Fic Krist Singto กลัวความห่างไกล

ตอนที่ 6 : ในวันที่เราต้องไกลห่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 543
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

@ สนามบินสุวรรณภูมิ

ผมกำลังนั่งรออยู่ในห้องพักของสายการบินที่เตรียมไว้ให้ลูกค้าเรื่องนี้พี่เจนจัดการให้เพราะอยากให้ผมได้อยู่กับคนในครอบครัวและร่ำลากันด้วยความเป็นส่วนตัวผมไม่ได้เล่นมือถือหรือฟังเพลงอย่างเคยที่กำลังนั่งอยู่กับเจ้าก้อนกลมที่กำลังพูดจาเจื้ยแจ้วร่าเริงแต่แค่มองแว๊บเดียวก็รู้ว่าน้องทำเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกแต่ก็ตามสไตล์เค้าแหละไม่อยากพูดกลัวผมไม่สบายใจผมส่งสัญญาณให้พี่เจนออกไปก่อนเพราะต้องการคุยกับน้องสองคน

เหนื่อยมั๊ยคริสผมถามออกไปทำให้อีกคนเงียบไปโดยปริยายน้องหันมามองผมนิดนึงแล้วส่ายหน้าก่อนจะเอื้อมมือมากอดแล้วซบหน้านิ่งที่อกผมผมได้แต่ลูบหัวลงไปตลอดหลังด้วยสัมผัสบางเบาและกดจมูกลงที่กลุ่มผมที่คุ้นเคยสูดลมหายใจเก็บความหอมจนเต็มปอดเผื่อมันจะได้คอยช่วยชะโลมหัวใจให้ยังมีกำลังใจเดินต่อไปในอีกสองปีที่ไม่ได้เจอกัน

แหมะ.. ผมรู้สึกถึงความเปียกชื้นของเสื้อในบริเวณที่น้องซบอยู่ผมหันลงไปมองคนในอ้อมอกน้องร้องไห้ใจผมชาวาบอยากจะชกหน้าตัวเองแรงๆที่ทำให้คนรักร้องไห้เหมือนเจ้าตัวจะรู้ตัวน้องสูดหายใจเข้ายาวๆที่นึงผละออกจากอกผมแล้วปาดน้ำตาบนหน้าจนเกลี้ยงถึงอย่างงั้นตาก็ยังแดงๆอยู่

ผมไม่เป็นไรพี่ไม่ต้องห่วงผมนะไปทำหน้าที่ไปเก็บประสบการณ์ให้เต็มที่แล้วผมจะรอวันที่พี่กลับมาหาคริสนะครับน้องพูดด้วยท่าทีใสซื่อ โธ่เด็กน้อยนี่ยังไม่ทันไปก็เศร้าขนาดนี้แล้วน้องจะอยู่ได้ไหมอีกสองปี

คริสลองรอก่อนนะครับแต่ถ้าลองแล้วไม่ไหวอย่าฝืนนะ..แล้วถึงวันนั้นพี่จะไม่โกรธคริสเลยผมพูดเสียงจริงจังผมไม่ได้อยากผลักไสหัวใจตัวเองให้ใคร

ฮือ….พี่พูดแบบนี้อีกแล้วน้องหันมามองผมแต่ไม่มีท่าทีงอนอย่างเคยมีแต่เอื้อมมาโอบรอบคอผม

คริสบอกพี่แล้วใช่ไหมครับว่าคริสยินดีที่จะรอพี่รู้ป่าวผมอ่ะรอเก่งนะผมรอคนปากหนักมาได้เกือบหกปีแค่นี้จิ๊บๆมากน้องบอกผมยิ้มๆแล้วหันมาหอมแก้มผมซ้ายที่ขวาทีจนผมอดยิ้มไม่ได้

ฟัดมัดจำครับกลับมาเมื่อไรผมจะเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกเลยคอยดูโทษฐานทำให้คิดถึงน้องกระซิบบอกผม

