[FIC] Music Box๐๐๐ ♪♫

ตอนที่ 9 : ♪♫ Track 09 - ต้องโทษดาว (PeckTom Ver.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 พ.ค. 60


 เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับตัวจริงแต่อย่างใด อรรถรสนะคะ
 อ้างอิงเหตุการณ์แค่บางอัน บางอันก็มโนต่อเติมเอา 555
 รักเป๊กทอม อย่าดราม่าเลย หาน้ำตาลเติมหัวใจดีกว่า~











 gg.ginger716




...ต้องโทษดาว โกรธสายลม...
...และโทษพระจันทร์...



 

 


“หืม ไปภูทับเบิก?”

 

ร่างสูงเลิกคิ้วทวนคำอย่างแปลกใจขณะที่ยื่นมือรับแก้วจากอีกคน

อาร์มยิ้มเผล่ ก่อนจะจิบเครื่องดื่มในมือตัวเองแล้วหันมาคุยเรื่องนี้ต่อ




 

“ใช่ พอดีพี่กันต์มาชวน เห็นว่าแปมก็จะพาแฟนไปด้วย...มนน่ะ พี่จำได้มั้ย”



 

“จำได้ แล้ว?”




 

ผลิตโชคย้อนถามกลับอย่างสงสัย อาร์มกับกันต์ แปมกับมน

สี่คนสองคู่ก็ลงตัวอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ จะมาชวนเขาไปทำซากอะไร




 

“ทีนี้แปมมันกลัวว่ามนจะไม่มีเพื่อนคุยเพราะมนก็ไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษ”




 

“แล้วนี่ก็เลยมาชวนพี่ให้ไปเป็นเพื่อนคุยกับมนเหรอ?

...พี่เคยเจอมนก็จริง แต่ว่าไม่สนิทขนาดคุยได้ทุกเรื่องรึเปล่า”




 

“ไม่ใช่ดิพี่ มนเขาชวนรุ่นน้องไปเป็นเพื่อนแล้ว”




 

“เอ้า ก็ดีแล้วนี่”



 

ผลิตตอบกลับ ชักมึนๆกับรายชื่อผู้ร่วมทริป

ใครแฟนใคร ใครรุ่นน้องใครนะ ทำไมมันโยงกันไปหมด




 

“ก็คือมันไม่ครบคู่อ่ะพี่เป๊ก พี่กันต์เลยเสนอให้มาชวนพี่ไปด้วย”




 


ไอ้กันต์ นี่เห็นเขาเป็นตัวแถมชัดๆเลย...






 

“แล้วทำไมต้องเป็นพี่ล่ะ”




 

“เหตุผลมีสามข้อครับ หนึ่งพี่กันต์บอกว่าพี่เที่ยวแต่ทะเลหัดไปขึ้นเขาดูบ้าง
...สองพี่เป็นคนเฟรนลี่คุยสนุก สาม...พี่จะได้ปรับความเข้าใจกับน้องเขาด้วย
เห็นพี่กันต์บอกว่า คราวก่อนพี่เมาแล้วไปล้อน้องเขาว่าทั้งเตี้ยทั้งกลม...”







 

“เดี๋ยวนะ...”

คราวนี้ผลิตถึงกับกลืนน้ำลาย




 

“อย่าบอกนะว่ารุ่นน้องของมนที่ว่าก็คือ...”

 



“น้องทอมอ่ะ พี่จำได้มั้ย?”

 





 

บ้า บ้าแล้ว!

 




 

“เฮ้ย อาร์ม แกก็รู้เรื่องคราวก่อนนี่...”

 



 

เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนคล้ายจะเหนื่อยใจ

 

 

ผลิตโชคเคยเจอกับทอมตอนที่กลุ่มเขาไปเที่ยวผับด้วยกัน

เด็กหนุ่มท่าทางเงียบๆขี้อายเดินเกาะชายเสื้อของเพื่อนสาวในกลุ่มเขา

ท่าทางเงอะงะนั่น ทำให้เขานึกสนุก อยากแกล้งเด็กเงียบๆตรงหน้า




 

ยิ่งแอลกอฮอล์สูบฉีดในเส้นเลือด ความคึกคะนองก็ทำงานอย่างดี

ปากไวถึงได้ล้อไปว่าตอนเด็กไม่กินนมเหรอ ถึงได้เตี้ยกลมขนาดนี้

 

 



แค่นั้นแหละ

 

 


อีกฝ่ายก็ตั้งแง่ทำท่ารังเกียจเขาทันที

เด็กหนอเด็ก...

 

 

 

 

 

“ก็นี่ไงพี่ ถือโอกาสนี้ปรับความเข้าใจกัน พี่กันต์ก็ว่าดีนะ”


 


ไปๆมาๆผลิตโชคชักหมั่นไส้อีกฝ่ายที่พูดชื่อคนรักไม่ยอมหยุด

ตั้งแต่คุยมาได้ยินไม่ต่ำกว่า 4-5 กันต์แล้วมั้ง ประมาณว่ากันต์ว่าดีอาร์มก็ว่าดี

 

 


ส่วนเรื่องปรับความเข้าใจน่ะเหรอ? เผลอถอนหายใจยาว

เขาน่ะพร้อมจะปรับความเข้าใจกับทอมหรอก แต่อีกฝ่ายนี่สิ...






 

คิดแล้วก็เหนื่อยใจ






 

ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้น อิศราก็ตั้งแง่อคติกับเขาไปเลย

จริงๆหลังจากวันนั้นก็ไม่ได้เจอกันหรอกนะ แต่ได้ยินมาจากแปมอีกที

ว่าเจ้าตัวประกาศลั่นว่า ถ้างานไหนมีพี่เป๊กไปอีก ทอมจะไม่ไป!







