[PeckTom Fic] Friday Night ♡ (เป๊กทอม ผลิตอิศรา)

ตอนที่ 10 : Night 10 ♡ Petrichor

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    22 ก.ค. 60


Friday Night 







 


  Petrichor 











จริงๆอิศราไม่ใช่คนประเภทตื่นตัวเท่าไรนัก

เขามักจะใช้เวลานอนชิลบนเตียงมากกว่าออกไปกิจกรรมนอกบ้าน

ร้านกาแฟก็เลยทำเลเลือกย่านคอนโดมากกว่าตึกสำนักงานที่คนมักจะจอแจ

 





เพราะอิศรารู้ว่าตัวเองชอบอะไรที่ไม่เร่งรีบ

แต่ชอบอะไรที่มาเรื่อยๆแต่อยู่ได้นานมากกว่า

 

 




“ทอม น้ำแข็งหมดแล้วนะ ที่ให้โทรไปสั่ง โทรรึยัง?”

 




เสียงหวานติดจะดุนิดๆของเพื่อนสนิท ทำให้คนที่ยืนเหม่อสะดุ้งเบาๆ

ร่างเล็กนิ่งคิดไปครู่ ก่อนจะรีบหันมาก้มหัวให้หญิงสาวทันที

 




“ขอโทษนะแปมเราลืมอ่ะ จะโทรเดี๋ยวนี้เลยนะ”




 

ว่าแล้วก็รีบกระวีกระวาดโทรศัพท์ไปสั่งของทันที

ก่อนจะหันมาเจอหญิงสาวเพื่อนสนิทที่ยืนกอดอกมองเขานิ่งๆ

 




“แกเป็นอะไรทอม?”




 

“เราแค่ลืม...”




 

ลืม?

หญิงสาวเลิกคิ้วกับคำตอบที่เหมือนบอกปัดผ่านๆนั่น

อิศราที่เธอรู้จักนั้นถึงจะชิลไปบ้างแต่ก็มีความรับผิดชอบเสมอ

 




แล้วสาเหตุที่ทำให้เพื่อนเธอใจลอยจนลืมหน้าที่แบบนี้

ก็น่าจะมาจากคนๆเดียวที่หายไปตั้งแต่สามวันที่แล้ว




 



พี่หมอเป๊ก ผลิตโชคสินะ






 

“แล้วแบบนี้แกจะอยู่คนเดียวตอนบ่ายได้มั้ยเนี่ย...เราว่าเราอยู่เป็นเพื่อนดีกว่า”

 




“เอ้ย แปมไม่เอา ไม่ต้องๆ”




 

อิศรารีบเข้ามาแตะหลังมืออีกคนทันทีที่เห็นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

วันนี้ศิรภัสรามีนัดสำคัญมากในช่วงบ่าย ซึ่งปกติเธอก็จะไม่ห่วงอะไรเขาหรอก




 

เพียงแต่วันนี้ตึกข้างๆดันมีบูธกิจกรรมมาตั้ง และร้านของพวกเขาอยู่ในทำเลที่ดี

ที่ทั้งผู้จัดงานและคนร่วมงาน ต่างก็แห่แหนมาซื้อเครื่องดื่มและขนมกันเป็นระยะ




 

แล้ววันนี้อิศราก็ดันมีอาการเหม่อลอย ใจใม่อยู่กับเนื้อกับตัวซะแบบนี้

จะให้เธอปล่อยเพื่อนไว้คนเดียวได้ยังไง วันก่อนก็ใจลอยจนนิ้วพองไปล่ะทีนึง

 




 

“แต่วันนี้ลูกค้าเยอะมากนะทอม นี่แค่ช่วงเช้าน้ำแข็งยังหมดเลย

...แล้วช่วงบ่ายเราไม่อยู่ แกอยู่คนเดียวจะไม่เหนื่อยหรือไง เราเลื่อนนัดได้”

 

 




“เราดูแลตัวเองได้น่ะแปม นานๆทีเพชรจะบินกลับมานะ

...แล้วก็ไม่รู้จะว่างตรงกันเมื่อไร แกอย่าเลื่อนนัดเลย ไปเที่ยวกับเพชรเถอะ”

 


 

 

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง อิศราเป็นคนที่แคร์คนรอบข้างเสมอ

ทั้งๆที่ตอนนี้ ตัวเองก็มีปัญหาเรื่องหัวใจเหมือนกันแท้ๆ

 

 




“เราอยู่ได้จริงๆ แปมไปเที่ยวให้สบายใจดีกว่า...นะ”




 

ว่าพลางสิ่งยิ้มหวานพร้อมชูสองนิ้วเหมือนจะยืนยันว่าเขาไหวจริงๆ

แปมยิ้มรับ เธอรู้ว่าร่างกายทอมน่ะไหว แต่เรื่องหัวใจเนี่ยไม่รู้ว่าไหวด้วยมั้ย

 



 

“...แล้วแกได้คุยกับพี่เป๊กยัง?”




