[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 7 : 4-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    3 ม.ค. 63

บทที่ 4


 

ฉันถือถุงใส่เสื้อเปื้อนพลางมองมันและทำใจโยนมันทิ้งในถังขยะหน้าบริษัท


 

“เพิ่งซื้อมาด้วย ใส่ไม่ถึงสามครั้งเลย”


 

ฉันดันหมกเสื้อทิ้งไว้นานเกิน คิดว่าถ้าซักคงเอาคราบเลือดไม่ออกแล้วแหละ ตัดใจทิ้ง ๆ ไปเลยแล้วกัน


 

“มายืนทำหน้าละห้อยบ่นกับถังขยะตรงนี้ทำไมฮะไอ้ข้าว ฉันก็ไม่ได้ให้งานแกเยอะเกินไปนะ”


 

“อ่าวพี่เอกวุฒิเองเหรอ”


 

“ก็ใช่น่ะสิ เห็นเป็นนางฟ้านางสวรรค์ที่ไหนจ๊ะ”


 

“นางมาร”


 

“ไอ้นี่! ไป ๆ เข้าไปได้แล้ว ว่าแต่ทำไมแกกลับมาช้ากว่าชาวบ้านชาวช่อง คนอื่นเขากลับเข้ามากันหมดแล้ว”


 

“เกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะพี่เอกวุฒิ พี่เห็นข่าวรถคุณกันตาโดนชนเปล่า”


 

“เห็น เพิ่งดูไปไม่นานนี้เอง”


 

“นั่นแหละ ข้าวอยู่ในเหตุการณ์เลยติดรถพยาบาลไปด้วย แล้วเพิ่งได้กลับมาเนี่ย”


 

“ว๊าย ดีเลย ๆ แกไปเล่าเหตุการณ์ให้กนกฟังเลยนะ จะได้เขียนข่าว แถมเราได้ข่าวนำหน้าสำนักอื่นด้วย ว่าแต่พรุ่งนี้แกต้องไปที่โรง’ บาลอีกมะ”


 

“จะให้ข้าวรายงานให้ว่างั้น”


 

“ฉลาด!”


 

“แน่นอนค่ะ”


 

“แย้งบ้างก็ได้นะไอ้ข้าว”


 

“เรื่องอะไรเล่า พี่เอกวุฒิชมทั้งทีข้าวก็ต้องรับสิ”


 

หลังจากแยกจากพี่เอกวุฒิแล้วฉันก็เข้าออฟฟิศตัวเองเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน โชคดีที่มีติดไว้ที่ทำงานหนึ่งตัว


 

จากนั้นจึงค่อยขึ้นไปหากนกและเล่าเรื่องราวสำหรับเขียนข่าวให้เธอฟังอย่างละเอียด


 

“พรุ่งนี้มาอัปเดตอาการให้ฉันฟังด้วยนะ สำนักเราจะได้เป็นเจ้าแรกที่มีการเคลื่อนไหว”


 

“อือเดี๋ยวฉันจัดให้ แต่คงต้องขอก่อนล่ะนะ”


 

ถ้าไม่ขอก่อนฉันอาจโดนทางนั้นเฉ่งเอาได้ และที่วันนี้เล่ารายละเอียดได้เพราะทุกสำนักพากันได้รับอนุญาตและลงข่าวกันหมดแล้ว


 

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง


 

“ข้าว โทรศัพท์แกดัง” กนกทักขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมรับสายสักที


 

“เอ้าขอบใจ” ถ้ากนกไม่บอกฉันคงไม่รู้ว่ามีสายเรียกเข้า


 

เบอร์แปลกซะด้วย


 

“สวัสดีค่ะ ใบข้าวพูดค่ะ”


 

[ส้มโอ]


 

“คะ?”


 

[อยากกินส้มโอ]


 

“เบอร์คุณเองเหรอ”


 

มีคนเดียวเท่านั้นแหละที่อยากกินส้มโอในเวลานี้ กันตายังไงล่ะ


 

[เบอร์พี่นัตตี้]


 

“คุณโทรมาแค่นี้ใช่ไหมคะ งั้นฉันวางนะ งานยุ่ง”


 

ความจริงฉันว่างจะตาย


 

[อยากกิน….]


