[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 4 : 3-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 377
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    29 ธ.ค. 62

บทที่ 3


 

ขณะที่ฉันกำลังจะข้ามไปฝั่งสนามก็เห็นคนมุงดูบางอย่างอยู่บริเวณขอบถนน


 

อย่างฉันเหรอจะพลาด เข้าไปรวมกลุ่มเป็นไทยมุงกับเขาเป็นที่เรียบร้อย


 

มีรถชนกันระหว่างรถตู้กับกระบะ รถตู้มีสภาพยับด้านท้าย ส่วนกระบะด้านหน้าเละ


 

“เมื่อกี้เสียงชนกันดังมากเลย ดูท่ากระบะขาวไม่เบรกเลยแหละ”


 

“ใช่ ๆ น่ากลัวมาก”


 

เสียงไทยมุงแถวนั้นพูดคุยแสดงความคิดเห็นกับเหตุการณ์ที่ตนเห็นไปเมื่อครู่


 

ทันใดนั้นประตูของรถตู้ค่อย ๆ เลื่อนออก หญิงสาวในชุดเดรสก้าวเท้าออกมานอกรถ เธอจับขอบประตูเพื่อเป็นการพยุงตัว เลือดสีแดงสดอาบบริเวณศีรษะ เธอหรี่ตามองรอบ ๆ ด้วยอาการพร่ามัว


 

“เธ…..อ” เธอขานเรียกคนตรงหน้าที่เธอคุ้นหน้าที่สุดในเวลานี้


 

“คุณ!” ฉันตกตะลึงเมื่อคนที่ออกมาจากรถคือกันตา


 

ฉันรีบพุ่งตัวไปรับเธอไว้ในอ้อมกอดก่อนที่ร่างของเธอจะร่วงลงพื้น


 

ฉันโอบประคองเธอไว้ก่อนเรียกสติและสะกิด


 

“คุณได้ยินฉันไหม คุณ”


 

“อือ….” เธอเปล่งเสียงออกมาจากลำคอเล็กน้อย


 

“ลืมตามองด้วยสิ”


 

“….”


 

“คุณ!”


 

“….”


 

คราวนี้ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาแล้ว


 

“มีใครเรียกรถพยาบาลยังคะ” ฉันรีบตะโกนถามคนรอบข้างอย่างร้อนรน


 

หลังจากสิ้นคำถามของฉัน ทุกคนก็ต่างพากันหันไปถามกันยกใหญ่ แต่ก็ไม่มีใครให้คำตอบฉันเลยสักคน


 

คาดว่าคงยังไม่มีใครโทรแจ้ง ฉันจึงรีบกดต่อสาย 1669 ทันที


 

“สวัสดีค่ะ มีเหตุฯ รถชนกันค่ะ ตรงหน้าสนามกีฬาXXX คนเจ็บหมดสติทั้งหมด….” ฉันรีบกวาดตามองเข้าไปในรถตู้และรถกระบะ “ห้าคนค่ะ”


 

ไม่นานนักรถพยาบาลและรถป่อเต็กตึ๊งก็ขับตามกันมาติด ๆ เพื่อมารับผู้ประสบอุบัติเหตุ


 

ยิหวา อ้อมใจ กันตา และคนขับรถทั้งสองฝั่งต่างถูกพาขึ้นรถไป


 

ส่วนฉันรีบกระโดดขึ้นรถตาม หลังจากที่กันตาถูกนำขึ้นไปก่อน


 

“เป็นเพื่อนค่ะ” ฉันยิ้มบอกหมอพยาบาล จากนั้นจึงนั่งติดรถไปที่โรงพยาบาลพร้อมเธอ


 

หลังจากทุกคนได้รับการรักษาและปลอดภัยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ฉันก็กำลังนั่งเฝ้าทั้งสามอยู่ในห้องรวม


 

ฉันเป็นเลือกห้องรวมเองแหละ สาเหตุก็คือห้องรวมที่นี่มีแค่สามเตียงพอดี ฉันจะได้คอยดูแลทั้งสามได้อย่างทั่วถึง


 

ตอนนี้คงมีข่าวออกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่นานฉันก็นึกขึ้นได้ว่าต้องโทรบอกกองฟางเรื่องยิหวาประสบอุบัติเหตุ ในใจก็ลุ้นว่า ณ จุดที่เธออยู่นั้นมีสัญญาณหรือเปล่า


 

เมื่อฉันได้ยินเสียงตรู๊ดดังขึ้นก็สบายใจ


 

[โทรมามีไรแก]


 

“มี แต่แกทำใจไว้นะ”


 

[ว่ามา]


 

“คือคุณยิหวาอยู่โรง’ บาลตอนนี้”


 

[หะ! แล้วเป็นอะไรทำไมถึงไปอยู่นั้น]


 

“อุบัติเหตุ รถชนรถ” จากนั้นฉันจึงบอกชื่อโรงพยาบาลและเลขห้อง


 

[แล้วเป็นอะไรมากไหม]


 

“ไม่นะ รอแค่ฟื้นแต่ที่หนักก็จะเป็นพี่อ้อมใจน่ะ” ฉันเหลือบมองเธอด้วยความเห็นใจ ถ้าเธอตื่นขึ้นมาพบกับสภาพตัวเองว่าถูกเข้าเฝือกเกือบแทบทั้งตัวคงช็อกน่าดู


 

