[FIC] Music Box๐๐๐ ♪♫

ตอนที่ 10 : ♪♫ Track 10 - ตัวจริงของเธอ (เป๊กทอม)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    9 เม.ย. 61


 เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับตัวจริงแต่อย่างใด อรรถรสนะคะ
 ตอนนี้สั้น เป็นฟิคเก่าที่แต่งไม่จบเอามาแต่งใหม่~











 gg.ginger716






...อยากเก็บเขาไว้ ไม่เป็นไร ไม่ว่ากัน...

...จะรู้ไว้เท่านั้น ว่าฉันเป็นตัวจริงของเธอ…













“พี่เป๊ก นี่ใครเหรอฮะ”












ร่างเล็กถามขึ้นพลางชูการ์ดสีหวาน ด้านในมีรูปคนสองคนกอดคอกันอยู่

หนึ่งในนั้นคือร่างสูงของแฟนเขาเอง ส่วนอีกคนเขาไม่คุ้นหน้าเลย












หากไม่ทันได้ถามอะไรต่อ เจ้าของการ์ดก็รีบพุ่งมาแย่งของในมือเขาไป

ท่าทางหวงออกนอกหน้าจนอิศราอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้ว่าใครให้มา













“พี่เป๊ก….”












เสียงหวานเรียกชื่อคล้ายจะถาม หากเจ้าของชื่อกลับเปลี่ยนเรื่อง

มือใหญ่ยกขึ้นขยี้ผมลอนของอีกฝ่าย ส่งยิ้มปลอบประโลม












“ขอโทษครับ พอดีเป็นของที่รุ่นน้องให้มา”












“อ่อ ฮะ”














ท่าจะเป็นรุ่นน้องคนสำคัญ…
















ในเมื่อผลิตโชคยืนยันแบบนั้น อิศราเลยไม่คิดถามอะไรต่อ

เขาเองก็เพิ่งคบกับอีกคนได้ไม่นาน ย่อมมีเรื่องที่ยังไม่รู้













ก็คงเป็นรุ่นน้องคนสนิทล่ะมั้ง

















*

.

.














“หนังสนุกอ่ะพี่เป๊ก พระเอกอย่างเท่เลยตอนที่ไปช่วยนางเอกอ่ะ”













ร่างเล็กยังคงพูดเจื้อยแจ้วเกี่ยวกับหนังที่ทั้งคู่เพิ่งดูจบออกมา

ผลิตโชคมองตามปากอิ่มสีแดงที่ขยับพูดไม่ยอมหยุดแล้วอมยิ้ม













“ที่หนังสนุกนี่เพราะพระเอกหล่อรึเปล่าครับทอม?”












“ไม่ใช่ซักหน่อย พระเอกเท่ก็ส่วนนึง แต่ตัวหนังสนุกด้วยฮะ!”












“จริงอ่ะ เห็นสนใจแต่พระเอก นึกว่าลืมแฟนไปแล้ว”












“พี่เป๊กอ่า….”












อิศราแกล้งทำเสียงยานคาง

ก่อนจะแนบแก้มลงกับต้นแขนอีกคนอย่างเอาใจ













“ทอมก็แค่บอกว่าพระเอกเท่ แต่ไม่ได้ชอบซักหน่อย อย่างอนสิฮะ”












“เฮ้อออ เกิดมาหูก็กาง มีแฟนแฟนก็สนใจพระเอกมากกว่าเรา”











ร่างสูงแกล้งตัดพ้อออกมาบ้าง ได้ยินแบบนั้นอิศราก็หัวเราะคิก

เขาชอบที่ผลิตโชคงอนหรือน้อยใจเวลาเขาทำท่าปลื้มคนอื่น












...เพราะรู้สึกว่าตัวเองสำคัญ…













“พี่เป๊กอ่ะ หัวก็ไม่ล้านซักหน่อย ทำไมขี้น้อยใจจัง

...ไปกินข้าวกันดีกว่าฮะ เมื่อกี้พี่เป๊กบ่นว่าหิวนี่”












“ไปครับ กินอะไรดีครับทอม?”













