[PeckTom Fic] Friday Night ♡ (เป๊กทอม ผลิตอิศรา)

ตอนที่ 14 : Night 14 ♡ Fickle

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,371
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    14 ส.ค. 60


Friday Night 




  Fickle 










ผลิตโชคคิดอยู่นานว่าเขาควรใช้น้ำเสียงแบบไหนตอบเด็กก้อนนี่กลับไปดี

เขาไม่ได้โกรธ เพียงแค่ไม่เข้าใจการกระทำของร่างเล็กมากกว่า





 

 

ทำเหมือนแคร์เขา แล้วก็ทำเหมือนยังลืมแฟนเก่าไม่ได้เหมือนกัน

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้อีกล่ะ ว่าเขาดีใจที่เห็นอิศรามาหาเขาที่นี่

สุดท้ายก็เลยได้แค่เขยิบตัวให้อีกคนเข้ามาในห้อง

 






อิศราวางกระเป๋าเป้ลงบนโซฟา พลางใช้สายตาสำรวจไปทั่วห้อง

ภายในห้องพักตกแต่งด้วยโทนขาวดำและจัดเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อย

ท่าทางสนใจห้องจนลืมเจ้าของห้องไปแล้ว ร่างสูงกระแอมออกมานิดๆ

 





“...ทอมคงไม่ได้มาหาพี่ถึงที่นี่เพียงแค่จะชมห้องใช่มั้ย”

 





“ฮะ” อิศราพยักหน้า “ทอมมาเยี่ยมพี่เป๊ก”

 





“เยี่ยม? พี่ก็ไม่ได้ป่วยอะไรนี่ครับ”

 






น้ำเสียงเมินเฉยไม่ยินดียินร้ายนั่นทำให้อิศราเม้มปากแน่น

เขารู้นะว่าพี่เป๊กไม่พอใจเรื่องอะไร นี่ก็มาง้อถึงที่ ยังจะเล่นตัวอีก

 





อิศรามักเดาและรู้ทันความคิดของผลิตโชคเสมอ

เพียงแต่ครั้งนี้อิศราเดาผิดไปข้อหนึ่ง

 






ผลิตโชคไม่ได้งอนและไม่ได้เล่นตัวแต่อย่างใด

แต่เขาน้อยใจและท้อใจจนต้องถอยกลับมาตั้งคำถามกับตัวเองว่า

ความรู้สึกของอิศราที่ผ่านมานั้นเป็นเรื่องจริงหรือเขาแค่คิดไปเอง?

 





“อย่าประชดทอมได้มั้ยพี่เป๊ก ก็รู้อยู่ว่าเมื่อคืนพี่ดื่มหนักขนาดนั้นเพราะอะไร”

 





“หืม ทอมรู้ด้วยเหรอ งั้นเพราะอะไรไหนบอกพี่ซิ”

 





“ก็พี่...”






 

น้ำเสียงหวานอึกอักไปเมื่อเจออีกฝ่ายย้อนถามกลับด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

ผลิตโชคยังคงยืนกอดอกมองเขานิ่งๆ นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกกดดันในการตอบ






 

“ก็พี่ไม่ชอบที่ทอมคุยกับพี่ฟลุ๊คใช่มั้ยล่ะ”






 

พูดออกมาเสียงอ้อมแอ้ม ไม่กล้าใช้คำว่าหึงออกมาตรงๆ

ผลิตนิ่งไปครู่ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาจนอีกฝ่ายชักเริ่มไม่พอใจ






 

“พี่ไม่ใช่คนงี่เง่าขนาดว่าทอมจะคุยกับแฟนเก่าไม่ได้หรอกนะ”

 






“...แล้วพี่ไม่พอใจอะไรก็พูดมาเลยสิ จะทำเงียบทำไม”






 

เสียงหวานเริ่มห้วนและขุ่นขึ้นตามอารมณ์ ยิ่งตอนนี้พวกเขาอยู่กันตามลำพัง

ไม่มีใครยอมใคร ไม่มีแม้แต่แปมที่คอยไกล่เกลี่ยให้ สถานการณ์มันเลยยิ่งดูแย่ลง






 


“ทอมถามตัวเองสิ ว่าตอนนี้รู้สึกยังไงกับไอ้กันต์นั่น

...ถามตัวเองดูว่าเวลาทอมมองมัน ยังหวั่นไหวอยู่รึเปล่า”





 

“...........”






 

“มาสนใจพี่ตอนนี้ช้าไปรึเปล่า เมื่อวานตอนกลับก็เป็นไอ้อาร์มที่เรียกแท็กซี่ให้พี่”

 





“..................”

 





“จริงๆพี่น่าจะถามมากกว่าว่าวันนี้ทอมว่างพอจะมาดูแลพี่ด้วยเหรอ

...นึกว่าจะไปนั่งรำลึกความหลังกับแฟนเก่าจนลืมคนที่กำลังคุยๆตอนนี้ไปแล้ว”





 

“ที่ทอมไม่เข้าไปดูแลพี่ ก็เพราะพี่เรียกหาพี่อาร์มไม่ใช่เหรอ?”





 

“ทอมเองก็คุยกับไอ้ตี๋นั่นอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

 





อิศราสูดลมหายใจลึกๆคล้ายจะข่มอารมณ์

 





 

“ทอมทำงานอยู่นะพี่เป๊ก ในฐานะบาร์เทนเดอร์ ทอมมีสิทธิ์ปฏิเสธพี่ฟลุ๊คที่อยู่ในฐานะลูกค้าเหรอครับ? ทอมไม่มีสิทธิ์เรียกลูกค้ามาหา คนที่มีสิทธิ์น่ะคือพี่แต่พี่ก็ไม่เรียก เหมือนตอนที่ทอมโกรธพี่ครั้งที่พี่โกหกทอม พี่ยังใช้สิทธิ์ความเป็นลูกค้ามาหาทอมถึงร้านกาแฟเลย แล้วทำไมเมื่อคืนไม่ใช้ล่ะ?”

 






“ก็ไม่รู้สิ...”

ยักไหล่ออกมาก่อนใช้สายตาตวัดมองกลับ






 

“เห็นไม่ขัดไอ้ตี๋นั่น ก็เลยคิดว่าไม่กวนดีกว่า ไอ้อาร์มก็ว่างอยู่ ชงเหล้าได้เหมือนกัน”






 

 

อาร์ม! อาร์ม! อาร์ม!...อาร์มอีกแล้ว

ร่างเล็กเผลอมองค้อนใส่คนโตกว่าทันที

 

 





“ก็ให้พี่อาร์มมาดูแลซิฮะ ถ้าทอมมันแย่ขนาดนั้น

...ท่าทางพี่อาร์มเอง ก็เต็มใจมาดูแลพี่อยู่แล้วนี่”






 

ปลายเสียงสะบัดห้วนอย่างลืมตัว ภาพมือของอาร์มที่บีบไหล่อีกคนลอยกลับมาอีกครั้ง

พี่อาร์มกำลังทำให้เขากลายเป็นคนขี้หึงไม่รู้ตัว แต่อิศราไม่ชอบจริงๆที่ได้ยินชื่อนี้จากปากอีกคน

 

 

 





ผลิตโชคกำลังหงุดหงิดอยู่ พอมาเจอประโยคคล้ายจะผลักไสจากอีกคนก็ยิ่งเดือด

ถ้าอิศราจะไม่รักเขาก็อย่ามาเที่ยวจัดแจงให้คนนั้นคนนี้มาดูแลเขาแทนจะได้มั้ย

 






“ไอ้อาร์มเป็นเพื่อน เป็นได้แค่เพื่อน! ใครจะไปลังเลสองใจ

...คุยทั้งแฟนเก่าและแฟนใหม่แบบทอม คิดว่าคนอื่นจะโลเลเหมือนตัวเองงั้นสิ!

