[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 28 : 10-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    14 มี.ค. 63

 

 

“พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้านะคุณ” ฉันย้ำบอกกันตาอีกรอบก่อนจะส่งเธอขึ้นคอนโด

 

“แปดโมงก็ไม่ได้ ตกลงมันงานใครกันแน่!” เธอกระแทกเสียงด้วยความไม่พอใจที่ไม่เป็นตามที่ต้องการ

 

“งานคุณ แต่ฉันจะมาเจ็ดโมง ขึ้นไปได้แล้วฉันจะได้กลับไปพักเสียที” ฉันโบกมือไล่

 

“ไม่ เธอจะไม่ได้กลับไปตอนนี้เพราะต้องมานวดนี่ให้ก่อน” กันตาชี้รอยแผลบนหน้าผากซึ่งตอนนี้มันถูกเครื่องสำอางกลบอยู่

 

“วันนี้ฉันไม่…. เห้ย ๆ” ขณะที่ฉันเอ่ยปากปฏิเสธ กันตาก็ก้าวขาขึ้นรถและดึงฉันลงอย่างไม่ทันตั้งตัว และปิดประตูให้เสร็จสรรพอย่างลืมรังเกียจฝุ่นที่อยู่ตรงประตูรถ

 

ฉันยืนมองรถที่ขับออกไปต่อหน้าต่อตา… รถกลับบ้านฟรีของฉ้านนน!

 

“เหม่ออะไร ทำตาละห้อยเชียว อย่าบอกนะว่าแอบกิ๊บกับลุงสมหมายน่ะ”

 

“คิดได้ จะให้ฉันนวดให้ไม่ใช่เหรอ ไปสิ” ฉันหรี่ตาจ้องหน้ากันตา ในใจก็พลางนึกเสียดาย ไม่อยากเสียเงินค่าแท็กซี่เลย

 

หลังจากเข้ามาในห้องของกันตาเรียบร้อยแล้ว เธอก็สั่งให้ฉันนั่งรอเฉย ๆ ห้ามเดินสำรวจห้องเธอโดยที่เธอไม่ได้อยู่คุมเด็ดขาด เพราะเธอจะอาบน้ำก่อน

 

ฉันนั่งรอเธอสักพักร่างกายก็เริ่มเลื้อยนอนลงบนโซฟาจนหลับไป

 

“เธอ! ฉันลืมหยิบผ้าเช็ดตัวติดเข้ามา ไปเอาให้หน่อยสิ” กันตาแง้มประตูตะโกนออกมา

 

“…”

 

“เธอ! ได้ยินไหม ฉันจะเอาผ้าเช็ดตัว”

 

“…”

 

“นี่อย่าแกล้งกันนะ ยัยโจรได้ยินไหมว่าฉันลืมหยิบผ้าเช็ดตัวเข้ามา ไปเอาให้หน่อย… โอเค ฉันอนุญาตให้เธอเข้าไปหยิบผ้าในห้องนอนฉันได้”

 

กันตารู้สึกแปลกใจที่ไม่มีเสียงตอบกลับมา จึงค่อย ๆ ชะโงกหัวและตัวออกมาจากห้องน้ำทีละนิด เธอเดินย่องไปส่องห้องรับแขกว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วก็พบว่าใบข้าวนอนหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟา

 

มิน่าล่ะถึงไม่ขานตอบเธอ

 

เห็นอย่างนั้นแล้วกันตาจึงรีบเดินเปลือยเข้าห้องไปแต่งตัวทันที เธอกลัวว่าหากช้ากว่านี้อีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาจ๊ะเอ๋ตอนเธอกำลังโป๊

 

ตอนนี้กันตาอยู่ในชุดเสื้อยืดสบาย ๆ ยืนมองแขกที่มาหลับในห้อง ตอนแรกเธอก็ว่าจะปลุกดี ๆ แต่คิดไปคิดมาก่อนปลุกแกล้งสักหน่อยน่าจะดีกว่า

 

กันตาเม้มริมผีปาก ก้มลงแนบชิดใบหูพร้อมตะโกน

 

“ไฟไหม้! ไฟไหม้! ไฟหม้ายยยยยย”

 

ฉันดึดตัวเองขึ้นจากโซฟาทันทีที่ได้ยินเสียงคนตะโกนบอกไฟไหม้ จึงทำให้หัวของฉันกระแทกเข้ากับคางของกันตาอย่างจัง

 

“โอ๊ย / โอ๊ย” เสียงสองเสียงร้องประสานกันด้วยความเจ็บปวดก่อนตามมาด้วยเสียงแว๊ดเพียงหนึ่งเสียง

 

“ฉันเจ็บนะ!”