กลับมาจะใช้คืนให้หมดเลยครับมีของแถมให้ด้วยนะผมเล่นน้องคืนบ้างเจ้าตัวจะรู้มั้ยว่าตัวเองหน้าแดงแจ๋เลยตอนนี้น้องถอยออกไปผมไปหยิบของในถุงกระดาษที่วางอยู่ไม่ไกลมาให้ผม

ผมให้พี่นะ…”น้องยื่นหมอนรองคอรูปเต่าสีเขียวที่ใช้ประจำมาให้ผม

ส่วนของพี่ผมจะเก็บไว้เองนะของแทนใจซินะผมรับมากอดไว้ยิ้มๆแล้วเดินหันไปหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋า

พี่ให้คริสนะ…”ผมหยิบสร้อยคอออกมาจากกล่องเป็นสร้อยคอที่จี้ทำเหมือนอัลบัมรูปขนาดจิ๋วแบบเดียวกับของผมที่ผมสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษในนั้นมีรูปคริสตอนเด็กๆ รูปคู่กับคุณพ่อคุณแม่ รูปถ่ายรวมครอบครัว และรูปสุดท้ายรูปคู่ของเรา

พี่ใส่ให้นะครับ..”ผมเดินอ้อมไปด้านหลังแล้วใส่ให้น้องผมทำไว้ก็อย่างที่บอกของแทนใจน้องจะได้รู้สึกว่าผมไม่ได้ไปไหนผมอยู่กับน้องตลอด

ขอบคุณนะครับ…”น้องบอกผม

แล้วเราก็ล่ำลากันอีกซักพักคุณพ่อกับพี่เจนจึงเข้ามาล่ำลาบ้างจริงๆพ่อกับพี่เจนคงตั้งใจให้ผมได้อยู่กับน้องให้เต็มที่ด้วยละมั้ง

ตั้งใจเรียนนะลูก…”พ่อบอกผมง่ายแล้วก้กอดผมคำง่ายๆของพ่อทำให้ผมขอบตาร้อนขึ้นมาง่ายๆ

ดูแลตัวเองนะสิงมีอะไรขาดเหลือก็บอกเดี๋ยวพี่จัดการให้พี่เจนพูดพลางตบบ่าผม

สิงฝากดูพ่อด้วยนะพี่…”พี่เจนพยักหน้ารับเพราะพี่เค้ารู้ดีว่าผมเป็นห่วงพ่อที่สุด
           
พี่สิงไม่ต้องคุณพ่อนะครับ..เดี๋ยวคริสจะมาช่วยพี่เจนดูแลด้วย แฟนผมที่กำลังคุยโทรศัพท์กับใครซักคนขันอาสาแทบทันทีผมได้แต่หันไปมองแล้วพยักหน้ายิ้มแล้วเดินมาข้างผม

มีคนอยากคุยด้วยครับ…”น้องพูดพลางยืนมือถือมาให้ผมผมมองหน้าอีกคนที่ได้แต่ส่งยิ้มมาให้ผมรับมือถือมาอ่านชื่อ ม่าม๊าผมยกมือถือขึ้นแนบหู สวัสดีครับม๊า

(สิงหรอลูกเดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ ดูแลตัวเองดีๆ ตั้งใจเรียนด้วยนะจะได้กลับมาเร็วๆลูกแม่เค้ารอเราอยู่นะลูก)

บทสนทนาสั้นทำให้ผมยิ้มได้ง่ายๆการเดินทางไกลครั้งนี้ผมเองก็กังวลไม่น้อยแต่ก็ยังดีได้กำลังใจจากคนรอบข้างมากมายทั้งพี่น้องที่จีเอ็มเอ็มที่ส่งข้อความมาบ้างโทรมาบ้างตั้งแต่เมื่อวาน