 





ร่างเล็กชะงักไป เขารู้สึกว่าหน้าชากับประโยคของอีกคน

มือเล็กกำหมัดแน่น ไหล่เล็กเริ่มสั่นเบาๆเพราะอารมณ์โกรธ

 





 

“งั้นก็คงเป็นความผิดทอมเอง ที่ลังเลอย่างที่พี่ว่า”

 






ไม่ปฏิเสธ...?

ผลิตโชคเหยียดมุมปากเป็นเส้นตรงอย่างผิดหวัง








 

ผิดหวังงั้นเหรอ?

 







นี่เขาหวังอะไรอยู่

 







หวังได้ยินคำปฏิเสธจากอีกคน ไม่ใช่การยอมรับว่าตัวเองก็ลังเลแบบนี้

หวังทั้งที่อิศราก็ยังไม่ได้ตอบตกลงจะเป็นแฟนเขาซักหน่อย ก็แค่คนคุยกัน

 








 

“ที่พี่พูดเมื่อกี้ ทอมจะถือว่าพี่พูดเพราะว่าโกรธอยู่

...แล้วถ้าพี่ไม่เป็นอะไรแล้วงั้นทอมกลับก่อนนะฮะ”





 

 

บ้าน่ะสิ ใครจะปล่อยให้กลับง่ายๆกัน!

 

 





ไวเท่าความคิด มือใหญ่นั่นดึงแขนอีกคนให้เข้ามาใกล้ ร่างเล็กเซไปตามแรงดึง

มือข้างที่ถนัดยกขึ้นยึดแขนอีกคนอัตโนมัติ เงยมองอีกคนที่สบตากลับอย่างไม่พอใจ

 





“ลังเลงั้นเหรอ? ทำไมล่ะ เลือกไม่ได้? อยากเก็บไว้สองคนรึไง!?”

 





ใบหน้าหวานแดงขึ้นตามแรงโทสะ แขนเล็กพยายามสะบัดให้หลุดจากการเกาะกุม

หากมือนั่นกลับจับแขนอีกคนแน่นขึ้นกว่าเดิม ออกแรงดึงมาจนใกล้กันแค่ลมหายใจ

 





“พี่เป๊ก ปล่อย!”

 

 





“ทำไม? รังเกียจอีกสิ”

 





 

“ใช่ ทอมรังเกียจ!

 





อิศราหมายถึงคำพูดที่ไม่ให้เกียรติตัวเขาของอีกคน

หากคำนั้นสำหรับผลิตถือว่าเป็นคำที่สะกิดแผลเก่า

ยิ่งได้มาฟังตอนนี้ ก็ยิ่งเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ

 





อิศรานิ่วหน้าลงเพราะรู้สึกเจ็บแขนจากแรงบีบที่เพิ่มมากขึ้น

เงยหน้าเตรียมอ้าปากต่อว่า  ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นสายตาอีกคน

 





 

ร่างสูงจ้องหน้าเขานิ่งหากแววตาดูดุจนเขาไม่กล้าขยับตัว

สันกรามนูนขึ้นตามแรงขบ ทำให้อิศราสัมผัสได้ว่าผลิตโชคกำลังโกรธ





 

“พี่เป๊ก ทอมเจ็บ

 





เสียงหวานนั่นสั่นเบาๆตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด เขาไม่ควรดื้อกับผลิตโชคตอนโกรธ

ร่างสูงจ้องใบหน้าหวานที่ม่อยลงนั้นนิ่งๆ มือใหญ่นั่นค่อยๆคลายออกปล่อยอีกคนเป็นอิสระ

 

 





ตากลมใต้กรอบแว่นช้อนมองอีกคนที่ยืนหายใจถี่ๆเหมือนจะปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ

ยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองเบาๆ รอยแดงจ้ำที่ต้นแขนทำเอาอิศรานึกกลัวคนตรงหน้าขึ้นมา

 





“ทอม...กลับก่อนนะฮะ”

 





ไม่รอคำตอบ ร่างเล็กก็รีบเดินออกจากห้องของอีกคนไป

ก้าวเดินเร็วๆก่อนจะค่อยๆผ่อนฝีเท้าเมื่อเดินมาพ้นอาณาเขตห้องแล้ว

 





ปากอิ่มสีพีชเม้มเข้าหากันแน่น รู้สึกแปลบๆที่ต้นแขนและหัวใจ

พี่เป๊กไม่เชื่อใจเขา เขาก็ไม่พอใจที่พี่เป๊กพูดถึงแต่ใครอีกคน

ทั้งที่ตั้งใจจะมาคุยกันดีๆแท้ๆ ทำไมมันถึงกลายเป็นยิ่งแย่กว่าเดิมนะ

 






 

ผลิตโชคยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เห็นรอยแดงที่ต้นแขนอีกคนแล้วก็รู้สึกแย่กับตัวเอง

ทั้งที่ปกติจะใจเย็นได้มากกว่านี้แท้ กับเรื่องของอิศราเขาใจร้อนได้อย่างไม่น่าเชื่อ

 





ที่จริงแล้วเขาดีใจนะที่เห็นว่าน้องตะมุตะมิมาหาเขาถึงที่นี่เพราะตั้งใจมาง้อ

แต่การที่อีกคนไม่ปฏิเสธว่าลังเลเรื่องแฟนเก่า นั่นก็ทำเขาเสียใจไม่ต่างกัน

 








 

 

*

.

.







 


 

“โห หมดสภาพกว่าที่กูคิดว่ะ”






 

จิรากรส่ายหัวช้าๆ เมื่อเปิดประตูห้องทำงานมาเจอซากนอนแผ่บนโซฟา
เดี๋ยวนี้มันพัฒนาจากไม่เคาะประตูห้องเป็นบุกเข้ามาใช้ห้องทำงานเขานอนแล้วด้วย

 





ซากนั่นยังคงนอนเหยียดตัวยาวไปตามโซฟา ดวงตาคมเหม่อลอย

หยิบหูฟังขึ้นเสียบ แล้วกดเปิดเพลง ร้องตามโดยไม่สนใจจิรากรซักนิด






 

“...แล้ว...สิ่งที่ฉันนั้นเคยหวาดกลัว ไม่ขอให้มันเป็นจริง สิ่งที่ทำให้เธอไหวหวั่น
เขา...กลับเข้ามาให้เธอเห็นใจ และขอให้เธออภัย แล้วฉันต้องทำอย่างไร...

