คัดลอกลิงก์เเล้ว
[TODAE] Love Tregedy | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 พ.ค. 56 / 12:16

บันทึกเป็น Favorite


“พี่ท็อป.. พี่จะไปไหนน่ะ? ตื่นแต่เช้าเชียว” ซึงรีรุ่นน้องที่อยู่ห้องข้างๆกับท็อปถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นท็อปออกมาจากห้องตั้งแต่เช้า พร้อมใส่ชุดสูทอย่างหล่อเหลา

 

“พี่.. จะไปหาสุดที่รักของพี่” ท็อปตอบซึงรีเบาๆ แววตาดูเลื่อนลอยเล็กน้อย

 

“พี่หมายความว่ายังไง..?” ซึงรีถามย้ำอีกครั้ง

 

“พี่จะไปหาที่รักของพี่.. แดซอง” ท็อปย้ำซึงรีพร้อมกับบอกชื่อสุดที่รักของเขาไปด้วย แต่นั่นทำให้ซึงรีหน้าถอดสีในทันที

 

“พี่จะบ้าเหรอ? พี่จะไปหาเขาได้ยังไง?”

 

“ทำไมพี่จะไปหาแฟนพี่ไม่ได้? พี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวแดซองจะรอนาน” ท็อปพูดแล้วยิ้มบางๆให้ซึงรีก่อนจะกดปุ่มเข้าลิฟท์ไป

 

“เดี๋ยวก่อน.. พี่ท็อป! พี่....” ซึงรีพยายามจะตามไปแต่ประตูลิฟท์ปิดก่อนที่เขาจะเข้าไปได้ทัน

 

ท็อปหลังจากลงลิฟท์มาแล้ว ก็ก้าวยาวๆไปที่รถด้วยความเป็นสุขที่ว่าจะได้พบกับที่รักของเขาอีกครั้ง ที่รักที่เขาไม่ได้เจอมาถึงเดือนครึ่ง.. ท็อปยิ้มให้ตัวเองก่อนจะสตาร์ทรถแล้วออกตัว

 

พี่ท็อปครับ รับโทรศัพท์หน่อยครับ พี่ท็อปครับ รับโทรศัพท์หน่อยครับ~’

 

เสียงโทรศัพท์ของท็อปดังขึ้น เป็นเสียงของแดซองที่อัดไว้เพื่อเป็นริงโทนของเขาโดยเฉพาะ เขาจึงเสียบหูฟังแล้วกดรับโทรศัพท์..

 

“ฮัลโหล..” เสียงทุ้มต่ำของท็อปกรอกลงไปในสาย

 

เฮ้ย! พี่ท็อป พี่อยู่ไหน!!??’ เสียงที่ตอบกลับมาเป็นเสียงของจียง รุ่นน้องอีกคนของเขา จียงพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนอย่างมาก ทำให้ท็อปแปลกใจเล็กๆ

 

“พี่อยู่ในรถ.. มีอะไรรึเปล่า?”

 

แล้วพี่กำลังจะไปไหน!?

 

“พี่จะไปชายทะเล” ท็อปพูดสั้นๆ ซึ่งทั้งเขาและจียงก็รู้ว่าชายทะเลที่พูดถึง คือชายทะเลที่ไม่ไกลจากคอนโดของเขามากนัก ทั้งเขา.. แดซอง.. และรุ่นน้องอย่างจียงซึงรีก็ไปบ่อยครั้ง

 

อ๋อ….’ จียงตอบกลับไปอย่างโล่งใจขึ้น

 

...งั้นก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะครับพี่ สวัสดีครับจียงพูดแล้วตัดสายท็อปไป ตอนแรกเขาตกใจมากที่ซึงรีโทรมาบอกว่าพี่ท็อปพูดกับซึงรีว่าจะไปหาแดซอง แต่ความจริงพี่ท็อปก็แค่ไปชายทะเลเท่านั้นเอง พี่ท็อปไปชายทะเลบ่อยมาก ตอนแรกทั้งเขาและซึงรีก็แปลกใจจึงตามไปดู ก็พบแค่ว่าพี่ท็อปไปนั่งที่หาดทรายแล้วมองเหม่อไปแค่นั้นเอง ซึ่งพี่ท็อปเองก็เหม่อลอยบ่อยจนแทบจะเป็นปกติไปแล้ว ตั้งแต่วันนั้น...

