขาจูบตอบคนโตกว่ากลับไป



 

ปากร้อนยังคงคลอเคลียและดุนดันอยู่ที่ปากนิ่มอีกพักใหญ่ จึงยอมถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่ง

ผลิตโชคเอาหน้าผากพิงกับหน้าผากอีกคน มองปากอิ่มบวมตึงที่หอบน้อยๆอย่างพอใจ

 




“พี่รักทอมนะครับ”

 



“อือ ทอมก็...รักพี่เป๊กฮะ”



 

“เราเป็นแฟนกันแล้วนะ?”



 

“...ก็ถ้าพี่จูบทอมขนาดนี้แล้วยังไม่เป็นแฟน ทอมจะให้แม่มังด่าพี่เจ็ดวันไม่ซ้ำเลย”



 

มีขู่ด้วย? น่ากลัวมากเลยครับทอมทอม




ผลิตโชคหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะกระชับกอดอีกคนให้แน่นขึ้น

หัวใจพองโตกว่าเดิมเมื่อสัมผัสได้ว่าท่อนแขนอีกคนเลื้อยมาโอบเอวเขาเช่นกัน

 




...ความรู้สึกของพวกเขา ตรงกันแล้วจริงๆ...

 




*

.

.





“พี่เป๊ก”




“ครับ?”




เขาชอบจริงๆเวลาเสียงหวานนั่นเรียกชื่อเขา แล้วเขาก็ตอบรับกลับไป

มือใหญ่เกาะกุมมือเล็กอีกคนไว้หลวมๆแต่มันจะไม่หลุดจากกัน 

 



“พี่เป๊กเกิดวันพฤหัสใช่มั้ยฮะ?”



 

“ใช่ครับ รู้ได้ไง?”

 



“ถามแม่มังมาฮะ”

 



“อ่อ”

 



“ทอมชอบวันพฤหัสนะ เพราะทอมก็เกิดวันพฤหัส”

 



“จริงดิ แต่เอ...พี่ขอชอบวันศุกร์มากกว่านิดได้มั้ย?”




“เพราะวันศุกร์น่ะ.......”

 




You made my simple Friday

to be Valentine’s Day 











THE END ♡


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - +




;____;




จบแล้ว...

จบแล้วจริงๆค่ะ ตอนนี้ถ้ามันยาวและตัดไปตัดมาเราขอโทษจริงๆนะคะ

แต่เราอยากให้จบใน 15 ตอน สัญญาว่าในเล่มจะจัดการให้ดีกว่านี้ ฮือออ



ใจหายเหมือนกันนะ ต่อไปจะไม่ได้เจอพี่หมอกับทอมทอม

พ่อกา แม่มัง แปม นักธุรกิจมาดเยอะและคุณตู้พระธรรมเคลื่อนที่แล้ว

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านด้วยนะคะ ที่อยู่กับเรามาตลอดทุกศุกร์

บางคัร้งก็ไม่ใช่วันศุกร์ ก็ขอบคุณที่รออ่านกัน ดีใจมากๆจริงๆนะ



ส่วนรูปเล่มฟิค ขอพื้นที่โฆษณาอีกซักรอบนะคะ

ใครที่สนใจอยากเก็บฟิคเรื่องนี้ในแบบรูปเล่ม สามารถกดสั่งจองได้ตามลิงค์ด้านล่างค่ะ

** ใครลงชื่อไปแล้ว ไม่ต้องลงซ้ำนะคะ **





>> https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSc0HfH4iR7nRj-jInAg6D2X4OD1JligC3v4vRR0dtMZIxZX5A/viewform <<





ใครไม่มั่นใจว่าลงไปรึยัง เช็คสถานะการสั่งจองได้ที่นี่ค่ะ

>> https://docs.google.com/spreadsheets/d/1zbzpiFBJzk3GOhli_psMNzcKC0jqwHYx1vMBNZDDaDQ/edit




ในเล่มจะมีตอนพิเศษ ที่มีเฉพาะในเล่มให้ 2 ตอน


- วันที่หมอป่วย

- เรื่องเล่าหลังบาร์



ส่วนรูปเล่ม ถ้าไม่ติดอะไร น่าจะได้ประมาณปลายๆกันยายนนะคะ

ยังไงจะคอยมาอัพเดทเป็นระยะ



สุดท้ายนี้ ขอบคุณเรือ #เป๊กทอม ทุกคนที่อยู่ด้วยกันมา

รักเรือนี้มากๆ ก.ไก่ล้านตัวเลย



เจอกันใหม่เรื่องหน้า(?)นะคะ

/meจับมือพี่หมอกับทอมทอมโค้ง



#เป๊กทอมวันศุกร์



 