 






 

“.....”

 






“เธอบอกกับฉัน ไม่ต้องกลัวไม่มีอะไร”

 






“....มึง”

 






“แต่อยู่กับฉัน แค่เพียงกายแต่ไร้หัวจายยยยยย”

 





 

แหกปากร้องโหยหวนทั่วห้อง อินเนอร์มาเต็ม

จิรากรที่หมายจะเข้ามาเขย่าตัวได้แต่ยืนชะงักอ้าปากค้าง






 

อาการมันหนัก...หนักกว่าที่เขาคิดไว้มากๆ

 




 

“เพราะว่าเธอและเขา ถ่านไฟเก่ายังร้อน รอวัน...รื้อฟื้น”

 






 

“...ไอ้เป๊ก”

 







“แล้วคนมาทีหลัง ต้องทน ต้องฝืนอย่างฉันคนนี้----”

 






 

“ไอ้เป๊กเว้ย!

 

 





จิรากรถือวิสาสะดึงหูฟังนั่นออกจากหูของอีกฝ่าย

และนั่นถึงทำให้ผลิตโชคปรายตามามองเขา ก่อนจะลุกขึ้นนั่งเซื่องๆ

 





“พ่อกา...”

 





“เออ กูเอง เป็นไรของมึงเนี่ย ทำท่ายังกับคนอกหัก”

 






อุ...แสลงใจ

 




ผลิตโชคถอนหายใจเฮือก ทำท่าจะกลับไปเป็นซากอีกครั้ง

เห็นท่าทางหงอยแบบนั้น จิรากรก็เริ่มยิ้มเจื่อนก่อนจะปั้นหน้าขรึม





 

“นี่อย่าบอกนะว่า มึงอกหักจริงๆน่ะ?”





 

“ยัง!

 





“เอ้า แล้วมึงจะมานั่งเศร้าทำห่านอะไรวะ”

 





“ก็...ไม่รู้ดิพ่อกา การกระทำมันเหมือนทอมจะกลับไปหาไอ้ตี๋นั่นเลย

...ที่บอกว่ายังนั่นก็แค่เพราะทอมยังไม่ได้บอกผมชัดเจนว่าจะกลับไปคบแค่นั้น”

 





จิรากรพยักหน้าฟังพลางคิดตามไปด้วย

เท่าที่รู้จักอิศราไม่ใช่ประเภทที่จะคบซ้อนหรือลังเลอะไร

 





ถ้าอิศราจะมีท่าทีที่เอนไปหาแฟนเก่าอย่างกันต์มากกว่า

นั่นก็แปลว่า อิศราไม่ได้เลือกผลิตโชค....มันก็เท่านั้น






และถ้าเป็นแบบนั้นจริง เขาเองหรือแม้แต่ปนัดดาก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง

เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับสองคนสองเท่านั้น จิรากรได้แต่ตบบ่าอีกคนปุๆให้กำลังใจ

 





 

“มึงนอนเล่นไปก่อนแล้วกัน มีเวลาเหลืออีกสี่ชั่วโมง

...ให้มึงจัดการตัวเองก่อนลงไปร้องเพลง วันนี้ห้ามเสียงานนะเว้ย”






 

“รู้น่า ผมไม่ทำเสียงานเหมือนคราวก่อนแน่ๆ”






 

ผลิตโชครับปากเสียงแข็งขัน ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นดู

แอพพลิเคชั่นสีเขียวที่บทสนทนาล่าสุดยังค้างอยู่ที่ศุกร์ที่แล้ว





 


จะปล่อยให้มันจบแบบนี้จริงๆเหรอวะ? นิ้วเรียวทำท่าจะพิมพ์แต่ก็ชะงักไว้

เขาอยากเคลียร์กับอีกฝ่ายน่ะใช่ แต่อยากคุยต่อหน้ามากกว่าผ่านตัวหนังสือแบบนี้






ว่าแล้วก็กดปิดหน้าจอแล้วลุกขึ้นบิดขี้เกียจ

ถ้าอิศราไม่ทำอะไรให้ชัดเจน เขานี่แหละจะทำมันให้ชัดเอง









 

*

.

.

 




 





ร่างเล็กในชุดบาร์เทนเดอร์กำลังยืนกอดอกนิ่งๆ

สายตาเรียวใต้กรอบแว่นมองตรงไปบนเวทีที่มีร่างสูงร้องเพลงอยู่






 

ก็เข้าใจว่าเวลาร้องเพลงในผับ มันก็ต้องมีสาวๆมาหว่านเสน่ห์บ้าง

แต่ว่า...ไอ้ที่เจ้าตัวจงใจปลดกระดุมสามเม็ดบน พร้อมสายตาล่าเหยื่อนั่นน่ะ






 

อิศราไม่เข้าใจว่ามันช่วยให้ร้องเพลงดีขึ้นตรงไหนกัน





 

 


“ว่าไงนะครับ? ผมมีแฟนแล้วรึยังเหรอ....”

 





ท้ายประโยคจงใจปรายตามองไปยังส่วนเคาน์เตอร์บาร์ด้านใน

ร่างเล็กลมหายใจสะดุดไปครู่เมื่อเผลอสบตาของอีกคนเข้า

แววตาที่เหมือนจะถามเขา ว่าตกลงเราเป็นอะไรกัน..?

 





“...ถ้าทางสถานภาพผมก็โสดอยู่นะคร้าบบบบ”

 





เสียงกรี๊ดดังกระหึ่มขึ้นทันทีที่นักร้องหนุ่มโปรยยิ้มหลังจบประโยค

เช่นเดียวกับอิศราที่เผลอสะบัดหน้าหนีไปอีกทางด้วยความรู้สึกหน่วงๆในใจ

 





อะไร? ความรู้สึกไม่พอใจนี่มันอะไร พี่เป๊กก็พูดถูกแล้วนี่

ระหว่างเขากับพี่เป๊กก็แค่คนคุยๆกัน ยังไม่ใช่แฟนด้วยซ้ำ

 

 





“แล้วแบบนี้จีบได้มั้ยคะ”

 





ยัง...ยังไม่พอ แม่สาวน้อยแถวหน้าสุดตะโกนถามกลับขึ้นไป

อิศราหันกลับไปมองทันที สายตาอันตรายนั่นมองสบมาที่เขาอยู่ก่อนแล้ว

 





 

ชั่ววินาทีที่เหมือนดนตรีในร้านนั้นเงียบไปจนได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเอง

เหมือนว่าทั้งร้านมีเพียงแค่เขากับผลิตโชคยืนสบตากันจากเวทีและบาร์





 

แววตาที่เว้าวอน ร้อนแรงแต่นุ่มนวลของผลิตโชคที่มองลงมานั่น

ทำให้อิศรารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นมาชเมลโล่ที่กำลังถูกส่งเข้าเตาอบแล้วค่อยๆละลายลงช้าๆ






 

ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตากลมยังจ้องสบตาอีกคนไม่ยอมละสายตา

อิศราไม่รู้ว่าตัวเองส่งสายตาแบบไหนไป  ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเผลอกลั้นหายใจตอนรอคำตอบ






 

 

“...ถ้าอยากจีบ ก็จีบได้นะครับ ไม่ได้ห้าม”





 

 

น้ำเสียงทุ้มระคนขำพูดกรอกใส่ไมค์ ตามด้วยเสียงกรี๊ดอีกระลอก

ร่างสูงขยับหมวกนิดๆ กระแอมเบาๆก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม

 







“---แต่ไม่รู้นะว่าจะจีบติดรึเปล่า?”






