[FIC] Music Box๐๐๐ ♪♫

ตอนที่ 7 : ♪♫ Track 07 - อสงไขย (เป๊กทอม)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    9 เม.ย. 60


 เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับตัวจริงแต่อย่างใด อรรถรสนะคะ
 อ้างอิงเหตุการณ์แค่บางอัน
 ครั้งแรกกับการแต่งพีเรียด ผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยค่ะ








 gg.ginger716





...ฝากเป็นเพลง ให้ลอย เล่นลมไป...
...ล่องลอย ผ่านไปถึงเธอ...
 






 
“ห....คุ...หลวง...คุณหลวง ตื่นเถิดเจ้าค่ะ”


 



 
ดวงตารียาวค่อยๆเปิดขึ้น กระพริบช้าๆให้ดวงตาคุ้นชินกับแสงสว่างจากธรรมชาติด้านนอกนั่น
ผินหน้ามายังทางต้นเสียง ร่างเล็กในชุดสไบแพรสีตองนวลยังคงนั่งพับเพียบ
ระบายยิ้มน้อยๆส่งมาให้เขาราวกับขบขันเสียเต็มประดา




 

 
“เป็นถึงคุณหลวง ตื่นสายเยี่ยงนี้ไม่งามเลยนะเจ้าคะ”





 
“งานที่กรมมันเยอะ และวันนี้ก็เป็นวันหยุด ฉันก็อยากจะนอนให้นานหน่อย
........เท่านี้จะถือว่าไม่งามเทียวหรือ แม่อิศรา?”





 
ได้ยินเช่นนั้นอิศราก็หัวเราะคิก ก่อนจะเม้มปากแน่น ช้อนตามองร่างสูงที่บัดนี้ลุกขึ้นนั่งเรียบร้อย
ราวกับจะสื่อว่า...อิศราไม่ขันคุณหลวงแล้วก็ได้เจ้าค่ะ





 
“แต่นี่คุณหลวงก็ลุกขึ้นนั่งแล้วนี่เจ้าคะ จะตื่นเลย
....หรือว่าอยากเอนหลังอีกสักนิดดีเจ้าคะ อิฉันจะได้เตรียมสำรับเช้าให้ถูก?”






 
 
“หล่อนไปเตรียมสำรับเถิด วันนี้วันพระ ฉันว่าจะไปวัดเสียหน่อย”






 
“ไปวัด? ขออิฉันไปด้วยคนได้ไหมเจ้าคะ?”






 
หลวงผลิตหลุดยิ้มออกมากับกิริยานั่น ดูเอาเถิด พอพูดถึงเรื่องออกข้างนอก
อิศราก็รีบหันขวับมา มือเล็กเขย่าที่ต้นขาอีกฝ่าย ดวงตากลมส่องประกายเหมือนเจอของถูกใจ 







 
ช่างไม่ระวังท่าทางเสียเลย...







 
“หล่อนนี่แปลกคนจริงเทียว แม่หญิงเรือนไหนเขาก็ต่างอยู่เหย้าเฝ้าเรือนกันทั้งนั้น
.......มีแต่หล่อนที่รั้นจะออกไปเที่ยวเล่นนอกเรือนอยู่ได้”






 
คนถูกว่าเผลอค้อนขวับใส่อีกฝ่าย
“ท่าทางคุณหลวงจะรู้ดีเหลือเกินนะเจ้าคะ ว่าแม่หญิงเรือนไหนอยู่เหย้าเฝ้าเรือนบ้าง”






 
“หาเช่นนั้นไม่ ข้าเพียงแต่เห็นว่าลูกสาวเรือนใดก็รักษากิริยาไว้เช่นนี้
...มีแต่หล่อนที่ห้าวหาญเกินหญิง ไม่ชอบงานเรือน ชอบแต่จะออกไปเที่ยวเล่นซนนอกเรือน”






 
คุณหลวงว่า รอยยิ้มยังคงแต้มที่ปากเรียว ทุกอย่างที่เขาพูดล้วนเป็นความจริง
หากเขาไม่ได้นึกตำหนิอิศราแต่อย่างใด