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

377 ความคิดเห็น

  1. #375 TaTar_Wannakarn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 18:25
    เอาจริงนะะ ถ้าเราเป็นทอม เราคงโกรธเป๊กยาวเลยอ่ะ
    #375
    0
  2. #374 Kwan is happy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 09:39
    โอ้โห่พี่ ขอโทษที่ดองไว้นานเลยนะคะ เพิ่งได้อ่าน ตอนเขาเข้าใจผิดกันนี่เครียดมาก จะกลับมาได้ไหม อ่านไปน้ำตาคลอไปหน่วงหัวใจหนุบๆ สงสารทอมมากฉากไปหาที่ รพ อยากจะดึงมากอดๆ/ผิดด แต่สุดท้ายพี่เป๊กคนคูลกว่าจะรู้ความจริงเกือบสายไหมล่ะ โอ้ยยยย นี่จบแล้วคงคิดถึงเรื่องนี้มากๆ กดสั่งเป็นเล่มแล้วดีใจ คิดไว้ว่าคงได้หยิบมาอ่านเวลาคิดถึงบ่อยๆแน่ๆ รักกกกกชาวเรือรักคนเขียนเช่นกันนะคะ ????
    #374
    0
  3. #373 sirisiri (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 00:35
    สนุกมากเลยค่า ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆให้ได้อ่านนะคะ ประทับใจมากเลยเรื่องนี้
    #373
    0
  4. #372 นะ นะ นะ นุช (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 17:31
    ตอนที่ทอมทอมไปหาพี่หมอ เพลงพัง (ลำพัง) ก็ดังขึ้นมาพอดี ได้ฟิลลิ่งมาก อมจีย์

    //ไปเก็บเศษเหล็กขายก่อนนะ
    #372
    0
  5. #371 LUMINLIN♡ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 10:59
    หึ่ยยย จบแล้วอ่ะ ฮือออแ ขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคน่ารักๆแบบนี้ ภาษาของไรท์อ่านแล้วเข้าใจง่ายมากเลยค่ะ .กอด
    #371
    0
  6. #370 - c s h r - (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 00:06
    อ่า ชอบคำว่าคิดถึงพี่เป๊กของทอมทอมก็จัง เห็นแล้วมันแบบ... ให้ฟีลยกมือขึ้นมาปิดคร่ึงหน้าแล้วยิ้มแบบพี่เป๊กจริงๆ นี่แหละน้าา ที่เขาบอกว่ามีปัญหาอะไรให้เคลียร์กันอย่าปล่อยให้มันข้ามวัน ไม่งั้นบางที.. ต่างคนต่างก็โดนความคิดทำร้ายความรู้สึกทำร้ายจิตใจของตัวเองและคนในใจคนนั้น แต่ก็แฮปปี้เอนดิ้ง จบลงด้วยดีแล้วหล่ะ เย่ๆ 

    จากนี้ก็รอเล่มรวมสิน้าาาาา อยากได้แล้วสิเนี่ย.. แต่ยังไม่ได้โอนเงินเลยน่ะนะ .___. เอาเป็นว่าส่งใจไปก่อน ส่วนเงินเดี๋ยวตามไปนะคะขอเวลาไปขายไส้ติ่งแลก... สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณพี่นวลอีกรอบ (รอบที่ล้าน) ที่แต่งฟิคเรื่องนี้มาฮีลใจฮีลสมองฮีลทุกสิ่งอย่าง ดรั้กพี่นวล อิอิ 

    ปล. ชอบชื่อตอนจังแฮะะะะ สำหรับพี่เป๊กน้องทอมและนักอ่านทุกคนคงรู้สึกแบบนั้นจริงๆแหละ TGIF.. Thanks God It's Friday <3 เจอกันเรื่องหน้าและเจอกันในแวร์ฮะ :)
    #370
    0
  7. #369 กุ๊ดจี่~• (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 21:44
    อยากเห็นบทสรุปของคุณตู้พระธรรมกับคุณนักธุรกิจจังค่ะ55555

    ตอนน้องไปง้อที่รพ. คือเราแบบโว้ย อิพี่เป๊กอ่ะ อะไรนักหนา นี่ถ้าตอนนี้ไม่คืนดีกันจะด่าอีกนะเนี่ย /ปาสโคนใส่หน้า