ไปเถอะสิงได้เวลาแล้วนะพี่เจนหันมาบอกเหมือนขานเวลาถึงทำใจมายังไงแต่พอต้องไปจริงๆใจมันก็อดสลดไม่ได้เหมือนกันคริสเดินไปที่ของที่ผมวางไว้บนโต๊ะน้องหยิบแจ็คเก็ตขึ้นมาใส่ให้ผมส่งกระเป๋าเป้ขึ้นให้ผมสะพายหลังเอาหมอนรองคอเต่าน้อยสวมเข้าที่คอให้ผมพร้อมมกับส่งหนังสือเดินทางที่มีตั๋วเครื่องบินแนบอยู่มาให้ผมมองดูการกระทำของอีกคนที่ดูจะตั้งใจมากเป็นพิเศษผมหันไปกอดและไหว้ลาพ่อกับพี่เจนแล้วคนสุดท้ายน้องน้อยของผมเราสองคนกอดกันแนบแน่นไม่อยากปล่อยเลย

ผมรักพี่นะครับอยู่ทางนู้นดูแลตัวเองดีๆนะอย่าหักโหมต้องทานข้าวให้เป็นเวลานะ ถ้าวันไหนเรียนหนักก็เพลาๆเรื่องเกมนะครับพักผ่อนเยอะๆอย่าปล่อยให้ป่วยอยู่ทางนั้นไม่มีใครดูแลพี่นะน้องบอกผมแล้วกดจูบที่บ่าผมแรงๆผมลูบหัวน้องเบาๆ

ครับผมพี่ก็รักคริสมากนะครับเราอยู่ทางนี้ก็เหมือนกันนะไปหามาไหน กินอะไร ก็ต้องระวัง ฝุ่นที่ห้องก็ต้องดูด้วยทำความสะอาดบ่อยๆรู้ป่าว นอนกลางคืนใส่เสื้อกับห่มผ้าด้วยนะพี่ไม่อยู่ไม่มีใครคอยห่มให้เราได้ทุกวันแล้วนะเด็กดื้อผมบอกก่อนจะถอนตัวออกจากอ้อมกอดของคนที่นุ่มนิ่มไปทั้งตัวอย่างยากเย็นไม่มีใครเดินไปส่งผมเพราะผมบอกให้อยู่ดูแลพ่อมีแต่คริสที่ยืนส่งผมที่ประตูหน้าห้องพักน้องคงยืนมองผมจนกว่าผมจะลับไปจากสายตา

ผมใช้เวลาเกือบครบรอบวันนี้เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาสู่อีกซีกโลกที่พักของผมเป็นคอนโดของเพื่อนพี่เจนที่ซื้อไว้เกร็งกำไรแต่พี่เจนจัดการขอทำสัญญาเช่าระยะยาวเพราะอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยผมมาถึงค่ำพอดีเลยพักผ่อนตื่นอีกที่ก็เช้าของอีกวันผมมีภาระหลายอย่างต้องดำเนินการตั้งแต่วันแรกที่มาถึงจนตอนนี้ก็เกือบอาทิตย์แล้วผมยังไม่ค่อยได้คุยกับคนที่ไทยเลยเพราะกว่าจะกลับห้องมาอีกทีก็หมดแรงจนแทบไม่อยากจับมือถือเลยแต่ก็มีบ้างที่เจ้าเต่าน้อยจะชอบส่งข้อความมาทิ้งไว้ให้บางทีก็เป็นข้อความเสียงอย่างวันนี้ก็เช่นกัน

พี่สิงวันนี้คริสไปทานช้าวเป็นเพื่อนคุณพ่อพี่มานะครับท่านสบายดีไม่ต้องห่วงวันนี้ผมทำงานกับพี่อ๊อฟทั้งวันเลยแหละคิดถึงพี่เลยเข้ามานอนที่คอนโดพี่ด้วยนะตริสสบายดีนะครับไม่ต้องเป็นห่วง..รักพี่สิงนะครับผมกดฟังข้อความแล้วอดยิ้มไม่ได้เลยได้แต่หยิบหมอนรองคอที่เจ้าเต่าให้มาแทนตัวมากอดไว้

พี่ก็เริ่มปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้บ้างแล้วแหละแต่ก็เรื่องอาหาร่ะที่แอบจะยากนิดนึง..อากาศที่ไทยเป็นไงบ้างทางนี้เริ่มเย็นแล้วถ้าคริสมาต้องชอบแน่ๆเลยพี่ยังสบายดีนะครับไม่ต้องห่วงนะ ดูแลตัวเองด้วย รักคริสนะครับ