“เดี๋ยวฉันดูคุณเขาให้ก่อน แกไม่ต้องรีบมากละ” ฉันกลัวกองฟางจะได้รับอันตรายอีกคน


 

[ใจมาก ฉันจะรีบขึ้นกรุงเทพฯ ฝากด้วยนะแก]


 

หลังจากฉันเคลียร์ทุกอย่างแล้วจึงไปเปลี่ยนชุดเนื่องจากเสื้อของฉันเปื้อนเลือดของกันตา ตอนที่ประคองเธอไว้


 

โชคดีที่ฉันติดเสื้อกันแดดมาด้วย เลยมีเสื้อสะอาดเอาไว้เปลี่ยน


 

เมื่อกันตารู้สึกตัว เธอมองไปรอบ ๆ ห้องด้วยอาการมึนงง จากนั้นจึงค่อยดันตัวขึ้นนั่งพิงกับเตียง


 

“โอ๊ย” เธอเอามือกุมศีรษะ


 

“คุณเป็นไงบ้าง เห็นไหมว่านี้กี่นิ้ว” ฉันชูสองนิ้วยื่นให้เธอดู


 

“สองไง ไม่ได้ตาบอดนะ”


 

นั่น ตื่นขึ้นมาก็โดนเล่นซะแล้วฉัน


 

“ก็แค่จะเช็กอาการคุณเท่านั้นเอง กลัวว่าจะเอ๋อ”


 

“นี่! ฉันไม่… โอ๊ย”


 

“คุณพักผ่อน พักปากก่อนค่ะ ค่อย ๆ นอนนะ เดี๋ยวฉันช่วย” ฉันหลอกด่าไปหนึ่งทีเนียน ๆ ดีนะที่เธอกำลังปวดหัวเลยไม่ได้ฉุกคิดกับคำพูดเมื่อกี้ของฉัน


 

“ทำไมฉันถึงอยู่นี่ แล้วนี่ที่ไหน” เธอว่าจะถามใบข้าวตั้งแต่ที่รู้สึกตัว


 

“โรง’ บาล คุณอยู่โรง’ บาล”


 

กันตาได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว พลางพยายามนึกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอจะนึกก็ดันปวดแผลตุบ ๆ เธอยกมือจับศีรษะบริเวณที่มีผ้าก๊อซปิดไว้


 

“อะไรอะ” เธอลูบคลำ


 

“อย่าไปจับสิคุณ” ฉันเอื้อมมือไปคว้ามือเธอไว้ไม่ให้สัมผัสไปมากกว่านี้


 

“ฉันจะลำดับเหตุการณ์ให้ฟังนะ อันแรกเลยคุณเกิดอุบัติเหตุมีรถกระบะมาชนกับรถตู้ที่คุณนั่ง แล้วที่หัวนั่น หัวคุณแตก เย็บสามสี่เข็มมั้ง”


 

ดวงตากลมโตเบิกกว้างและเริ่มร้อนผ่าว จากนั้นก็ส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่อายใคร “ฮื่อออออออ แง”


 

“คุณใจเย็น ๆ ก่อน ไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้น ทุกคนปลอดภัยรวมทั้งคุณด้วย” ฉันรีบเข้าไปปลอบใจเธอ


 

“ถ้าฉันมีแผลเป็นจะทำยังไง ฮืออออ… หน้าฉันสวย ๆ ของฉันใช้หากินด้วย ฮื่อออออ”


 

“….” ฉันสตั้นไปสามวิ


 

ตอนแรกฉันนึกว่าเธอขวัญเสียกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซะอีก ที่แท้ห่วงสวย


 

“ตามหมอให้ที อึก.. ตามหมอ” เธอน้ำตาคลอเขย่าแขนฉัน “ยังอีก จะยืนบื้ออยู่ทำไมเล่า!”


 

“ถ้าให้ตามเรื่องรอยแผล ฉันไม่ทำนะ”


 

“ทำไมล่ะ นี่มันเรื่องใหญ่สำหรับฉันเลยนะ”


 

“แผลคุณมันเล็กจิ๊ดเดียว รู้ไหมคุณโชคดีกว่าทุกคนบนรถเลยนะ”


 

“แต่มันจะเป็นรอย” เธอพูดพร้อมดึงทิชชูที่วางไว้ข้างเตียงขึ้นมาซับน้ำตา


 

“เอางี้แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะไปซื้อครีมลบรอยแผลเป็นให้ คราวนี้สบายใจขึ้นรึยัง”


 

“รีบไปซื้อตอนนี้เลยนะ เอาสิบหลอดเลย! ฮืออออออหน้าฉัน” เธอสั่งฉันเสร็จก็นอนร้องไห้โวยวายเอาผ้าคลุมโปง


 

“เฮ้อออ คุณเบาหน่อย รบกวนคุณยิหวากับพี่อ้อมใจ”


 

“ฮืออออออ รีบไปซื้อสิ ฮือออออ”


 

“งั้นเดี๋ยวฉันจะรีบมานะ”


 

จากนั้นฉันก็ลงไปหาซื้อครีมลบรอยตามที่ได้บอกไว้ แต่ซื้อมาแค่สองหลอดพอนะ ฉันไม่บ้าจี้ซื้อมาถมที่ตามที่กันตาบอกหรอก


 

และก่อนจะกลับจึงซื้อผลไม้ติดมือมาสองสามอย่าง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น

  1. #10 athit-sun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 22:49
    ตลกอ่ะ
    #10
    0