 

ส่วนท็อป.. หลังจากวางสายจากจียงแล้วก็ขับรถต่อไป จนมาถึงชายทะเลในที่สุด... กลิ่นไอน้ำเค็มยังไม่เคยเปลี่ยน ยังคงเหมือนเดิมทุกครั้งที่เขามาที่ชายหาดแห่งนี้ ท้องฟ้ายังคงมีพระอาทิตย์ส่องแสงแรงกล้าทำให้เขาต้องหยีตาลงเล็กน้อย

 

............

 

โห พี่ท็อป แดดแรงมากเลยอะแดซองบ่นอุบอิบแล้วหยีตาเพื่อหลบแสงแดด

 

ฮ่าๆๆๆๆท็อปหัวเราะเสียงดังจนแดซองแปลกใจ

 

พี่จะหัวเราะทำไม? มันมีอะไรน่าขำเหรอ?แดซองพูดพลางทำปากจู๋แล้วขมวดคิ้วเข้าหากัน

 

ก็นายน่ะ.. แค่ลืมตาปกติก็แทบจะไม่เห็นตาอยู่แล้ว ยิ่งหยีตาแล้วเนี่ยไม่รู้เลยว่ากำลังลืมตาอยู่ ฮ่ะๆๆท็อปหัวเราะอีกครั้ง

 

พี่นี่ก็.. แซวผมอยู่เรื่อยเลยแดซองพูดเสียงงอนๆแล้วเดินออกห่างท็อป

 

อย่าหนีพี่สิแดซอง.. พี่ก็แค่ล้อเล่นน่ะ นาย.. ไม่ว่าจะลืมตาหรือหลับตาหรือทำอะไรก็น่ารักหมดแหละ สุดที่รักของพี่..ท็อปพูดแล้วโอบกอดแดซองจากด้านหลัง

 

ชิ.. ผมยอมให้ก็ได้แดซองพูดอย่างเขินๆแล้วยอมให้ท็อปกอดแต่โดยดี

 

............

 

ท็อปหัวเราะให้กับตัวเองเบาๆพลางเดินย่ำไปตามพื้นทราย.. ค่อยๆเดินไปจนไปถึงที่ที่นึง... ชายทะเลที่เงียบสงบและปราศจากคน... ที่ของเขากับแดซอง

 

............

 

พี่ท็อป.. ชายทะเลที่นี่สวยมากเลยครับ ผมไม่เคยเห็นทะเลที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลยแดซองพูดอย่างร่าเริงเหมือนเด็กๆ เมื่อท็อปพาเขามาชายทะเลตรงที่ไม่มีคน

 

สวยใช่มั้ยล่ะ? ตรงนี้ไม่ค่อยมีคนหรอกนะ พี่ไม่ได้บอกใครเลยนะนอกจากนายท็อปพูดยิ้มๆแล้วลูบหัวร่างบางด้วยความรัก

 

สวยมากเลยครับ... สีของน้ำทะเลที่เป็นประกายต้องกับแดด กับสีของเม็ดทรายที่นี่ มันช่างเข้ากันจังเลยฮะ!’ แดซองพูดแล้วก้มลงนั่งพลางเอามือกอบเม็ดทรายละเอียดเล่น

 

พี่ชอบชายทะเลอย่างหนึ่งตรงที่ว่า.. น้ำทะเลและเม็ดทรายไม่เคยจะแยกจากกันเลย ต่อให้คลื่นซัดแรงเท่าไหร่ เม็ดทรายก็ยังอยู่กับน้ำทะเลเสมอท็อปพูดแล้วนั่งลงข้างๆแดซอง

