[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 27 : 10-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    29 มี.ค. 63

บทที่ 10

 

หลังจากขึ้นมาบนรถแล้วฉันก็ก้มหน้าก้มตาส่งข้อมูลที่เพิ่งได้มาให้กับกนก

 

“คุณกลับเลยไหม”

 

“ยัง ยังไม่กินข้าวเช้าเลย ไม่หิวเหรอไง”

 

“แล้วจะกินไหน”

 

“ไปร้านเดิมค่ะลุง” กันตาหันไปบอกลุงสมหมายคนขับรถที่รู้จักร้านประจำเธอเป็นอย่างดี เพราะอย่างน้อยในหนึ่งอาทิตย์ต้องไปกินหนึ่งครั้ง

 

“แล้วไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมาคุยกับฉันบ้างเลยเหรอไง” ว่าจบกันตาก็ลุกขึ้นโน้มตัวแย่งโทรศัพท์จากมือฉันไป ดีที่ฉันกดส่งให้กนกพอดี เลยไม่โวยวายใส่ดาราสาวผู้ไร้มารยาทเฉพาะกับฉัน

 

“ฉันส่งภาพและคลิปเสียงของคุณยิหวาไปให้เพื่อนที่ทำงาน ทีนี้เอาคืนฉันได้ยัง” ฉันแบมือขอ

 

“ไม่ จะยึดไว้ก่อน จะได้ไม่เป็นสังคมก้มหน้า”

 

จะมายึดอะไร ทำเหมือนว่าฉันเป็นนักเรียนที่กำลังแอบครูเล่นโทรศัพท์ในเวลาเรียน

 

“เอาคืนมาเถอะ ฉันไม่เล่นก็ได้ แต่เธอต้องคุยกับฉันด้วยเหมือนกันตลอดทาง” ฉันไม่ยอมหรอกนะถ้าเธอจะก้มหน้าเล่นมือถือ ทั้งทั้งที่ห้ามฉัน

 

“เรื่องแค่นี้จิ๊บ ๆ ได้แน่นอนว่าแต่เธอเถอะแน่ใจนะ”

 

“อือ”

 

“เอาไป” กันตายอมคืนแต่โดยดี

 

ฉันรับและเก็บใส่กระเป๋าตามที่บอกไว้ว่าจะไม่เล่นมือถือ

 

“ดีมาก เชื่อฟังแบบนี้สิ”

 

เธอพูดเหมือนฉันเป็นเด็กดื้ออย่างนั้นแหละ

 

“พรุ่งนี้เช้าคุณมีถ่ายละครวันแรกนะ” ระหว่างทางฉันจึงบอกกล่าวถึงตารางงานของเธอ

 

และฉันตั้งตาตั้งใจรอวันพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้ว เพราะจะได้ไปเจอกับนินิว คราวนี้ฉันจะขอถ่ายรูป เอ๋.. จะว่าไหนฉันควรทำท่าไหนดี ชูสองนิ้วยิ้มหวาน โบราณไป งั้นโน้มตัวใกล้ ๆ พร้อมกับมินิฮาร์ทแล้วกัน

 

ฉันนั่งใจลอยนึกภาพเหตุการณ์ไว้ในหัว ถ้าพรุ่งนี้มาถึงจะได้ทำตามที่คิดไว้เป๊ะ ๆ

 

“นี่! เหม่ออะไร ฉันถามไม่ได้ยินเหรอไง”

 

“ห๊ะ? ว่าไนะ ขอใหม่”

 

“ที่ว่าเช้าน่ะกี่โมง บอกให้ละเอียดด้วยสิ”

 

“นัดสิบโมงเช้า แต่ออกเจ็ดโมงแล้วกัน จะได้มีเวลากินข้าวเช้าด้วย”

 

“ฉันไม่กินข้าวเช้า เธอมาสักแปดโมงครึ่งก็ได้”

 

“แต่ฉันกิน ฉันจะมารับคุณตามเวลาที่บอกนั่นแหละ” ตอนนี้ฉันออกหากินลำบากเพราะรถก็อยู่ในอู่ เลยว่าจะอาศัยรถตู้ของกันตาไปพลาง ๆ ในช่วงเวลาที่ออกมากับเธอ

 

“...”