 

 

ริมฝีปากอิ่มเผลอเม้มแน่นทันทีที่ได้ยินชื่อของใครบางคน

ก่อนจะเหยียดปากเป็นเส้นตรงคล้ายจะยิ้ม ซึ่งถ้าถามแปมก็เป็นยิ้มไม่สวยเท่าไร




 

“คุยอะไรล่ะ วันนี้ยุ่งจะตาย”




 

“ก็ปกติพี่เขาจะมาร้านทุกวัน นี่พี่เขาคงงอนแกน่ะสิ”




 

“คราวก่อนก็หายไปเป็นอาทิตย์นะ จำไม่ได้เหรอ”

 




“ก็นั่นพี่เขาติดคนไข้ที่วอร์ดปะ แต่วันก่อนเขาก็บอกอยู่ว่าว่าง”




 

เขาจำได้น่ะ ว่าคุณหมอผลิตว่างในช่วงนี้

หรือปกติถึงจะไม่ว่าง เจ้าตัวก็ต้องโผล่หน้ามาที่ร้านประจำ

นี่ที่หายหน้าไปเลยก็คงเพราะงอนเขาอย่างที่แปมเดาไว้นั่นล่ะ

 

 



ร่างเล็กเบะปากเผลอย่นจมูกใส่แก้วกาแฟราวกับมันเป็นหน้าของใครอีกคน

คนอะไรโตกว่าเขาแท้ๆยังจะมางอนใส่เป็นเด็กๆ เขาไม่เห็นจะสนใจเลย

 




ใช่...ไม่สนใจ อิศราพยายามบอกตัวเองแบบนั้น

หากในใจลึกๆไม่อาจปฏิเสธได้ว่า อิศราค่อนข้างกังวลเลยล่ะ

แล้วนี่เขาจะกังวลทำไม พี่เป๊กจะงอนก็งอนไปสิ เขาจะไม่สบายใจทำไมเนี่ย

 

 





แคร์เหรอ...?

 




 

 

บ้าน่ะ...

 

 






“...นี่ ถ้าแคร์เขาขนาดนั้นก็ไปง้อพี่เขาเถอะ ถึงจะไม่รู้ว่าเขางอนอะไรน่ะนะ”




 

 

แปมว่าขึ้นลอยๆ

เจ้าตัวหันมาบู้ปากใส่...แปมชักจะพูดมากไปล่ะ

 

 



*

.

.






ตลอดทั้งวันมีลูกค้าเดินเข้าร้านเป็นระยะอย่างที่แปมคาดการณ์ไว้

จากตอนแรกที่ทอมคิดว่าไหวก็ชักไม่แน่ใจว่าเขาจะไหวจริงรึเปล่า

แต่จะให้เขาบอกแปมให้เลื่อนนัดแฟนหนุ่ม เขาก็ไม่อยากทำเหมือนกัน




 เพิ่งพ้นชั่วโมง rush hour ไปเมื่อลูกค้ากลุ่มใหญ่ทยอยออกจากร้าน

ทอมถึงได้มีโอกาสพักหายใจหายคอบ้าง หากแป๊บเดียวกระดิ่งก็ดังขึ้นอีก

 

 



ร่างเล็กรีบหันมาส่งยิ้มอัตโนมัติ

ก่อนจะเบิกตาโตขึ้น เมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตา




 

“....พี่เป๊ก”




 

ร่างสูงเจ้าของชื่อไม่ได้ส่งยิ้มกว้างเหมือนเดิม เพียงแค่ส่งยิ้มนิดหน่อย

อีกฝ่ายทักทายตอบเขาด้วยประโยคสั้นๆที่อิศรารู้สึกไม่คุ้นชินเอาซะเลย

 




“อ้าว พี่เป๊ก มาแล้วเหรอคะ”

 




แปมร้องทักขึ้นอย่างดีใจ

และร่างสูงก็ละความสนใจจากเขาไปสนใจแปมแทน




 

“อืม ขอโทษนะแปมที่พี่มาช้า”

 




“ไม่เป็นไร แค่พี่ยอมมาช่วย แปมก็ไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้ว”




 

 

...ขอโทษที่มาช้า...

...ยอมมาช่วย...

 


สองคนนี้คุยอะไรกัน? มีอะไรที่เขาไม่รู้งั้นเหรอ

อิศรามองคนทั้งคู่สลับกันไปมา และเหมือนแปมจะเดาความคิดได้

 

 


“ไม่ต้องงง เราโทรไปขอให้พี่เป๊กมาช่วยเองล่ะ

...ถึงแกบอกว่าไหว แต่ว่ามีลูกมือคอยช่วยก็ดีกว่าไม่มีนะ”




 

อิศราพยักหน้ารับรู้...โอเค เคลียร์ 

แปมคงห่วงเขาเลยโทรไปตามพี่เป๊กมาให้ช่วย....

 


 



 

...เดี๋ยวนะ!?

 





โทรไปขอให้พี่เป๊กมาช่วย?

 

 





โทรไป!?

 



 


“แปม แกมีเบอร์พี่เป๊กด้วยเหรอ?”



 

ไวเท่าความคิด อิศราเผลอลั่นคำถามตามที่ตัวเองสงสัยทันที

ปลายเสียงสะบัดห้วนจนหญิงสาวเลิกคิ้วมองอย่างสนใจแล้วก็ยิ้มออกมา



 

“อือ ก็มีน่ะสิ ทำไมเหรอ~?”



 

ผลิตเองก็ลอบมองคนเด็กกว่าอย่างรอคำตอบเช่นกัน

เขาเองก็อยากจะยิ้มออกมานะ แต่ทำแบบนั้นทอมก็จับได้น่ะสิ



 

“ไปขอกันตอนไหน?”