ตรงกันข้ามเขากลับคิดว่ากิริยาเช่นนั้นสิ
ที่ทำให้เจ้าหล่อนดูสดใสแตกต่างจนแม่หญิงเรือนใดก็ไม่อาจเทียบความสำคัญกับอิศราได้






 
แต่ที่พูดออกไปแบบนั้น เพียงเพราะอยากจะเย้าแม่อิศราเล่น
ดูสิ ใบหน้าหวานเริ่มงอง้ำอย่างเด็กที่โดนขัดใจ เป็นภาพที่เขาชอบยิ่งนัก






 
“บางทีอิฉันอาจจะเป็นบุรุษแฝงกายมาก็ได้เจ้าค่ะ 
...ถึงไม่ได้มีกิริยามารยาทงดงามเรียบร้อยเหมือนแม่หญิงเรือนไหนของคุณหลวง---”






 
เผลอตวัดเสียงห้วนอย่างแสนงอน ก่อนที่กลีบปากอ่อนจะเม้มหากันแน่นอีกครา
เมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอประชดประชันใส่อีกคนที่มียศสูงกว่าไปเสียแล้ว 







 
“อิฉันขอตัวไปเตรียมสำรับเช้านะเจ้าคะ”






 
ไม่รอคำตอบ อิศราก็รีบลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปทันที 
หากสัมผัสหนักๆที่ข้อมือนั่น ทำให้ร่างเล็กต้องหันหน้ากลับมามอง 






 
คุณหลวงที่ตอนนี้ยืดตัวยืนเต็มความสูง มือใหญ่ที่เกาะกุมข้อมือเล็กนั่นดึงเบาๆให้ร่างเล็กนั้นเข้ามาใกล้
ดวงตาคมหวานเชื่อมก้มมองลงมาพร้อมรอยยิ้มที่ติดอยู่ที่มุมปากนั่นทำให้อิศรารู้สึกหายใจไม่ออก










 
“งอนฉันรึแม่อิศรา?”






 
อิศราเอี้ยวตัวหลบเมื่อรู้สึกว่าน้ำเสียงทุ้มนั่นลอยวนอยู่ข้างหู
รีบยกมือขึ้นดันแผ่นอกคุณหลวงที่เข้ามาใกล้เกินความจำเป็นออกทันที






 
“ไม่งามนะเจ้าคะ เดี๋ยวบ่าวไพร่มาเห็นเข้าจะเก็บไปนินทา”






 
“หล่อนจะกลัวอะไร ในเมื่อฉันกับหล่อนก็เป็นคู่หมั้นคู่หมายกัน
...สักวัน หล่อนก็ต้องมาเป็นคุณหญิงของฉันอยู่ดี จริงไหม?”






 
แกล้งเฉียดริมฝีปากร้อนผ่านใบหูเล็กอีกคนอย่างเย้ายั่ว
อิศราค้อนขวับใส่ ออกแรงดันคุณหลวงตัวโตให้ออกห่างกว่าเดิม






 
“คุณหลวงเปลี่ยนใจยังทันนะเจ้าคะ อิศราคนนี้ไม่ได้มีมารยาทเรียบร้อยอย่างที่คุณหญิงทั่วไปควรจะมี
......หากคุณหลวงออกเรือนกับอิฉัน เกรงว่าจะอับอายขายหน้าคุณหลวงกรมอื่นๆเขานะเจ้าคะ”






 
“ฉันแค่เย้าหล่อนเล่น เหตุใดจึงต้องเก็บมาเป็นอารมณ์ให้ขุ่นเคืองกันด้วยเล่า
......หล่อนก็รู้ใจฉันไม่ใช่หรือ ว่านอกจากหล่อนแล้วไม่มีหญิงสาวคนใดที่ทำให้ฉันรู้สึกหวามในจิตใจเช่นนี้”






 
“...........”






 
“................”