 

เสียงโอดครวญครางระงมด้านหน้าเวทีทำให้อิศราเผลอหลุดยิ้มออกมา

ก่อนจะรีบหุบยิ้มเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอจากคนข้างๆที่ยืนด้วยกันอยู่นานแล้ว






 

“พี่อาร์ม...ขำอะไรครับ”





 

“เรานี่คิดอะไรก็แสดงออกจากสีหน้าหมดเลยนะทอม”

 






อาร์มว่าพลางส่งยิ้มล้อๆให้อีกคนที่เริ่มมีริ้วแดงจางๆบนใบหน้า

ยิ่งเห็นดวงตากลมเบิกโตขึ้นเหมือนเด็กโดนจับผิด ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกเอ็นดู





 

“คุยอะไรกันอยู่ ขอร่วมวงด้วยคนได้ไหม”

 





ไม่รอคำตอบ ร่างสูงในเสื้อโปโลพอดีตัวก็ถือวิสาสะนั่งลงทันที

บาร์เทนเดอร์รุ่นพี่หันกลับมามอง ก่อนจะยิ้มรับตามหน้าที่





 

“เชิญครับคุณกันต์ จะดื่มอะไรดีครับ?”

 





“วิสกี้แล้วกัน ว่าแต่...คุยอะไรกันอยู่เหรอ ท่าทางสนุกเชียว”

 





ไม่รอให้เสียเวลา กันต์ก็ยิงคำถามที่เขาสงสัยขึ้นทันที

ภาพที่อาร์มยิ้มจนตาหยีมองอีกคนที่ยืนเหวอแก้มแดงๆนั่นทำให้เขาแปลกใจ

ทั้งที่จุดยืนของอาร์มกับทอมควรจะอยู่ในฐานะศัตรูหัวใจเสียมากกว่า

แต่กลับมายืนหัวเราะกันแบบนี้ มันทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้จนต้องรีบเดินมาร่วมวง






 

แล้วก็แปลกอีกนั่นล่ะ ที่เขาเผลอคิดว่า

ใบหน้าเปื้อนยิ้มของอาร์มนั้นสว่างราวกับทานตะวันได้รับแสงอาทิตย์

 





 

มันทั้งสว่างสดใสและจริงใจกว่าตอนที่อีกคนปั้นยิ้มเวลาเจอเขาเสียอีก

ความรู้สึกแปลกๆบางอย่างก่อขึ้นในใจ...อยากได้รอยยิ้มจากใจไม่ใช่หน้าที่จากเจ้านี่บ้าง





 

หากกันต์ก็เลือกที่จะปัดความรู้สึกแกว่งๆในใจเขาออกไป

มองแก้ววิสกี้ที่ถูกยกมาเสิร์ฟโดยเจ้าของรอยยิ้มทานตะวันนั่น






 

“คุยเรื่องทั่วๆไปครับ ไม่มีอะไรพิเศษ”

 





“หืม เรื่องทั่วไปแน่เหรอ? นายไปแหย่อะไรทอมเขาหรือเปล่า หน้าแดงๆนะเรา”

 






ไม่พูดเปล่า มือใหญ่ยังเอื้อมไปแตะแก้มเนียนของคนเด็กกว่าอย่างเบามือ

อิศราเอี้ยวตัวหลบทันทีพร้อมกับกันต์ที่นิ่งชะงักไปกับท่าทางของอีกคน

 





ทั้งหมดอยู่ในสายตาของนักร้องหนุ่มที่มองลงมา

ปากหนาเม้มเข้าหัน ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้นักดนตรีด้านหลัง

 






“เพลงนี้ผมขอมอบให้กับทุกคนที่ยังลังเลกับเรื่องอะไรอยู่

...รีบๆตัดสินใจนะครับ เพราะการไม่ชัดเจนของคุณ อาจทำให้ใครเจ็บก็ได้...”

 







น้ำเสียงระคนขำคล้ายจะพูดแซว หากกลับหนักแน่นในความรู้สึก

เมื่อเห็นว่าร่างเล็กนั่นหันมามองทางเขา เจ้าตัวถึงได้เริ่มร้องเพลง

 







 

“...บ่อยๆที่เห็นเขาเดินผ่านมาและทักทาย 

แต่เธอทำเฉยๆ ไม่ค่อยยิ้มและพูดจา

แต่สิ่งที่ฟ้องว่ามันไม่จริงคือสายตา 

สบตากันทุกครั้ง ก็เป็นเธอที่หวั่นไหว...”




 

...ถามตัวเองดูว่าเวลาทอมมองมัน ยังหวั่นไหวอยู่รึเปล่า?





 

“...เจ็บปวดรู้ไหมที่ได้รู้ความเป็นจริง 

ว่าเธอนั้นไม่เคยจะลืม และยังรักเขามากมาย

เจ็บปวดทุกครั้งแต่ต้องทนดูเรื่อยไป 

จะห้ามได้อย่างไร กับเขาคนที่เธอ...ไม่ลืม”





 

...งั้นให้ทอมพิสูจน์นะ พิสูจน์ว่าทอมไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่ฟลุ๊คแล้วจริงๆ...

 





 

“ตั้งแต่ที่ฉันและเธอตกลงมาคบกัน 

แค่ตัวเธอเท่านั้น เท่าที่ฉันครอบครองได้

แต่สิ่งที่ฉันต้องการจากเธอคือหัวใจ 

จะต้องทำยังไง ให้เธอลืมเขาคนนั้น...”

 





...พี่เป๊กเชื่อใจทอมมั้ย?

 






“...อยากเก็บเขาไว้ คงไม่ฝืนหัวใจเธอ 

ไม่ต้องการอะไรจากเธอ ถ้าต้องฝืนใจให้กัน

อยากเก็บเขาไว้ ไม่เป็นไร ไม่ว่ากัน 

จะรู้ไว้เท่านั้น ว่าฉันเป็นตัวจริงของเธอ...”