“อืมม ทอมอยากกิ---”











“อ้าว พี่เป๊ก”













เสียงไม่คุ้นหูดังแทรกขึ้น เรียกคนทั้งคู่ให้หันไปมองตาม

ชายหนุ่มท่าทางคุ้นตากำลังยืนส่งยิ้มโบกมือมาทางพวกเขา












อิศรารู้สึกคุ้นหน้า แต่นึกไม่ออกว่าเจอเคยคนมาใหม่จากที่ไหน

ร่างสูงข้างๆยืนนิ่งไปครู่ ก่อนจะคลี่ยิ้มส่งกลับไปพลางเรียกชื่ออีกฝ่าย













“อ้าว คริส”












“บังเอิญจังครับ พี่มาเดทกับแฟนเหรอ?”












ชายหนุ่มที่อิศราเพิ่งรู้เมื่อกี้ว่าชื่อ ‘คริส’ ถามขึ้น

ก่อนจะหันมามองเขาแล้วก้มหัวให้นิดๆเป็นเชิงทักทาย













ร่างเล็กส่งยิ้มกลับไป ยิ้มปลื้มกับคำว่าแฟนที่อีกฝ่ายเรียก

ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่ชินกับคำนี้เลยแฮะ ฟังทีไรเขินทุกที













“....อือ ใช่ นี่ทอม...แฟนพี่เอง ส่วนนี่คริส เป็น...เอ่อ...”













ท้ายประโยคถูกกลืนหายไปในลำคอ

ท่าทางอ้ำอึ้งแบบนั้น ทำเอาอิศราชักรู้สึกแปลกๆขึ้นมา













ร่างเล็กลอบมองคนมาใหม่อีกครั้ง ใบหน้าและรอยยิ้มแบบนั้น

เขานึกออกแล้ว ว่าเคยเห็นอีกคนมาจากที่ไหน...ในการ์ดสีหวานใบนั้น














มวลความกังวลก่อตัวขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว

อิศราไม่ชอบความรู้สึกอึดอัดคล้ายจมน้ำแบบนี้เลย















“เป็นแฟนเก่าพี่เป๊กครับ พี่นี่แค่นี้ก็ต้องอ้ำอึ้งไปได้”














ท้ายประโยค คริสหันไปพูดกับร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆเขาราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

หากคนฟังกลับเหลือกตาโต หันขวับไปมองแฟนตัวเองทันที














“ก็...พี่กลัวทอมคิดมาก”














“ผมว่ายิ่งพี่ทำท่าอ้ำอึ้งเนี่ย ทอมจะยิ่งคิดมากอ่ะสิ”














คริสว่าพลางหัวเราะออกมาเบาๆ

ก่อนจะหันมายิ้มให้ร่างเล็กอย่างจริงใจ

















“ไม่ต้องคิดมากนะทอม เราเคยเป็นแฟนพี่เป๊กก็จริง

...แต่เลิกแล้ว ตอนนี้พี่เป๊กเขามีทอม เราก็มีแฟนของเราแล้ว”















คริสว่าเพื่อไม่ให้เขาต้องคิดมาก อิศราพยักหน้ารับพร้อมส่งยิ้มน้อยๆ

นั่นสินะ...ตอนนี้พี่เป๊กมีเขาเป็นแฟน ส่วนอีกฝ่ายนั้นจบไปแล้ว














สถานะความสำคัญของเขายังอยู่














ยังสำคัญเหมือนเดิม…















“ใช่ เพราะพี่ผิวไม่แทน คริสเลยทิ้งพี่ไปมีแฟนใหม่น่ะครับ”












ผลิตโชคว่าพลางหัวเราะเหมือนเป็นเรื่องขำๆธรรมดา

หากอิศรากลับรู้สึกว่าเสียงหัวเราะนั้นมันขื่นสิ้นดี














“โหพี่ นี่ด่าสิงว่าดำหรือเปล่าเนี่ย”














“ไม่ได้บอกว่าดำ แค่บอกว่าผิวแทน”












“เฮ้อ ผมไม่คุยกับพี่ล่ะ ไปล่ะดีกว่า นัดสิงไว้ด้วย

...ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งนะครับทอม ไว้เจอกันใหม่นะ”











