[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 26 : 9-3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    8 มี.ค. 63


 


 

“ไม่เป็นไรค่ะลุง เดี๋ยวหนูเปิดเอง” ฉันบอกลุงสมหมายที่กำลังจะลงจากรถไปเปิดประตูให้กันตา


 

“ขอบคุณครับ”


 

ฉันนั่งมองเธอผ่านกระจกรถตั้งแต่เธออยู่ในตัวตึกจนหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูรถ ฉันก็ยังคงนั่งมองเธออยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่ยอมเปิด


 

“เปิดสิ! เปิดเร็วเข้า”


 

และก็เป็นตามคาด เธอโวยวายใหญ่เลย แต่ไม่ได้ออกอาการโมโหจนเกินไปด้วยความที่ว่าอยู่กลางแจ้ง มีผู้คนประชาชนสัญจรไปมา หากเธอทำกิริยาไม่ดี เดี๋ยวได้ดังกระหึ่มทั่วโลกอินเทอร์เน็ต ทั้งที่ในใจเธออยากจะเอาเท้าเคาะให้คนข้างในเปิดให้เหลือเกิน แต่ต้องพยายามกลั้นใจ


 

“สวัสดีค่ะใบข้าวพูดค่ะ” ฉันรับโทรศัพท์โชว์เบอร์กันตา


 

[ฉันรู้ว่าฉันโทรเบอร์ใครไม่ต้องมาแนะนำเยิ่นเย้อ]


 

“มีอะไรรึเปล่าคะ?” ฉันยังคงแกล้งถามออกไป


 

[จะให้มีอะไร! ... เปิดประตูเดี๋ยวนี้] กันตาขึ้นเสียงก่อนจะมองซ้ายทีขวาทีและลดระดับเสียงลง


 

“อ๋อ เรื่องนี้นี่เอง” ว่าจบฉันก็วางสายและเอี้ยวตัวเปิดประตูให้


 

กันตาเดินขึ้นรถด้วยหน้าตาบึ้งตึงฟาดงวงฟาดงา เธอเหล่มองหน้าฉันและเข้าไปนั่งแถวหลังแทนที่จะนั่งข้างฉัน


 

“ใครบอกให้ตัดสาย บอกแล้วใช่ไหมว่าฉันต้องเป็นนคนตัดก่อนเสมอ!” แล้วเธอก็โวยวายขึ้นเมื่อนั่งได้ที่


 

“ที่ทำหน้าทำตา ที่จ้องฉันเมื่อกี้คือไม่พอใจเรื่องแค่นี้เหรอ”


 

“ก็ไม่ชอบไง ได้ยินไหมว่าไม่ชอบ!! ไม่ชอบ!!! และไม่ใช่แค่นี้ ทำไมเปิดประตูช้าด้วย เธอก็รู้ว่าฉันไม่อยากจับอะไรเอง มันสกปรก!” ว่าแล้วเธอกันหยิบเจลฆ่าเชื้อขึ้นมาบีบ ๆ ถู ๆ


 

“โอเค ไม่ชอบก็ไม่ชอบ” ว่าแล้วฉันก็หยิบสมุดสีน้ำตาลที่เอาไว้จดเรื่องราวของกันตาขึ้นมา ฉันคงต้องเพิ่มข้อนี้ลงไปด้วย ที่ว่ากันตาไม่ชอบให้ตัดสายก่อน


 

“เขียนอะไรน่ะ”


 

“ไม่มีอะไร” ฉันตอบไปด้วยในขณะที่ก้มหน้าเขียน


 

“ไม่จริงอะ ต้องมีแน่ ๆ”


 

กันตาผู้ไม่เชื่ออะไรง่าย ๆ โน้มตัวพยายามจะแย้งสมุดไปจากมือของฉัน แต่ฉันไวกว่า ฉันเห็นมือไวไวของเธอทางหางตาจึงรีบพับเก็บ


 

“คุณนี่นิสัยไม่ดี”


 

“ฉัน? ตรงไหน? อย่ากล่าวหา”


 

ฉันค่อย ๆ เงยหน้ามองเธอ นี่เธอไม่รู้ตัวจริง ๆ เหรอว่าทุกส่วนของเธอนั่นแหละ


 

“ถึงแล้ว เดี๋ยวฉันเปิดประตูให้นะคะคุณ”


 

ฉันกระโดดลงรถทันทีที่รถจอดในลานจอดของโรงพยาบาล “ลงมาเร็วคุณ ฉันเปิดให้แบบที่คุณไม่ต้องปริปากสักคำเลยนะ” ฉันชะโงกหน้าบอกกันตาที่นั่งอยู่ข้างหลัง


 

“อะนี่” เธอยื่นกระเป๋าให้ฉันถือก่อนเดินลงตามมา


 

“ผมรอตรงนี้นะครับ” ลุงสมหมายบอกกล่าว


 

“ค่ะ” ฉันตอบก่อนปิดประตูและรีบตามกันตาที่เดินนำไปก่อนหน้า และเมื่อเข้าไปข้างในฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีนักข่าวสักคนมารอทำข่าว


