Fic Krist Singto กลัวความห่างไกล

ตอนที่ 10 : ถ้าความคิดถึงฆ่าคนได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    29 เม.ย. 62

KRIST PART

            ฮัดชิ่ว!!! ฮะฮัดชิ่ววว!!!

            ไหวมั๊ยเนี่ยไอ้คริส กูเห็นมึงจามมาตั้งแต่เมื่อวาน

            ผมโอเค

ผมตอบพี่อ๊อฟไปงั้นเองแหละครับแต่จริงก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยโอเคเท่าไร หนักหัวจะแย่แล้วแต่งานยังไม่เสร็จก็ไปไหนไม่ได้ดีหน่อยที่งานเป็นแค่เซ็นโปสเตอร์ก็เลยไม่ได้หนักอะไรมากรีบๆทำดีกว่าครับจะได้ปพัก

            กลับไปกินยาด้วยนะมึง เดี๋ยวเป็นหนักเอาไอ้สิงของคุณมึงจะมาด่ากูได้ว่าดูแลมึงไม่ดี ย่ที่ซื้อให้ยังอยูใช่ไหม

            คร้าบบบบบ

ผมตอบรับไปยังงั้นแหละครับให้พี่แกพอสบายใจอย่างที่รู้ๆ ผมไม่ชอบกินยาโดยเฉพาะยาเม็ดยิ่งไม่มีทางเด็ดขาดยิ่งกลับมาที่ห้องทำไมอาการผมมันจะดูหนักขึ้นผมปวดหัวมากขึ้นแถมตัวร้อนมาอีกโอ๊ยทำงานตากฝนไม่เท่าไรเล่นซะน่วมเลย

            อาบน้ำเสร็จก็ย้ายมานอนบนที่นอนรอสิงต้วนคอลมาตามที่นัดกันไว้ แต่ทำไมวันนี้มาผิดเวลา ปกติปานนี้ต้องมาแล้ววันนี้ทำไม

            ฮึกฮึก…”

จู่ๆแค่คิดถึงคนที่รอแค่นี้นำตาเจ้ากรรมก็พาลไหลอาจเพราะผมป่วยด้วยละมั้ง ครั่นเนื้อขั้นตัวไปหมดก็เลยอ่อนไหวปกติผมไม่อ่อนไหวขนาดนี้นะแต่วันนี้มันมากกว่าเดิมไปมากผมดึงมาห่มมาคลุมจนมิดคอถ้าพี่สิงอยู่ด้วยก็คงดีนะเพราะปกติเวลาผมป่วยพี่สิงจะคอยดูแลตลอดแต่ตอนนี้ไม่มี

SINGTO PART

            ผมปั่นโปรเจคก์กลุ่มจนลืมเวลาไปนานเลยครับ พึ่งนึกได้ตอนนี้ว่าต้องคอลหาน้องตามที่นัดกันไว้แต่ตอนนี้ที่ไทยคงดึกแล้วยังไงก็ลองโทรแล้วกันคริสยังไม่น่าหลับหรอก

            ทำไมไม่รับสาย

หรือว่าจะหลับไปแล้ว

ไม่น่าใช่ ปกติถ้านัดกันน้องจะรอผมไม่เคยหลับก่อน

ผมกดคอลย้ำไปอีกหลายทีแต่ก็ไม่มีการตอบรับแต่ทำไมผมถึงสังหรณ์ใจแปลกๆจะเป็นอะไรรึเปล่านะก้อนกลม ผมเปลี่ยนเป้าหมายโทรไปหาพี่อ๊อฟคนที่ผมฝากฝังให้ช่วยดูแลน้องก่อนที่ผมจะมาเรียนต่อ

            ฮัลโหล ว่าไงสิงโทรมาดึกเลยนะมึง

            พี่วันนี้คริสเป็นอะไรรึเปล่า ผมคอลไปไม่รับสาย

            “….”

เงียบ จู่ๆทำไมเงียบทำไมถึงไม่มีคำตอบสำหรับคำถามของผมยิ่งทำให้รู้สึกแปลกใจ

            เอ่อ...

            พี่อ๊อฟ น้องเป็นอะไร บอกผมมา!!”

