Fic Krist Singto กลัวความห่างไกล

ตอนที่ 11 : ทศกัณฑ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    12 พ.ค. 62

KRIST PART

            วันนี้ผมมาฟิตติ้งซีรีส์ที่ตึกแต่เช้าเลยครับ หลายๆคนทักว่าวันนี้ผมดูร่าเริงสดใสก็ใช่สิครับเมื่อวานผมได้ชาร์จแบตพี่สิงโทรมาหาผมทุกวันเลยครับตั้งแต่ป่วยพี่เขาบอกอยากมาอยู่เป็นกำลังใจให้เต่าป่วยซึ่งมันก็ได้ผลนะผมหายวันหายคืนจริงๆด้วยครับวันนี้เลยมีแรงล้นเหลือมาทำงาน ซีรี่ส์ที่มาฟิตติ้งวันนี้ผมเล่นกับน้องเจนที่เคยร่วมงานกันมาแล้วครับ ส่วนคู่รองเหมือนจะเป็นปุยเมฆกับน้องดาราใหม่เห็นแม่ยุ้ยบอกว่าประเดิมเรื่องนี้เรื่องแรกเลยครับ

            พี่ๆสวัสดีครับ

            จ้า น้องคริสเป็นไงบ้าง หายดีแล้วใช่ไหม

ผมเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะแต่งหน้าที่มีพี่ๆรออยู่แล้วครับ ผมพยักหน้ารับกับคำถามพูดคุยกับพวกๆพี่ๆช่างแต่งหน้าไปเรื่อยจนลืมสังเกตใครบางคนที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปที่เริ่มจะส่งเสียงทักทายทำให้ผมต้องหันไปมอง

            เอ่อสวัสดีครับพี่คริสผม..ภีม

            เอ่อ..ครับพี่คริส

            ผมฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับพี่คริส

บทสนทนาของผมกับน้องใหม่จบแค่นั้นครับแต่ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่าดูเหมือนน้องเข้าจะคอยมองดูผมอยู่ตลอดแต่ช่างเถอะครับผมไม่ได้สนใจแต่เหมือนฟ้าจะกลั่นแกล้งเพราะพี่ผู้กำกับเรียกพวกเรามาบรีฟงานให้ภีมต้องมาคอยเล่นกับผมเพื่อละลายพฤติกรรมครับเพราะในเรื่องเราเล่นเป็นพี่น้องกัน!!

            แต่เอาเถอะครับผมเป็นมืออาชีพมากพอการทำงานก็คือการทำงานไม่ว่ายังไงผมก็จะทำออกมาให้ดีที่สุดเหมือนที่พี่สิงโตบอกผมมาเสมอว่าให้รักงานเส้นทางนี้ให้มากๆแล้วเราจะอยู่บนทางเส้นนี้ได้ในระยะยาว ส่วนตอนนี้ผมก็กำลังนั่งทานข้าวรวมกับนักแสดงอีกหลายๆคนเลยครับรอเวลาไปเข้า acting class ตอนบ่ายครับคิดถึงคุณสิงต้วนเหมือนกันนะเนี่ยไม่รู้ป่านนี้ทำอะไรอยู่ นั่นไงไลน์มาพอดีเลยครับตายยากจริงๆแฟนผมเนี่ย

            ตือตึ่ง!!!

            [ทำอะไรอยู่ครับ ตัวดื้อ]

            กินข้าวกลางวันครับ

ผมตอบแทบทันทีอดไม่ได้กดถ่ายอาหารกลางวันไปให้ดูหน่อย ถึงจะเป็นอาหารง่ายๆแต่ก็อยากให้รู้ครับว่าผมได้ทานอะไรบ้าง

            [น่าอร่อยจัง]

คำพูดง่ายๆที่พี่สิงพิมพ์มาพร้อมกับสติกเกอร์สิงโตตัวน้อยทำตาปริบๆส่งมาทำเอาผมยิ้มเลยครับ ไม่รู้ช่างสรรหาสติกเกอร์แบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไรผมเลยส่งสติกเกอร์แมวน้อยขี้อ้อนกลับไปบ้าง

            พี่รู้ว่าพี่จะใช้สติกเกอร์แบบนี้ด้วย

            [เอาไว้ส่งอ้อนแฟน]

ตู้มมม เสียงหน้าผมเองครับ ระเบิดไปเรียบร้อยแล้ว บางทีพี่สิงก็พูดตรงเกินไปนะผมว่าโดยเฉพาะคำบอกรักซึนๆสไตล์พี่เขาแบบนี้มันทำเอาผมหน้าร้อนทุกทีเราคุยไลน์กันไปซักพักพี่สิงโตก็ต้องไปทำงานต่อส่วนผมก็กลับมานั่งคุยกับกลุ่มเพื่อนเหมือนเดิมครับ

            แหม ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนี้คุยกับใครอ่ะพี่คริส

            จะใครล่ะเจน มีคนเดียวแหละทำให้ยิ้มปากจะฉีกได้ขนาดนี้…”

            ใครน้า??”

