นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

...รักที่แสนเศร้า...(10069)

ความรักอันแสนเศร้า...การบอกรักที่มันสายเกินไป ทำให้พวกเขาไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้....

ยอดวิวรวม

1,146

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


1,146

ความคิดเห็น


15

คนติดตาม


12
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 เม.ย. 55 / 15:56 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 


มันเป็นเรื่องเศร้าของความรัก

มันสายเกินไปซะแล้วที่จะมาบอกรัก


ทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่วันแรกที่เราคบกัน ทำไม..
shala. la

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 เม.ย. 55 / 15:56


เพราะสายหมอกไม่เคยมีตัวตนที่ชัดเจน....

และไม่เคยอยู่ในสายตาของใครๆ....

...แต่...

นภากว้างนั้นกลับให้ความสำคัญกับเขา...

และคอยดูแลและห่วงใยอยู่ไม่ห่าง.....

สายหมอกที่มักจะหลอกลวงคนอื่นไม่ว่าจะเวลาไหน...

แต่ครั้งนี้กลับหลอกใจตนเองไม่ได้ว่า....

เผลอใจไปรักนภากว้างตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ....

หกเดือนก่อน

ณ กรุงโรม ประเทศ อิตาลี่

เขาเตรียมใจมาพร้อมแล้วสำหรับวันนี้ วันนี้ที่เขาชวนคนคนนั้นมาเที่ยว หรือ เดต

เขาตัดสินใจดีแล้ว ที่จะบอกกับคนคนนั้น

“คุณเบียคุรันครับ”ผมเอื้อมมือไปกระตุกชายเสื้อร่างสูงที่เดินอยู่ข้างหน้า

“หืม มีอะไรเหรอมุคุโร่คุง^^” ยิ้มแบบนี้อีกแล้ว ยิ้มที่เขาแสนเกลียดเพราะมันทำให้เขาแทบคลั่ง

“เอ่อ ค..คือว่า เราคบกันได้ไหมครับ”

“...”

บรรยากาศรอบๆตัวของเขามันช่างอึมครึม ขัดกับสิ่งแวดล้อมของที่นี่ ณ ตอนนี้เสียจริงๆ

เหล่านกน้อยกำลังขับขานทำนองเพลงอันไพเราะ กลีบดอกไม้สีชมพูโปรยปรายลงมารอบๆตัว

เงียบ..มันจะเงียบเกินไปแล้ว!

“เอ่อ ลืมมันไปเถอะครับ” ผมเงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงซึ่งเขาก็มองมาเช่นกัน

“ลืมทำไมล่ะ คำตอบของฉันน่ะมันคือ ได้นะมุคุโร่คุง”

“เอ๋”

“จากนี้เราเป็นแฟนกันแล้วนะ^^

“ครับ”

ปัจจุบัน

ตอนนั้นผมดีใจมาก แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกอะไร

แต่แล้วตอนนี้ล่ะ...ผมเสียใจที่สุด อยากย้อนเวลากลับไปเพื่อที่จะได้ไม่พูดสิ่งนั้นออกมา

คุณเบียคุรันยังคงเหมือนเดิม ยังห่วงใยและดูแลผม และแม้จะบอกว่าเป็นแฟนกันแต่ตลอดเวลาที่คบกันมาหกเดือน เขาไม่เคยบอกว่ารักผมแม้แต่คำเดียว และเมื่อผมโทรไปชวนกินข้าว เขามักจะปฏิเสธและบอกว่าติดงานเสมอ

ตั้งแต่วันแรกที่เราคบกันเขาจะให้ตุ๊กตากับผมทุกวัน จนตอนนี้ตุ๊กตาที่เขาให้มันเต็มห้องนอนของผมไปหมดแล้ว

วันนี้ผมโทรไปชวนเขาทานข้าวเที่ยง แต่เขาบอกว่า ติดธุระด่วน

ผมจึงออกมาทานคนเดียว ระหว่างที่เดินกลับ สายตาของผมก็ไปสะดุดกับบางอย่างตรงถนนอีกฝั่งนึง ชายร่างสูงโปร่ง ผมสีขาวพิสุทธ์ กำลังยิ้มให้กับผู้หญิงร่างบางหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง ยิ้มที่ผมไม่เคยได้เห็นยิ้มที่อ่อนโยนและจริงใจ คุณเบียคุรัน!