“อ...อิฉันต้องไปเตรียมสำรับแล้วเจ้าค่ะ”
 






อิศราว่าพลางดึงข้อมือตัวเองให้หลุดจากการเกาะกุม ซึ่งเขาก็ยอมปล่อยข้อมือนั่นเป็นอิสระแต่โดยดี
เพียงเพราะไม่อยากให้เนื้อขาวๆนั่นต้องเป็นรอยแดงช้ำจากการกระทำของเขาเอง 






 
เผลอยกมือขึ้นสูดกลิ่นหอมเย็นที่ทิ้งกลิ่นจางๆไว้บนฝ่ามือ
ความรู้สึกหวานในใจเอ่อท่วมท้นจนเขาต้องระบายยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงร่างบางที่เพิ่งรีบร้อนออกจากห้องเขาไป






 
อิศราเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณหญิงชวนชม สหายเก่าของคุณแม่ เขาและอิศราถูกจับให้หมั้นหมายกันตั้งแต่วัยเยาว์  โชคร้ายที่คุณหญิงชวนชมและหลวงทิพย์ผู้เป็นสามีต้องจากไปก่อนวัยอันควรด้วยโรคติดต่อ ทำให้อิศราต้องย้ายมาอยู่ที่เรือนเขาตั้งแต่อายุ ๑๐ ขวบ






 
ในทีแรกเขาไม่ได้นึกจริงจังกับการหมั้นหมาย หากยิ่งโตแม่อิศราก็ยิ่งงาม แม้จะไม่ได้งามแบบจับตาจับใจอย่างที่เห็นแล้วต้องเหลียวหลัง เครื่องหน้าทุกอย่างบนดวงหน้านั้นไม่โดดเด่น หากได้รูปและลงตัว อย่างที่คุณแม่ของเขาเคยชมเปราะ ว่าอิศราเป็นสตรีอย่างประเภทที่เรียกว่า ‘งามพิศ’







 
ใบหน้าหวานขาวนวล รอยยิ้มเปิดเผยผิดกับสตรีนางอื่นจะมักจะยิ้มน้อยๆอย่างเหนียมอาย พวงแก้มนุ่มที่กระเพื่อมขยับยามได้ลิ้มรสอาหารที่ถูกใจ แม้จะไม่งามตามธรรมเนียมที่สตรีทั่วไปควรจะเป็น แต่ท่าทางเหล่านั้นกลับทำให้เขาสนใจและหลงรักอิศราหมดหัวใจ






 

ส่วนเจ้าหล่อนนะหรือ?






นอกจากเล่นซนไปวันๆ คุณหลวงก็ไม่เห็นว่าเจ้าหล่อนจะพูดถึงเรื่องหมั้นหมาย
ราวกับว่าหากเป็นการตกลงของผู้ใหญ่ อิศราก็พร้อมจะทำตาม
แต่ความรู้สึกในใจจริงๆนั้น อิศราคิดอย่างไร เขาไม่อาจทราบได้เลย






 
หรือบางที...เจ้าหล่อนอาจจะไม่ได้คิดอะไรกับเขามากเกินกว่าพี่ชาย
ถึงได้บอกให้เขาเปลี่ยนใจไปออกเรือนกับหญิงอื่นได้หน้าตาเฉย









 
ไม่...
หลวงผลิตไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น เห็นทีวันนี้เขาต้องคุยกับแม่อิศราให้รู้เรื่อง
 






 
คิดได้เช่นนั้น คุณหลวงก็รีบออกจากห้องเดินตรงไปยังโรงครัวทันที
ร่างบางที่เจนจัดในจิตใจเขากำลังจัดเตรียมสำรับเช้าให้เขาอยู่ หลวงผลิตรีบสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้







 
หากพออีกฝ่ายเงยหน้ามาเห็นเขา ก็รีบวางสำรับแล้วเดินเลี่ยงไปอีกทางทันที
รั้งให้หลวงผลิตต้องรีบสาวเท้าให้ไวขึ้น ปากก็ตะโกนเรียกชื่ออีกคนเสียงดัง






 
“เดี๋ยว อิศรา!”
 