อิศราโบกมือลาจนลับร่างอีกคน รู้สึกโล่งใจนิดๆที่คริสแยกตัวไป

พยายามปัดความกังวลก่อนหน้านี้ออกไปแล้วหันไปชวนร่างข้างๆ












“ไปกินข้าวกันดีกว่าฮะ ทอมอยากกินอาหารญี่ปุ่น…”











เสียงนุ่มเงียบลงเมื่อหันไปมองเสี้ยวหน้าของผลิตโชคตรงๆ

เจ้าตัวเหมือนไม่ได้ยินที่เขาถาม ตาคมยังจ้องไปยังทางที่อีกคนเดินไป












“พี่เป๊กฮะ?”












“...อ่ะครับ ทอมอยากกินอะไรนะ”














ไม่ใช่ไม่ได้ยิน

แต่ไม่ได้ฟังเลยต่างหาก













ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น พยายามกลืนความรู้สึกกังวลลงไป

อย่าคิดมาก...ตอนนี้เขาอยู่ในฐานะแฟนคนปัจจุบันนะ มันไม่มีอะไรหรอก














ใช่มั้ยพี่เป๊ก…?















 กดฟังเพลง























                                                                                                           - ♪♫ -
























“พี่เป๊ก ทอมมีอะไรจะถามฮะ”













“ครับ? ถามว่า”













“เรื่องคริส...ทำไมพี่ไม่บอกทอมแต่แรกว่าเขาเป็นแฟนเก่าล่ะฮะ”















ตอนแรกอิศราว่าจะไม่พูดถึงประเด็นนี้อีก

หากความทรมานมันบีบให้เขาต้องถาม

อยากคุยให้เคลียร์ ไม่งั้นเขาคงอึดอัดใจตายแน่ๆ
















“พี่บอกแล้วไงว่าไม่อยากให้ทอมคิดมาก”














“แต่...ทอมควรรู้จากปากพี่นะพี่เป๊ก

....รู้จากคนอื่นแบบนี้ทอมก็คิดมากไม่ต่างหรอก”














“คริสเป็นแค่แฟนเก่า มันไม่มีอะไรครับ”














ผลิตโชคก้มหน้าทำงานในมือต่อ

ท่าทางเฉยๆ ไม่ได้ช่วยให้อิศราสบายใจขึ้น












เขาแค่ต้องการคำยืนยันให้ชัดเจน

ไม่ใช่การบอกปัดแล้วบอกเขาว่าอย่าคิดมาก


















เพราะไอ้ที่เขาคิดมากอยู่แบบนี้

ก็เพราะท่าทางของคนเป็นแฟนนี่แหละ
















ที่ผ่านมาเขาพยายามไม่คิดมากอะไร แต่ก็รู้ว่าได้แค่พยายาม

ในเมื่อผลิตโชคยังบังเอิญเจออีกฝ่ายจนเขาชักไม่แน่ใจว่าแค่บังเอิญรึเปล่า

หรือหากเพราะบังเอิญจริง แต่สายตาคนเราก็ไม่โกหกใช่มั้ย…?














ความหวั่นไหวในแววตาของผลิตโชคยามที่มองคริส

แบบนั้นจะให้เขาไม่คิดมาก แล้วก็ทำตัวนิ่งๆได้ยังไงล่ะ














ถ้าบอกว่าเขาเป็นแฟน ก็ช่วยให้เขารู้สึกสำคัญหน่อยได้มั้ย













เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นจากมือถืออีกคน มือใหญ่รีบคว้าเอามือถือไปทันที

แต่ไม่ทัน...อิศราไม่ได้ตั้งใจจะแอบมอง หากหน้าจออยู่บริเวณสายตาพอดี














Krist: พี่เป๊กโทรมามีไรปะครับ เมื่อกี้ผมคุยงานอยู่

















เมื่อกี้…









เมื่อกี้ที่เขาทำอาหารให้ผลิตโชคกิน

แต่เจ้าตัวกลับโทรหาแฟนเก่างั้นเหรอ













“ถ้าไม่มีอะไร แล้วพี่โทรหาเขาทำไมฮะ”











เสียงหวานเริ่มแหบพร่า ความกังวลที่พยายามกดมันให้ลึก

กลับพุ่งขึ้นมาอีกครั้งจนเขารู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก

ยิ่งอีกฝ่ายทำท่าอ้ำอึ้งไม่ชัดเจน เขาก็มีแต่จะยิ่งฟุ้งซ่าน











“ทอมครับ พี่แค่โทรไปคุยตามประสาคนรู้จักนะ จะคิดมากอะไร มันไม่มีอะไร!”