 

เฮ้ย! คือเขายังไม่มีเลยนะ เขาที่เป็นคนโดนจีบน่ะ

แล้วทำไมเพื่อนสนิทเขาถึงมีเบอร์ไอ้พี่หูกางนี่ได้ล่ะ

 



“พี่ให้แปมไว้เองแหละ เผื่อว่าทอมเป็นอะไรฉุกเฉินจะได้ตามพี่ได้”



 

ผลิตโชคตัดสินใจตอบขึ้นแทน อิศราเหล่มองด้วยความรู้สึกหลากหลาย

งอน...ก็ไม่เชิง น้อยใจก็ไม่ถึงขนาดนั้น มันรู้สึกเหมือน....โดนลดความสำคัญ

 




ครั้นจะให้เขาถามกลับไปว่า ทำไมไม่ให้เบอร์หรือขอเบอร์เขาบ้าง(วะ)?

เดี๋ยวอีกฝ่ายก็เข้าใจว่าเขาหึงเจ้าตัวกับแปมอีก เขาไม่ได้หึงนะ...แค่น้อยใจนิดเดียว

 




สุดท้ายอิศราก็เลยเลือกที่จะพยักหน้ารับ ไม่พูดอะไรต่อ

ผลิตเห็นท่าทางแบบนั้นก็เสหน้าไปมองทางอื่นแทน

 





 

อื้อหือ...มาคุ




 

 

แปมได้แต่ยิ้มเจื่อนกับบรรยากาศตรงหน้า

ที่เรียกผลิตมานอกจากจะเรื่องงานแล้วก็กะจะเปิดโอกาสให้สองคนคุยกัน

 

 


แต่ดูจากลักษณะแล้วถ้าเธอไม่ลงมือจัดฉากอะไรเพิ่ม

นอกจากจะปรับความเข้าใจไม่ได้แล้ว น่าจะมีระยะห่างมากกว่าเดิม

 

 



“ไซรัป! ไซรัปที่ร้านหมดพอดี ทอมแกช่วยไปซื้อให้หน่อยได้มั้ย

...หลายขวดเลยด้วย พี่เป๊กก็ไปช่วยทอมถือหน่อยนะคะ”



 

“ห่ะ? หมดเหรอ อาทิตย์ก่อนเพิ่งซื้อมานะ”



 

“อันนั้นมันไซรัปวนิลา แต่เราอยากได้คาราเมลกับเฮเซลนัทนี่...มาดูๆ”



 

ไม่รอคำตอบ หญิงสาวรีบลากแขนเพื่อนสนิทตัวเองมาใกล้

เสียงหวานพูดขึ้นเบาๆ หากมีความดุแกมบังคับอยู่ในที

 




“...เรามีเวลาให้แกครึ่งช.ม. รีบคุยและคืนดีกันเร็วๆด้วย!!”








*

.

.



 

 

สุดท้าย...อิศราและผลิตโชคก็ต้องเดินออกไปซื้อของที่ซุปเปอร์ละแวกนั้น

ระหว่างทางมีเพียงเสียงฝีเท้าของคนสองคน ไม่มีการพูดแหย่กันเหมือนเดิม

 



คนเด็กกว่าเหลือบมองร่างสูงข้างๆที่เดินตามเขาเงียบๆ

จริงๆเขาเองก็ไม่ค่อยชินกับท่าทางแบบนี้ของผลิตเท่าไร



 

อยากให้อีกฝ่ายยิ้มให้เขา อ้อยใส่เขา แหย่เขาหรือพูดจากวนประสาทเขามากกว่า

อิศราชินกับแบบนั้นมากกว่าผลิตโชคร่างนิ่งแบบนี้ มันทำให้เขารับมือไม่ถูก

 




“ร...ร้อนนะฮะ”

 



พูดแทรกความเงียบขึ้นเบาๆ เขาไม่ได้ง้อนะ......แค่ชวนคุยก่อนเฉยๆก็ได้

ผลิตหันมามองนิดหน่อย เห็นอีกฝ่ายก้มหน้างุดทำท่าทางเงอะงั่นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

 




“อืม แดดเปรี้ยงเลย รู้งี้ขับรถมาดีกว่าเนอะ”

 



“ฮะ”

 



“.......”

 




“...........”




 



ทำไมเดดแอร์อีกแล้วล่ะ...?






ปกติผลิตโชคจะเป็นฝ่ายชวนเขาคุยเสมอ

พอตัวเองต้องชวนคุยบ้างก็ดันตันจนนึกอะไรไม่ออกเลย

 




โอเค...ทอมสัญญาครับ ว่าต่อไปจะไม่เงียบเวลาพี่เขาชวนคุยอีกแล้ว

ร่างเล็กรับปากตัวเองในใจ สูดลมหายใจลึกๆ เรียกความมั่นใจอีกครั้ง

 




“เอ่อ...นิ้วทอมมันจะเป็นแผลเป็นมั้ยอ่ะพี่เป๊ก?”

 




“ที่โดนไอน้ำน่ะเหรอ? ไม่เป็นหรอก ทายารึเปล่าล่ะ?”

 




“ทาแล้ว...ทาทุกวันหลังอาหารเลยน-----ะ”

 




ท้ายประโยคเผลอลากเสียงอ้อนใส่อย่างเคยชิน พลางยกนิ้วโชว์อีกคน

ผลิตโชคหันมามองตาม แล้วในที่สุดเขาก็หลุดขำออกมากับท่าทางนั่น

 




 

นี่น้องทอมกำลังง้อเขารึเปล่า...?

แต่ถึงไม่ได้ง้อ เขาก็หายงอนกับท่าทางตะมุตะมินั่นแล้วล่ะ

 





ไม่ใช่อะไรนะ ไม่กล้างอนนาน กลัวเด็กมันไม่ง้อน่ะ....