 
 


















 
 
*
.
.







 
 
“ญ....แม่หญิง....แม่หญิง”






 
“ฮ.....เฮีย.....เฮียตื่น.....โว้ย ไอ้พี่เป็ก ตื่น!”






 
ร่างสูงสะดุ้งเฮือกเมื่อโดนฟาดเข้าที่ไหล่ ดีดตัวมานั่งตัวตรง
หันซ้ายหันขวาพยายามปรับโฟกัส ท่าทางมึนๆเหมือนยังตื่นไม่เต็มตานั่น
ทำเอาคนปลุกหน้าเสียรู้สึกผิดขึ้นมา...นี่กูฟาดว่าที่นักร้องห้างแตกแรงไปปะวะ






 
“เฮีย...เป็นไรเปล่า?”






 
“แม่หญิงล่ะ?”






 
ต๊อดได้แต่กระพริบตาปริบๆ อยู่กับพี่เป๊กมาตั้งแต่สมัยอัลบั้มแรกจนปัจจุบัน
ไอ้ที่พูดอะไรประหลาดๆก็มีบ้าง แต่แม่หญิงนี่...มันคืออะไรวะเฮีย!?






 
“แม่หญิงที่ไหนวะเฮีย”






 
“ก็แม่หญิงอิ--”
 






เป๊กชะงักไปครู่เหมือนเพิ่งได้สติ เขาหันมามองคนข้างๆอีกที
ก็เห็นเป็นไอ้ต๊อด ทีมงานคนสนิทกำลังขมวดคิ้วมองหน้าเขาด้วยสายตาแปลกๆ
ร่างสูงหันขวับไปอีกทาง รูดผ้าม่านบนรถตู้ออก มองตึกราบ้านช่องและทิวทัศน์ในยุคปัจจุบัน










 
ฝันไปเหรอวะ....?






 
เขานึกถามตัวเองในใจ ปลายลิ้นแลบเลียริมฝีปากที่แห้งผาก
ก้มมองดูสมาร์ทโฟนที่ยังคาอยู่ที่มือ จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าพอขึ้นรถ
เขาก็เข้าทวิตเตอร์เช็คแทคที่เกี่ยวข้องกับตัวเองเป็นปกติ






นี่เขาคงอ่านแทค #ผลิตอิศรา ค้างอยู่สินะ
หน้าจอมันโชว์หราไว้แบบนั้น...






 
คิดพลางนึกขำที่ตัวเองอ่านแทคจนเก็บเอาไปฝันเป็นตุเป็นตะว่าตัวเองเป็นคุณหลวงผลิต
แถมในฝันไอ้ทอมยังกลายเป็นผู้หญิง แถมยังเป็นว่าที่คุณหญิงของเขาอีกซะด้วย 






ตลกว่ะ ถ้าเจอทอมสงสัยต้องเล่าให้น้องมันฟังซักหน่อย





 
ผลิตโชคเอนหลังลงกับเบาะอีกครั้ง นึกทบทวนเรื่องราวในฝันแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
จะว่าไปมันก็เป็นแค่ฝันนะ แต่ทำไมเขากลับรู้สึกยังอยู่ในฝันอยู่เลย
ทั้งกลิ่นหอม ทั้งแววตาของอีกคนที่มองค้อนขวับกลับมายามที่เขาพูดแหย่ 







รวมทั้ง....








 
รวมทั้งความรู้สึกหวามในใจนี้ด้วย...







 
“เฮีย...ไหวเปล่าวะ เดี๋ยวเหม่อ เดี๋ยวยิ้ม งานไม่เยอะไปจนเพี้ยนใช่มั้ย”






 
ต๊อดกล่าวขึ้นก่อนที่ทุกคนจะลืมไปว่าเขาอยู่ในฉากนี้ด้วย
เอาจริงเขาชักกลัวเฮียขึ้นมาแล้วนะ ตื่นมาก็พูดอะไรแปลกๆ
สักพักก็เปิดหน้าต่างมองเก๊ก สักพักแม่งก็ยิ้มกับตัวเอง เฮียเหนื่อยมากไปใช่มั้ย พูด!






