[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 24 : 9-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    1 มี.ค. 63

บทที่ 9


 

กนกยืนอยู่หน้าเวทีที่ดาราหนุ่มอย่างมานัทกำลังจะขึ้นมาปรากฏตัว ในมือเธอถือกล้องมือโปรตัวใหญ่ สายตาคอยสอดส่องรอบบริเวณอย่างมีไหวพริบ


 

“อีกนิดเราจะได้พบกับคุณมานัทและน้องเจมส์กันแล้วนะคะ”


 

พอแฟนคลับสองบ้านได้ยินชื่อของศิลปินที่ชื่นชอบต่างก็พากันส่งเสียงร้องกริ๊ดด้วยความดีอกดีใจอย่างล้นหลาม


 

“ใจเย็น ๆ กันก่อนรอหลังจบเพลง… ตอนนี้ขอเชิญพบกับวง ‘นักร้องจำเป็น’ ได้เลยค่าาา” พิธีกรประกาศชื่อวงดนตรีที่ขึ้นร้องก่อนที่จะเปิดตัวสองดาราหนุ่มใหญ่และหนุ่มน้อย


 

หลังจากเพลงคั่นเวลาจบลงพิธีกรคนเดิมก็ขึ้นบนเวทีอีกรอบเพื่อที่จะประกาศเชิญดารานักแสดงที่ทุกคนต่างรอคอย


 

“ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอย...พร้อมกันรึยังเอ่ย?”


 

“พร้อมแล้วววววว” เสียงแฟนคลับตอบกลับอย่างกระหึ่ม


 

“ถ้าพร้อมแล้วขอเชิญพบกับคุณมานัทและน้องเจมส์ค่าาา” เธอผายมือเชิญ


 

สิ้นสุดเสียงประกาศ เสียงปรบมือก็ดังอย่างต่อเนื่องจนค่อย ๆ แผ่วลงเมื่อไม่มีใครสักคนเดินออกมาจากหลังเวที


 

กนกสังเกตเห็นพิธีกรและทีมงานส่งซิกกันบางอย่างก่อนที่พิธีกรจะเอ่ยขึ้น


 

“ว๊า~ สงสัยเสียงต้อนรับไม่ดังพอ อดใจอีกหน่อยน๊า เชิญฟังเพลงเพลิน ๆ กันต่อได้เลยค่ะ” จากนั้นวงดนตรีวงเดิมก็กลับขึ้นมาอีกครั้ง ทุกคนข้างล่างเวทีที่กำลังใจจดใจจ่อก็ต่างพอกันร้องเหวอ ทำหน้างุนงงแต่สักพักก็สงบและฟังเพลงต่อ


 

เห็นดังนั้นกนกจึงแซงตัวออกจากวงแฟนคลับไปตรงไปยังบริเวณห้องพักชั่วคราว เตรียมเปิดเลนส์กล้องและเปิดกล้องในมือถือทิ้งไว้เผื่อฉุกเฉิน


 

แต่แล้วประตูห้องที่ติดกับห้องพักชั่วคราวก็ถูกเปิดออก ด้วยความไวในสัญชาตญาณของเธอจึงรัวกล้องก่อนที่ประตูถูกปิดและดาราหนุ่มจะเข้าไปในห้องพักแทน


 

“หายไปไหนมาค่ะ งานเริ่มแล้วค่ะ” เสียงทีมงานแถวนั้นเอ่ยขึ้น


 

“ครับ ผมขอโทษ”


 

“พร้อมแล้วค่ะ” เธอบอกกับดาราหนุ่มอีกคนที่นั่งรออยู่ก่อนหน้านี้


 

กนกรีบย้ายตัวเองออกจากบริเวณนั้นโดยเร็ว ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อแล้ว ในเมื่อได้สิ่งที่ต้องการมาเรียบร้อย แต่ก็แอบตกใจกับภาพที่เกิดขึ้นอยู่เหมือนกัน


 


 


 


 


 

ฉันที่เพิ่งถึงห้องก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไว้ใกล้ตัว ถ้ากันตาโทรมาจะได้รับทันที ในระหว่างที่รอฉันหยิบสมุดสีน้ำตาลขึ้นมาจดว่าเธอชอบอะไรไม่ชอบอะไรบ้างตามที่ฉันได้รู้ได้เห็น


 