 






  

เชื่อสิ...ถ้าทอมอยากให้เขาเชื่อ เขาก็จะเชื่อ

ร่างสูงสบสายตาคนร่างเล็กอีกครั้ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไป

 

 






ใบหน้าหวานนิ่งไปนานหลังจากที่ได้ฟังเพลง

พี่เป๊กคิดว่าเขาจะกลับไปคบกับพี่ฟลุ๊คจริงๆงั้นเหรอ?

 






คิดว่าเขาเป็นคนโลเลเก็บไว้ทั้งสองคนจริงๆเหรอ...?

 






น้ำใสๆรินรอบขอบตาที่ร้อนผ่าวจนเจ้าตัวยังตกใจ

ร่างเล็กรีบยกแขนขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆ ไม่อยากให้ใครเห็น

ความรู้สึกหลายอย่างอัดอั้นทับซ้อนจนต้องระบายออกทางน้ำตา






 

เขาโกรธ...ที่ผลิตโชคไม่เชื่อใจและมองว่าเขาเป็นคนโลเล

แต่หากมองลึกลงไปในความโกรธนั้น มันมีความรู้สึกเสียใจและน้อยใจ





 

ทั้งที่เขาก็ระแวงเรื่องอาร์ม แต่พออีกฝ่ายบอกว่าไม่มีอะไร เขาก็เชื่อตามนั้น

เพราะสำหรับอิศราแล้ว เขาแคร์ผลิตโชคมากกว่าคำพูดของคนอื่น




 


“ทอม พี่ว่าเราไปเคลียร์กับเป๊กมันดีกว่ามั้ย”





 

อาร์มอดถามขึ้นไม่ได้ ร่างเล็กส่ายหน้าแทนคำตอบพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

กันต์นั่งมองอาการของอดีตคนรักด้วยความรู้สึกกลัวในใจ เหมือนว่าครั้งนี้เขาจะแพ้

 






“ทอม...ออกไปคุยกันหน่อยมั้ย”

 





เรียกขึ้นเบาๆพร้อมแรงสะกิดที่หัวไหล่ทำให้ร่างเล็กไหวตัว

ใบหน้าหวานเงยขึ้นมอง ก่อนจะฝืนส่งยิ้มบางๆกลับมาให้





 

“คุยตรงนี้ก็ได้ครับพี่ฟลุ๊ค?”





 

อิศราพูดแค่นั้นแล้วก็หันกลับไปมองอีกทางเช่นเดิม

กันต์มองเสี้ยวหน้าหงอยๆของอดีตคนรักที่ไม่ยอมหันกลับมามองที่เขา





 

สายไปแล้วสินะ?






 

ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ การกระทำของอิศราก็ชัดเจนว่าให้เขาได้แค่พี่น้องตามที่เขาขอ

มันเป็นความจริงที่เขารู้อยู่แก่ใจ และเขาเองที่ยังดึงดันไม่ยอมแพ้เพราะคิดว่าตัวเองเหนือกว่า

 





อิศราคนนี้ต่างกับเด็กคนนั้นที่เขาเคยคบด้วยในวันวาน

เด็กคนนั้นที่ติดเขาแจ คล้อยตามเขาทุกเรื่องจนทำให้เขารู้สึกเบื่อ






 

หากพอห่างกันจริงๆ เขากลับคิดถึงความขี้อ้อน ความเอาใจใส่ของอีกคน

และกลับมาคราวนี้ อิศราดูโตขึ้นมาก เข้มแข็ง เด็ดเดี่ยวยืนได้ด้วยตนเอง






 

จนเขารู้สึกท้าทาย...และอยากเอาชนะ








 

พอได้โอกาสแก้ตัวกลับมา ถึงจะถูกมองว่าเห็นแก่ตัวซักแค่ไหน

แต่เขาเองก็ยอมปล่อยให้อิศราหลุดมือไม่ได้...หรือจริงๆแค่ไม่อยากแพ้เด็กนั่นกันนะ

 








“ทอม ได้คิดถึงเรื่องที่พี่เคยถามไว้บ้างรึเปล่า?”







 

“เรื่องไหนครับ?”

 





“ที่พี่เคยถามว่าเรากลับมาคบกันได้มั้ย ได้ลองคิดดูบ้างมั้ย?”

 






สีหน้าของคนตัวเล็กแสดงออกมาว่าไม่ได้คิด 

อิศราหลุบตาลงต่ำ สูดหายใจลึกๆก่อนจะเงยหน้าขึ้น





 

“ทอมว่าทอมตอบพี่ไปชัดเจนแล้วนะฮะ ว่าถ้าแค่พี่น้อง...แค่นั้นก็ได้”






 

ดวงตากลมใต้กรอบแว่นเงยหน้าสบตาอดีตคนรัก ไม่มีแววล้อเล่นซักนิด

ทั้งที่เตรียมใจมาแล้ว แต่กันต์ก็ยังรู้สึกว่าการฝืนยิ้มส่งกลับไปมันยากกว่าที่คิด

 






“ขอโทษนะฮะพี่ฟลุ๊ค”

เสียงหวานพูดขึ้นเบาๆ ร่างสูงรีบส่ายหัวออกมา






 

“พี่สิที่ต้องขอโทษ ที่ทำให้ทอมเสียใจมาตลอด

...กลับมารอบนี้ก็ทำให้ คนที่ทอมรัก’ เข้าใจผิดด้วยสินะ”





 

ใบหน้าหวานหมองลงอีกครั้ง กระพริบตาปริบๆไล่น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้

เห็นท่าทางแบบนั้น กันต์ก็จำต้องยอมรับความจริงว่าเขาไม่มีสิทธิ์ในตัวทอมแล้วจริงๆ







 

“พี่เป๊ก...ไม่ได้เข้าใจผิดหรอก ทอมเองต่างหากที่ไม่ทำอะไรให้ชัดเจน โลเล”






 

คำตอบรับกลับมายิ่งตอกย้ำความคิดเมื่อครู่นี้ของกันต์

อิศราไม่ได้ปฏิเสธว่าไม่ได้รัก แถมยังเอ่ยชื่อใครคนนั้นออกมาเอง






 

หยดน้ำตาไหลกลิ้งลงนิ่งๆแต่เจ้าตัวไม่คิดจะปาดออกเช่นเคย

จนเป็นกันต์เองที่ทนไม่ไหว ยกมือขึ้นเช็ดหยดน้ำตานั่นอย่างแผ่วเบา






 

“ถ้าพูดออกมาชัดแบบนี้ แสดงว่าทอมไม่ได้โลเลหรอก

...พี่ว่าทอมรู้ตัวของทอมเองดีที่สุดไม่ใช่เหรอ?”