 
“เออ ไหวๆ ไปมึง ขนของ”






 
เป๊กสั่นหัวไล่ความมึนอีกครั้ง ก่อนจะคว้าหมวกใบโปรดมาสวมทับ
คงจริงอย่างที่ไอ้ต๊อดมันว่า บางทีเขาอาจจะพักผ่อนน้อยไปจนรู้สึกอะไรแปลกๆ
 

 






 
♪♫ -




 




พอใกล้ถึงเวลางาน ร่างสูงก็จัดการแต่งตัวให้เรียบร้อย ได้นอนพักสักงีบก็ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้น
ตาเรียวหันไปมองนาฬิกา เหลือเวลาอีกชั่วโมงกว่าที่มินิคอนจะเริ่ม
เป๊กจึงเลือกที่จะหาอะไรกินง่ายๆภายในห้องพักด้านหลังของผับที่เป็นสถานที่จัดงาน






 
อาหารง่ายๆ 2-3 อย่างถูกยกมาเสิร์ฟ เสียงเพลงดังคลอเบาๆจากมือถือของใครซักคนในห้องนั้น
คลื่นวิทยุท้องถิ่นที่เขาไม่ค่อยได้ฟังนัก หากมันก็ทำให้ในห้องไม่เงียบจนเกินไป






 
เป๊กเอื้อมมือคว้าสมาร์ทโฟนมาเข้าโซเชียลอีกครั้งหลังจากที่กินอะไรจนอิ่มแล้ว
ยังคงมีคนเมนชั่นหาเขาเรื่อยๆ มีทั้งข้อความให้กำลังใจ การเต๊าะ รวมถึงความฟินในคู่จิ้นเป๊กทอม






 
มองรูปแล้วก็นึกถึงตอนแข่ง เขาพยายามเข้าไปคุยกับหน้ากากทุเรียน
แต่ดันโดนอีกฝ่ายเมินด้วยการหันหลังหนี ยอมรับว่าตอนนั้นเหวอไปเลยทีเดียว
แต่ถึงจะไม่ยอมคุย คนคูลๆอย่างเป๊กก็เดาได้อยู่ดีล่ะนะ ว่าใต้หน้ากากทุเรียนตะมุตะมินั่นเป็นใคร






 
ก็สนใจเพลงแนวเดียวกัน

เสียงร้องเป็นเอกลักษณ์ขนาดนั้น

...ไม่รู้ก็บ้าแล้ว
 







แล้วพอหลังจากนั้น ทั้งเขาและทอมก็สนิทกันไวมาก อย่างที่บอกไปว่าชอบดนตรีแนวเดียวกัน
คนคอเดียวกันอ่ะพอได้มาร้องเพลงร่วมกัน มันก็อยากจะร่วมงานกันอีก






 
หากพอจบคอนเสิร์ตหน้ากากนั่น ตัวเขาเองก็ดันมีตารางงานแน่นเอี๊ยดจนเวลาพักผ่อนยังแทบไม่มี
ขนาดเขายังคิวเยอะขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงแชมป์อย่างหน้ากากทุกเรียน ได้ข่าวว่าตารางแน่นพอกัน






 
ตาเรียวไล่มองใบหน้าหวานที่ดูไม่เข้ากับเคราแพะนั่นอีกครั้ง
ว่าแต่ตอนนี้ทอมมันทำอะไรอยู่นะ? ตอนนี้จะไปเล่นคอนที่ไหน จะกินข้าวแล้วหรือยังหรือว่าหลับอุตุอยู่กันแน่








 
แบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ?
คิดถึง........แบบนั้นหรือเปล่า








♥ กดฟังเพลง






 

...ปล่อยความคิดถึงปลิวไปในอากาศ
ล่องลอยหัวใจสะอาด ปล่อยไปแสนไกล
กรุ่นกลิ่นบุหงาพัดมาด้วยรักจากใจ
เพียงหวังให้ถึงใคร คนที่รอคนนั้น

 
ส่งความคิดถึงปลิวไปในอากาศ
คิดถึงใจจะขาด เธออาจไม่เข้าใจ
แค่อยากให้รู้ ไม่ได้ต้องการสิ่งใด
เธอไม่ต้องขืนใจ ถ้าเธอไม่ต้องการ

 
ฝากเป็นเพลง ให้ลอย เล่นลมไป ล่องลอย ผ่านไปถึงเธอ
แม้จะเนิ่นนาน ยังรักเธอ ตราบนาน อสงไขยเวลา...