หลังจากนั้น ถึงจะมีเจอกันบ้างเวลาไปเที่ยวเพราะโดนแปมกับมนลากมา

หากอิศราก็เลือกที่จะเลี่ยงการพูดคุยหรือเผชิญหน้ากับเขาอย่างเปิดเผย

เรียกว่า หากไม่มีเหตุจำเป็น ก็แทบจะคุยกันนับคำได้



 




เราสนิทกันถึงขนาดล้อกันได้เหรอครับ...





คำท้วงติงของใครบางคนลอยเข้ามาในหัว

ปากหนาเผลอยิ้มบางๆเมื่อนึกถึงหน้าอีกคนตอนพูดประโยคนี้

ยังจำได้ดีว่าดวงตากลมนั่นมองเขาอย่างผิดหวัง น้ำเสียงนั่นก็ด้วย




 



“ไปมั้ยพี่เป๊ก ถือว่ารวมกลุ่มกันอีกครั้งไง”



 

“เออๆ ไปก็ได้ ถ้าทอมเขาโอเคนะ”




 

“พี่ก็ดูแคร์น้องมันดีนะ เอ๊ะ...”




 

อาร์มหรี่ตาให้หยีกว่าเดิม ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

ร่างสูงเลิกคิ้วมอง รู้สึกหวั่นๆเหมือนตัวเองจะหลุดปากอะไรไปให้อีกฝ่ายจับได้




 

“อะไร?”




 

“พี่มีซัมติงอะไรกับน้องทอมเปล่าว้า~




 

“ซัมติงอะไร!? ก็รู้อยู่ว่าน้องมันประกาศชัดว่าไม่ชอบพี่”




 

“น้องทอมไม่ชอบ แต่พี่ชอบ งี้?”




 

“เห้ยไอ้อาร์ม มึงจะมาจับคู่พี่ทำไมเนี่ย”

 

“ก็หน้าพี่มันมีพิรุธนี่ครับ”




 

“พิรุธอะไรล่ะ ไม่มีเว้ย เลิกพูด ไม่งั้นเปลี่ยนใจไม่ไป”




 

รีบยื่นคำขาดก่อนที่ไอ้เด็กตาตี่มันจะแซวเขามากไปกว่านี้

อาร์มหัวเราะในลำคอก่อนจะยอมเงียบไป และนั่นก็ทำให้เขาสบายใจขึ้น

 






 

เออ

 





 

เดาไม่ผิดหรอก






 

 

อย่างที่ไอ้อาร์มมันพูดนั่นล่ะ














 

เขาชอบทอม

 



 

ตอนแรกก็ไม่ได้ชอบนะ ติดจะหมั่นไส้ด้วยซ้ำ

ที่อีกฝ่ายเมินเขาเหมือนไม่เห็นในสายตาอย่างที่ประกาศไว้




 

วันนั้นหลังจากเที่ยวเสร็จ แปมกับมนขอติดรถเขาไปลงปากซอย

หากทอมไม่ยอมขึ้นรถเขายื่นคำขาดว่าไม่ขึ้นจนแปมกับมนต้องยอมนั่งแท็กซี่แทน

 


 

ทั้งดื้อ ทั้งหยิ่งและอวดดีเสียจนเขานึกหมั่นไส้




 

พอหมั่นไส้ก็เลยอยากตามไปก่อกวน เพราะแค่อยากเอาชนะ

เขาก็เลยคอยสังเกตมองอีกฝ่ายอยู่บ่อยๆ มองจนได้รู้...




 

ว่าจริงๆแล้วอิศราไม่ได้ดื้อ หยิ่งหรืออวดดีอย่างที่เขาคิด

หากกลับมีมุมที่อ่อนโยน จริงใจกับทุกคน...หมายถึงทุกคนที่ดีมาน่ะนะ




 

ผลิตโชคยังจำได้ดี กับภาพของอิศราที่ลงไปนั่งเล่นกับหมาข้างสนามบอล

รอยยิ้มกว้างที่ไม่เคยได้เห็น กลับแต้มที่ใบหน้าหวานนั่นจนเขาใจสั่น

แล้วก็นึกอิจฉาไอ้หมาตัวนั้นที่ได้รับรอยยิ้มนั้นไปเต็มๆ




 

จนไม่รู้ว่าเมื่อไรที่สายตาของเขาจะคอยมองหาอิศราเป็นคนแรกๆ

สุดท้ายก็กลายเป็นอยากเจอหน้าทุกวัน....ตลกเป็นบ้าเลย




 

จริงๆเพราะชื่อของอีกคนด้วยนั่นล่ะ ที่เขายอมตกลงไปภูทับเบิกได้ง่ายขึ้น

ในเมื่อสองคนนั้นไปกับแฟน นั่นแปลว่าเขากับทอมจะมีเวลาอยู่กันตามลำพัง

มันอาจจะทำให้เขากับทอมปรับความเข้าใจกันได้ง่ายขึ้นก็ได้







 

*

.

.