อีกอย่างเขารับปากพ่อกาไว้แล้วว่าจะสู้ต่อไป แฟนเก่าก็คือแฟนเก่าเว้ย!




 

“อย่าไปแกะที่มันพองล่ะ ปล่อยไว้เดี๋ยวมันจะแห้งแล้วยุบไปเอง”




 

“ใครจะไปกล้าแกะล่ะฮะ แสบจะตายชัก”




 

อิศราเริ่มยิ้มออก ปากอิ่มยังคงบ่นนู่นนี่ไปเรื่อย

โดยมีเขาลอบมองใบหน้าหวานและปากอิ่มนั่นอย่างไม่เบื่อ

 

 

 

 




*

.

.





 

 

“ฝนตก?”

 



ผลิตพึมพำขึ้น ตอนนี้เขาสองคนซื้อของเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะกลับ

หากพอพ้นประตูออกมา สายฝนก็สาดกระหน่ำจนไม่สามารถวิ่งฝ่าไปได้



 

“โห ตกหนักด้วยอ่ะพี่เป๊ก”




 

“อืม เมื่อกี้แดดยังเปรี้ยงอยู่แท้ๆเนอะ”




 

ร่างสูงว่าขำๆ มือใหญ่ยื่นไปรับละอองน้ำฝนที่กระเซ็นมา

หางตาเห็นว่าร่างเล็กข้างๆกำลังง่วนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะขมวดคิ้วแน่น




 

“แบตหมด!

 




ได้ยินแบบนั้น ผลิตก็เอี้ยวตัวไปหยิบสมาร์ทโฟนของตัวเอง

จัดการกดปิดเครื่องทันที ก่อนที่หันมาตามแรงสะกิดจากอีกคน

 




“พี่เป๊ก ทอมยืมมือถือพี่หน่อยฮะ ของทอมแบตหมด”

 




“ของพี่ก็หมดเหมือนกัน”




 

ผลิตตีหน้านิ่ง ชูมือถือที่เจ้าตัวเพิ่งกดปิดหมาดๆให้อีกฝ่ายดู

และเมื่ออิศราเห็นหน้าจอดำมืดของอีกคน ก็หน้าเจื่อนลงทันที




 

“ทำไงดีฮะ แปมต้องรอนานแน่เลย”

 




“อาจจะไม่นานก็ได้ อาจจะตกแค่แปบเดียว”

 




ถึงจะตกแค่แปบเดียว แต่เขาก็อยากใช้เวลากับร่างเล็กข้างๆนี่ตามลำพัง

.....ผลิตโชคคิดแค่นี้จริงๆ ตอนที่ตัดสินใจปิดมือถือตัวเองทิ้งน่ะ

 

 

 







เพราะเป็นเวลาบ่ายในวันธรรมดา ซุปเปอร์เลยดูเงียบสงบ

ไม่พลุกพล่านอย่างช่วงเย็นๆที่เหล่าแม่บ้าน คนทำงานจะแวะเวียนมาจับจ่ายซื้อของ

 



ร่างสูงยืนหลุกหลิกไม่อยู่นิ่ง พยายามหลบละอองฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามา

อิศราเหลือบมองท่าทางนั้นแล้วก็ขำ ที่ๆพวกเขายืนมีเพียงระแนงไม้ยื่นออกมานิดเดียว

อย่างดีก็แค่ป้องกันไม่ให้เปียกทั้งตัว แต่ไอ้ที่โดนน้ำน่ะมันก็ต้องมีบ้างล่ะ

 




“พี่เป๊กไม่ชอบน้ำฝนเหรอฮะ?”



 

“อืม ไม่ชอบเวลาที่อยู่ข้างนอกแบบนี้มากกว่า มันรู้สึกเหนอะหนะน่ะ

...แต่ถ้าตกตอนเวลานอนหรือตอนเช้าๆก็ไม่ขัดนะ อันนั้นชอบ”



 

“แต่ทอมชอบนะ เสียงฝนมันฟังแล้วสงบดี ชีวิตทอมมันเร่งรีบพอแล้ว

...พอได้หยุดฟังเสียงฝนบ้าง มันก็รู้สึกเวลาเดินช้าลง...มันผ่อนคลายดีนะฮะ”



 

ว่าพลางยิ้มไปพลาง ตาคมมองปากอิ่มที่กำลังพูดแจ้วๆอย่างเอ็นดู

ละอองฝนกระเซ็นมาติดลอนผมสีน้ำตาลเข้มของคนเด็กกว่า

มือใหญ่เลยถือวิสาสะเช็ดออกให้อย่างเบามือ ก้มมองอีกคนยิ้มๆ




 

“ก็เห็นรีบจะติดต่อแปม นึกว่าไม่อยากติดฝนกับพี่ซะอีก”

 




“ผมแค่กลัวแปมเป็นห่วงน่ะฮะ”




 

“แปลว่าทอมอยากติดฝนกับพี่เหรอ?”