เรื่องแรกเลยก็คือปาก ปากพาคนอื่นนอยด์หรือเฉพาะกับฉันอันนี้ก็ไม่แน่ใจ แต่เห็นคุยกับคนอื่นยิ้มแย้มเหลือเกิน อยู่กับฉันคงเป็นตัวเองสุด ๆ เรื่องที่สองก็พกผ้าเช็ดหน้าไว้สำหรับจับสิ่งของที่เธอคิดว่ามันสกปรกและเจลล้างมือ


 

เมื่อเขียนเท่าที่นึกออกเสร็จ ฉันก็จัดเตรียมของใส่กระเป๋าสำหรับเช้าวันพรุ่งนี้ ความจริงก็ไม่ได้เตรียมอะไรหรอก เรียกว่ากวาด ๆ โยน ๆ ลงกระเป๋าไป ฉันรอแล้วรอเล่าคนที่ฉันรอก็ไม่ยอมโทรมาบอกเวลานัดสักที จึงเป็นฝ่ายโทรไปเอง แต่ก็ไม่รับ


 

ฉันนอนกลิ้งอยู่บนเตียงไปมา พลางปัดจอมือถือดูข่าวต่าง ๆ ที่เพื่อนในเฟซบุ๊กแชร์มาจนผล็อยหลับ รู้สึกตัวอีกทีก็มีสายเข้า


 

“ฮัลโหล...” ฉันคลำหาก่อนรับด้วยอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น


 

[เดือนหน้าเดี๋ยวแม่ไปหานะ]


 

“ค่าาาา”


 

[เพิ่งตื่นใช่ไหมเนี่ยไอ้ข้าว]


 

“ค่าาาา”


 

[โทรมาบอกแค่นี้แหละ]


 

“ค่าาาา”


 

[ไอ้นี่หนิ รับรู้ที่แม่พูดไหม]


 

“ค่าาาา”


 

แล้วฉันก็กดตัดสายไปโดยที่ไม่รับรู้ในสิ่งที่ปลายสายพูดเลยสักนิด


 

ฉันลืมตาตื่นสักพักก็คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลาเกือบจะสี่ทุ่มแล้ว ยังไม่มีสักสายที่โทรเข้ามา


 

“จะว่าไปเมื่อกี้ฝันถึงแม่ด้วย ... ไปอาบน้ำดีกว่า”


 

และในขณะที่ฉันกำลังทำธุระส่วนตัวอยู่นั่นเสียงโทรศัพท์ฉันมันก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ให้มันได้อย่างนี้สิ เวลาว่างไม่เคยจะโทรมาหรอก พอไม่ว่างเท่านั้นแหละ!


 

ฉันรีบล้างฟองออกจากผมและตัว นุ่งผ้าเช็ดตัว


 

“โทรมาช้าจังนะคุณ รอจนรากจะงอกแล้ว” นี้คือประโยคแรกที่ฉันทักทายดาราสาว


 

[รับช้าเหมือนกันนั่นแหละ รอจนรากงอกแล้ว] เธอเอาคืน


 

“ฉันอาบน้ำรอคุณ เนี่ยโป๊อยู่เลย”


 

[ไม่เชื่อ]


 

“ก็แล้วแต่...” ฉันกำลังจะพูดต่อ แต่เธอดันกดวิดีโอคอลมา “คอลมาทำไม”


 

[ฉันต้องเห็นด้วยตาตัวเองเท่านั้นถึงเชื่อ พอดีถ้าไม่เห็นกับตาก็จะไม่เชื่อใครทั้งนั้น]


 

“โอ๊ย! สรุปพรุ่งนี้กี่โมงคะ” ฉันไม่กดยอมรับการคอล


 

[เปิดกล้องสิ ฉันยังเปิดเลย]


 

ฉันถอนหายใจมองหน้าเธอผ่านหน้าจอที่กำลังทำหน้าทำตาเหมือนอยากรู้อยากเห็นก่อนจะนิ่วหน้าไม่พอใจเพราะกล้องฉันมืดสนิท


 

“กี่โมง”


 

[แปด แปดโมง ... ให้เปิดแค่นี้ก็ไ...ม่...]


 

หลังจากฉันได้รู้เวลานัดแล้วก็ตัดสายทิ้งและจากนั้นจึงแต่งตัวเข้านอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น

  1. #16 BRASAHP (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 03:57
    กันตาดูวอแวหาเรื่องลวนลามนะคะ
    #16
    0