 






 

“ไม่เห็นมีใครบอกทอมเลยว่าพี่เป๊กจะมาด้วย”




 

อิศราถามเสียงเรียบ มองหน้าคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างต้องการคำตอบ

แค่เริ่มต้นทริปก็ดูเหมือนว่างานจะกร่อยซะแล้ว ผลิตได้แต่ยืนนิ่งก็บอกแล้วแท้ๆ

 

“อ้าว พี่นึกว่าพี่บอกทอมไปแล้ว โทษทีนะ”




 

มนหน้าเหวอรีบพูดอ้อน กลัวว่ารุ่นน้องจะโกรธตัวเอง

คนอื่นๆก็เริ่มมองหน้ากันเลิ่กลั่ก รวมถึงคู่กรณีของเขาด้วย




 

“ทอมก็แค่ถาม ไม่ได้จะอะไร...รีบไปเถอะฮะเดี๋ยวฟ้าสว่างกันพอดี”




 

อิศราได้แต่พ่นลมหายใจยาว ไม่ได้อยากทำลายบรรยากาศหรอก

และเขาเองก็ไม่ได้เกลียดอีกฝ่ายขนาดอยู่ด้วยไม่ได้ ก็แค่สามวันสองคืนเอง




 

พอคนเด็กสุดพูดออกมาแบบนั้น บรรยากาศรอบตัวก็ดีขึ้น

โดยเฉพาะผลิตที่ยืนกลั้นยิ้มอยู่พักใหญ่ ตอนแรกคิดว่าคนเด็กกว่าจะหนีกลับบ้านด้วยซ้ำ

 

ทริปนี้พวกเขาเหมารถตู้ไปกัน โดยแบ่งที่นั่งเป็นคู่ๆเริ่มจากแปมกับมนนั่งหน้า

แถวสองเป็นเขากับทอม ที่นั่งแยกกันคนละเบาะ ส่วนแถวหลังสุดเป็นกันต์กับอาร์ม




 

“โห ทอมรังเกียจไอ้เป๊กขนาดแยกเบาะเลยเหรอ”




 

กันต์ถามแซวขึ้นตามประสา ซึ่งทอมก็รีบบอกปัดเป็นการปฏิเสธ

หนุ่มอารมณ์ดียิ้มเผล่เหมือนนึกอะไรออก ก่อนจะบุ้ยปากไปยังอีกคนที่นั่งหน้าเหวออยู่




 

“ดูดิ เพื่อนพี่มันเหงานะทอม ปล่อยมันนั่งคนเดียว”




 

“งั้นพี่กันต์ก็แลกที่กับทอมแล้วมานั่งกับพี่เป๊กดิ เดี๋ยวทอมไปนั่งกับพี่อาร์มเอง”




 

“............”

 

 

พี่กันต์ว่า พี่กันต์เงียบปากดีกว่า

ลืมไปว่าไอ้เด็กทอมนี่มันร้ายและแสบใช่ย่อย




 

เนื่องจากพวกเขาออกรถกันตั้งแต่เช้ามืด พอรถเคลื่อนที่ไปได้ไม่เท่าไร

บางคนก็เผลอม่อยหลับไป เว้นแต่อิศราที่ยังนอนไม่หลับเพราะแปลกที่




 

ร่างเล็กมองวิวมืดๆนอกหน้าต่างไปพลาง หูก็ฟังเพลงไปพลาง

สักพักก็รู้สึกถึงน้ำหนักที่สะกิดมาบนไหล่ของเขา หันไปมองก็เจอถุงขนมยื่นมา




 

“กินมั้ย?”




 

สำเนียงแปล่งๆกระซิบถามเบาๆเพราะกลัวว่าจะไปรบกวนคนอื่น

อิศรามองตามถุงขนมในมืออีกคน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนถือ




 

“ไม่ชอบเหรอ พี่เห็นเราชอบกินทุเรียน...”




 

ผลิตยิ้มเก้อเมื่อเห็นว่าคนเด็กกว่ามัวแต่มองทุเรียนทอดนิ่งไม่ยอมรับไป

นี่แอบไปสืบข้อมูลมาจากมนอีกที ว่าของโปรดของอีกคนคืออะไรเลยนะ




 

“ก็ชอบ แต่พี่เป๊กรู้ได้ไงว่าทอมชอบกินทุเรียน?”




 

ผลิตยิ้มรับเมื่อเห็นว่าอิศรายอมพูดกับเขาแล้ว

“รู้ได้ยังไงช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าพี่ซื้อมาฝากเราอ่ะ”




 

ว่าพลางยื่นถุงทุเรียนทอดให้คนตรงหน้าอีกที

อิศรามองขนมในมืออีกฝ่ายอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจยื่นมือไปรับ




 

“ขอบคุณฮะ...”




 

“งั้นพี่นอนก่อนนะ ไม่กวนแล้ว”




 

ว่าพลางเอาแจ็คเก็ตมาห่มคลุมตัว หันหลังไปอีกทางแล้วพิงนอน

มองดีๆบนคอของผลิตนั้นมีหมอนรองคอเหน็บไว้เตรียมพร้อม




 

เด็กหนุ่มหลุดขำออกมาเบาๆ พลางมองถุงขนมในมือ

พี่เป๊กนี่...ก็ยังทำตัวแปลกๆในความคิดเขาเหมือนเดิม







 

*

.

.







 

หลังจากเดินทางมาตั้งแต่เช้ามืด พวกเขาก็หยุดพักรถกันที่แยกแคมป์สน

บรรยากาศหนาวๆช่วงเช้า ทำให้ท้องฟ้าดูขมุกขมัวไม่สดใสเท่าที่ควร

หากวิวมุมสูงจากร้านกาแฟที่พวกเขาจอดรถพักกันก็ทำให้สดชื่นได้ไม่น้อย




 

แปมกับมนต่างหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นถ่ายรูปวิวเช็คอินกันใหญ่

ก่อนจะผลัดกันถ่ายรูปเดี่ยวบ้าง ถ่ายคู่กับแฟนตัวเองตามประสาคนมีคู่




 

ส่วนคนโสดอย่างเขา ก็ได้แต่หยิบไอโฟนขึ้นมาถ่ายวิวโดยรอบ

มือใหญ่หันไอโฟนไปเรื่อยๆเพื่อหาวิวที่ดีที่สุด และร่างที่คุ้นตาก็หลุดเข้ามาในเฟรม




 