 

เราทั้งคู่ก็เป็นเหมือนชายทะเลไงครับพี่ท็อป.. พี่เป็นน้ำ ผมเป็นเม็ดทราย ต่อให้พี่จะเจอเรื่องอะไรๆ ผมก็จะอยู่เคียงข้างพี่ตลอดไปนะแดซองพูดยิ้มๆ พลางหน้าแดงด้วยความเขินเล็กน้อย

 

พี่ก็จะอยู่เคียงข้างนายตลอดไปเหมือนกัน... พี่รักนายที่สุดเลย แดซองเท็มพูดพลางเชยคางร่างบางมาจูบอย่างอ่อนหวาน

 

ผมก็รักพี่...ลำเสียงต่อมาของแดซองถูกกลืนหายไปในลำคอ แดซองจูบท็อปตอบ ความรักของทั้งคู่เต็มเปี่ยมจนยากที่จะพรากจากกันได้...

 

............

 

ครืน.. ซ่า..

 

เสียงคลื่นที่ซัดสาดทำให้ท็อปตื่นจากภวังค์ของห้วงความทรงจำแสนสุข เขาลืมตาขึ้นช้าๆ พลางมองคลื่นที่ซัดเข้าหาชายฝั่งไม่มีวันจบสิ้น มือพลางล้วงคลำเสื้อสูทของตัวเอง จนหยิบสิ่งหนึ่งออกมาได้..

 

แหวนคู่...

 

ภาพความทรงจำอีกภาพได้ย้อนเข้ามาอีกครั้ง..

 

............

 

เสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆ ทำให้ท็อปต้องฮัมเพลงตาม ใบหน้าเขายังเปื้อนยิ้มกว้างไม่หยุดตั้งแต่ได้เข้ามานั่งในร้านอาหารนี้ บนโต๊ะมีอาหารอยู่หลากหลายจนนับแทบไม่ถ้วน ริมโต๊ะมีขวดแชมเปญราคาแพงตั้งไว้ บนตักเขามีช่อดอกไม้สีสวยวางอยู่ และในเสื้อสูทของเขาก็มีกล่องแหวนเพชร ซึ่งมีอยู่สองวงคู่กัน...

 

เพราะวันนี้เป็นวันครบรอบ 2 ปี ที่เขากับแดซองได้คบกันมา...

 

เขาจึงอยากจะมีอะไรที่เป็นเครื่องหมายยืนยันให้แดซองได้สบายใจว่าเขาจะรักแดซองตลอดไป.. และเขาก็อยากได้คำยืนยันจากแดซองว่าจะรักเขาตลอดไปเหมือนกัน..

 

ความจริงเขาอยากขอแต่งงานซะด้วยซ้ำ....

 

เมื่อคิดได้อย่างนั้นท็อปก็หัวเราะหึๆ แล้วยิ้มกว้างเข้าไปอีก พลางนั่งมองเก้าอี้ว่างเปล่าตรงหน้า ที่รอให้เจ้าของหัวใจเขามานั่ง... แดซองคงใกล้มาเต็มทีแล้วล่ะ

 

โครม!!!

 

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังสนั่นเกิดขึ้นจากข้างนอกร้านอาหาร ทำเอาท็อปสะดุ้งทันที กล่องแหวนตกไปอยู่กับพื้น ท็อปหยิบขึ้นมาด้วยใจที่เต้นแรง... ทำไมเขารู้สึกไม่ดีเลย

 

กรี๊ดดดดด!! คนโดนรถชน

 

เสียงผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนดังเข้ามา ท็อปรู้สึกเหมือนมีลางสังหรณ์บางอย่าง เขาถือช่อดอกไม้ พลางกำกล่องแหวนไว้ วิ่งตรงไปที่ประตูร้านอาหารก่อนจะผลักให้เปิดออก สิ่งที่เห็นข้างหน้าก็คือ...

 

แดซองโดนรถชน!