    #369
    0
  8. #368 Amechii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 16:23
    จัลรอเรื่องใหม่น้า~
    #368
    0
  9. #367 HUNTER-LAW1 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 13:33
    ดีจริงงงงงง
    #367
    0
  10. #366 โหน่ง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 11:59
    มันดีงามมากๆ ชอบพี่หมอกับทอมทอมจริงๆ
    #366
    0
  11. #365 Seconds97 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 10:45
    ดีงามมมน่ารักมากเลยค่ะ หมอเป๊กกับทอมทอม ไรท์แต่งได้ละมุนมากเลย รอเรื่องต่อไปนะคะ (จะมีไหมนะ) ชอบมากๆๆค่ะ
    #365
    0
  12. #364 มังกรไงมังกรเอง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 10:15
    คือดีมากอะฮื่อออออ หลังจากนี้คงจะคิดถึงอีกยาว
    #364
    0
  13. #363 faahhs (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 09:32
    งึ้ยยยยย คือมันดีมากกก ไรท์เก่งโคตรเลยดึงจากหน่วงน้ำตาแตกมาเขินแก้มระเบิดได้ มันฟินมากๆๆๆๆๆๆค่าาาา ขอบคุณนะคะที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้มาให้อ่านนนน รักกกกก
    #363
    0
  14. #362 _PAKKIMMAY (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 09:24
    รอเล่มเลยค่ะะ
    #362
    0
  15. #361 aoikotori (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 08:11
    ตอนสุดท้ายนี่ยาวจริงอย่างที่บอก???? ขอบคุณทั้งพี่หมอและทอมทอมที่ซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองนะ ไม่งั้น 20 ตอนก็ไม่พอ อิอิ แม้จะขี้เก๊กวางฟอร์มไปบ้าง แต่พี่หมอก็ยังเป็นพระเอกที่บุคลิกน่ากรี๊ดเสมอ ถึงจะเกรี้ยวกราดยังไง ทอมทอมก็ยังคงน่ารักเสมอ จะบอกว่านี่เป็นฟิคเป๊กทอมเรื่องแรกๆที่อ่าน และทำให้อ่านเรื่องอื่นถัดๆมา
    ป.ล. เค้ารอแก๊งหมอชิคาโกอยู่นะ
    #361
    0
  16. #360 yoonnaka (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 07:38
    ขอบคุณพี่หมอเป๊กน้องทอมทอมที่ทำให้เรารอคอยวันศุกร์อย่างมีความหวัง ลงตรงวันบ้างไม่ตรงบ้างไม่เป็นไร สมหวังกันซักที พี่หมอเป๊กดูแลทอมทอมให้ดีนะจ้ะต่อจากนี้

    ปล ตอนพิเศษจะได้อ่านมั้ยอ่านวล ^_____^
    #360
    0
  17. #359 ชอบอ่าน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 07:31
    เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่อ่านแล้วชอบที่สุด อ่านแล้วยิ้มตามเลยคะ อบอุ่นหัวใจเหลือเกิน ชอบมากๆเลบนะคะ //ขอบคุณไรท์มากๆนะคะที่เขียนเรื่องดีๆแบบนี้ให้อ่านขอบคุณมากๆจริง รักเรื่องก็จัง//สุดท้ายก็ขอบอกว่าเป็นแฟนคลับไรท์นะคะรอติดตามผลงานอยู่นะคะ
    #359
    0
  18. #358 Loving (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 07:29
    ชอบความรู้สึกของฉากในรพ.มากเลยค่ะ เกือบน้ำตาซึม;-;