อิศรากำลังนั่งชันเข่าเพื่อถ่ายดอกหญ้าที่ขึ้นตามแนวเขา ตัดกับวิวท้องฟ้า

ใบหน้าหวานมีรอยยิ้มน้อยๆแต้มอยู่ ผลิตรีบกดชัตเตอร์ถ่ายภาพนั้นไว้ทันที




 

ก้มมองภาพในมือถือตัวเอง ร่างสูงก็อดยิ้มออกมากับภาพนั้นไม่ได้

อิศราดูอ่อนโยนมากเวลาอยู่กับวิวธรรมชาติแบบนี้จนเขาอยากจะถ่ายเก็บไว้เยอะๆ




 

“ทอม”




 

เรียกชื่ออีกคนให้มองกล้อง พลางกดชัตเตอร์ทันที

ร่างเล็กคิ้วขมวดเข้าหากันเมื่อรู้ตัวว่าโดนอีกฝ่ายแอบถ่ายตอนเผลอ




 

“พี่จะถ่ายทอมทำไมฮะ”




 

“เห้ย สวยออกจะตาย ดูดิ”




 

ว่าพลางหันไอโฟนให้อีกคนดูภาพตัวเองที่เงยหน้ามองกล้องตาแป๋ว

มีดอกหญ้า ท้องฟ้าและภูเขาเป็นวิวประกอบ ซึ่งมันก็ดูดีจริงๆแหละ




 

“...พี่จะถ่ายบ้างมั้ยฮะ เดี๋ยวทอมถ่ายให้บ้าง”




 

“ได้เหรอ?”




 

“ได้ดิ พี่ยังถ่ายรูปให้ทอมได้เลย”




 

อิศราเข้าใจว่าคนโตกว่าต้องการถ่ายรูปให้เขาเพราะต่างไม่มีคู่มาด้วยเหมือนกัน

ซึ่งเข้าใจแบบนั้นก็ดีแล้ว ผลิตก็ไม่อยากให้เจ้าตัวรู้เท่าไรว่าเขาแอบถ่ายรูปน้องเก็บไว้




 

“โอเคมั้ยพี่เป๊ก?”




 

อิศราเดินมาใกล้พลางยื่นไอโฟนคืนให้อีกคน

มือใหญ่รับมาเช็คดูรูปก่อนจะหันมาฉีกยิ้มหวานใส่




 

“ถ่ายรูปกัน”




 

“ฮะ?”




 

“ได้ปะ เซลฟี่กัน พี่กับทอมไม่เคยมีรูปคู่กันเลย แต่ถ้าทอมไม่อยากก็ไม่เป็นไร...”




 

ใบหน้าหล่อหงอยลง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอาจจะทำให้เด็กหนุ่มรำคาญ

เห็นอาการจ๋อยของอีกฝ่าย อิศราก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมพี่เป๊กต้องทำท่ากลัวเขาขนาดนั้น

 

 

ทั้งที่เมื่อก่อนยังแซวเขาหน้าตาเฉยเลยด้วยซ้ำ

การที่ไม่เจอกันสักพัก มันทำให้คนปากเสียเปลี่ยนเป็นคนหงอได้เหรอ




 

“ก็ได้แหละ แต่ทอมขอถามอะไรพี่อย่างนึงดิ”




 

“หืมถามอะไรอ่ะ”




 

“ทำไมพี่เป๊กต้องทำท่าหงอกับทอมขนาดนั้น”




 

เห็นกับพี่อาร์มหรือพี่กันต์ อีกฝ่ายก็ดูคุยเฮฮาเป็นปกติ

พูดให้ถูกก็คือ ผลิตโชคคุยปกติกับทุกคน ยกเว้นกับอิศรานี่แหละ




 

“ก็พี่กลัวว่าพูดอะไรไปแล้วมันไม่เข้าหูเราเหมือนตอนนั้นอีก”




 

เสียงอ่อยๆที่ตอบกลับมา ทำให้อิศราต้องประมวลผลอีกที

ก็ไม่เห็นจะต้องพูดอะไรที่เหมือนแคร์เขาแบบนี้เลยก็ได้




 

“บ้าพี่ ทอมไม่ใช่พวกแค้นฝังหุ่นอะไรขนาดนั้น”




 

“แปลว่า...เราคุยกันดีๆได้ใช่มั้ย”




 

“ก็...ได้”




 

ผลิตโชคยิ้มรับกับคำตอบของอีกคน กระแอมเบาๆแก้เขิน

ก่อนจะเขยิบตัวเข้าไปใกล้ ชูกล้องมือถือขึ้นเหมือนขออนุญาต




 

“งั้นถ่ายรูปกับพี่หน่อยนะ”




 

ร่างสูงย่อตัวนิดๆเพื่อจะได้อยู่ในเฟรมเดียวกับอีกคน

มือก็เผลอยกขึ้นโอบไหล่อีกคนให้เข้ามาใกล้ตัวเอง




 

อิศราตัวแข็งไปนิดเมื่ออยู่ใกล้กับอีกคนเกินความจำเป็น

ตากลมหันไปเหลือบมองใบหน้าหล่อนั่นเหมือนจะอาย

สุดท้ายรูปคู่ที่ได้มาเลยกลายเป็นอิศราแอบมองผลิตแทน




 

“อ่า ทอมไม่มองกล้องอ่ะ ถ่ายใหม่มั้ยพี่เป๊ก”




 

“ไม่เป็นไรหรอก เข้าร้านกันดีกว่าพวกนั้นรอแล้ว”




 

ผลิตรีบปฏิเสธพลางดึงไอโฟนกลับ เห็นแบบนั้นอิศราเลยพยักหน้าตามใจอีกคน

ใบหน้าเข้มมองดูรูปอีกที อมยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินตามคนเด็กกว่าเข้าไปในร้าน

...เขาเขินรูปนี้มากกว่ารูปที่อิศรามองกล้องตรงๆซะอีก...