 

ฉันตัดสายทิ้งก่อนเธอจะพูดต่อ


 

“ใครโทรมาหน้ายุ่งเชียว” กนกถามเพราะเห็นสีหน้าฉันหลังจากที่รับสายจนกระทั่งวางสายไป


 

“โรคจิตน่ะแก ไม่มีอะไรหรอก”


 

“น่ากลัวนะมีโรคจิตโทรมาหาแบบนี้ ระวังจะมีครั้งต่อ ๆ ไปนะ”


 

“ไม่มีหรอกน่า”


 

ฉันไม่น่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับกันตาอีกแล้วหลังจากกลับจากโรงพยาบาลในวันพรุ่งนี้เป็นต้นไป


 

ไม่น่ามีเหตุจำเป็นอะไรต้องเจอกัน นอกเสียจากว่าจะเจอกันแว๊บ ๆ ตามงานที่ฉันต้องไปตามแอบถ่ายพี่มานัทเท่านั้น


 

หลังจากทำงานเสร็จฉันก็ตรงกลับคอนโดโดยไม่แวะที่ไหนเลยเพราะความเหนื่อยล้าที่วันนี้มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน


 

“วันนี้มีข่าวอะไรอัปเดตบ้างนะ” ฉันบิดขี้เกียจสองสามทีก่อนเปิดโน๊ตบุ้ค


 

ฉันอ่านข่าวเรื่อยเปื่อยไปสักพักก็มีสายเรียกเข้า


 

ปกติเบอร์นฉันไม่ค่อยมีใครโทรมา เรียกได้ว่าซื้อมาไว้เป็นที่ทับกระดาษก็ยังได้ แต่ทำไมวันนี้เข้าบ่อยจัง สองสายก็ถือว่ามหัศจรรย์แล้วสำหรับฉัน


 

เมื่อดูหน้าจอก็โชว์เบอร์ของพี่นัตตี้ หรือว่าพี่แกจะมีธุระด่วนแล้วให้ฉันไปเฝ้าไข้ก็อาจจะเป็นไปได้


 

“สวัสดีค่ะพี่นัตตี้”


 

[ฉันเอง]


 

“ฉันเองแล้วใครล่ะคะ” ที่จริงฉันรู้ว่าปลายสายคือกันตา


 

โทรอะไรมาดึกดื่น สี่ทุ่มกว่าแล้วยังไม่นอนอีก!


 

[ฉันไง ฉันน่ะ!]


 

“แล้วโทรมามีอะไรคะ”


 

[ฉันกันตาไง คนออกจะดังลืมได้ไง] เธอยังคงพยายามบอกว่าเป็นตัวเอง


 

“รู้ตั้งแต่คำแรกแล้วค่ะ แล้วสรุปโทรมามีอะไรคะ ไม่พักผ่อนเหรอถึงโทรมาก่อกวนฉันเล่น”


 

[นอนไม่หลับ คุยเป็นเพื่อนหน่อย]


 

แบบนี้ก็ได้ด้วย


 

“คนอื่น ๆ ในห้องก็มีเยอะแยะทำไมคุณไม่คุยล่ะ”


 

[ฉันเกรงใจน่ะ ยิหวาต้องพักผ่อน ส่วนพี่อ้อมใจกระดิกตัวอะไรยังไม่ได้เลย]


 

เกรงใจคนอื่นแต่ไม่เกรงใจฉันเนี่ยนะ เธอควรเกรงใจฉันเป็นคนแรกมากกว่าเพราะไม่ได้สนิทอะไรด้วย


 

“….”


 

[อย่าเงียบสิ นะคุยด้วยหน่อย] เธอพยายามตื๊อ


 

“ฉันง่วงแล้ว คุณนับแกะไปก่อนแล้วกัน แค่นี้นะคะ”


 

[เดี๋ยวสิเดี๋ยว]


 

“คุณวางสายแล้วล้มหัวลงนอนพักซะนะ” ฉันเกลี้ยกล่อม


 

[ไม่เอา..]


 

“ไม่เอาก็ต้องเอาค่ะ เพราะฉันจะวางแล้ว”


 

[ก็ได้ ๆ แต่เธออย่าลืม….]


 

ฉันกดวางสายก่อนจะรีบปิดเครื่องทันทีเพราะกลัวว่าเธอจะโทรซ้ำอีกรอบ


 

ถึงฉันจะฟังไม่จบประโยคแต่ก็รู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อ ส้มโอของเธอยังไงล่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น