 

ปากอิ่มที่กำลังจะเถียงต่อนั้นชะงักค้างไป

มือใหญ่ยังคงลูบเอาละอองน้ำออกจากผมของเขา

 




“เขยิบมาหน่อยสิ ถึงเป็นละอองฝนก็ทำให้ไม่สบายได้นะครับ”

 




ผลิตกล่าวเสียงนุ่มระคนหัวเราะ แต่คนฟังกลับรู้สึกเขินขึ้นมา

คนเด็กกว่าช้อนตามองอีกคน ร่างสูงเองกำลังมองเขาอยู่

 




สายตาหวานเจือรอยรักคู่เดิมไม่ปิดบังกำลังส่งยิ้มให้เขาทั้งตาและปาก

ตาเรียวใต้กรอบแว่นรีบหลุบตาลง แก้มทั้งสองร้อนเห่อจนอิศรารู้สึกว่ามันต้องแดงจัดแน่ๆ

 

 



ผลิตโชคเห็นร่างเล็กที่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งตัวนั้นก็แทบอดใจไมไหว

ถ้าน้องทอมตะมุตะมิยังมีอาการเขินกับตัวเขาแบบนี้....เขาก็น่าจะลองเสี่ยงดู

 




“ทอมทอม”

 




“ฮะ?”

 








 

“เรา...ลองคบกันดูมั้ย?”

 

 



เสียงนุ่มทุ้มน่าฟังถามขึ้นเจือความอ้อน อิศราก้มหน้าจนอีกฝ่ายชักใจเสีย

หากใบหูเล็กที่แดงจัดนั้น ทำให้ผลิตใจชื้นขึ้นว่าคำตอบน่าจะออกมาดีกว่าตอนโรงพยาบาล

 




“ว่าไงทอมทอม? ชอบพี่เป๊กคนนี้บ้างรึเปล่า?”




 

“.............”

 

 



“.....ไม่ชอบเลยเหรอ เงียบเชียว”

 

 



ยอมรับว่าจากไอ้ที่มั่นใจเมื่อกี้ ก็ชักจะใจแป้วกับท่าทางนิ่งๆของน้องมัน

แต่นี่ก็ถือว่าดีกว่าตอนแรกเยอะ ยังจำได้ดีกับคำว่ารังเกียจของอีกคน


 


 

 “ทอมยอมรับว่าจริงๆทอมก็รู้สึกโอเค.....ถ้าเราต้องคบกัน.........แต่ว่าทอมกลัว

...ไม่รู้เหมือนกันว่ากลัวอะไร ถ้าพี่เป๊กไม่ว่าอะไรทอมอยากให้เราลองคุยกันก่อน...ได้มั้ยฮะ?”




 

ร่างสูงยืนนิ่ง คิดทวนตามคำพูดอีกคน

“ลองคุยกันของทอมกับของพี่นี่เหมือนกันใช่รีเปล่า?”

 




“แล้วลองคุยกันของพี่เป๊กคือยังไงล่ะฮะ”




 

“ลองคุยของพี่ก็คือเราคุยๆกันอยู่ เวลามีใครถาม พี่ก็จะบอกว่ามีคนที่คุยอยู่แล้ว 

...หึงได้ หวงได้ เพราะถือว่าเราสองคนกำลังเรียนรู้กันเพื่อพัฒนาไปเป็นคนรักกัน”

 




“......”





แค่คำว่าคนรักจากปากอีกคน 

ก็ทำเขาเขินจนไม่รู้จะเขินยังไงแล้ว




 


“...แล้วของทอมล่ะ เหมือนกันกับพี่รึเปล่า?”

 




“เหมือนครับ แต่ทอมขอเพิ่มข้อนึง...ถ้าคุยกันแล้วพี่เป๊กคิดว่าทอมไม่ใช่ 

....พี่เป๊กบอกทอมตรงๆได้เลยนะฮะ อย่าโกหก ทอมไม่ว่าเพราะมันเป็นช่วงลองคุย”

 

 



“อืม ถ้าไม่ใช่ พี่คงไม่จีบเราแต่แรกหรอกนะทอมทอม~”

 

 



“ก็เผื่อไว้ไงเล่า! ทอมอาจจะไม่เหมาะกับพี่ก็ได้”

 

 



ร่างเล็กหันมาแยกเขี้ยวใส่อย่างลืมตัว ร่างสูงขำเบาๆ

พอหายเขินก็กลับมาเป็นก้อนเม่นแคระของเขาอีกแล้วสินะ

 





“ว่าแต่...ทอมชอบพี่บ้างมั้ย บอกหน่อยสิ”


 



“..........”

 




“...............”




 

...ฮะ”

 

 




“หืม?”



 

 

ปากอิ่มนั่นเหมือนขมุบขมิบบ่นอะไร ร่างสูงเลยเอียงหูเข้าไปฟังใกล้ๆ

ใบหน้าหวานแดงจัดเม้มปากแน่น ก่อนจะพูดให้ดังขึ้นกว่าเดิมนิดนึง

 










 


“...ชอบฮะ ทอมชอบพี่เป๊ก”

 




เสียงหวานพูดขึ้นเบาหวิว

แต่สำหรับผลิตโชค มันดังกังวานในใจ จนเขาอดยิ้มไม่ได้




 


ฝนยังคงตกพัดเอากลิ่นไอดินโชยมาแตะจมูกจางๆ อิศราสูดกลิ่นนั้นเข้าเต็มปอด

ผลิตเห็นท่าทางแบบนั้นเขาเลยสูดกลิ่นเลียนแบบอีกคน ร่างเล็กเลยหันมาหัวเราะ

 




คนโตกว่ารู้สึกเขินนิดๆ เลยแกล้งยกมือขึ้นบีบปลายจมูกรั้นนั่น

อิศราส่งเสียงงืดงาดในลำคอ ก่อนจะยกมือขึ้นจับมือเขาออก

และเป็นผลิตโชค ที่จับมือเล็กนั่นไว้กุมหลวมๆ ก้มมองหน้าอีกคน

 





“...ทอม”

 



“ฮะ?”