 


 


 


 

“เซอร์ไพรส์~” กันตายิ้มแย้มหน้าบานอยู่ในห้องพักผู้ป่วย “หวาเป็นไงบ้าง ดีขึ้นยัง ฉันยุ่งมากเลยวันนี้เพิ่งว่างเลยรีบมาหา” จากนั้นเธอก็ร่ายยาวเหยียด


 

“ดีแล้ว” ยิหวาตอบสั้น ๆ


 

“แล้วไม่มีใครเฝ้าเหรอ ทำไมอยู่กันสองคน” เธอถามคนป่วยต่อ


 

“กองฟางเข้าห้องน้ำ”


 

“พี่นัตตี้ล่ะ ไม่อยู่เหรอ”


 

“ไม่”


 

“ว่าแต่เธอสบายดีแล้วแน่ใจไหม ทำไมสีหน้าเป็นแบบนี้ ไหนให้ฉันดูหน่อย” ว่าแล้วกันตาก็ถลกแขนเสื้อขึ้น เอาหลังมือทาบหน้าผากคนบนเตียง


 

“รำคาญ”


 

“หืม?”


 

“รำคาญ” ยิหวาพูดเสียงนิ่ง หรี่ตาลงมองเล็กน้อยพลางยกมือขึ้นปัดมือกันตาออก


 

“ฉันแค่เป็นห่วง เนี่ยรู้ไหมว่าทางกองเขาเอาใครมาเล่นแทนเธอ เขาเอายัยนั่นมา ยัยนินิว ยัยเด็กหน้าใหม่”


 

ยิหวาไม่ตอบอะไรและหลับตาใส่


 

“ไม่คิดจะคุยกับพี่บ้างเหรอ” จู่ ๆ อ้อมใจที่นอนเงียบมานานก็พูดขึ้น


 

“สวัสดีค่ะพี่อ้อมใจ” ฉันทัก แต่ฉันเห็นว่ายิหวาหลับใส่กันตาไปแล้วฉันเลยไม่ได้ทักอะไร


 

“อุ๊ย พี่ใกล้หายดีแล้วนี่” เธอพูดส่ง ๆ ก่อนจะหันกลับไปทางเตียงของยิหวาและนั่งมองหน้า


 

ฉันฟังในสิ่งที่กันตาพูดก็ต้องขมวดคิ้ว พี่อ้อมใจใกล้หายตรงไหนวะเนี่ย เฝือกยังเต็มตัวอยู่เลย


 

“คอแห้งไหม เดี๋ยวฉันเทน้ำให้ เอาปะ” กันตาเสนอตัวกับยิหวา เธอไม่ได้สนใจเลยว่าอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจเธอ


 

“...”


 

“หวา น้ำไหม ฉันเอาให้ได้นะ เอาเปล่า เอาไหม”


 

“ไม่! จะนอน!” ว่าแล้วยิหวาก็เก็บอารมณ์ไม่อยู่


 

“พูดดี ๆ ก็ได้ไม่เห็นต้องขึ้นเสียงเลย ไม่ก็ไม่” เธอพูดเสียงแผ่ว


 

ก็หล่อนไปเซ้าซี้คุณยิหวาเขาทำไมล่ะ ฉันบ่นในใจพลางยืนดูเหตุการณ์ไปด้วย ทีงี้แหละเสนอตัวเอานั่นนี้ ส่วนฉันเป็นทาส ไม่ยุติธรรม!


 

“ไอ้ข้าว! มากอดที” กองฟางวิ่งเข้าหาเมื่อเห็นว่าฉันมาเยี่ยมคนป่วยสองคน


 

“อะ กอด กอด ... ฉันพายัยนี่มาเยี่ยมคุณยิหวากับพี่อ้อมใจ” ฉันลดระดับเสียงลงและชี้ไปทาง ‘ยัยนี่’


 

“เดี๋ยวก็โดนหรอก” กองฟางปราม


 

“ฉันสู้กลับ ยัยนี่สุดยอดเลย ฉันว่าหนักกว่าคนของเธอหลายเท่า คนอะไรไม่รู้แค่เห็นหน้าไมเกรนฉันก็จะขึ้นแล้ว”


 

ฉันนินทาเธอระยะเผาขน


 

“สองคนนั้นคุยไรกันหนุงหนิงอยู่สองคน” ยิหวาถามขึ้น เธอลืมตาขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงของกองฟาง


 

“เปล่าค่า” กองฟางตอบ


 

“สวัสดีค่ะคุณยิหวา” เมื่อได้โอกาสฉันจึงทักทาย


 

“ค่ะ ... มาหาหวาหน่อยสิ” ยิหวารับไหว้ฉันก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงหันไปออดอ้อนกองฟางแทน


 

ส่วนกันตาที่นั่งอยู่ข้างเตียงได้แต่ถอนหายใจเมื่อเห็นว่ายิหวาจากหลับตาเพื่อหลบเธอก็ลืมตาขึ้นมาเพราะแฟนสาว