            วันนี้ไอ้คริสมันไม่ค่อยสบาย เหมือนจะเป็นไข้

            พี่ช่วยไปดูน้องให้ผมได้ไหม ผมเป็นห่วง

            เออๆ แล้วกูจะเข้าห้องมันได้ไงกูไม่มีคีย์การ์ด

            รหัสประตูห้องคริส 1828 ขอบคุณนะพี่

ไม่รู้สิ รู้สึกแปลกๆทุกทีที่ป่วยผมก็อยู่ด้วยตลอดแต่ตอนนี้น้องอยู่คนเดียวแล้วถ้าให้ผมเดาเด็กดื้อของผมต้องไม่ยอมกินยาแน่ๆครับเขาไม่ชอบกินยาเม็ดปกติถ้าอยู่กับผม ผมจะมีข้อแลกเปลี่ยนหอมบ้าง จุ๊บบ้าง เขาถึงจะยอมกิน

KRIST PART

            คริสไอ้คริส

            อือออ

ผมลืมตาขึ้นมาทั้งที่หนักอึ้งเต็มทีแล้วก็เห็นพี่อ๊อฟยืนอยู่ว่าต่พี่มันเข้ามาได้ไงวะ

            เป็นไงบ้างมึง

            ฮืออ ปวดหัวอ่ะแค่กๆ

ผมบอกพร้อมพลิกตัวหนีไปอีกฝั่งของเตียง

            รู้แล้วน่า ลุกมากินข้าวกินยาก่อนเลยมึง พ่อทูนหัวมึงจะกินหัวกูแล้ว้เนี่ย

            ใครนะพี่..แค่กๆ

ถ้าผมตาไม่ฟาดเหมือนจะเห็นพี่อ๊อฟทำหน้าเหม็นเบื่อหน่อยๆด้วยอะไรของพี่มันวะ

            ก็ไอ้สิงไง พ่อทูนหัวมึงอ่ะมึงไม่รับสายมันมันโทรหากูพอรู้ว่ามึงป่วยเท่านั้นแหลพเกี้ยวกราดใส่กูน่ากลัวสัด เอ้า กินข้าวจะไดกินยาเดี๋ยวพ่อมึงคงโทรมา

ผมมองโจ๊กที่พี่อ๊อฟซื้อติดมาให้ แต่ไม่อยากกินเลยแฮะ ส่วนพี่อ๊อฟเดินไปในครัวสงสัยไปเอาน้ำมาให้ผมละมั้ง

            ไม่กินได้ไหม

            [ไม่ได้]

ไม่ใช่เสียงพี่อ๊อฟแต่ดังออกมาจากโทรศัพท์ของพี่อ๊อฟที่พึ่งเดินมาจากครัว ส่งโทรศัพท์ให้ผมวางน้ำไว้ให้แล้วถอยห่างไปอีกนิด

            พ่อมึงโทรมาคุยกันเองนะ

            อืม

            [กินข้าวซะนะคะ จะได้กินยานะ]

            ไม่กินยาได้ไหม

ผมหน้างอง้ำเบะปากให้คนในโทรศัพท์ มีพี่เขาอยู่ก็กินยากอยู่แล้วแล้วนี่ไม่มีฮือออ พีรวัสอยากร้องไห้

            [ไม่ได้ค่ะ หนูป่วยต้องกินยา]

            [พี่ขอนะคะ อย่าดื้อกับพี่เลยนะพี่ห่วงหนูมานะตอนที่โทรมาแล้วหนูไม่รับสาย]

ผมสบตากับดวงตาคมที่อ่อนแสงลงวูบหนึ่งถึงจะมองผ่านจอมือถือแต่ความเป็นห่วงก็ยังชัดเจนจนผมต้องยอมแพ้ ผมคงแพ้ตาคมคู่นี้ไปตลอดชีวิตสินะ

            คะ หนูยอมแล้วก็ได้

            [ขอบคุณนะคะ]

            พี่สิง คริสขอโทษนะที่ไม่ได้รับสายพี่

            [ไม่เป็นไหร่หรอก ก็เหนูหลับนี่ค่ะ]

ผมยิ้มให้คนปลายสายจนตาปิด ไม่วายได้ยินเสียงพี่อ๊อฟลอยมาแต่ผมไม่สนใจหรอกครับ

แหวะ เหม็นความรักพี่เขาก็นั่งดูผมอยู่ตลอดมีบ้างที่กลืนข้าวไม่ลงเพราะผมเจ็บคอมากจริงๆแต่ก็คงกินได้เยอะกว่านั่งกินคนเดียวหรือนั่งกินกับพี่อ๊อฟล่ะนะ กินไม่ไหวแล้วครับเลยต้องหันไปอ้อนคุณหมอประจำตัวที่ยังนั่งเฝ้าอยู่