 

แม้ผู้คนจะมุงกันรอบทิศ แต่ท็อปก็ไม่สนใจ วิ่งตรงเข้าไปหาแดซองทันที

 

แด.. แดซอง ท็อปพูดอะไรไม่ออก แดซองเลือดโทรมกาย แต่พอเขาเห็นพี่ท็อปเขาก็ยิ้มออกได้ทันที

 

ผมมา.. ผมมาแล้วนะครับ พี่ท็อป แดซองพูดเสียงร่าเริง แต่ขยับปากอย่างลำบาก

 

แดซอง... นายอย่าเพิ่งพูดอะไรเลย รออีกแป๊บนะ เดี๋ยวรถพยาบาลก็มาแล้ว ท็อปพูดเสียงสั่นๆ พลางกุมมือแดซองไว้

 

มันคง.. มะ..ไม่ทันแล้วล่ะครับ แต่ผมอยากให้พี่รู้นะ วะ..ว่า ผมรักพี่มาก.. มากที่สุด และจะรักตลอดไปแดซองพูด เสียงของเขาเริ่มเบาลงทุกที

 

แดซอง.. ไม่เอานะ.. อย่าพูดอย่างนี้สิ นายจะต้องไม่เป็นอะไรท็อปพูดเสียงเครือ หยาดน้ำตาเริ่มไหลลงมาตามใบหน้า

 

สักวันเราคงได้เจอกันอีกนะครับ.. ที่รักของผม ผมจะอยู่กับพี่ตลอดไปแดซองพูดแล้วหลับตาลงช้าๆ ท็อปรู้สึกเหมือนหัวใจได้แตกสลายอยู่ตรงนั้นเอง

 

ไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!’

 

............

 

ความเป็นจริงได้ถาโถมเข้าใส่เขาอีกครั้ง แดซองไม่อยู่แล้ว... แดซองไม่อยู่แล้ว... ความจริงนี้ได้ลบความสุขจากความทรงจำก่อนๆไปหมดอย่างไม่ปราณี เสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาชายฝั่งแต่ละครั้ง เหมือนมีดที่แทงลงไปในหัวใจของชเวซึงฮยอนทีละน้อยอย่างทรมาน...

 

มีหลายครั้งในตลอดระยะเวลาเดือนครึ่งที่ผ่านมา ที่เขาคิดว่าแดซองยังอยู่ และเขาก็ต้องมาหาที่ชายทะเลนี่ทุกครั้ง แต่พอเขาได้รู้สึกตัว.. ก็ได้แต่ร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนหาดทรายนี่ ก่อนจะขับรถกลับไปคอนโดแล้วเริ่มต้นใหม่.. คือคิดว่าแดซองยังอยู่ และเขาก็ต้องมาหาแดซองที่ชายทะเลนี่อีกครั้ง และอีกครั้ง...

 

“โธ่เว้ยยยยยยยยย!!!!” ท็อปตะโกนอย่างคั่งแค้นใจ น้ำตาลูกผู้ชายเริ่มไหลลงมาอีกครั้ง พลางทรุดลงเอากำปั้นทุบทราย

 

“นาย.. ทำไมนายต้องจากพี่ไปด้วย!!??” ท็อปพูดแล้วกำมือที่มีกล่องแหวนอยู่จนแน่น พลางนึกถึงคำที่แดซองบอกวันนั้นได้...

 

สักวันเราคงได้เจอกันอีกนะครับ.. ที่รักของผม ผมจะอยู่กับพี่ตลอดไป

 

ใช่สิ!.. แดซองยังอยู่กับเขา แดซองต้องอยู่กับเขาตลอดไปเหมือนน้ำทะเลกับหาดทรายนี่!!

 

แดซองต้องยังรอเขาอยู่...

 

เพียงแต่เขาไม่ยอมไปหาแดซองเท่านั้นเอง...