 
 
ทำนองเพลงแนวพีเรียดดังแว่วเข้ามาในสมอง 
ภาพคุณหลวงและแม่หญิงอิศราในความฝันก็ย้อนกลับมาราวกับมีใครมาเปิดมันซ้ำ






 
เป๊กเผลออมยิ้มน้อยๆ
ความรู้สึกหวามในใจเอ่อท่วมขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้






และเขาเอง ก็ไม่ได้คิดจะห้ามความรู้สึกนั้นแต่อย่างใด...












 
♪♫ -





 
 


 
“แล้วไม่พา...คุณหญิงอิศรามาด้วยเหรอ?”


“คุณหญิงอยู่ไหน?”


“คุณหญิงอิศราอยู่ไหน?”
 
 






เสียงกรี๊ดดังขึ้นทันทีหลังจากที่เขาพูดสามประโยคด้านบนจบ
สงสัยว่าจะมีแฟนคลับคู่จิ้นผลิตอิศราอยู่ที่ขอนแก่นด้วยล่ะมั้ง
เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่ได้คัดค้านอะไร เจ้าตัวก็ขอพูดต่ออีกซักนิดละกัน






 
เป็นประโยคที่มาจากความรู้สึกตัวเองน่ะ
 






 
“บางทีก็...เดินทางไปต่างจังหวัดหลายวัน”


...บางทีเขาขึ้นเหนือ อีกคนลงใต้...
 






 
“.....ก็คิดถึงคุณหญิงนะ”







 
พูดออกไปแล้ว...
เป๊กยืนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนรีบดึงสติกลับมา หันไปหานักดนตรี






 
“อยาก...มอบเพลงนี้ให้คุณหญิงแล้วกัน เผื่อคุณหญิงดูอยู่”  




 
จบประโยคอินโทรเพลงก็ดังขึ้น เป็นเพลงแรกของ Room39
เขาตั้งใจจะร้องแค่ท่อนฮุคท่อนเดียว ไม่ใช่อะไรหรอก
...มันเขินมากเกินไปน่ะ
 






 
“ฝากแชร์ให้ถึงคุณหญิงด้วยนะ”
 






เป๊กพูดขึ้นราวกับจะฝากคำคิดถึงนั้นปลิวไปกับไปสายลม
เขาคงคิดถึงไอ้ทอมมันจริงๆนั่นแหละ ถึงขนาดต้องมาบอกผ่านแฟนคลับขนาดนี้






 
คิดถึงทั้งทอม ทั้งคุณหญิงอิศราในฝันเลย
ว่าแต่คืนนี้เขาจะได้พบอีกมั้ยนะ....แม่อิศราคนแสนงอนนั่นน่ะ J

 





 
...หากเพลงคิดถึงที่ปลิวไปในอากาศ
เพียงถ้ามันพลั้งพลาด ไปไม่พบเธอ
ให้บทเพลงนี้ล่องลอยไปเสมอ
รอสักวันที่เจอ คนที่เขาต้องการ...
 