นั่นไงน้องเจนก็รับมุขปุยเมฆอีกครับผมโดนแซวยาวแน่ๆ แต่เอาจริงน้องเจนจะไม่รู้จริงๆหรอว่าพี่คุยกับใครน่ะ

            ก็ก็คุณสิงต้วนไงเจน

            อ๋อ!!! คุณสิงต้วนนี่เองนึกว่าใคร

นั่นยังๆยังไม่หยุดอีกยังงี้ต้องเจอไม้เด็ดของชายพีครับ

            บอกแล้วใช่ไหม ชื่อนี้พี่เรียกได้คนเดียว!!!”

            อร้ายยย ฮือออ

สองเสียงประสานกันเลยครับพากันบิดม้วนไปหมดจนผมยิ้มขำก็จะทำไมอ่ะชื่อนี้ผมเป็นคนตั้ง ผมหวง ผมจะเก็บไว้เรียกคนเดียวใครจะทำไมเรายังนั่งพูดคุยกันต่อไปโดยที่ผมไม่ได้สนใจแววตาแปลกๆของอีกคนที่เงียบหายไปจากบทสนาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้จนกระทั่ง

            แชะ

เสียงชัตเตอร์กล้องที่ดังมาจากฝั่งตรงข้ามทำให้ผมต้องหันไปมองจริงๆก็ไม่ใช่แค่ผมแต่รอบวงเลยนั่นแหละแล้วต้นเสียงก็ไม่ใช่ใครครับนักแสดงหน้าใหม่แกะกล่องอีกตามเคย

            ภีม ทำอะไรน่ะ

            เอ่อ..คือเรา..”

ไม่ใช่ผมถามครับแต่เป็นปุยเมฆที่นั่งข้างผมเป็นคนถามพร้แมชะเง้อไปดูที่มือถือของอีกคนจนผมต้องเตือน

            เมฆ ไม่ทำแบบนั้นมันไม่มีดีนะ

            แต่การที่แอบถ่ายรูปคนอื่นโดยที่เจ้าตัวเขาไม่ยินดีมันก็ไม่ใช่เรื่องป่าวอ่ะ

            คือผมคือ…”

ผมเห็นท่าไม่ค่อยจะดีเลยต้องรีบเข้าเบรกสถานการณ์ก่อนจะบานปลายใหญ่โตถึงแม้ว่าในความเป็นจริงผมจะไม่ค่อยชอบเท่าไรก็เถอะเพราะปกตินอกจากแฟนๆกับพี่สิงก็ไม่ค่อยมีใครมาถ่ายรูปผมหรอกต่ส่วนมากเขาก็จะบอกก่อนนะไม่ใช่ถ่ายเลยแบบนี้อีกอย่างผมกับเด็กคนนี้ก็ยังไม่ได้สนิทขนาดนั้นเอาจริงพึ่งเคยเจอกันด้วยซ้ำนี่แหละประเด็นผมพูดติดตลกไปด้วยเพื่อหวังผ่อนสถานการณ์แต่ดู้หมือนคนเจ้าปัญหาจะไม่สนุกไปกับผมนะครับ

            เอาเถอะๆ เอาเป็นว่าพี่ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะถ้าจะถ่ายรูปแต่ก็บอกพี่หน่อยละกันนะอย่าทำเหมือนพวกแอบถ่ายเลย

            หึหึ พวกแอบถ่ายงั้นหรอ?? ทีกับผมพี่หวงแต่ทีกับพี่สิงโตพี่กลับให้ถ่ายได้ทำไมหรอครับทำไมถึงต้องเป็นมัน!!!”

            เดี๋ยวนะภีม ผมก็แค่พูดเล่นแล้วพี่สิงโตมาเกี่ยวอะไรด้วยแล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาเรียกพี่สิงโตแบบนั้น!!”

            ใจเย็นนะพี่คริส

ปุยเมฆกับเจนเดินเข้ามาลูบหลังผมเหมือนหวังช่วยผ่อนอารมณ์ที่กำลังปะทุของผมแต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ช่วยอะไรเอาซะเลยผมเริ่มไม่สนุกแล้วครับ รู้ตัวด้วยว่าตอนนี้ตัวเองเสียงแข็งแค่ไหนถึงผมจะสนิทกับพี่สิงโตไปถึงไหนต่อไหนแต่ผมยังไม่เคยเรียกพี่เขาแบบนี้เลยแล้วไอ้เด็กนี่มันเป็นใครถึงกล้าเรียกคนของผมแบบนี้!! แต่อาเถอะผมจะพยายามพูดดีๆกับมันก็แล้วกันเพื่อภาพลักษณ์ที่ดีของคนของผมเพราะมันคงไม่ดีเท่าไรถ้าพี่สิงต้องมาเสียหายเพราะผม

            ผมจะพูดในฐานะรุ่นพี่ในการทำงานของคุณนะ ไม่ว่ากับใครไม่ใช่แค่พี่สิงโตคุณก็ไม่มีสิทิ์ไปทำแบบนี้ทั้งนั้น

            ทำไมครับ พี่คริสทำไมต้องเป็นมันที่ได้สิทธิ์ทุกอย่างมากกว่าคนอื่น!!!”