เสียงทุ้มที่เคยพูดอ้อน ตอนนี้กลับกดเสียงต่ำให้เขารู้ว่าเจ้าตัวกำลังไม่พอใจ

ยิ่งได้ฟังงก็ยิ่งน้อยใจ ร่างเล็กเม้มปากแน่น พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอไป

















“ถ้ามันไม่มีอะไร ก็อย่าทำให้รู้สึกว่ามันมีอะไรได้มั้ยฮะ”













ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสียงตัวเองสั่น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้ำตามันไหล

จนกระทั่งร่างสูงถอนหายใจยาวแล้วเดินมากอดเขาไว้นี่ล่ะ














“อย่าคิดมากสิครับ เราเป็นแฟนกันอยู่แล้วไง”













อิศรากอดเอวซุกหน้ากับอกอีกฝ่ายแน่น

เราเป็นแฟนกันอยู่แล้ว...ทำไมฟังแล้วยิ่งเจ็บ















“ถ้างั้น...ก็ช่วยทำให้ทอมรู้สึกว่าเป็นแฟนพี่หน่อยได้มั้ยฮะ”













“แล้วทอมจะให้พี่ทำยังไงครับ”














น้ำเสียงหน่ายๆที่ส่งกลับมา ยิ่งทำให้เจ้าตัวยิ่งเม้มปากแน่น

เพราะกลัวว่าเสียงสะอื้นของตัวเองจะเพิ่มความรำคาญให้อีกคน














“ทอมเป็นแฟนพี่อยู่แล้วนะ จะกลัวอะไรอีก”














น้ำเสียงแข็งขัดกับอ้อมแขนที่กอดตัวเขาไว้

อิศราปิดตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ














“ทอมขอโทษฮะ…”
















ในเมื่อพี่เป๊กยืนกรานแบบนั้น เขาก็จะเงียบ

ไม่ต้องคิดอะไร จำแค่เพียงเขาคือแฟนของพี่เป๊กแค่นั้นพอ















“ทอมรักพี่นะ”













“ครับ รักเหมือนกัน”















คำบอกรักตอบกลับมาแผ่วเบาล่องลอยคล้ายเสียงกระซิบ

หากอิศราไม่สนใจ ต่อให้ไม่จริง เขาก็คือแฟนของพี่เป๊ก














เขาคือแฟนของพี่เป๊ก





















...จะรู้ไว้เท่านั้น ว่าฉันเป็นตัวจริงของเธอ...










THE END


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - +


N/A  



อย่าลืมกดฟังเพลงระหว่างไปด้วยนะคะ นวลขอ "v"

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

117 ความคิดเห็น

  1. #115 ซาชิดิโหมดขี้เกียดล๊อคอิน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 15:25
    หน่วงงงง พี่เป๊ก ทำไมยูไม่ชัดเจนนนนนนนนน สงสารทอมทอม
    #115
    0
  2. #114 ChompooArtittaya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 10:36
    หน่วงจังTT
    #114
    0
  3. #113 OILio (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 08:07
    หน่วงอะคุณนวลลลลลลล ยิ่งเป็นคริสด้วยยยงืออออออ
    #113
    0
  4. #112 Memory-SK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 12:36
    แต่งต่อได้ไหม มันหน่วงงงงงงงง T-T
    #112
    0
  5. #111 mmmm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 23:52
    แงงงง หน่วงจัง ไม่ชอบคนแบบพี่เป๊กเลย ไม่ชัดเจนเลยอ่ะแง ฟังเพลงไปด้วยยิ่งเศร้า T-T
    #111
    0
  6. #109 olivia III (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 19:07
    เป็นแฟนกันก็จริง แต่... ทำไมมันเศร้าหล่ะะ *ซับน้ำตา*
    #109
    0