 
 
 
 
   
 
THE END


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - +



N/A


ก่อนอื่นขอโทษลูกเรือนนบอสนะคะ แต่เราไม่อยากเปิดฟิคใหม่ กลัวอาถรรพ์ไม่จบ (...)
เพราะเท่าที่มี ก็ดองอยู่หลายเรื่องแล้ว (..........)
และเห็นว่า ฟิคนี้เป็นธีมแต่งจากเพลงเหมือนกัน เลยขออนุญาตเอามาลงที่เดียวกัน



ส่วนลูกเรือเป๊กทอม ผลิตอิศรา ยินดีต้อนรับค่ะ
อย่างที่บอก เป็นครั้งแรกที่เราแต่งฟิคพีเรียดแนวย้อนยุค 
ถ้าภาษาแปลกไปบ้าง หรือมีตรงไหนที่อ่านแล้วขัดๆ หรือตรงไหนพิมพ์ผิด
บอกได้เลยเน้อ เราจะได้แก้ไขปรับปรุง


ถ้าอ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไง วานทิ้งคอมเมนต์ไว้เป็นกำลังใจให้ซักนิดนะคะ "v"


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

117 ความคิดเห็น

  1. #89 IndY~pendence (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 10:38
    แงงงง้ เพิ่งได้มาอ่าน น่ารักกกกกก ;^; ละมุนละไมพีเรียดสไตล์มากๆ บอกแล้วว่าชิปเปอร์เรือนี้ชิปกันน่ารักกกก ฮื่ออออ
    #89
    0
  2. #88 anvoy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 22:46
    ชอบมากเลยค่ะ ไรต์แต่งต่อได้ไหมมมมม ถือว่าขออ อืออออออ มันดีมากจริงๆๆ
    #88
    0
  3. #87 loveyou69 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 15:16
    แต่งดีมากกกกกก แต่งคู่นี้ต่อเยอะๆเลยนะคะชอบมว้ากกกก >3< กรี๊ดดดด
    #87
    0
  4. #86 สมองปลาทองน้อย.. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 10:17
    มีความเรียลนิดๆ โอ้ยรู้สึกอยากอ่านต่อเลยค่ะ มันดีมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ คิดถึงคู่นี้เหมือนกันค่ะ อยากให้ร้องเพลงคู่กันอีกครั้ง 
    #86
    0
  5. #85 กุ๊ดจี่~• (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 02:36
    โอ้ยเกลียด555555 ไม่รู้จะเกลียดความอ้อยของคุณหลวงหรือเกลียดการกดเข้าไปอ่านแท็คผลิตอิศราเลยค่ะ ฮือ5555

    เมื่อคืนหวีดหนักมาก พายเองชงเอวครบแล้ว ชิปเปอร์ไม่ต้องทำงานแล้วค่ะ แยกย้าย
    #85
    0
  6. #84 monster (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 23:34
    เป็นฝันที่อิสเรียลมากเลย55555 สุดท้ายเฮียก็ชอบพี่ทอมจริงๆ! อั้ยย แต่งดีมาก้ลยค่ะแอบอิงมม.เป๊กทอมด้วยยิ่งทำให้เรียลไปใหญ่ อยากให้ไรท์แต่งอีกจัง 😍
    #84
    0
  7. #81 yoonnaka (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:54
    อยากช่วยส่งสารให้ถึงคุณหญิงอิศเหลือเกินเจ้าค่ะคุณหลวง ถ้าบ่าวได้เจอจะบอกให้นะเจ้าคะ
    #81
    0
  8. #80 ชอบบบบ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:32
    โหหหห สนุกมากเลยค่ะ นึกว่าจะได้อ่านแบบพีเรียดทั้งเรื่องซะอีก55555555555 มีการอิงจากเรียลนิดๆด้วย เขินเลย555 ชอบที่แต่งนะคะ
    #80
    0
  9. #79 keytapat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 20:46
    ฮิ้วววววว อยากอ่านพาร์ตอดีตต่อจุงงง
    #79
    0
  10. #78 PoLo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 20:38
    ดีงามมากเลยค่ะ ฟิคให้ความรู้สึกเรียลมากจนน้ำตาแทบไหล ขอบคุณที่แต่งมากนะคะ คุณหลวงผลิตคิดถึงคุณหญิงอิศรา เราเองก็คิดถึงคู่ผลิตอิศราเหมือนกัน อยากให้ร้องเพลงด้วยกันอีกกกก ><
    #78
    0