 




“...จูบนะ”

 




“ม...ไม่!”

 




“ไม่ได้ขอ...แค่บอก”

 




ว่าแล้วก็โน้มตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ
อิศรารีบยกมือขึ้นปิดปากอีกคนไว้ทันก่อนที่ปากร้อนนั่นจะฉกวูบมา

 




“ก็ไม่ได้ ยังไม่ได้เป็นแฟนกันเลยนะพี่เป๊ก!”

 




มือใหญ่ยกขึ้นดันมือเล็กของอีกคนออกอย่างเอาแต่ใจ

กดยิ้มมุมปากเหมือนจะสื่อว่าเขาก็ไม่ยอมเหมือนกัน

 




“แล้วไง? ก็บอกแล้วว่าเผด็จการ

 




จบประโยค ริมฝีปากร้อนผ่าวของคนเป็นพี่ก็ฉกวูบมาใกล้

ร่างเล็กนั่นหลับตาปี๋ เกร็งชะงักไปจนเขาเกือบหลุดขำ





 

ดูทำท่าเข้า..ยังกับเขาจะขืนใจงั้นล่ะ





 

“ทอม” 

เรียกพลางหัวเราะเบาๆในลำคอ ก่อนจะเอ่ยเสียงหวาน

 




“ไม่แกล้งแล้ว พี่ไม่อยากฝืนเรา....เอาเป็นพี่ขอจูบทอมได้ไหม?”




 


“......”

คนฟังหน้าแดงจัดจนถึงใบหู เล่นมาขอแบบนี้จะให้เขาตอบยังไงล่ะ





 

“นะครับ...ทอมทอม”




 

“......พี่จะทำอะไรก็ทำ อย่ามาขอให้ผมเขินกว่านี้ได้ปะวะ”

 




น้ำเสียงเกรี้ยวกราดช่างขัดกับใบหน้าหวานที่แดงจัดไปถึงหู

ผลิตโชคยกยิ้มมุมปาก เขาถือว่านั่นคืออาการเขินมากกว่าโกรธละกันนะ




 

ใบหน้าคมโน้มเข้าไปใกล้อีกนิดเหมือนขออนุญาต

แพขนตาหนาของอีกคนค่อยๆหลับลงช้าๆเมื่ออีกคนทาบลงมา




 

ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับแนบแน่นกับปากอิ่มของร่างเล็กอย่างนุ่มนวล

มีบ้างที่คนเด็กกว่าเผลอส่งเสียงประท้วงออกมาและเขาก็จูบซับเสียงนั้นจนหมด

 




มือเล็กเกาะไหล่อีกคนไว้ราวกับเป็นที่ยึด

ปากร้อนสอดลิ้นไล่ชิมละเลียดความหวานของอีกฝ่ายไม่รู้เบื่อ

 




อิศราหลับตาปี๋ เขารู้สึกเขิน...เขินจนทำอะไรไม่ถูก

ความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้เขาเผลอจูบตอบกลับไปอย่างกล้าๆกลัวๆ

 




เสียงหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจของคนโตกว่าส่งกลับมา

นั่นก็ทำให้อิศราอยากจะกัดลิ้นอีกฝ่ายให้ได้เลือดซักที




 

จนกระทั่งเขารู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจจริงๆ

ถึงได้ส่งเสียงประท้วงไปอีกรอบ ผลิตโชคถึงยอมถอนปากออกอย่างอ้อยอิ่ง

 




บ้าชะมัด...





อิศราก่นด่าตัวเองในใจ มือเล็กยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่บวมเป่ง

ทั้งที่คิดว่าจะห้ามแท้ๆ ทำไมเขาถึงยอมให้อีกคนจูบเอาง่ายๆแบบนี้นะ

 






 

*

.

.

 

 




 

 

“ขอโทษนะเพชร แทนที่จะได้ไปเที่ยวกันที่อื่น กลับต้องมาช่วยแปมทำงาน

...ทอมก็ไม่รู้หายไปไหน ติดต่อไมได้เลย พี่เป๊กด้วยอีกคน”

 




หญิงสาวกล่าวขึ้นอย่างเกรงใจ พลางส่งน้ำเปล่าให้ชายหนุ่มที่เพิ่งได้พักเมื่อครู่

ร่างสูงส่ายหน้ายิ้มๆราวกับจะบอกว่าไม่เป็นไร ก่อนจะรับน้ำนั่นมาดื่ม

 




“ไม่เป็นไร นานๆทีทอมก็คงอยากไปเดทกับแฟนเขาบ้างล่ะมั้ง”

 




“ไม่ใช่แฟน อยู่ในช่วงจีบน่ะ แปมก็เลยต้องเป็นแม่สื่อให้”




 

“เอ้าเหรอ งั้นคราวหน้าเราไปเดทกัน ก็ให้ทอมเฝ้าร้านแทนเนอะ”

 




เพชรว่าขึ้นยิ้มๆอย่างคนอารมณ์ดี แปมเองก็ยิ้มรับกับแฟนหนุ่ม

ก่อนที่สมาร์ทโฟนของเธอจะดังขึ้น หญิงสาวคว้ามาดูเบอร์ที่ไม่คุ้น

 




“สวัสดีค่ะ...”

 




“แปม นี่พี่เอง...ฟลุ๊ค”

 




“พี่!...เอาเบอร์แปมมาได้ยังไง”


 



“มันก็ไม่ยากไม่ใช่เหรอ ว่าแต่...พอจะว่างคุยกันหน่อยมั้ย?”