KRIST PART

ตั้งแต่วันนั้นที่ไปส่งพี่สิงที่สนามบินผมก็ยังไม่ได้กลับคอนโดตัวเองอีกเลยครับถ้าไม่กลับไปนอนที่บ้านก็ไปนอนที่คอนโดของอีกคนที่เจ้าของห้องเพิ่งบินลัดฟ้าไปต่างประเทศได้ยังไม่ถึงอาทิตย์ดีก็มันคิดถึงนี่เนอะทำไงได้ไปไม่เห็นเจ้าของห้องเห็นของใช้เห็นรูปที่ถ่ายด้วยกันก็ยังดีเอาเข้าจริงผมก็ไม่คิดนะว่าการไม่มีพี่สิงอยู่มันจะทรมานขนาดนี้แต่ผมก็ไม่แสดงออกอะไรที่จะทำให้พี่เค้าต้องเป็นห่วงผมทั้งไอจีและทวิตเตอร์ก็ลงเรื่องราวปกติไม่มีอะไรให้ต้องผิดสังเกตนี่ก็เกือบอาทิตย์แล้วที่ก่อนนอนผมส่งข้อความเสียงเล่าเรื่องราวในแต่ละวันและตอนเช้าก็มีข้อความเสียงจากคนไกลส่งมาทิ้งไว้อัพเดทชีวิตกันและกันตลอดผมเลือกใช้วิธีนี้เพราะรู้ว่าพี่สิงอาจจะยุ่งๆในช่วงแรกแล้วผมก็อยากให้พี่สิงได้ปรับตัวเข้ากับสิ่งแวดล้อมใหม่ๆได้เต็มที่เอาเข้าจริงก็เผื่อให้ตัวเองได้ปรับตัวกับการไม่มีพี่เค้าให้คุยให้งอแงเหมือนทุกทีด้วยนั่นแหละ

ชีวิตเราสองคนยังคงดำเนินไปในจังหวะเดียวกันเพียงแต่อยู่กันคงและฟากฟ้าเท่านั้นเองเวลาผ่านไปรวดเร็วเกินกว่าที่ผมคาดคิดจากวันนั้นจนวันนี้เวลาก็ผ่านมาเกือบหกเดือนแล้วที่พี่สิงไปเรียนต่อช่วงนี้เป็นช่วงที่พี่สิงใกล้สอบทำให้จากที่เคยคอลหากันส่งข้อความหากันต้องกลายเป็นผมที่ส่งข้อความไปทิ้งไว้ทุกๆวันและผมก็ยังคอยเปิดดูมันในทุกๆเช้าแต่บางครั้งจนกระทั่งตกดึกแล้วข้อความที่ผมส่งไว้ตั้งแต่เมื่อวานก็ยังถูกอ่าน

พี่จะทำอะไรอยู่นะพี่สิงผมคิดถึงพี่จัง….”

ผมพึมพำออกมาเบาๆในขณะที่มือก็กำลังเลื่อนอ่านบทสนทนาเก่าของเราในห้องแชทแห่งความทรงจำผมทำแบบนี้เสมอจนหลับไปในที่สุด….

วันนี้ผมเข้ามาที่ตึกเพื่อมาคุยงานกับผู้ใหญ่ผมใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงแล้วต่อด้วยมีการไปไลฟ์กับเว็บไซต์ออนไลน์แห่งหนึ่งกับเต ตะวัน เพราะพรุ่งนี้วันก็วาเลนไทน์แล้วอ่ะเนอะผมนั่งพูดคุยไปเล่นเกมส์กันสาระพัดแน่นนอนมาแบบนี้ยังไงก็คงไม่พลาดที่จะโดนถามเกี่ยวกับความรัก

MC “คำถามนี้ท่างบ้านฝากมาถ้าเรามีรักทางไกลพี่คริสมองว่าอะไรที่จะประคับประคองความรักให้ดำเนินต่อไปได้ค่ะ ทั้งๆที่เราอยู่ห่างกันมากขนาดคนทะซีกโลก