ผมทั้งเสียใจและผิดหวัง อะไรบางอย่างสั่งให้ผมเดินไปหาพวกเขา แม้ถนนตรงหน้าจะพร่ามัวเพราะม่านน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด แต่ผมก็ยังไม่หยุดเดิน

ฉับพลัน เบียคุรันก็หันหน้ามามองผมพอดี เขาตกใจเล็กน้อยก่อนจะบอกให้ผู้หญิงคนนั้นออกไป เธอก็ไปอย่างว่าง่าย

“ไง มุคุโร่คุง” เขาหันมาโบกมือทักทายอย่างอารมณ์ดี

นั่นทำให้ผมยิ่งหงุดหงิด! ยังมาทำไขสืออีกเหรอ

เพี๊ยะ! ผมฟาดมือใส่หน้าเขาจนเป็นรอยแดง

แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ซ้ำยังยิ้มให้ผมอีก

“คุณแบบนี้ได้หยั่งไง ฮึก” ก้อนแข็งๆอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่คอ ทำให้ผมพูดได้ไม่สะดวก

“ฉันทำอะไรล่ะ”

“ตลอด ฮึก เวลาที่เราคบกันคุณไม่เคยบอกว่ารักผมผมไม่ว่า แต่มาอยู่กลับหญิงอื่นน่ะผมทนไม่ได้หรอกนะ”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขาซะหน่อย”

“พิสูจน์สิครับ”

“จะให้ทำยังไงล่ะ”

“แค่บอกรักผม แล้วเลิกติดต่อกับเธอซะ”

“คำว่ารักของฉันน่ะมันไม่ได้พูดออกมาง่ายๆหรอกนะ ถ้าเธออยากได้ยินบ่อยๆก็ไปหาคนอื่นซะ” น้ำเสียงและแวยตาที่เย็นของเขาทำให้ผมพูดไม่ออกเลยทีเดียว

ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินกลับไป

“อ้อ! วันนี้ฉันยังไม่ได้ให้เธอเลย” เขาหันหน้ากลับมาพร้อมกับหยิบตุ๊กตา นกฮูกคาบมาชเมลโล่ออกมาจากถุงที่ถือไว้แต่แรก แล้วยื่นมาให้ผม

ผมเอื้อมมือไปรับแล้วเขวี้ยงมันไปกลางถนน เขาอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปกลางถนนแล้วหยิบมันขึ้นมา

“จะไปเก็บมันมาทำไม! ผมน่ะไม่ต้องมันอีกแล้ว! ชั่วพริบตาที่เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมและขยับปากเหมือนจะพูดอะไรซักอย่าง แต่แล้ว

โครม!

ร่างของเขาลอยผ่านหน้าของผมไปแล้วร่วงลงตรงกลางถนน ตุ๊กตาตัวนั้นกระเด็นมาอยู่ตรงเท้าของเขาพอดี คราบเลือดเปรอะเปื้อนไปเต็มตัวของมัน ส่วนรถคันที่ชนก็ขับหนีไปทันที

“คุณเบียคุรัน!” เมื่อประมวลผลได้ ผมก็รีบวิ่งไปหาคุณเบียคุรันที่ หายใจรวยรินอยู่กลางถนน

“ฮึก คุณต้องไม่เป็นอะไรนะ ผมจะเรียกรถพยาบาลนะฮือ”

“มะ..ไม่ต้อง ฉะ..ฉันระ..” ยังไม่ทันที่เบียคุรันจะพูดจบประโยค เขาก็สิ้นไปซะก่อน

“ม่ายยฮือๆ” ร่างบางนั่งกอดร่างไร้วิญญาณของคนรักไว้อย่างนั้น.....

3วันผ่านไป

หลังจัดงานศพให้เบียคุรันเรียบร้อย เขาก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องไม่กินอะไรไม่ไปไหน

เขานั่งมองตุ๊กตาทุกตัวที่เบียคุรันให้เขาตั้งแต่ตัวแรกไล่มาเรื่อยๆจนตัวสุดท้าย....ที่เขาได้จาเบียคุรัน คราบเลือดยังติดอยู่ที่ตัวของมัน เมื่อคิดมาถึงตรงนี้น้ำตาก็ไหลออกมาเป็นเขื่อนแตกทุกที เขามองข้ามมันไปแล้วเอื้อมมือไปหยิบตัวที่หนึ่งขึ้นมากอดเอาไว้แนกอก