 

ใช่...เขารู้ตัวของเขาเองดีที่สุด






ตอนที่เห็นพี่ฟลุ๊ค เขาแค่แปลกใจกับการกลับมาของอดีตคนรัก

แค่แปลกใจ ไม่ได้มีความรู้สึกใดมากกว่าคำว่าแปลกใจ

 





ตอนที่อีกฝ่ายขอกลับมาคืนดี อิศรารู้สึกได้ว่าใจเขาเต้นแรง

ใจเต้นแรง.....แต่ไม่ได้รู้สึกดีใจหรือว่าอยากกลับไปคบ

 





เหมือนตอนที่กันต์เฝ้าพูดถึงว่ากันต์จำทุกเรื่องของเขาได้

และยังเก็บจี้ตัวอักษรย่อชื่อเขาไว้อย่างดี นั่นไม่ปฏิเสธหรอกว่าเขาดีใจ






 

ดีใจ...ที่ว่าสิ่งที่ตัวเองเคยทำให้ไปมันไม่ได้ไร้ค่าสูญเปล่า

 






จี้นั่นเป็นของขวัญจากเงินเก็บก้อนแรกของเขา

ถ้ากันต์เอาไปทิ้ง เขาก็แค่รู้สึกเสียดายแต่ไม่ได้เสียใจอีกแล้ว






 

มันไม่ได้เสียใจเหมือนตอนที่ถูกอีกคนเข้าใจผิดว่าเขาเป็นคนหลายใจ

ความรู้สึกมันเทียบกันไม่ได้เลย....เทียบไม่ได้เลยจริงๆ







 

“เราโตขึ้นมากเลยนะทอม”






 

กันต์กล่าวชมขึ้นอย่างจริงใจเมื่อเห็นสีหน้าอีกคนเริ่มสดใสขึ้น

อิศราอมยิ้มรับน้อยๆ ก่อนจะแกล้งกำหมัดชกไปที่ไหล่อีกฝ่ายเบาๆ






 

“พี่เองก็ดีขึ้นเยอะเลยนะฮะ ไม่มาดเยอะเหมือนแต่ก่อน”





 

“นั่นถือว่าเป็นคำชมใช่มั้ย หืม?”






 

กันต์แค่เพียงหัวเราะเบาๆในลำคอ

ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้เรือนผมอีกฝ่ายเล่น






 

“ไปคุยกันให้รู้เรื่องเถอะ พี่อยากเห็นทอมมีความสุขซักที”





 

ร่างเล็กยืนนิ่งเพราะยังอยู่ในเวลาทำงาน อาร์มเลยใช้ศอกกระทุ้งเบาๆ

อิศราหันไปมองอีกคนอย่างไม่เข้าใจ คนโตกว่าเลยพยักหน้าเป็นเชิงว่าไปได้

 






“...งั้นทอมขอโดดงานวันนึงนะฮะ”






 

ร่างเล็กว่าขึ้นก่อนจะรีบรุดไปยังห้องพักพนักงานด้านหลัง

กันต์มองตามแผ่นหลังนั่นไปจนลับสายตา แล้วถึงถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน






 



ฟุบ...

 





เสียงแก้วกระทบกับเนื้อไม้นั่นทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมอง

แก้วน้ำส้มคั้นสดเย็นจัดถูกยื่นมาตรงหน้า กันต์เลิกคิ้วมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ

 





“เห็นว่าคุณทำดี ผมเลยเลี้ยงน้ำส้มแก้วนึง...”

 






อาร์มว่าขึ้นเรียบๆ พลางส่งยิ้มบางๆแต่แงไปด้วยความจริงใจมาให้

ถึงมันจะไม่สว่างไสวแบบที่เขาเห็นเมื่อครู่ แต่มันก็รู้สึกอบอุ่นมากจริงๆ

 






“น้ำส้มเนี่ยนะ?”

 






“เห็นนางเอกชอบกิน เลยเหมาะกับพระเอกผู้เสียสละอย่างคุณดี”

 






กันต์ยิ้มขำกับความคิดนั้น

“นี่นายมองฉันเป็นพระเอกเลยเหรอ นึกว่าเห็นเป็นตัวโกงซะอีก”

 






“องคุลีมาลยังกลับตัวได้ ตัวโกงก็กลับใจเป็นพระรองได้ครับ”

 






“นายเป็นตู้พระธรรมเคลื่อนที่หรือไงอาร์ม...”

 






“...ถ้าคุณไม่ดื่ม ผมเก็บแล้วนะ”

 






“เฮ้ย ให้แล้วให้เลยสิ!









See you next Friday 


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - +




N/A



เครียด...


เป็นตอนที่แต่งแล้วเครียดมาก เรียงลำดับอารมณ์ว่ายากแล้ว
บรรยายความรู้สึกแต่ละคนนี่ยากกว่าเยอะ


คือไอ้เรียงลำดับอารมณ์น่ะ ถ้าเรียงไม่ได้มันจะพีคคล่ะแผ่ว...พีค...แผ่ว
(จริงๆนี่ก็ยังรู้สึกว่ายังเรียงไม่ดีนะ มันไม่ไต่ระดับอ่ะ ;___; ขอโทษในความอ่อนด๋อย)



เราขอแก้ตัวอีกทีในเล่ม จะพยายามรีไรท์ให้ดีกว่านี้
แต่ไม่รับปากนะ ในเล่มอาจจะบริบทนี้เป๊ะ...ขอเวลาไปไล่อารมณ์ใหม่ก่อน


ปล. ที่เห็นโพสเพลงหรืออะไรหน่วงๆ ไม่ได้เป็นอะไรนะฮับ
เวลาแต่งฟิค เราชอบเอาตัวเองไปจมกับอารมณ์ตัวละคร เลยติดๆไปบ้าง อัมโซเร...




ตอนหน้าก็จบแล้ว ใจหายเหมือนกันนะ
เดี๋ยวเราจะเอาแบบฟอร์มการสั่งฟิคมาลงให้นะคะ


เป็นฟอร์มที่กรอกแล้ว เราจะส่งอีเมล์ตอบกลับไปให้โอนเงินได้เลย
พอโอนเงินเสร็จก็แจ้งโอน แล้วก็นอนสวยๆรอรับรูปเล่มพร้อมของแถม อิอิ



รักทุกวันไม่เว้นวันศุกร์


#เป๊กทอมวันศุกร์





B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

377 ความคิดเห็น

  1. #348 Kwan is happy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 09:03
    แว่บๆ ใจหายมาก ตอนทะเลาะกันในห้อง หนักหน่วง ถึงกับร้องไห้ตาม พี่เป๊กเวลาโกรธน่ากลัวอ่ะ .__.