 

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน หนีก่อนคุณ เดี๋ยวไฟคลอกตายหรอก” หลังจากฉันยืนตั้งหลักได้แล้วก็ไม่ลืมที่จะคว้ามือดาราสาวไว้พร้อมลากเธอไปที่หน้าประตู

 

“รีบออกมาเร็ว” ฉันเรียกเธออย่างร้อนรน คนอะไรไม่รู้ร้อนรู้หนาวยังไงมายืนรั้งแขนฉันไม่ยอมออกมาจากห้องอีก

 

“ล้อเล่น” เธอพูดออกมาหน้าตาย “ไม่ได้มีไฟไหม้อะไรทั้งนั้นแหละ รีบเข้าห้องเดี๋ยวนี้เลย เดี๋ยวคนอื่นแตกตื่นหมด” ว่าแล้วกันตาก็ดึงฉันกลับเข้าไป

 

“เฮ้อ… เรื่องแบบนี้อย่าเอามาเล่นอีกเข้าใจเปล่า แล้วก็อย้าไปเล่นมั่ว ๆ กับใครด้วย” ฉันถอนหายใจอย่างโล่งใจ ในมือคลำพนักพิงและนั่งลง อยู่ ๆ เข่าก็อ่อนลงซะอย่างนั้น ตอนนี้สภาพฉันหัวยุ่งเหยิงแทบดูไม่ได้

 

“ไม่ทำกับใครหรอก เสียภาพพจน์หมด”

 

“แต่ฉันโดนเนี่ยนะ”

 

“กับเธอเป็นข้อยกเว้น แล้วใครใช้ให้มาหลับอย่างสบายใจ ฉันเรียกก็ไม่ได้ยิน”

 

ดูพูดเข้าสิ จ้ะแม่คุณ!

 

“ก็หลับไง จะได้ยินได้ยังไง”

 

“เอาไป” กันตายื่นเจ้าหลอดยามาให้ฉันแล้วก็หันหลังเดินไปอีกทาง

 

แล้วนั่นเธอจะไปไหนนั่น โซฟาอยู่ตรงนี้โว้ย กลับมาาา

 

ฉันยืนเท้าสะเอวมองแผ่นหลังกันตา และก็ถูกเธอหันมาแขวะ

 

“ตามมาสิ ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น”

 

“แล้วนี่ล่ะ” ฉันชี้ลงโซฟา

 

“ตามมาเถอะน่า”

 

และตอนนี้ฉันหยุดยืนอยู่ในห้องนอนของเจ้าของห้อง กันตาเอนกายทิ้งตัวลงนอนพร้อมหลับตาพริ้มรับลมแอร์และความนุ่มสบายของฟูก

 

ทำหน้าทำตาพริ้มซะน่าหมั่นไส้! ฉันก็อยากนอนพักเหมือนกันนะ

 

“ทำไมรอยมันจางยากจางเย็นอย่างนี้เนี่ย” ฉันบ่นไปคลึงหน้าผากเธอไปและก็ก้มลงดูรอยแผลให้ชัด ๆ เพื่อประเมินความชัดจางของมัน ถ้ารอยใกล้หายฉันจะได้ไม่ต้องมานั่งนวดอีก ค่าแรงก็ไม่ได้

 

ตึกตัก ตึกตัก

 

ฉันรีบถอนหน้าออกห่างจากใบหน้าของคนที่นอนพริ้มพลางยกฝ่ามือวางลงบนอกซ้าย

 

ทำไมใจฉันเต้นถี่ รัวและเร็วแบบนี้ ฉันปัดผมไปด้านหลัง อยู่ ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เกิดร้อนหายใจไม่ค่อยออกขึ้นมาอย่างนั้น

 

อย่าบอกนะว่า… ใจของฉันเต้นให้ยัยที่นอนอยู่ตรงหน้านี่เหรอ ม-ไม่มีทาง!

 

“หยุดทำไม ต่อสิ” ว่าแล้วกันตาก็คว้าข้อมือฉันลงไปแตะแก้มของเธอก่อนจับเลื่อนขึ้นไปยังตำแหน่งที่มีรอย

 

ฉันกลืนน้ำลายลงอึกใหญ่ก่อนถอยตัวเองเด้งออกจากเตียงที่กำลังนั่งอยู่

 

กันตาหรี่ตาขึ้นมามองพร้อมทำหน้างงอย่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

 

“คือว่า.. พ-เพิ่งนึกได้ว่า…ม-มีธุระด่วนมาก ต้องกลับก่อน” คำพูดของฉันที่เปล่งออกมาช่างกระตุกกระตัก

 

“ตอนนี้?”

 

“อ-อือ”

 

“กลับยังไง”

 

แหนะยังถามต่ออีก รีบปล่อยฉันออกไปจากตรงนี้ทีเถอะ

 

“แท็กซี่ไง พรุ่งนี้เจ็ดโมงนะ” จากนั้นฉันก็รีบเพ่นออกจากห้อง

 

วันนี้กลับไปตั้งหลักก่อนแล้วกัน

 

“บ้าไปแล้ว บ้าแน่ ๆ ฉันต้องเป็นบ้าแน่ ๆ มันไม่มีทางเกิดขึ้น” ระหว่างลงลิฟท์ฉันพึมพำกับตัวเองเชิงสะกดจิตไปด้วย

 

ฉันจับราวประตูก่อนออดจากตึกไปเรียกแท็กซี่ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สองสามทีและ…

 

“คุณครับคุณ”

 

“ค-คะ?” ฉันแปลกใจเล็กน้อยเมื่อนิติคอนโดเรียกฉันไว้

 

“แท็กซี่เชิญทางนี้เลยครับ ผมเรียกให้แล้ว”

 

“หืม?” ฉันเอียงหน้าสงสัย

 

“พอดีคุณกันตาโทรลงมาบอกให้ผมเตรียมรถให้คุณ”

 

“ค่ะ”

 

ได้ยินแบบนี้แล้วฉันก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างเก็บอาการไม่อยู่

 

ไอ้ข้าวเอ้ย! จากใจที่กำลังสงบมันเต้นโครมครามจนกู่ไม่กลับแล้ว!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น