แต่ดูเหมือนอีกคนก็ดูจะคุมสติตัวเองไม่อยู่แล้วครับ จริงๆก็ใม่ใช่แค่ไอ้เด็กนี่หรอกผมก็เริ่มไม่ไหวแล้วครับถ้ามันยังไม่หยุดพ่นหมาออกจากปากผมคงได้ต่อยปากมันแน่ๆ

            ผมบอกให้หยุด!! แล้วอยากรู้มากใช่ไหมว่าทำไมผมถึงให้สิทธิ์พี่สิงมากกว่าคนอื่น ทำไมพี่สิงถึงมีสิทธิ์ถ่ายรูปผมตอนเผลอ หรือทุกทำอย่างที่คนอย่างคุณไม่มีวันทำได้เพราะพี่สิงคือคนสำคัญของผมไงชัดเจนพอรึยัง!!”

ผมพ่นความจริงออกมาจนหมดเอาความจริงทุกๆคนในบริษัทก็รู้เรื่องที่ผมกับพี่สิงคบกันมาตลอดอย่างที่บอกเราคบกันในสายตาของผู้ใหญ่ที่ไอ้เด็กภีมนี่มันไม่รู้คงเพราะมันเป็นเด็กใหม่พึ่งเข้ามาในได้ไม่นานแล้วมันก็มาตอนที่พี่สิงไปเรียนแล้วเลยไม่ได้เจอกัน

            มะ..ไม่..จริง..พี่..คริส..โกหก เพราะ..อยากให้..ผมเลิกยุ่งกับพี่ใช่ไหม

            จริง!! ทุกอย่างที่ผมพูดมันคือเรื่องจริง รู้แบบนี้แล้วก็เลิกยุ่งกับผมซักทีแล้วอย่าทำแบบนั้นกับคนของผมอีกเป็นอันขาด!!”

ผมชี้หน้าคาดโทษภีมไว้ ก่อนเดินแยกออกมาโดยมีปุยเมฆกับเจนตามมาด้วยครับ อย่าว่าผมว่าทำเกินไปเลยนะครับถ้าคุณเป็นผมคุณก็คงทำแบบเดียวกันนี่แหละใครจะไปทนได้ไม่เคารพผมยังไม่เท่าไรแต่เป็นใครมาดูถูกคนที่เรารักแบบนี้ผมยอมไม่ได้ ก่อนอารมณ์ผมจะขุ่นหนักกว่าเดิมแม่ยุ้ยก็มาหาพอดี

            มีอไรกันคริส??”

            เปล่าแม่ เรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ เสร็จแล้วไช่ไหมแม่กลับกันเถอะวันนี้คริสเหนื่อยจัง

แม่ยุ้ยคงเห็นท่าทางผมไม่สู้ดีเลยไม่ได้ว่าอะไรต่อขับรถกลับไปส่งผมที่คอนโดแล้วปล่อยให้ผมพักผ่อนไปแต่ก่อนลงจากรถจู่ๆแม่ก็พูดขึ้นมา

            อดทนหน่อยนะคริส

            อะไรหรอแม่

            เรื่องภีมน่ะ

            นี่แม่ได้ยินหมดเลยหรอ

            อืม อดทนเอาหน่อยมันเป็นเด็กใหม่แล้วอีกอย่างก็มีคนฝากมาทางเราก็ปฏิเสธไม่ได้

            ครับ คริสเข้าใจ

            อืม ไปพักเถอะเจอกันพรุ่งนี้

ผมลาผู้จัดการส่วนตัวแล้วขึ้นห้องมาก็หลับเป็นตายเลยครับวันนี้เป็นอีกวีนที่เกือบจะเป็นวันดีดีของผมนะถ้าไม่นับเรื่องไอ้เด็กนั่นแล้วยังต้องทำงานกับมันไปอีกเป็นเดือนจะรอดมั๊ยเนี่ยไอ้คริส


ปล. เนื่องจากหลังจากนี้ไปอีกหนึ่งเดือนเต็มจะเข้าสู่ช่วงสอบ final ของไรท์

ฟิคอาจจะมาช้าหน่อยนะคะเเต่ถ้าว่างจะรีบเเต่งลงให้ทันทีเลยจ้า

ขอบคุณทุกการติดตามค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #20 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:49

    อ่านได้ครบทุกตอนแล้ว...สู้ๆๆนะกับมาไวๆ
    #20
    1
    • #20-1 Sweetchese (@nongposh51) (จากตอนที่ 11)
      12 พฤษภาคม 2562 / 17:46
      ขอบคุณนะคะ🙏
      #20-1
  2. #10 Peraya_SK0062 (@Peraya_SK0062) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 14:18

    เป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ

    #10
    1
    • #10-1 Sweetchese (@nongposh51) (จากตอนที่ 11)
      4 พฤษภาคม 2562 / 15:13
      🙏🙏🙏
      #10-1