 

 

 

จนในที่สุดพวกเขาก็มาถึงที่พักในเวลาเกือบบ่ายกว่าๆ

โดยที่พักแบ่งเป็นหลังๆ แต่ละหลังสามารถเห็นทะเลหมอกได้จากเตียงนอนเลย

พวกเขาแบ่งนอนกันห้องละสองคนเป็นกันต์กับอาร์ม แปมมนและเขากับทอม




 

ร่างเล็กดูจะตื่นเต้นกับห้องพักและวิวทิวทัศน์มากกว่าเขา

พอวางของลง เจ้าตัวก็เดินไปที่ระเบียงสูดอากาศมองไปรอบๆ




 

ผลิตเองก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือขึ้นถ่ายภาพของอิศราที่กำลังยิ้มอยู่

และพอเจ้าตัวหันมาเห็น ก็รีบหยิบมือถือของตัวเองขึ้นถ่ายภาพบ้าง




 

“ทอมชอบเที่ยวภูเขาเหรอ?”




 

“ก็ไม่เชิงฮะ ปกติทอมไปแต่ทะเล เพิ่งเคยมาขึ้นเขานี่แหละ”




 

อิศราว่า ก่อนจะนิ่งไปเหมือนหยุดคิด

“อืม...แต่ก็ชอบมากกว่าไม่ชอบนะ อยากลองดูทะเลหมอกเหมือนกัน”




 

“พี่ก็ไม่เคยเห็น อยากเห็นเหมือนกัน”




 

ร่างเล็กไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่พยักหน้าว่าฟังอยู่

ผลิตเหลือบมองเสี้ยวหน้าหวานนั่นอย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจพูด




 

“พรุ่งนี้...เราตื่นมาดูพร้อมกันนะ”




 

เสียงทุ้มเจือคำหวานนั่นอดทำให้อิศราหันกลับไปมองหน้าอีกคนไม่ได้

ใบหน้าหล่อเข้มนั้นยังคงระบายยิ้มมองเขาตาพราวระยับ จนอิศราต้องรีบหันหน้ากลับ




 

รู้สึกว่าใบหน้าตัวเองมันร้อนขึ้นมาแปลกๆเมื่อโดนมองด้วยสายตาแบบนั้น

พี่เป๊กดูแปลกๆตั้งแต่มาเที่ยวครั้งนี้ ทำไมการกระทำมันดูหวานๆชอบกล

 

 




♪♫ -







 

พอช่วงค่ำ ทุกคนก็มารวมตัวกันที่ลานกางเตนท์ที่ใช้สำหรับดูดาว

โดยมีเตาหมูกระทะเป็นมื้อค่ำ ผลิตพลิกหมูไปมาพอเห็นว่าสุกก็คีบให้อีกคน




 

“อ่ะ ทอม”




 

ร่างเล็กยื่นจานไปรับอย่างแปลกใจ รู้อยู่ว่าอีกฝ่ายชอบเทคแคร์คนอื่น

แต่ไม่ต้องถึงขนาดย่างหมูให้เขาก็ได้ ในจานเขานี่พี่เป๊กย่างมาให้ล้วนๆเลย




 

“ไม่ต้องย่างให้ทอมก็ได้พี่เป๊ก ได้กินบ้างปะเนี่ย?”




 

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เราอ่ะกินเยอะๆเถอะ ชอบกินไม่ใช่เหรอ”




 

“พี่เป๊ก ช่วยมนเขี่ยถ่านหน่อย ไฟไม่แรงเลย”



 

มนโวยขึ้นอย่างขัดใจ เมื่อถ่านดันอ่อนแรงทำให้หมูสุกไม่ทันใจเธอเข้า

ร้อนถึงเขาที่ต้องลำบากหาไม้มาเขี่ยถ่านเพื่อให้ไฟมันแรงขึ้น




 

“อ่ะ พี่มนกินก่อน เดี๋ยวหิวนะ”




 

แปมว่าพลางคีบหมูส่งเข้าปากอีกคน

เช่นเดียวกับอาร์มที่คีบอาหารป้อนกันต์เป็นระยะ




 

เหลือแต่ผลิตโชคนี่แหละ มือก็เขี่ยถ่านจนเปื้อนสีดำไปหมด

หมูซักชิ้นก็ยังไม่ได้กิน ตาคมเหลือบมองร่างเล็กข้างตัวเหมือนจะอ้อน




 

“อยากกินเหรอฮะ?”




 

อิศราที่รู้สึกว่าโดนมองอยู่พักใหญ่ หันมาเลิกคิ้วถามขึ้น

และพอใบหน้าหล่อนั่นพยักหน้าทำตาปริบๆอ้อน เขาก็อดขำไม่ได้




 

“ก็ไปล้างมือแล้วมากินสิครับพี่”




 

“ทอม แกก็ป้อนพี่เป๊กเขาหน่อยดิ พี่เขาอุตส่าห์ย่างหมูให้แกตั้งเยอะ”




 

มนอดแซวขึ้นไม่ได้ ตามด้วยเสียงโห่ร้องจากกันต์

พอเจอแซวแบบนี้เข้า ร่างเล็กก็เริ่มทำตัวไม่ถูก แก้มนวลขึ้นสีแดงจางๆ




 

ผลิตเห็นท่าไม่ดีและกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจที่โดนแซวแบบนี้

ก็รีบยกมือปรามเพื่อนๆให้หยุดแซว ปากหนาก็รีบพูดตะกุกตะกัก




 

“อย่าไปแซวน้องมันดิ หมูนี่กูตั้งใจย่างให้ทอมเอง”




 

“โห...ทำไมพี่เอาใจทอมมันจังวะพี่เป๊ก”




 