‘  ฉันรักมุคุโร่คุงนะ.’  เสียงของคนที่คุ้นเคยดังออกมาจากตุ๊กตาตัวที่เขากอดอยู่

เขาจึงกดไปที่ท้องของมันอีกครั้ง

  ฉันรักมุคุโร่คุงนะ.’   น้ำตาของเขาไหลหนักยิ่งกว่าเดิม เขาไล่กดไปเรื่อยๆคำๆเดิม

ดังออกมาซ้ำๆ จนมาถึงตัวสุดท้าย เขากดไปที่ท้องมันเบาๆ

‘ ฉันรักเธอนะมุคุโร่คุง นี่จะเป็นตุ๊กตาตัวสุดท้ายที่ฉันให้เธอ เพราะต่อไปนี้ฉันจะบอกเธอ

ด้วยปากของฉันเอง  แต่งงานกันนะ....

ตุ้บ! ตุ๊กตาค่อยๆร่วงลงมาจากอกของร่างบาง ก่อนจะตามมาด้วยร่างบางที่ค่อยๆล้มลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก

 

ทำไม..คุณไม่พูดมันให้เร็วกว่านี้ล่ะครับ ฮึก คำตอบของผมคือตกลงครับ...

แหมะ! น้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินออกมาจากดวงเนตรของร่างบางที่หลับสนิท และจะหลับอย่างนี้ไปตลอดกาล.....

 

...........................................................จบ

เรื่องนี้คือการดัดแปลงเรื่องจากความรักเศร้าๆของหญิงชายคู่หนึ่ง แต่ไรท์นำมาดัดแปลง

นะจ๊ะ

 

   


shala. la

ผลงานอื่นๆ ของ ชานมของโอเซ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:26
    อ่านแล้วร้องไห้เลยT_T
    #15
    0
  2. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:25
    อ่านอล้วร้องไห้เลยTTOTT
    #14
    0
  3. #13 kokat
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 16:48
    ง่ะ...น้ำตาไหล
    #13
    0
  4. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 22:33
    อุ๊ย เสียใจ น้ำตาจะไหล
    อ่านแล้วเจ็บจี๊ด T^T
    ป๋าทำไมไม่พูดออกไปตั้งแต่แรกล่ะ ทั้งๆ ที่รักขนาดนี้ 
    #12
    0
  5. วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 19:02
    T^Tอ่านแล้วเศร้า
    #11
    0
  6. วันที่ 17 มกราคม 2555 / 21:18
     แงๆๆๆๆ จะรีบตายทำไมครับ คุณป๋าเบีย สงสารมุคุโร่ TT^TT
    #10
    0
  7. วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 11:16

    สงสาร มุคุโร่หง่า

    #9
    0
  8. วันที่ 17 ตุลาคม 2554 / 12:33
    แง้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
    #8
    0
  9. วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 19:51
     เศร้าอ่ะ ฮือๆ ทำไมมันจบแบบนี้ไปได้ !!! TOT!!
    #7
    0
  10. วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 19:43
     เศร้าอ่ะ T^T แง้งงงงงงงงงงงง ป๋า อย่าพึ่งตายเด้ๆ T^T (เขย่าตัวเบียคุรัน) แกจะซึนอยู่ทำมายยยย ตื่นเซ้ T^T 
    #6
    0
  11. #5 shiyon
    วันที่ 10 ตุลาคม 2554 / 12:32
    เศร้าอ่ะ  
    ซิกๆ T T
    #5
    0
  12. #4 tangtry
    วันที่ 17 กันยายน 2554 / 15:28
     เศร้าอ่ะ ป๋าเบียทำไมไม่พูดให้เร็วๆ TT^TT
    #4
    0
  13. วันที่ 27 กรกฎาคม 2554 / 22:22
    เศร้าTT^TT
    10069จะจบแบบมีความสุขไม่ได้รึTTOTT
    #3
    0
  14. วันที่ 15 กรกฎาคม 2554 / 20:39
    โฮTOT น่าสงสารมุคุโร่กับเบียคุรันอ่ะ เศร้ามว้ากกกกกกT[]T!!!!!!!!!!!!!
    #2
    0
  15. #1 KURUMA*0*
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2554 / 19:20
    เศร้าT_T
    #1
    0