    ส่วนฉากมาง้อนี่ก็ชอบบบ งุย ละมุนมาก

    รักเรื่องนี้มากเลยค่ะ เดี๋ยวต้องอ่านซ้ำอีกหลายๆรอบ
    #358
    0
  19. #357 แม่นางพริ้ม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 07:12
    จบแล้วอ่ะ น่ารักยันตอนจบเลย พี่หมอ หล่อมากค่า ;__; อยากได้พี่หมอชวิงๆ กะไว้ตั้งแต่ตอนที่แล้วละว่าผลิตต้องเห็น จริงๆด้วย ตอนนี้พี่หมอน่าตีมาก ดีเท่าไหร่น้องไม่ตัดใจก่อน สุดท้ายนี้ขอบคุณที่แต่งฟิคนี้ขึ้นมานะคะ ชอบมากเลย รอทุกวันศุกร์เลย รักไรท์น๊า <3
    #357
    0
  20. #356 Paaaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 06:33
    ขอบคุณนวลมากๆเลยนะที่แต่ฟิคดีๆเรื่องนี้ขึ้นมา ทุกฉากทุกตอนทุกเรื่องราวมันวิเศษมากเลย มันไม่ใช่แค่ เออ อ่านแล้วสนุก แต่มันมีความละมุนละไมทั้งเรื่องราวและภาษา การผูกเรื่อง ปม การแก้ปัญหาของแต่ละตัวละคร เราไม่เก่งวิเคราะห์ฉากหรืออะไร เวลาเราอ่านฟิค เราเสพอรรถรสจากภาษา การบรรยาย พฤติกรรมตัวละคร ผูกเรื่อง ปมเรื่อง การเปิดปิดเรื่องมากกว่า ซึ่งนวลทำได้ดีมาก และเราไม่ผิดหวังเลยที่เราสั่งหนังสือเล่มนี้มาเก็บไว้
    #356
    0
  21. วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 03:13
    สำหรับตอนจบอ่านเพลินไม่รู้สึกว่ายาวเกินไปเลยค่ะ
    ชอบฉากความรู้สึกทั้งคู่ในโรงพยาบาลที่สุดเลย แอบน้ำตาซึมกับใจหายT_T
    แต่พอพี่หมอมาง้อก็ค่อยโล่งปนๆ หมั่นไส้หน่อย เพราะทำให้ทอมทอมเสียใจก่อน 55555
    แล้วก็ชอบตอนจบด้วย ในที่สุดหมอผลิตก็ขออิศราเป็นแฟน เย่ๆๆ ^_^
    ชอบประโยคปิดท้ายของฟิคนี้จริงๆ โรแมนติก กินใจมากค่ะ
    //จบแล้ววววว ฮือ เป๊กทอมวันศุกร์เป็นเรื่องที่ติดตามอ่านมานานมากกกกก ตั้งแต่ลงเรือนี้ใหม่ๆ สมัยยังเป็นคล.กับคญ.ล่ะมั้งเนี่ย เราคงคิดถึงเรื่องนี้มากแน่ๆ เลย
    แล้วก็อยากขอโทษด้วยค่ะ ที่บางตอนไม่มาคอมเมนต์อะไรเลย ขอโทษจริงๆ นะคะ
    สุดท้ายก็ขอขอบคุณนักเขียนที่แต่งฟิคเป๊กทอมดีๆ สนุกๆ มาให้อ่านกัน จะติดตามต่อเรื่องหน้านะคะ
    ปล.รักเรื่องนี้ก็จัง รักคนเขียนด้วย <3
    #355
    0
  22. #354 PiNkY_$$ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 02:46
    จะเริ่มเมนท์ยังไงดีให้สาสมกับความรู้สึก...

    ฉากที่เค้าไปง้อกันที่โรงพยาบาลแล้วทั้งคู่พูดจาพาเข้าใจผิดกันเนี่ย ถึงกับบ่นออกมาเลยว่าเลอะเทอะ แล้วต้องพักไปฟังเพลงก่อนกลับมาอ่านใหม่ -..- แต่จริงๆ คือดีแล้วค่ะ เพราะถ้าเข้าใจกันตั้งแต่ที่นั่น ก็จะไม่มีฉากที่หัวหิน ซึ่งอยู่ในโรงพยาบาลก็จูบไม่ได้ (หื่นอะไร?) 555

    และฉากขอเป็นแฟนก็จัดเต็มสมการรอคอย น้องยอมจนปากเจ่อขนาดนี้ ถ้าเฮียยังไม่ขอเป็นแฟนนี่ก็จะด่าอีกคน 555555

    คู่รองก็มีแว๊บๆ มาพอกระชุ่มกระชวย ถึงเวลาที่พ่อนักธุรกิจจะมีความรักด้วยความรู้สึกแล้วสินะ อั่๊ยย่ะ ><



    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆ ทุกสัปดาห์มาเป็นเวลาหลายเดือนนะคะ ต่อไปนี้ต้องคิดถึงแน่ๆ แต่ไม่เป็นไร เราจะไปอ่านจากหนังสือเอา เราจะรอเจอคุณนวลที่เรื่องใหม่นะคะ แฮ่ ^^
    #354
    0
  23. #353 พี่แพม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 01:56
    จบแล้วว ชอบที่เรื่องนี้พี่หมออ่อนโยนเหลือเกิน อ่านแล้วใจบาง
    #353
    0
  24. #352 Lukpla1886 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 01:35
    งื้อออ แรกๆแอบใจหล่นแว๊ปแทนทอมทอมเลย แต่ตอนจบละมุนมากอ่ะงื้ออออ พี่หมอและทอมทอมน่าร๊ากกมากเบยยย ตอนนี้แอบใจหายเบาๆ เพราะจะไม่ได้เจอพี่หมอกะทอมทอมแย๊วอาาา ทุกครั้งที่คิดถึงจะนอนกอดรูปเล่มนะคะ 5555555 ขอบคุณคุณนวลนะคะสำหรับฟิคน่ารักๆเรื่องนี้น้าาา เลิฟยู ~ 😘
    #352
    0
  25. #351 OILio (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 01:29
    ดีก็จังถึงเปิดมาจะสงสารทอมทอมจนแอบปาดน้ำตาไปด้วยก็เถอะ งือออออออ วันศุกร์ต่อๆไปเราก็จะไม่ได้เจอคนทวงปทวศจากคุณนวลแล้วสินะคะ จะกลับมาอ่านบ่อยๆจนกว่าจะได้เป็นเล่มเลย แล้วก็จะไปทวงแวร์แทน ฮี่ๆๆ รักเรือนี้มากๆๆๆเหมือนกันค่ะ
    #351
    0