See you next Friday 


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - +





N/A



Petrichor - The smell of earth after the rain 


ลงตรงวันอีกแล้ว เย่~!!
ตอนนี้ยาวสุดจากที่เขียนมาเก้าตอน
ตอนแรกมีทีท่าจะยาวกว่านี้ เลยแบบตัดไปตอนหน้าแทน



อรั๊ยยยยย เขาจูบกันแน่แล้วววว /)///(\
หลังจากที่พี่หมอได้แต่เนียนๆจุ๊บไปทีนึง
ตอนนี้ก็ได้จูบไปเต็ม และเหมือนจะได้คนคุยๆกันเพิ่ม 



ยังไงก็อย่าหวานเกินจนลืมแปมกับเพชรล่ะ...
ออกมาซื้อของนานไม่ว่า ปิดเครื่องทำไมคะพี่หมอ...? 



เจ้าเล่ห์นะข่นบร้าาา /จิ้มแก้ม---พอ!!




ฟิคเรา ต้องอ่านแบบละเมียดละไมคล้ายจิบนมอุ่นๆนะคะ
ถ้าอ่านแบบรวดเดียวจบ...จะเรียกไม่อินก็ไม่เชิง 
แต่ละเลียดอ่าน ฟิคเราจะสนุกและละมุนกว่า 



ลองหน่อย อร่อยแน่ :9




คอมเมนต์ด้วยน้าาา มันคือกึมลึงจึยของเรา
#เป๊กทอมวันศุกร์



 

 

   
      CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

377 ความคิดเห็น

  1. #236 mookey48 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 18:29
    มาแก้คำหรอไรต์; - ;..
    #236
    0
  2. #235 maohed (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 03:01
    เขินตอนนี้ เอ็นดูความง้อของทอมทอม หมั่นไส้ความงอนของคุณหมอแต่แหม่เจ้าเล่ห์นะคะแต่แม่จ๋าเค้าจูบกันแล้ววว หนูเขินน พี่ฟลุ๊คคะจะมาอะไร เรื่องกำลังจะดีแล้วเชียว
    #235
    0
  3. #234 คุณหลวงผลิต (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 21:21
    ไม่รู่จะเขินคู่เป๊กทอม หรือ เพชรแปม ก่อนดี



    พี่กันต์~ อย่ามาขัดจังหวะคนกำลังหวานได้ปะล่ะ
    #234
    0
  4. #233 micupcake16 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 12:22
    งื้อออน่ารักกก ว่าแต่ พี่ฟลุคน่าจะกลับมาแล้วแน่ๆเลยย
    #233
    0
  5. #232 Black_Bee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 17:51
    รู้สึกฟืดฟาดหายใจไม่ออก แฮ่ก แฮ่ก -///-;
    ตอนนี้ใจบางมาก ไม่ทราบว่าคุณหมอเป๊กพอจะว่างมาตรวจได้ไหมคะ //อร๊ายยย
    ที่บอกว่าอ่านรวดเดียวจะไม่เท่า จริงๆเราว่าไม่นะ ถ้าฟิคสนุกจะดองอ่านรวดเดียวหรือรอไรท์มาอัพจนตาแข็ง เราว่ามันก็ฟินหมดอะ เรื่องนี้คือละมุนจริงๆ รู้สึกยาวนานมาก รักกกกส์

    ปล.เวลามันขึ้น ??? นี่คือคนที่อ่านในโทสับแล้วพิมติกเก้อมา พอคนอื่นมาอ่านคอมเมนต์คุณในคอม มันจะงงมากค่ะ5555
    เช่น สนุกจังเลย ??? << เอ๋ 555555 //ฝากไว้นะต้องมีคนไม่รู้แน่เลย เดี๋ยวไรท์จะเสียกำลังจึยคิดว่าสงสัยอะไรกะนักกะหนา55555
    #232
    0
  6. #230 YunewG (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 12:25
    โอ้ยยยยยย >< มีทั้งอ้อย มีทั้งเงาะนะคะพี่เป๊ก 555555555 มาแบบเงาะนิด อ้อยหน่อยเบาๆ ชอบความเม่นพองหนามของทอมทอม น่ารักกก~
    #230
    0
  7. #229 0913 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 23:46
    โอ่ยยยยย เขินไม่ไหวล้าวววววววว ฮื้ออออออออออ
    #229
    0
  8. #228 Earn Nawaphon Park C'y (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 23:15
    เหมือนตอนนี้ตัวเองตายในทุ่งดอกไม้เลยค่ะ ฮืออออออออ เขินมากชักดิ้นชักงอ อะไรคือการลองคุยกัน แต่คนพี่จูบน้องแล้ว?! โอ๊ยยยย ความแต่ใจของผลิตเป็นผลดีต่อคนอ่านมาก T///T ไปค่ะ ไม่ต้องคงไม่ต้องคุยมันแล้ว คบกันค่ะ จูบขนาดนี้แล้วข้ามขั้นตอนไปไกลโขมาก ถถถถ
    เอาพี่กันต์ไปเก็บที มาดีมาร้ายชั่งปะไร ไล่แต่เนิ่นๆ 555555+