 

หืม? ทำไมไม่เห็นตอกกลับมา ฉันจึงเหลียวหลังไปดูก็พบว่าเธอกำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือ

 

“ใครกันห้ามฉันเล่มมือถือ แล้วกลับมาเล่นเองเนี่ยนะ”

 

“ดูคลิปรายการนี้แแป๊บเดียวเอง ฉันต้องไปออกรายการนี้เลยต้องดูไว้ก่อนว่ามันเป็นแบบไหน” กันตาหันหน้าจอที่กำลังดูมาให้ฉันดู “ถ่ายวันไหนบอกด้วยแล้วกัน ฉันจำได้แค่ว่าพี่อ้อมใจรับงานนี้ แต่จำไม่ได้ว่าวันไหน อยู่ในสมุดนั่นแหละ”

 

ฉันดูคลิปที่เธอยื่นให้ดูก่อนสายตาจะไปสะดุดเห็นโทรศัพท์มือถือเครื่องดำเงาวับ ฉันลืมไปเลยว่าเธอยังไม่คืนเงินค่าซื้อมือถือ ว่าแล้วฉันก็คว้ามันมาไว้ในมือ

 

“เอ๊ะ! เอาของฉันไปทำไม”

 

“ของฉันต่างหาก”

 

“ของฉัน! หน้าจอก็รูปฉัน ข้อมูลในเครื่องก็ของฉัน จะมาบอกว่าเป็นของเธอเองได้ยังไงกัน”

 

“ฉันซื้อไง คุณยังไม่คืนเงินฉันเลยสักสลึงเดียว”

 

กันตาเบิกตากว้าง เม้มปากก่อนจะกลอกตาล่อกแล่ก “เอาบัญชีเธอมา เดี๋ยวโอนให้ตอนนี้เลย” กันตาเองก็ลืมไปเสียสนิท

 

“เลขเบอร์โทรฉัน โอนมาเลย ฉันเชื่อมเบอร์กับธนาคารไว้”

 

“นี่ใช่ป่ะ” กันตาหันจอมาให้ฉันดูข้อมูล เมื่อฉันตรวจทานแล้วว่าเป็นชื่อฉันจึงตอบเซย์เยสไป “เอาไปเลยสี่หมื่น”

 

ไม่นานเสียงข้อความจากมือถือฉันก็ดังขึ้น

 

“โอนแล้วนะ”

 

“ได้แล้ว กำไรตั้งพันหกแหนะ” อยู่ ๆ หัวสมองฉันก็คำนวณตัวเลขอย่างรวดเร็วแบบไม่เคยเป็นมาก่อน ก็นะ..เรื่องเงินหัวก็ไวเป็นธรรมดา

 

“เพราะฉันใจดีไง”

 

“ความจริงนานขนาดนี้ ดอกเบี้ยต้องเยอะกว่านี้นะ”

 

“พอเลยพอ ให้ก็ดีแล้ว เดี๋ยวเอาคืนซะเลยดีไหม” กันตาแยกเขี้ยวใส่

 

“ไม่ดี เข้าแล้วเข้าเลยไม่มีออก”

 

“ถึงแล้วครับผม” ลุงสมหมายเอ่ยขึ้นเมื่อเทียบรถจอดหน้าร้านอาหาร “ทานเสร็จแล้วเรียกนะครับ เดี๋ยวผมขับมาเทียบหน้าร้าน”

 

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” ฉันตอบลุงสมหมายก่อนลงจากรถ ตอนนี้ร้านที่อยู่ตรงหน้าฉันคือร้านอาหารญี่ปุ่น นี่คือร้านประจำที่กันตาชอบมาสินะ