มนตั้งข้อสังเกตขึ้น ซึ่งอิศราเองก็สงสัยเหมือนกัน

ใบหน้าหวานเลยหันมามองหน้าอีกคนที่เหงื่อแตกอยู่




 

“จริงๆพี่เป๊กไม่ต้องย่างให้ทอมแล้วก็ได้นะ กินเถอะครับ”




 

“พี่แค่อยากทำให้ทอม”




 

ผลิตโชคหันมาสบตาอีกคนหวานล้ำ จนอิศราชักจะรู้สึกใจเต้นแปลกๆ

ปากบางขยับบอกขอบคุณอีกคนเบาๆ และนั่นก็ทำให้อีกฝ่ายต้องกลั้นยิ้มไว้

 






 

 กดฟังเพลง






 



♪♫ -

 

 



พออาบน้ำเสร็จเปิดประตูห้องน้ำออกมา เขาก็พบว่าอิศรานั่งอยู่ตรงระเบียงนอกห้อง

ผลิตเลยรีบแต่งตัว ก่อนจะจัดแจงชงโอวัลตินร้อนๆสองแก้ว แล้วยกออกไปที่ระเบียง




 

“อ่ะ ทอม”




 

เรียกชื่ออีกคนเบาๆพลางยื่นแก้วส่งให้อีกฝ่าย

พอเห็นว่าคนเด็กกว่ารับไปแล้ว เขาก็ถือวิสาสะหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ




 

“จะนอนอยู่แล้วยังชงโอวัลตินดื่มอีกเหรอพี่?”




 

ถึงจะถามขึ้นแบบนั้น แต่ร่างเล็กก็ยกแก้วขึ้นจิบเบาๆ

โอวัลตินร้อนๆช่วยให้ร่างกายเขาอบอุ่นขึ้นจากอุณหภูมิตอนนี้




 

“อร่อยใช่มั้ยล่ะ”




 

ผลิตถามขึ้นยิ้มๆเมื่อเห็นอิศรายังคงจิบโอวัลตินไม่หยุด

ร่างเล็กเพียงแค่เหล่มามองค้อนเขาครู่เดียว ก่อนจะพยักหน้ารับ




 

บรรยากาศเย็นๆพอได้กินอะไรร้อนๆแบบนี้

บวกกับคืนนี้ฟ้าเปิดทำให้เห็นพระจันทร์กับดาวชัดเจน






 

อดรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวดูหวานกว่าเดิม






 

พอผลิตโชคไม่ได้ถามอะไรต่อ รอบๆตัวก็เงียบลง

ต่างฝ่ายต่างนั่งพิงกระจกฟังเสียงลมหวีดกับใบไม้




 

“พี่เป๊ก”




 

“หืม?”




 

“...ทำไมพี่เข้ามาทำดีกับทอม”




 

“พี่แค่ไม่อยากให้ทอมโกรธพี่อีก”




 

“นี่อีก ทำไมพี่ถึงใช้คำพูดแบบ...”




 

ท้ายประโยคพูดเสียงเบาลงเหมือนลังเลว่าควรพูดมั้ย

คนฟังก็หันมามองหน้าเขาเหมือนจะรอให้ถาม




 

“แบบ...เหมือนพี่....แคร์ทอมมากงั้นอ่ะ”




 

ผลิตโชคยิ้มค้างขึ้นเมื่อเจอคำถามแบบนั้นเข้า

เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นข้างขมับทั้งที่อากาศหนาว




 

“ถ้าทอมไม่ชอบ พี่ไม่ทำก็ได้”




 

“เปล่า ไม่ได้ไม่ชอบ แค่อยากรู้ว่าทำไม ทั้งที่ตอนนั้นพี่ไม่เห็นจะแคร์

...ทอมเองก็แทบไม่ได้ทำอะไรดีๆให้พี่เลย แต่พี่ยังทำดีกับทอม”




 

“คงเพราะพี่ไม่อยากให้ทอมรู้สึกไม่ดีกับพี่มั้ง”

 

“ก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดีซักหน่อย...”






 

งั้นแปลว่ารู้สึกดี?






 

ผลิตยิ้มกับประโยคนั้น สงสัยความรู้สึกของเขาที่มีต่ออิศรามันมากไป

รู้สึกเหมือนมันจะเอ่อล้นจนแทบทะลักออกมาจนเขารู้สึกหวานแปลกๆ




 

ลมหนาวพัดมาวูบนึง ทำให้ร่างเล็กนั่นถดตัวเขยิบเข้ามาใกล้เขา

ผลิตเลยแบ่งแจ็คแก็ตที่เขาใช้คลุมตัวให้อีกฝ่ายใช้คลุมกันหนาว




 

“ขอบคุณฮะ”




 

อิศราหันมาส่งยิ้มหวานให้ ผลิตเองก็หันไปยิ้มรับ

เพราะแทบจะนั่งเบียดกัน ทำให้เขามองใบหน้าหวานนั่นชัดขึ้น




 

ดวงตาเรียวสุกใสยิ่งกว่าดาวดวงใดบนท้องฟ้ามองมาอย่างเป็นมิตร

แก้มนวลต้องกับแสงจันทร์ขับให้ใบหน้าหวานดูขาวกระจ่างชัดกว่าเดิม




 

ผลิตเลื่อนสายตาลงมายังกลีบปากแดงสดของอีกคนที่ยังขยับพูด

หากเขากลับไม่ได้ยินเสียงที่อีกฝ่ายพูดเลย ใบหน้าคมเลื่อนเข้าไปใกล้




 

ตาเรียวค่อยๆปิดลง รับสัมผัสจากริมฝีปากอุ่นชื้นที่แนบลงมา

กดปากแนบลงกับปากอีกคนค้างไว้ ก่อนจะเม้มเบาๆที่ริมฝีปากล่าง




 

มือใหญ่ประคองใบหน้าอีกคนให้รับจูบได้ถนัด

ปากร้อนเคล้าคลึงเบาๆก่อนจะเพิ่มแรงให้หนักหน่วงขึ้น

กลิ่นโอวัลตินยังคงเจือจางอยู่ด้านใน หากผลิตก็ชิมเสียหมด




 

จนกระทั่งร่างเล็กทำท่าจะหายใจไม่ทันและเพิ่มดันไหล่เขาออก

ผลิตจึงยอมถอนริมฝีปากออกมาอย่างเสียดาย หากก็ยังเอาหน้าผากชนอีกคนไว้




 

“ทอม...”