            คริสพอแล้วได้ไหมครับ

            [ก็ได้ครับ]

ผมยิ้มดีใจแล้วพี่อ๊อฟก็เดินเอายามาให้ ผมหันกลับไปมองคนในหน้าจออีกรอบได้แต่รอยยิ้มอบอุ่นแทนกำลังใจกลับมาให้คนกินยายากแบบผม

            [ค่อยๆกลืน แล้วดื่มน้ำตามนะ ]

            แต่…”

            [คริสเก่งจะตายทำได้อยู่แล้ว]

ผมพยักหน้ารับ ก่อนกลั้นใจโยนยาสองเม็ดเข้าปากกระดกน้ำตามจนหมดแก้ว

            แค่กๆๆ

สำลักสิครับรออะไร แต่ก็ไม่ต้องถึงขั้นคายยาทิ้งอย่างทุกทีเอาจริงๆคือไม่อยากกินอีกรอบเพราะอยู่คนเดียวแต่ถ้าพี่สิงอยู่ด้วยผมคงขอให้พี่เขาป้อนยาผมแบบที่พี่เขาทำบ่อยๆเวลาผมกลืนยาไม่ลง

ป้อนยาแถมจูบ..

ผมชอบนะโปรโมชั่นนี้

            [เก่งมากค่ะ คนเก่ง]

            เก่งแบบนี้ สิงต้วนต้องรีบกลับมาให้รางวัลคริสนะครับ

            โอ๊ยๆๆ พอเลยไอ้คริส กูเหม็นความรัก อ้อนได้แบบนี้ดีขึ้นแล้วซิมึงไปอ้อนกันไกลๆไปกูจะกลับไปนอน

เอ้า

พี่อ๊อฟร่ายยาวมาไม่พอยังดึงมือถืออกไปอีก

            โทรเข้าไลน์มันเองเลยไอ้สิง กูจะกลับล่ะ

            [ขอบคุณนะพี่]

เห็นเหมือนพี่สิงจะพยักหน้าเข้าใจก่อนสายจะตัดไปพร้อมกับไลน์ผมแจ้งเตือนวิดิโอคอลผมกดรับพร้อมใบหน้าพี่สิงที่ปรากฎขึ้นมาอีกรอบผมล้มตัวลงนอนพี่ก็จัดผ้าห่มให้ปิดไฟแล้วขอตัวกลับก่อน

            กูกลับล่ะ พักผ่อนด้วยนะมึงอย่าคุยกันดึก

            ครับ ขอบคุณนะพี่

พี่อ๊อฟโบกมือลาแล้วกลับไปตอนนี้มีแค่ผมกับพี่สิงโตยิ่งเห็นหน้าแบบนี้ยิ่งทำให้รู้ว่ายิ่งป่วยผมยิ่งคิดถึงเขามากขึ้นนะ

            พี่สิงคิดถึงจัง..อยากกอด

            พี่ก็อยากกอดคริสค่ะ

            ฮืออ สิงต้วนคิดกำลังจะตายความคิดถึงกำลังจะฆ่าคิดหาววว

            ฮ่าฮ่า…”

พี่สิงยิ้มกว้างเลยครับ ส่วนผมก็ตาจะปิดแล้วครับคงเพราะฤทธิ์ยาที่พึ่งกินเข้าไปผมได้ยินพี่สิงพูดอะไรนิดหน่อยแต่ฟังไม่รู้เรื่องแล้วครับสมองผมเหมือนไม่รับรู้อะไรแต่คำสุดท้ายที่ผมได้นยินก่อนฤทธฺยาแก้ไข้จะพรากสติผมไปเป็นคำพูดง่ายๆที่คงทำให้ผมหลับฝันดีตลอดคืน

            ราตรีสวัสดิ์ค่ะก้อนกลม พรุ่งนี้ตื่นมาน้องของพี่จะดีขึ้น..พี่รักก้อนกลมนะคะ..”

            หนู..ก็รักสิง..ต้วน

ผมอยากตอบกลับไปนะแต่ผมยังพูดได้ไม่จบเลยครับผมก็หลับไปก่อนเลยได้แต่พูดให้จบในใจว่า

หนูก็รักสิงต้วนเหมือนกันค่ะ…’

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #19 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:30
    ชอบๆๆๆ..
    #19
    0