ผมทำท่าคิดนิดนึงเมื่อต้องตอบคำถามจากแฟนคลับผมรู้คำตอบของคำถามข้อนี้ดีผมไม่รู้หรอกนะว่าคนที่ถามมาเค้ามีรักทางไกลจริงรึเปล่า ไปรู้อะไรมา หรือถามเอาโมเมนต์ผมก็ยินดีที่จะตอบตามความเป็นจริง

สำหรับผมผมรู้สึกว่าระยะทางไม่ใช่ปัญหาครับขอแค่เรามีความเชื่อใจคนที่เรารักเพราะสมัยนี้เราสามารถคุยกันได้ ได้ยินเสียงกันได้ หรือแม้แต่เห็นหน้ากันได้สุดท้ายแล้วมันก็ขึ้นอยู่กับคนสองคนครับว่าเค้าจะมั่นคงต่อกันมากแค่ไหน…”ผมตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่จู่ๆก็รู้สึกกระตุกเบาๆในอกคิดถึงใครคนนึงขึ้นมาจนจับใจผมไม่รู้ว่าผมแสดงสีหน้าออกไปแบบไหนพี่เตถึงเอื้อมมือมาแตะบ่าผมแบบนั้น

MC “ถ้าสมมุติคริสมีรักทางไกล..คริสอยากจะบอกอะไรกับอีกคนบ้างค่ะ

ผมไม่คิดอะไรมากเพราะรู้ดีพี่เค้าก็ทำงานตามหน้าที่ผมหันไปมองกล้องที่กำลังถ่ายอยู่เหมือนกำลังจ้องหน้าอีกคนที่อยู่แสนไกล

ก็ดูแลตัวเองดีๆนะ..ตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองด้วยล่ะ..ผมจะรอคุณกลับมา....

ผมพูดด้วยเสียงเบาจนแทบหายไปในลำคอในปะโยคสุดท้ายผมจุกจนเหมือนจะหายใจไม่ออกปกติก็คิดถึงมากอยู่แล้วนะแล้วยิ่งมาช่วงนี้นี่มันเทศกาลของคู่รักนะผมยิ่งคิดถึงพี่เป็นทวีคูณเลยหลังจากทำงานเสร็จผมกลับมาที่ตึกเจอแม่ก็อตจิกับพี่อ๊อฟ

คริสลูก..เป็นไงบ้างครับแม่ก็อตจิถามผมด้วยเสียงร่าเริงผมได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ

ก็ดีครับแม่…”

กินขนมป่าวว่ะเนี่ยมีแต่ของที่มึงชอบทั้งนั้นน่ะพี่อ๊อฟยกถุงขนมที่เขาถือติดมือมาชูให้ผมดู

ไม่เป็นไรพี่ขอบคุณครับผมพูดเสียงแหบๆเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องกระจกด้านในหลับตานิ่งอยากปิดทุกสัมผัสการรับรู้ในวันที่แสนเหนื่อยล้าแบบนี้คงจะดีถ้ามีใครอีกคนมานั่งให้ผมซบพักกายพักใจ..

เฮ้อตั้งแต่สิงโตไม่อยู่คริสเงียบไปเนอะแม่ก็อตจิมองตามคนที่เพิ่งเดินออกไปแล้วหันไปหาอ๊อฟ

ต่อหน้าแฟนคลับก็แกล้งดีดทำร่าเริงไปงั้นพออยู่คนเดียวก็เป็นแบบที่เห็นนี่แหละแม่..ไอ้เตมาเล่าให้ฟังไปทำงานกับมันเมื่อบ่ายก็หงอยไปเลยแล้วทำเหมือนจะร้องไห้ด้วยนะเห็นโดนถามเรื่องรักทางไกล..”อ๊อฟพูดบ้างช่วงนี้เขาพยายามดูแลน้องชายที่ดูจะซึมลงไปมากตั้งแต่วันที่น้องชายอีกคนเดินทางไปเรียนต่อไม่ค่อยยิ้มไม่ร่าเริงเอาแต่นั่งใส่หูฟังอยู่กับมือถือแล้วพอเข้าไปแอบดึงหูฟังมาฟังตอนหลับก็เป็นข้อความเสียงของพี่ชายอีกคนที่เจ้าของมือถือตัดเอาหลายๆคลิปมารวมกันไว้แล้วเปิดฟังให้มันดังอยู่ในโสตประสาทตลอดเวลาแม้กระทั่งตอนหลับ