    #228
    0
  9. #227 KwangChamon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 22:21
    ฮือออออ เขินตามทอมทอมอ่ะ ม่ายหวายแหล่ว ทอมทอมน่าร้ากกกกอ่ะ ><
    #227
    0
  10. #226 ddnnmmm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 21:23
    > _ < แงงงงงงงงงงงงงเฮียเผด็จการรรรร
    #226
    0
  11. #225 yoonnaka (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 21:01
    กรีสสสสสสสสสสสส จูบกันแล้วเหวยยยยยยย ฮือออเขินแทนทอมทอมไปหมดแล้ว
    #225
    0
  12. #224 แม่นางพริ้ม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 20:39
    แง อ่านไปก็ขอโทษที่เอาแต่ใจไป 55555555 ผลิ๊ตตตตต นายมันเสือร้ายยยย พี่ฟลุ๊คจะมาทำไมหว่า...
    #224
    0
  13. #223 Stlp1886 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 20:15
    ตะไมน้องทอมง้อพี่หมอเป๊กได้ตะมุตะมิแบบเน้ น่ารักกกกกกก >< พี่เป๊กก็เจ้าเล่ห์นัก ตอนหน้าพี่ฟลุ๊คจะมาทำไมนะ ครุ่นคิด 5555
    #223
    0
  14. #222 - c s h r - (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 19:25
    อ่าา เคยอ่านนิยายเล่มหนึ่ง(ที่ไม่ใช่ฟิคเป๊กทอมนะฮะ5555)ใช้ชื่อว่าpetrichorเหมือนกัน สำหรับเราคำนี้มันอบอุ่นจริงๆนะ ไม่รู้สิแต่มัน....some sort of relaxing ง่ะ555555 รอบนี้ฝนพาเรื่องดีๆมาให้พี่เป๊กแล้ว หวังว่าพี่เป๊กจะไฟท์เพื่อน้องทอมต่อไปนะ :) แฟนเก่าแล้วไงก็แค่แฟนเก่านั่นแหละ!
    ปล. เรื่องนี้ขอทีมพี่เป๊กนะคะ 5555555
    ปล2. รอพี่นวลที่ท่าน้ำทุกวัน(ศุกร์)เลยนะ...
    #222
    0
  15. #221 HUNTER-LAW1 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 19:25
    เค้ากำลังจะได้กันแล้วววว
    #221
    0
  16. #220 พี่แพม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 19:10
    นี่ฝนตกเป็นสีชมพูใช่หรือไม่
    #220
    0
  17. #219 ★Nya~LaZy★ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 19:10
    กี๊ดดดดดดด เขาจูบกันแล้วค่ะแม่!!!!!! พี่แปมแม่สื่อที่ดีงามมาก โอ้ยยยยยย ใจแม่พังหมดแล้ว หมอผลิตเปลี่ยนจากการอ้อยเป็นอ้อนแทนแล้วเหรอคะ แบบนี้น้องตายกันพอดี โอ้ยยยยยย
    #219
    0
  18. #218 มังกรไงมังกรเอง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 18:16
    น้ำฝนถึงกับหวาน โอยยยยยตายแล้วววว
    อ้ากก กันตถาวรจะทำอะไรรรรร
    #218
    0
  19. #217 Little Kookkai Wirunpun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 18:02
    ว๊อยยยยย เหม็นฟามรัก
    #217
    0
  20. #216 _PAKKIMMAY (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 17:53
    พึ่งดีกัน เหมือนจะมีมารมาอีกแล้ววว
    #216
    0
  21. #215 kirojung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 17:18
    งุ้ยยย อิศรามีคนคุยแล้วเว้ยยย ขอให้รักกันนานๆถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร//อ้าววเร็วไปเหรอ555 รักจูบนี้ พี่เป๊กทำดีค่ะ ชื่นชมความแอบเผด็จการแบบเนียนๆไปก่อน คนน้องถอยไม่ทันละ555 ก็ทำคะแนนไปเรื่อยๆเน้อออ ท่าทางฟลุ๊กโผล่มาวุ่นวายแน่ๆ
    #215
    0
  22. #214 DutdaooChaiya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 17:02
    อือหือ เจ้าเลห์จังน่ะคะ คุณหมอ//บวกแต้ม ว่าแต่พี่ฟลุ๊ค คงไม่ได้โทรมาเพื่อจะหวังง้อน้องทอมตะมุตะมิหรอกน่ะ เราไม่ยอมเด็ดขาดคะ #ทีมหมอเป๊ก
    #214
    0
  23. #213 aoikotori (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 17:00
    โอ้ย เขินนนน ???? พี่เป๊กข่นบ้ามาทำแบบนี้ได้ยังไง ????

    ว่าแต่ จูบที่ซุปเปอร์เลยเหรอ อร้าย มิอายฟ้าดิน ????

    แล้วพี่ฟลุ๊คจะกลับมาทำไมมมมม

    ป.ล. อ่านบนรถ เพื่อนนั่งข้างๆหลับอยู่ สักพักมันตื่น ถามว่ายิ้มอะไร 555
    #213
    0
  24. #212 Kwan is happy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 16:57
    ใจน้องงงงงง อ่านนอกบ้านหน้าโคตรเสียทรงเลย เป็นฟิคที่จิบคู่กับนมอุ่นๆได้เข้ากันดีทีเดียว รู้สึกดีจัง ฝนก็ตกพรำๆด้วยตอนนี้ อินกว่านี้มีอีกไหมคะ ฮือออ

    รักก็จังเลย ??
    #212
    0
  25. วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 16:54
    ยิ่งอ่านยิ่งชอบ ขอบคุณไรท์ที่อัพฟิคนะคะ
    #211
    0