[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 20 : 8-4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    18 ก.พ. 63


 


 

“ปะ ไปห้องแต่งตัว” กันตาบอกฉันก่อนจะกลับหันหลัง


 

“เดี๋ยว!” ฉันดึงเธอไว้ “ทำแบบนี้ทำไม”


 

“ฉันทำไร”


 

“ก็แบบเมื่อกี้ไง เอาฉันไปประกาศหน้ากล้องหน้าสื่อ”


 

“ก็ไม่ได้อยากทำนักหรอก ฉันก็แค่ทำเพื่อตัวฉันเอง เวลาทำงานจะได้ง่าย ๆ ทีนี้คนอื่น ๆ ก็จะได้รู้ว่าเธอเป็นผู้จัดการฉัน จะได้เดินเข้าออกง่าย ๆ ฉันขี้เกียจอธิบายให้อีกหลาย ๆ คนฟัง .... เข้าใจ๋”


 

ที่เธอพูดมันก็ถูก ไม่งั้นฉันคงเป็นเหมือนเมื่อเช้าที่รับเธอที่คอนโด แต่มันก็น่าจะมีวิธีอื่นนอกเหนือจากนี้ไม่ใช่หรือไง! ขอให้ไม่ถูกจับตามองอะไรมากแล้วกัน


 

“อือ ๆ”


 

“เข้าใจง่ายแบบนี้ก็ดี”


 


 


 


 

ตอนนี้ฉันนั่งรอกันตาเปลี่ยนชุดเหมือนในละครและแต่งหน้า นั่งมองคนนั้นทีโน้นทีเดินไปเดินมาอย่างขวักไขว่โดยที่ในมือหยิบขนมฟรีของกองไปด้วยพลาง ๆ ถ้าฉันไม่ได้เจ้านี่คงหิวจนตาลาย เพราะตั้งแต่เช้ายันตอนนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง


 

ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นผู้หญิงหน้าสวยผมยาวประกายน้ำตาลอ่อนเดินเข้ามา


 

ออร่าของเธอทำเอาตาฉันค้าง ขนมในมือตกลงบนโต๊ะ


 

“นินิว” ฉันเอื่อนเอ่ยชื่อเธอออกมาเบา ๆ


 

ฉันเป็นแฟนคลับเธอ! วันนี้ฉันได้เห็นตัวเป็น ๆ แถมยังเห็นชัด ๆ เต็มสองตา


 

เธอเดินเข้ามาทางฉัน? หรือฉันมโนไปเอง แต่พอรู้สึกตัวอีกทีเธอก็นั่งข้างฉันแล้ว


 

“หน้านิวมีอะไรติดรึเปล่าคะ”


 

“คะ? ม-ไม่มีเลยค่ะ”


 

“เห็นจ้องตาไม่กะพริบเลย นิวก็นึกว่าหน้านิวมีอะไรติด” นินิวยิ้ม


 

“มองคนสวยน่ะค่ะ”


 

ฉันแค่คิด แต่รู้สึกตัวอีกทีปากมันก็พูดบอกไปแล้ว ฉันจึงยกมือขึ้นเกาหัวแก้ขัดเขิน


 

“คุณก็เหมือนกัน เป็นดาราได้เลยนะคะ ว่าแต่คุณชื่อ…”


 

“ใบข้าวค่ะ เรียกข้าวเฉย ๆ ก็ได้”


 

“ข้าวเฉย ๆ”


 

“ข้าวก็พอค่ะ”


 

“อำเล่นค่ะ”


 

“คุณนี่อารมณ์ขันดีจังเลยนะคะ ไม่เหมือนบางคนที่ฉันรู้จัก” ฉันหมายถึงคนที่นั่งหันหลังแต่งหน้าอยู่


 

กันตาได้ยินดังนั้นก็เปะปากใส่เงียบ ๆ คนเดียวที่หน้ากระจกแต่งหน้าและเงี่ยหูฟังบทสนทนาต่อไป


 

“คุณคือผู้จัดการของพี่ตาใช่ไหมคะ”


 

“รู้ได้ยังไงคะ ข้าวยังไม่ได้บอกเลย”


 

เธอขำเล็กน้อย “ก็เมื่อกี้ไงคะ ตอนสัมภาษณ์ นิวก็กำลังให้สัมภาษณ์อยู่ตรงนั้นพอดีค่ะ”


 

“จริงเหรอคะ! ขอโทษนะคะข้าวไม่ทันเห็น พอดีโดนลากเข้าไปในวง ไม่ทันตั้งตัวเลย อายแทบแย่” ฉันบอกความในใจให้เธอฟัง “ขอโทษทีเข้าไปขัดจังหวะนะคะ”


 

“ไม่เป็นไรค่ะ นิวเข้าใจ ช่วงนี้นิวเห็นใจพี่ตามากเลยค่ะ เพิ่งเจอเรื่องร้าย ๆ มา แถมพี่อ้อมใจยังเจ็บหนักอีก ถ้าพี่ตาไม่ประกาศให้คนอื่นรู้ก็คงจะทำงานลำบากหน่อย” สีหน้าที่ออกมาแสดงออกมาว่าเธอเศร้าและเห็นใจ “ไว้เจอกันนะคะ ขอตัวไปแต่งตัวก่อน เราได้เจอกันบ่อย ๆ แน่นอนค่ะ”


 

“ค่ะ” ฉันยิ้มให้นินิว เมื่อเธอเดินหายลับเข้าไปในห้องลองเสื้อแล้วฉันรีบยกหมอนอิงขึ้นมาปิดหน้าทันที


 

เขิน! เขินจนทนไม่ไหว ไม่คิดว่าได้จะมีโอกาสพูดคุยกันเยอะขนาดนี้ ถ้าอยู่คนเดียวฉันคงกรีดร้องด้วยความดีใจ กระโดดโลดเต้นเป็นบ้าไปคนเดียวแล้วแน่ ๆ


 

“ไว้เจอกัน.. ได้เจอกันบ่อย ๆ โอ๊ยน่ารักจัง” ฉันรำพึงรำพันกับตัวเอง


 

อยากลงไปนอนดิ้นกลิ้งกับพื้นเสียตอนนี้เลย! จะว่าไปฉันลืมขอเซลฟี คราวหน้าจะไม่ลืม


 

“เสร็จแล้ว”


 

ฉันเงยหน้ามองที่มาของต้นเสียงที่อยู่ ๆ ก็ดังขึ้นตรงหน้า


 

และเจ้าของเสียงคือตัวทำลายความสุขฉันนั่นเอง


 

“ฉันบอกว่าเสร็จแล้ว ลุกสิ! ตามมาด้วย อย่าให้ห่าง”


 

ฉันแยกเขี้ยวใส่ลับหลังเธอ และรีบลุกเดินประชิดติด ติดจนแนบหลัง


 

“หยุดเดินทำไม” ฉันถาม


 

“ประชดฉันเหรอ เดินติดจนแทบจะสิงร่างฉันอยู่แล้ว ห่างออกไปหน่อย” กันตาชักสีหน้า


 

“ฉันทำตามคำสั่งคุณทุกประการเลยนะ จะเอาอะไรอีก” ว่าแล้วฉันก็ขยับตัวเข้าแนบชิดขึ้น


 

“อีกนิดจะขี่คอแล้วเนี่ย”


 

“เอ้าขี่ได้เหรอ!”


 

“ใบข้าว!!” เธอกระแทกเสียง


 

“เดี๋ยวช้านะคุณ” ฉันจับตัวเธอหมุนกลับไปยังทางที่จะเดินไปข้างหน้าตามเดิม


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น