            คริสขึ้นไปยังดาดฟ้าของตึกที่ทำงานเขามองภาพเบื้องหน้านิ่งนานภาพมุมสูงของมหานครแห่งแสงสีแต่บัดนี้กำลังเงียบเหงาคงไม่ต่างทุกห้องในหัวใจที่กำลังครอบคลุมไปด้วยความคิดถึงใครบางคนคิดถึงจนแทบขาดใจ….

            เขาคิดมาตลอดว่าจะอยู่ได้สบายๆเวลาแค่สองปีที่อีกคนไม่อยู่มันทำอะไรเขาไม่ได้หรอกแต่ไม่จริงเลยมันแผลงฤทธิ์ตั้งแต่คนตัวสูงลับไปจากสายตาหายไปจากสายตาเมื่อหกเดือนที่แล้วดูเหมือนว่ามันจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆบ่อยครั้งที่เขาไปค้างที่คอนโดของสิงโตแล้วถือวิสาสะหยิบเสื้อของเจ้าของห้องมาใส่นอนเพื่อหวังให้ทดแทนอ้อมกอดที่โหยหาตั้งแต่วันที่จากไปน้ำตาเจ้ากรรมที่ดูเหมือนจะไม่เคยหยุดไหลมาหกเดือนแล้วไหลออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้

            แต่ไม่จำเป็นต้องกลั้นไว้อีกต่อไปเมื่อตอนนี้เขาอยู่ที่นี่เพียงลำพังชายหนุ่มยืนเหม่อมองฟ้าที่มืดลงเรื่อยๆโดยที่น้ำตาแห่งความคิดถึงก็ยังไหลรินเสียงสะอื้นดังก้องไปทั่วลานกว้างความคิดถึงที่ถูกเก็บมานานในอกถูกระบายออกมา

คิดถึงนะสิงต้วน….กลับมาซักทีสิวะ คริสตะโกนออกไปจนสุดเสียงแล้วทรุดตัวปิดหน้าร้องไห้อีกครั้งอยากกอด อยากมอง อยากซุกซบอกอุ่นที่คุ้นเคยของคนที่อยู่แสนไกล

ทุกการกระทำของคริสอยู่ในสายตาของมุกและอ๊อฟที่แอบขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อนคนตัวเล็กแบบเงียบตั้งแต่ฟั้งไม่มืดจนตอนนี้ฟ้ามืดสนิท

มุกสงสารพี่คริสอ่ะพี่อ๊อฟ…”มุกบอกเสียงพอได้ยินกันสองคนพร้อมกับปาดน้ำตาเบาๆ

อืมพี่ก็สงสาร สองพี่น้องคุยกันเงียบๆขณะมองอีกคนที่กำลังร้องไห้อยู่เพียงลำพังบนดาดฟ้ายามค่ำคืน


กลับมาเเล้วค่ะหลังจากหายไปนานเลย ขอบคุณที่ยังคอยติดตามกันนะคะ

สามารถเข้าไปพูดคุย ติดตามฟิคสดของไรท์ได้ที่ทวิตเตอร์นะคะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #40 Rhoarer (@no100one100) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 04:33
    แค่นึกภาพน้องร้องไห้ก็ใจจะขาดแล้วแงงงงง TT
    #40
    0
  2. #15 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 11:06

    สงสารคริส ทำเป็นใจแข็ง..
    #15
    0
  3. #5 y999999999 (@y999999999) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 17:33

    ต่อเลยไรท์ อยากอ่านแล้ว
    #5
    1
    • #5-1 Sweetchese (@nongposh51) (จากตอนที่ 6)
      10 เมษายน 2562 / 21:54
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #5-1