 

เมื่อคิดได้ดังนั้น ท็อปจึงยิ้มทั้งน้ำตา อีกมือก็ล้วงเข้าไปหยิบสิ่งๆหนึ่งออกมา..

 

ช่อดอกไม้ในวันนั้น..

 

เพราะมันผ่านมาถึงเดือนครึ่ง... มันจึงทั้งเหี่ยวและแห้งกรอบ จนบางดอกก็หลุดร่วงออกไป แต่ท็อปยังคงเก็บไว้กับตัวเสมอ เขาถือไว้กับกล่องแหวนคู่พลางยิ้มกว้าง

 

“แดซอง... พี่จะเอาไปให้นายเดี๋ยวนี้แหละ..” ท็อปพูดแล้วค่อยๆเดินเข้าไปในน้ำทะเล.. น้ำทะเลที่เปรียบเสมือนกับตัวเขา ทุกๆก้าวที่เขาเหยียบก็มีแต่เม็ดทราย.. เปรียบเสมือนแดซอง แดซองยังอยู่กับเขาทุกเวลาจริงๆด้วย

 

“พี่ขอโทษที่ไม่ได้มาหานายเร็วกว่านี้นะแดซอง..” ท็อปพูดกับตัวเองพลางเดินเข้าไปในน้ำทะเลเรื่อยๆ จนตอนนี้มิดหัวแล้ว ท็อปอ้าปากสูดกลืนน้ำทะเลเข้าไปอย่างเต็มใจ การหายใจของเขาเริ่มจะติดขัดแล้ว แต่ท็อปก็ยังคงเดินลึกไปเรื่อยๆ...

 

“แดซอง... รีบออกมาหาพี่สิ ออกมารับแหวนและช่อดอกไม้หน่อย..” ท็อปพูดออกมาเป็นฟองอากาศอย่างยากลำบาก พลางจ้องมองไปรอบๆในใต้ทะเลที่มืดมิด ลมหายใจเขาค่อยๆใกล้หมดลงไปทุกที ดวงตาก็เริ่มจะพร่ามัวมากขึ้น ท็อปยิ้มกับตัวเองอย่างเป็นสุข

 

“พี่กำลังไปหานายแล้วนะ... แดซองของ........พี่” ท็อปพูดประโยคสุดท้ายแล้วยิ้มกว้าง พลางค่อยๆหลับตา ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายของเขาจะหมดลงไป...

 
================================================================================

ขนฟิคเก่าๆมาลงเด็กดีค่ะ ยังเหลืออีกหลายเรื่อง เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องหนึ่ง 555555
บอกตามตรงว่าไม่ค่อยอยากเอามาลงเด็กดี เพราะส่วนใหญ่มีแต่คนอ่านแล้วไม่เมนท์ ยิ่งฟิคตอนเดียวจบยิ่งแล้วใหญ่ = =
รอดูฟีดแบคไปก่อนละกัน ถ้ายังมีคนอ่านอยู่ก็จะเอาเรื่องอื่นมาลงต่อ
ยังไงก็ขอบคุณคนที่มาคอมเมนท์มากๆนะคะ ^_______^

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Smile Angle :')) จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 nui_nui
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 23:10
    เศร้าอ่ะ T_T

    คิดถึงจนทนไม่ไหวต้องตามไปหา เศร้าใจ
    #3
    0
  2. วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 15:21
    T^T ความเจ็บปวด ความทรมาน จากความคิดถึงงงงงง มันยากที่จะรักษาได้จริง ๆ ขอบคุณมากค่ะ ไรท์เตอร์ ยังรออ่านเรื่องต่อๆไปนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ^^
    #2
    0
  3. #1 bpht
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 / 18:39
    เศร้าเว่อร์เลยอ่ะไรท์เตอร์ แงงงงง พี่ท๊อปจะตามไปอยู่กับแดซอง อ่านแล้วร้องไห้เลยอ่ะ T T ไรท์เอตร์แต่งเรื่องอื่นๆอีกน้าา สนุกมากเลยย ~
    #1
    0