 

“......”




 

“พี่รักทอมนะ”




 

และเพราะใบหน้าหวานแดงระเรื่อที่ยังก้มหน้างุดอยู่

ทำให้เขาไม่อาจเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ได้อีก






 

ตึก...



 

ต่างคนต่างเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรง




 

ผลิตโชคมองใบหน้าหวานของอีกคนนิ่ง

แก้มนวลนั้นแดงระเรื่อ ริมฝีปากก็บวมเจ่อจากฝีมือเขา






 

เผลอจูบไปแล้ว...






 

ผลิตสบถด่าตัวเองในใจที่ดันปล่อยให้อารมณ์ครอบงำ

แล้วแบบนี้ต่อไป เขาจะเข้าหน้าอิศราติดได้ยังไง




 

“ท...ทอมไปนอนก่อนนะฮะ”




 

ทอมเป็นฝ่ายกล่าวขึ้น ก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินเข้าห้องพักไป

ทิ้งให้เขานั่งซึมอยู่ที่เดิม ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปนอนด้วย




 

ผลิตกลัวว่าอิศราจะโกรธที่เขาดันเผลอจูบอีกฝ่ายเข้า

แถมยังคำบอกรักนั่นอีก อิศราอาจจะรำคาญและไม่ต้องการก็ได้

 






 

*

.

.







 

หนาว...




 

มือใหญ่ยกขึ้นลูบแขนตัวเองให้อุ่นขึ้น

ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งเย็นลงจนแจ็คแก็ตตัวเดียวเอาไม่อยู่




 

อยากจะเข้าไปซุกตัวนอนในผ้าห่มอุ่นๆ เขาก็ไม่กล้า

ยอมทนหนาวอยู่ด้านนอก เพราะกลัวว่าอิศราจะรังเกียจและรำคาญใจ






 

นั่นสินะ รำคาญ...






 

แค่คิดถึงตรงนี้ ในใจก็รู้สึกหนาวเหน็บจนอากาศเทียบไม่ได้เลย

ผลิตพ่นลมหายใจยาว มองเหม่อไปที่ท้องฟ้าพาลนึกเคืองในใจ




 

ไม่น่าเผลอบอกออกไปเลยว่ะ เขาสู้เก็บความรู้สึกนี้มาได้ตั้งเกือบปี

ต้องโทษดาว โกรธสายลมและโทษพระจันทร์เลยทำให้เขาหลุดปากไป




 

เสียงประตูเลื่อนดังขึ้น ทำเอาคนที่นั่งพิงกระจกอยู่รีบเด้งตัวหนี

ผลิตเงยหน้ามองร่างเล็กที่เปิดประตูออกมามองเขาท่าทางเขินๆ

 

“ไม่เข้ามานอนเหรอครับ เดี๋ยวก็ปอดบวมหรอก”




 

อิศราว่าขึ้นเสียงห้วนเหมือนไม่พอใจ หากใบหน้าหวานก็ยังขึ้นสีแดงจางๆ

เขาเลยไม่แน่ใจว่าร่างเล็กยังโกรธที่เขาทำอยู่มั้ย หรือว่าแค่เขินเลยแกล้งพูดห้วนใส่




 

“เข้ามาเร็วๆ ทอมหนาวนะพี่เป๊ก!




 

เมื่อเห็นว่าอีกคนยังนั่งอึ้งอยู่ท่าเดิม อิศราก็เลยเรียกซ้ำอีกที

คราวนี้ร่างสูงถึงยอมลุกขึ้นเดินตามเขาเข้าห้องด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ




 

“ทอม...”




 

ผลิตเรียกขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว

ร่างเล็กหันมาเลิกคิ้วถามเชิงว่ามีอะไร?




 

“ทอม...โกรธพี่รึเปล่า?”




 

ถามกลับอย่างไม่แน่ใจ ถึงอิศราจะยอมให้เขาเข้าห้อง

แต่ก็ไม่ได้แปลว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้โกรธเขานี่ ร่างเล็กหยุดคิดไปครู่




 

“เรื่องที่พี่ชอบทอมมันสิทธิ์ของพี่ ทอมจะไปโกรธได้ไง”




 

“ไม่ใช่เรื่องนั้น หมายถึงเรื่อง...”




 

ปลายเสียงแผ่วลง ก่อนจะยกมือขึ้นแตะปากตัวเองเขินๆ

อิศรามองตามท่าทางนั้นก็รู้สึกว่าใบหน้ามันร้อนขึ้นมาอีกที




 

“ก็...ไม่ได้โกรธ ตกใจมากกว่า”




 

“แล้วพี่พอจะมีหวังมั้ย”




 

กลั้นใจถามขึ้น ตอนแรกเขาไม่คิดจะบอกไปด้วยซ้ำแต่หลุดปากไปแล้ว

และพอได้ยินแบบนั้นกับท่าทางเขินอายของอีกคน ในใจก็เลยรู้สึกมีหวังขึ้นมา




 

“ทอมยอมรับนะว่าทอมไม่เคยมองพี่ในมุมนั้นมาก่อน”




 

“.........”




 

ความรู้สึกเหี่ยวนี่มันอะไรกัน...?