    เข้าใจอารมณ์ทอมแล้ว จริงนะ มันอาจจะสั่นได้ตื่นเต้นได้เว่ย เวลาแฟนเก่ากลับมาแบบนี้ ก็คนคุ้นเคย มีดีใจบ้างที่วันนึงเขากลับมาเห็นค่า แต่ก็เท่านั้นนะ เพราะทอมเป็นคนตัดสินใจเด็ดเดี่ยวด้วยนะ ดูจากตอนที่คุยกับพี่เป๊กตอนไปซุปเปอร์มาร์เก็ตด้วยกันที่พี่เป๊กขอคบ อ่าาา.. ขอให้เคลียกับลุงได้นะน้องทอมทอม

    ในส่วนของรอยยิ้มพระอาทิตย์นั้น เออ น่ารักจริงๆ นึกหน้าออก ชอบฉากที่ไปแหย่ทอม รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นใจดีของพี่เขา พี่กันต์ก็รู้สึกเหมือนเลาใช่ไหมคะ ถึงได้อยากจะเห็นยิ้มพระอาทิตย์ที่มีให้กับตัวเองบ้างอ่ะ แหมมมมมมมมมมมททททททททททท

    จองฟิคล้าวววววว ใกล้จะจบแล้วใจหาย แต่ก็รอเรื่องใหม่ๆนะคะ รออ่านทุกเรื่องเลย ดรั๊กกกกก
    #348
    0
  2. #347 คุณหลวงผลิต (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 01:29
    ผมนี่น้ำตาคลอตั้งแต่เริ่มยันจบตอนเลยครับ



    เข้าใจความรู้สึกทุกคนนะ สงสารทุกคนแหละ

    แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างที่เอนเอียงไปทางพี่เป๊กมากกว่าคนอื่น



    คือพี่เป๊กเป็นคนเริ่มจีบและแสดงตัวว่ารักพี่ทอมมาก มากกว่าที่ทอมแสดงออก

    คือพี่เป๊กเชื่อใจทอมมาก แต่สิ่งที่เห็นมันทำให้เชื่อยาก

    คือพี่เป๊กอยากทำให้ทุกอย่างชัดเจนรักคือรัก เลิกคือเลิกแค่สิ่งที่พี่ทอมทำคือการยังคุยกับพี่กันต์เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร (อารมณ์เหมือนให้แฟนใหม่มานั่งฟังตัวเองคุยถึงอดีตกับแฟนเก่า)



    เอาน่า ตอนนี้พี่กันต์ถอยแล้ว พี่เป๊กก็กำลังต้องการความรู้สึกที่ชัดเจนของพี่ทอม พี่ทอมควรจะรีบๆ บอกรักพี่เป๊ก แค่บอกว่ารักพี่เป๊ก คุณหมอจะกลับมาเป็นคุณหมอขี้อ้อนคนเดิมแน่นอน
    #347
    0
  3. #346 MoSka Slam (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 22:10
    มีความอยากติดตามคู่รองค่าาาาา
    #346
    0
  4. #345 Jokirito (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 21:23
    นี่เราแอบมีน้ำตาเล็กน้อย​ ทำให้รู้ว่าถึงเราจะรักทอมหลงทอมมากแค่ไหน​ แต่เราก็ยังเมนเป๊กอยู่ดี​ เข้าใจทอมนะ​ แต่ก็เข้าข้างพี่เป๊กอ่ะ​ ทอมมั่นใจแต่การแสดงออกมันทำให้อีกคนเข้าใจผิดไปอีกอย่างได้ไง​ แล้ว​ทอมก็เพิ่งยอมรับว่ามีใจให้พิเป๊กแค่แป๊บเดียว​ เจอถ่านไฟเก่า​ เราเป็นพี่เป๊กก็ใจกระตุกเหมือนกัน​ อินโทรเพลงหน่วงขึ้นมาตลอด2-3ตอนนี้เลย​
    #345
    0
  5. #344 มังกรไงมังกรเอง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 13:36
    แหมมมมมมมม ขอแหมคู่พระรองหน่อยนะ แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม(แหมยาวถึงดาวพลูโต) มีความหลงน้อง มีความเห็นน้องสดใส ค่ะ!! เอาที่คุณกันต์สบายใจ คู่หลักก็แหมมมมม ไม่ค่อยเลยยยย
    #344
    0
  6. #342 HUNTER-LAW1 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 07:37
    ใจหายยยเลยยย
    #342
    0
  7. #341 - c s h r - (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 01:00
    หวาว กันต์อาร์ม----- //อ่าวผิดหรอเราขอโทษ .______. พี่นวลตัดจบเราแบบนี้อีกแล้วฮะ ;----; อยากได้ตอนเค้าคุยกันเคลียร์กันแล้วง่ะ55555 ในที่สุดเรื่องนี้ก็ดำเนินเรื่อยๆมาจนจะแฮปปี้เอนดิ้งแล้ว อยากจะขอบคุณพี่นวลที่แต่งฟิคเรื่องนี้มา ทำให้เราติดงอมแงมและใช้ย้อนอ่านเพื่อฮีลใจจากหลายๆอย่าง :) เพราะงั้นยังไงก็จะซื้อรวมเล่มแน่นอน เย่! รออีเมลตอบกลับนะคะพร้อมเปย์มาก //หรอ?...

    เข้าใจทอมทอมนะ ว่ามันดีใจจริงๆที่อะไรๆที่เราเคยทำให้มันไม่สูญเปล่า ดีใจที่ไม่ต้องมานั่งเสียดาย ดีใจที่เห็นความสำคัญของเรื่องบางเรื่องที่ทำให้ไป แต่ไม่ใช่เพราะว่าอยากกลับไปหาอีกแล้ว ก็แค่ดีใจแค่นั้น... แต่ก็นะพี่ผลิตคนคูลเขาคงจะน้อยใจอยู่ เงาะๆกันให้สำเร็จน้าทอมทอม เราเอาใจช่วยเสมอ

    ปล. ขอตอนสุดท้ายพรุ่งนี้เลยได้มั้ยค------ //โดนพี่นวลเอาแวร์ทุบหัว .______.
    #341
    0
  8. #340 Nuches (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 00:32
    เราชอบตอนนี้นะคะ รู้สึกว่าอารมณ์ของทุกตัวละครที่สื่อมันได้มากเลย ทำให้เราอินไปกับเรื่องและตัวละครนั้นๆ ดีใจที่พี่อิศรู้ใจตัวเองแบบชัดเจนสักที รอเวลาปรับความเข้าใจกับพี่เป๊กนะคะ แต่แอบคิดว่าคู่พี่กันต์ พี่อาร์ม นี่จะมีอะไรในกอไผ่ไหมคะ😅
    #340
    0
  9. #339 PiNkY_$$ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 00:11
    ฮือออออ เราชอบตอนนี้มากเลยอ่ะทำไงดี ชอบจนใช้เวลาอ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแน่ะ

    ดึงอารมณ์หน่วงได้สุดมากเลยค่ะ แบบเจ็บจี๊ดดึงอารมณ์ดิ่งลงไปให้สุดแล้วสวิงกลับขึ้นมาเคลียร์กันจนยิ้มได้ช่วงตอนจบนี่คือพีคมาก