 

“ฉันกลับแล้วนะหวา” 


 

“ฟาง หวาคอแห้งอยากดื่มน้ำ เนี่ยรอฟางออกมาตั้งนาน” เธอไม่สนใจ ไม่ได้ยินในสิ่งที่กันตาพูดสักนิด


 

“โอเคค่า แป๊บนะ”


 

“แล้วเมื่อกี้ฉันถามก็ไม่เอา” กันตาบ่นอุบอิบ “นี่หวา” คราวนี้เธอสะกิดให้อีกฝ่ายมองและพูดซ้ำอีกรอบ “ฉันจะกลับแล้วนะ”


 

“มาแค่นี้เหรอ ไหนของเยี่ยมฉัน”


 

“ข-ของเยี่ยม...” เธอลืมเรื่องนี้เสียสนิท “ลืมอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาใหม่ อยากได้อะไร จะซื้อมาให้เท่าที่เธอต้องการเลย”


 

“งั้นก็ไม่ต้องแล้ว ซื้อให้พี่อ้อมใจเถอะ”


 

“พี่อ้อมใจสภาพแบบนี้คงยังกินได้แต่โจ๊กมั้งเนี่ย” กันตาเปรยตามองอ้อมใจ


 

“พรุ่งนี้ฉันออกจากโรง’ บาลแล้ว”


 

“จริงเหรอ! ดีใจด้วยนะ” กันตายกมือยิหวาขึ้นมากุมด้วยความยินดีและดีใจ


 

“เดี๋ยวพอคุณยิหวาออก พี่นัตตี้ก็จะย้ายพี่อ้อมใจไปห้องพิเศษค่ะ” กองฟางเสริม


 

“งั้นฉันไปแล้วนะ” กันตาบอกลาอีกรอบ


 

“อือ / ค่ะ” ยิหวาและกองฟางตอบ


 

“ด-เดี๋ยวค่ะ” ฉันรีบขัดขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องขอถ่ายรูป ถ่ายคลิปเอาไปให้กนกอัปเดตข่าวดารา “คือว่าข้าวขอถ่ายรูป วิดีโอทำข่าวได้ไหมคะ?”


 

“ไม่!” ยิหวาสวนขึ้นอย่างรวดเร็ว


 

“ค-คะ?” ฉันเหลอหลาเมื่ออยู่ ๆ ยิหวาก็มีน้ำเสียงไม่พอใจ ช่างเหมือนกับตอนที่กันตาโมโหหงุดหงิดไม่มีมผิดเพี้ยน สองคนนี้ทำงานด้วยกันตลอดจนต้องถ่ายทอดดีเอ็นเอมาสู่กันแน่ ๆ


 

“ฉันไม่ให้ถ่าย...”


 

“คุณ” กองฟางกดเสียงต่ำ


 

“ฉันไม่ให้ถ่ายหน้า ฉันไม่ได้แต่งหน้า แต่ถ้าเอาแค่มือชูสองนิ้วกับคลิปเสียงก็พอได้อยู่” เมื่อยิหวาถูกกองฟางพูดเชิงให้กดอารมณ์ไม่วีนเหวี่ยง จึงหาทางออกด้วยการไม่ถ่ายหน้าและให้เป็นเสียงพอ


 

“ขอบคุณค่ะ!!” ฉันเอ่ยด้วยความดีใจ ฉันรู้แหละว่าส่วนหนึ่งกองฟางช่วย


 

จากนั้นก่อนพากันตากลับ ฉันก็จัดการเก็บภาพและเอาให้เจ้าตัวเช็กว่าโอเคไหม จากนั้นจึงอัดเสียง


 

ยิหวาพูดทำนองขอบคุณแฟนคลับทุกคนรวมถึงคนที่เป็นห่วงคอยตามถามข่าวคราว ตอนนี้ตนดีขึ้นมากแล้ว และจะออกจากโรงพยาบาลในวันพรุ่งนี้ หลังจากนั้นไม่กี่วันก็จะกลับมารับงานตามเดิม และทิ้งท้ายให้ส่งกำลังใจถึงพี่อ้อมใจผู้จัดการของกันตาแทน


 

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” ฉันบอกยิหวาอีกรอบและลาเพื่อนสนิทอย่างกองฟาง “ไอ้ฟาง ฉันไปก่อนนะไว้เจอกัน”


 

“ไว้เจอกัน คงได้เจอกันบ่อย ๆ อยู่หรอก” เธอเห็นว่าตอนนี้ใบข้าวมาเป็นผู้จัดการให้กันตาและส่วนมากกันตาและยิหวาก็มักจะมีงานร่วมกันอยู่บ่อย ๆ ซึ่งเธอเองก็ติตตามยิหวาไปเกือบทุกที่ด้วยเช่นกัน ในฐานะผู้ช่วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น

  1. #20 nutcrackerrr (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 15:49
    กันตาชอบยิหวาหรอน่าสงสัย

    สนุกอะ
    #20
    0