ผลิตอยากจะดำดิ่งทิ้งตัวไปกับทะเลดาวนี้เหลือเกิน




 

“ถ้าพี่เป๊กไม่รีบเกินไป ทอมก็อยากขอเวลาให้ตัวเองลองมองพี่ในมุมนั้นดู...”




 

“แปลว่า ลองคบกัน?”

 


“เร็วไป แค่ลองคุยๆกันดูก่อน”




 

“งั้นจูบอีกทีได้มั้ย จะได้รู้ใจตัวเองมากขึ้น”




 

“ไม่เกี่ยวเลยพี่เป๊ก อย่ามาเนียน”




 

ร่างสูงรีบพุ่งตัวเข้าไปใกล้จนเขาทั้งคู่ล้มไปที่เตียงด้วยกัน

คนโตกว่ามองคนใต้ร่างหน้าระรื่น ยกมือขึ้นเกลี่ยผมอีกคนเบาๆ

มองใบหน้าหวานที่จ้องเขากลับอย่างตื่นๆด้วยแววตาพราวระยับ




 

“เกี่ยวสิ ถ้าทอมไม่ได้รังเกียจที่พี่จูบ แสดงว่าทอมก็ชอบ”




 

“ม...มั่วแล้วพี่เป๊ก!




 

“เชื่อพี่เถอะ วิธีนี้เห็นผลเร็วสุด”




 

ว่าพลางโน้มหน้าไปใกล้หยิบแว่นออกจากใบหน้า รอดูท่าทางของอีกคน

ปากแดงนั่นเม้มเข้าหากัน ดวงตาเรียวฉายความตื่นกลัวออกมาชัดเจน




 

ใบหน้าคมยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกนิดจนเหลือที่ว่างไม่กี่เซน

อิศราเหมือนจะขยับปากห้าม หากเขาก็รีบทาบริมฝีปากตัวเองทับลงไป




 

จูบเบาๆท่ามกลางทะเลดาวที่เป็นพยานรักให้พวกเขา

ถึงแม้เขาอยากจะเลยเถิดไปไกลมากกว่านี้ แต่ก็ยอมหักห้ามใจไว้




 

ผลิตโชคอยากให้อิศราเห็นว่าเขาไม่คิดเอาเปรียบอีกคน

ถ้าอิศราบอกว่าให้ลองคุยกันไปก่อน เขาก็จะรอ




 

เพียงแต่ระหว่างรอ ก็ขออะไรหวานๆเป็นรางวัลเสียหน่อย

ผลิตถอนริมฝีปากออกมา ก่อนจะเลื่อนไปจูบที่หน้าผากอีกคนเบาๆ




 

“พี่รักทอมนะ”




 

คนที่โดนจูบจนมึนยังคงนิ่งเงียบไม่ตอบอะไรนอกจากพยักหน้ารับ

ผลิตหัวเราะเบาๆ พลางห่มผ้าให้อีกคน ก่อนจะล้มตัวนอนข้างๆ




 

สงสัยเขาจะรุกทอมมากไปนิดจนคนเก่งทำอะไรไม่ถูก

แต่ว่าเรื่องนี้จะมาโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ได้นะ






 

ต้องโทษดาวเลย J










THE END


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - +


N/A  



อย่าลืมกดฟังเพลงระหว่างไปด้วยนะคะ นวลขอ "v"

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

117 ความคิดเห็น

  1. #110 Yeahyeeha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 21:23

    ฮือออออ น่ารักกกกก น่ารักมากค่ะะะะ โฮกกกกกกกก

    #110
    0
  2. #105 หลงเรือบาปเป๊กทอม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 09:42
    อ่ะจ้า โทษดาวววว แหม่พ่อคนเนียนนนนนนนนน เวอร์ชั่นนี้เขินจริงจังมากอ่ะ
    #105
    0
  3. #104 กุ๊ดจี่~• (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 11:22
    คนบ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา/ตบผลิตให้เหนียงสะเทือน /โดนตบกลับ

    ฮือออออออ รุกหนักมาก รุกแรงมาก ให้เวลาน้องได้หายมึนงงด้วยค่ะ /พนมมือ

    โอ้ยชอบค่ะ แง
    #104
    0
  4. #103 ANDJULY (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 00:32
    ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากอ่านไปกลั้นยิ้มไปค่ะ ฮือออออ ทำไมพี่ถึงได้รุกน้องขนาดนั้นนนนน ให้น้องได้ตั้งตัวบ้างโธ่ โอ่ย เมื่อยหน้ามากๆค่ะ อยากยิ้มไปทุกฉากเลย ชอบที่น้องโวย จะเข้ามาไหม ทอมหนาวนะ ฮืออออ ยัยตัวเล็กขี้โวยวายยย น่ารักมากๆเลยจ้าาาา รอเรื่องอื่นๆน้า
    #103
    0
  5. #102 caomei (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 00:06
    เวอร์นนบอสก็ดี เวอร์เป็กทอมก็ดี๊ดี รีไรท์แท้ๆแต่ยังเขินเหมือนเดิม แต่ไรท์คะ ลืมเปลี่ยนชื่อน้องนน 2 จุดนะ ด้วยรัก ผลิตฟิคเป๊กทอมมาอีกนะ จะรออ่านค่ะ เลิฟ
    #102
    0
  6. #101 MayBB (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 23:57
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกก  ละมุนมากก เห็นภาพเลยค่ะ  โง้ยยยยยยยยยยยย
    #101
    0
  7. #100 หมีนุ่มนิ่ม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 23:28
    เขินนนน 😙

    น่ารักสุด ละมุนสุด

    ดีมากเลย เหมือนได้ไปนั่งอยู่ตรงนั้นดูดาวกับเขาสองคนเลยฮะ
    #100
    0