 

“เชิญทางนี้เลยค่ะ” เมื่อประตูร้านถูกเปิดออกและพนักงานเห็นโฉมหน้าของกันตา เธอก็เดินมาต้อนรับและพาไปยังชั้นบนของร้าน

 

“สั่งอาหารกดกริ่งเรียกได้เลยนะคะ” เธอบอกกล่าวเสร็จก็ยื่นเมนูให้และเดินจากไป

 

“นึกว่าจะนั่งข้างล่างซะอีก ไม่คิดเลยว่ามีห้องอาหารข้างบนนี้ด้วย” ฉันพูดขึ้นอย่างประหลาดใจ

 

ในห้องที่ฉันเพิ่งย่างกรายเข้ามาเป็นห้องส่วนตัว พื้นปูพรม โต๊ะญี่ปุ่นและมีเบาะรองนั่ง เมื่อกี้ที่เดินขึ้นมาฉันสังเกตคร่าว ๆ ว่ามีห้องแบบนี้อีกประมาณสี่ถึงห้าห้อง

 

“ไม่อยากนั่งร่วมกับคนอื่น” กันตาพูดไปด้วยเลือกเมนูไปด้วย

 

เธอรังเกียจ รักความสะอาดถึงขนาดนี้เชียวเหรอ

 

“ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอกนะยัยโจรตกทอง” ความจริงแล้วเธอไม่อยากถูกคนรอบข้างมองและซุบซิบตามประสาคนเจอคนดัง บางทีก็ถูกแอบถ่ายตอนกำลังตักอาหารเข้าปาก ถ้ารูปหลุดแบบนั้นว่อนเน็ตตัวเธอเองคงรับได้ยาก

 

เธอเคยเจอเหตุการณ์นี้ ถึงแฟนคลับจะบอกว่าน่ารัก แต่สำหรับเธอแล้วมันน่าเกลียดมาก ทำเอาจิตตกไปหลายวัน

 

“ฉันชื่อใบข้าวค่ะ! แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันคิดอะไรอยู่”

 

“อย่างเธอคิดไม่ดีกับฉันแน่ ๆ มองแว็บเดียวก็รู้ถึงไส้แล้ว”

 

ฉันเองก็รู้ไส้รู้พุงเธอเหมือนกันนั่นแหละยัยดาราเอาแต่ใจ!

 

“ยัง ยังอีก”

 

“ยังอะไร” ฉันถามสงสัย

 

“ยังไม่หยุดคิดอีก!”

 

ม-แม่มด มีญาณแน่ ๆ

 

“ไม่ต้องมาทำหน้าตาแบบนี้เลยนะ ด่าฉันในใจอีกแล้วใช่ไหม หน้าเธอมันฟ้อง!”

 

“อ่าวเหรอ ฉันก็นึกว่าคุณมีสัมผัสพิเศษ เป็นพวกแม่มดหมอผีอะไรทำนองนี้ซะอีก”

 

“พูดมาก จะกินอะไรเลือกได้ยัง เร็ว ๆ ฉันหิว”

 

“ค่า ค่า… ไหนตอนแรกบอกไม่กินข้าวเช้า” ฉันบนอุบอิบพลางเปิดสมุดเมนูเลือกอาหาร

 

“ก็ตอนนี้มันจะเที่ยงแล้วไง ฉันเอาชุดซาบะย่างซอสกับน้ำส้มปั่น สั่งให้ด้วย” กันตาปิดสมุดเมนูลงดังปังก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูคลิปรายการต่อ

 

เมื่อฉันเลือกอาหารของฉันได้แล้วจึงกดกริ่งเรียกพนักงานและสั่งอาหารตามที่ต้องการไป

 

ไม่นานอาหารและน้ำดื่มที่สั่งไปก็เริ่มทยอยมาเสิร์ฟทีละอย่างจนครบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น