    ดีงามจนอยากถือหนังสือไว้ในมือแล้วอ่ะ

    สู้ๆ กับตอนสุดท้ายนะคะ เป็นกำลังใจให้ทั้งพี่เป๊ก ทั้งทอมทอม ทั้งคุณนวลเลย

    *คู่รองก็น่ารักไปอีกแบบ จะมีในสเปมั้ยน้อ ><

    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆ นะคะ ^^
    #339
    0
  10. #337 0913 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 23:56
    จะจบแล้วหรอออ ใจหายยยย
    ร้องไห้ตามทอมทอมเลย สงสารนุ้ง ฮือออ
    #337
    0
  11. #336 sirisiri (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 23:41
    น่ารักกกพี่อาร์มน่ารัก ทีแรกนึกว่าจะไปไม่สวย แต่พี่อาร์มช่วยปลอบใจช่วยพูดให้น้องทอมได้เข้าใจรู้สึกดีอ่าา ดีจังๆๆ
    #336
    0
  12. #335 Amechii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 22:47
    ตู้พระธรรมเคลื่อนที่ 555

    คู่ไหนพอไปรอด เราก็จะผ่านเลอนะ-- กันต์คับ เหนแววนะคร้อบ ไม่ยกอาร์มให้หรอกนะ รีดคนนี้ไม่อนุยาด----
    #335
    0
  13. #334 faahhs (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 21:41
    ตอนประชดกันไปมานี่ใจบางมากเลย แอบ #ทีมพี่เป๊ก ทอมทอมก็ชัดเจนแล้ว รักกันไว้เถิดนะ555555 อีกคู่นึงก็ชวนหวีดเหลือเกิ๊นนนน น่าร้ากกก
    #334
    0
  14. #333 _PAKKIMMAY (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 21:40
    โอ๊ย เรานี่น้ำตาหยดแหมะตั้งแต่ทะเลาะกัน เรานี่ใจไม่ดีเลย ฮืออออออ ขอให้เคลียร์กันดีๆนะ รอจิ้มลิ้ง อิอิ
    #333
    0
  15. #332 Kduhh (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 21:31
    ทอม ง้อเลยย ง้อดีดีเลยย

    โกรธ โกรธมาก
    #332
    0
  16. #331 แม่นางพริ้ม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 21:07
    ปวดใจเบาๆ สรุปเขาเข้าใจกันมั้ยหนอ ผลิตจะเห็นน้องร้องไห้ หรือเห็นกันต์เช็ดน้ำตาให้..ขอให้เคลียกันด้วยดีนะ รอจิ้มลิงค์เลยค่ะ 555555
    #331
    0
  17. #330 Paaaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 20:59
    นึกว่าจะทะเลาะกันตายไปแล้ว 5555 ความน้อยใจนี่มันรุนแรงจริงๆ จนทำให้รู้สึกไปว่าอีกคนโลเลไปเลย สำหรับเรา คือทอมไม่ได้โลเล แต่ทอมแค่ไม่ชัดเจน หลังจากนี้ไปแล้วก็น่าจะเคลียร์กันได้ ชัดเจนขึ้น พี่เป๊กก็น่าจะโอเคขึ้น เวลาเคลียร์แล้วกลายเป็นทะเลาะนี่น่ากลัวนะ ถ้าคนนึงไม่ซอล์ฟลงเลยก็คงระเบิดกว่านี้
    #330
    0
  18. #329 yoonnaka (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 19:52
    เป็นวันศุกร์ที่ได้อ่านวันจันทร์ อิอิ นวลเขียนรอนวลได้นานแค่ไหนก็จะรอ ชอบพี่หมอเป๊กน้องทอมทอม เคลียร์กันให้เข้าใจนะกว่าจะรักได้ก็เต๊าะไปเยอะเรื่องรัยจะให้เลิกเนาะ
    #329
    0
  19. #328 forwanwai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 19:36
    จริงๆแอบอ่านมานานแล้ว แต่เพิ่งมาคอมเมนท์ ขอโทษนะคะ!! สารภาพเลยที่อ่านตอนแรกเพราะคู่รอง แต่ยิ่งอ่านยิ่งอยากเอาใจช่วยคู่หลักของเรื่อง อ่านแล้วรู้สึกเลยว่าทุกความรักต้องผ่านอุปสรรคไปก่อนเสมอถึงจะยิ่งรักกันมากขึ้น ตอนแรกคิดว่าพี่กันต์จะเลวมากกว่านี้ซะอีก น้องขอโทษที่แอบด่าพี่เยอะเกินไป พี่อาร์มก็นะ พ่อพระเสมอต้นเสมอปลาย พ่อดอกทานตะวันเอ่ย พี่ทอมรู้ใจตัวเองแล้ว หวังว่าจะไม่ทำให้พี่เป๊กเสียใจอีกนะคะ เฮียผลิตด้วย ได้ใจ(?)น้องไปแล้วก็ดูแลรักษาให้ดีๆ อย่าทำน้องเสียใจเหมือนที่ผ่านมานะคะ ตอนนี้เอาใจช่วยทุกคนเลย สู้ๆนะคะไรต์ เป็นกำลังใจให้นะคะ ทุกเรื่องเลย <3
    #328
    0
  20. #327 Stlp1886 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 19:33
    อินในอินจริงๆ อินตามทุกคนเลย ตอนนี้เป็นตอนที่เข้าใจความรู้สึกของทุกคนแบบชัดเจนแจ่มแจ้งมากสุดๆ เข้าใจทอมทอม เข้าใจพี่เป๊ก เข้าใจกันต์ เข้าใจอาร์ม พอละ อีกนิดจะลามไปเข้าใจพ่อกาด้วย5555 
    เราว่าคุณนวลบรรยายดีมากๆ แล้วน้า เพราะอินจริงจังมากค่ะ รอรูปเล่มเอาไว้นอนกอดด้วยนะคะ ฮิฮิ >,.<
    #327
    0
  21. #326 aoikotori (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 19:20
    กว่าทอมทอมจะได้ออกจากห้องพี่เป๊กน้า อู้ยไปถึงไหนต่อไหนละ /แซ็ว

    เข้าใจนะ เวลาแต่งฟิคมันก็เหมือนซิทคอมที่จบในตอน ต้องมีใจความสำคัญ และการไล่ระดับของอารมณ์ กว่าจะออกมาสักตอนต้องมีการวางแผน ซึ่งไม่ง่าย /จู้วๆ

    ผ่านการรู้หัวใจตัวเองมา จนถึงขั้นตอนเติมความเข้าใจ ให้รักลงตัวและแข็งแรง ถ้าพี่หมอคนคูลยังนอยด์ได้ อิศราคนน่ารักก็ต้องเป็นผู้นำได้เหมือนกัน ลุยโลด!
    #326
    0
  22. #325 silverlz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 19:18
    ทำไมตอนแรกหน่วง เกือบร้องแล้วเนี่ย;-; อย่าตีกัน ใจเย็นๆ

    พี่กันต์ขา ขอโทษที่เคยว่าพี่ค่ะ พี่อาร์มคะ คนดีเหลือเกิน พี่เป๊ก... ทอมทอมสู้ๆ ไปง้อพี่เป๊กให้ได้
    #325
    0