[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 17 : 8-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    7 ก.พ. 63

บทที่ 8


 

ระหว่างการเดินทางไปที่กองละครบรรยากาศในรถค่อนข้างเงียบถึงเงียบที่สุดเพราะฉันไม่รู้จะคุยอะไรกับเธอดี แต่แล้วกันตาก็พูดขึ้นมา


 

“เวลาเหลือไหมถ้าฉันจะแวะ”


 

“เหลือเฟือค่ะ เพิ่งเจ็ดโมงเอง” ฉันเหลือบมองนาฬิกาของรถยนต์ก่อนจะมองทางต่อ “แล้วจะแวะที่ไหน”


 

“ร้านขายยา”


 

“คุณไม่สบายเหรอ”


 

“เปล่า จะซื้อครีมลบรอยแผล”


 

“อย่าบอกนะว่าสองหลอดที่เพิ่งซื้อไปหมดแล้ว”


 

“หมดแล้ว”


 

“บ้าน่า! ทาหรืออาบ” ฉันอุทานอย่างตกใจ หลอดหนึ่งฉันใช้ได้เกือบเดือน ดีไม่ดีเหลือทิ้งด้วยซ้ำไป


 

“เอาเป็นว่าจอดซื้อด้วย” เธอขี้เกียจอธิบาย


 

ฉันขับไปมองหาร้านยาให้เธอไป จนเห็นป้ายเภสัชสีเขียวอยู่ไกล ๆ ฉันตีไฟเลี้ยวและเทียบจอด


 

“ถึงแล้ว” ฉันหันไปบอกกันตาเพราะเห็นว่าเธอกำลังวุ่นกับการก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือ อาจจะไม่ได้สังเกต


 

“ลงไปซื้อสิ” เธอเงยหน้าบอกอย่างงุนงง “ขอมากกว่าสองนะ ครั้งก่อนไม่พอ” กันตาสั่งต่อโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสีหน้าบนใบหน้าของฉัน


 

“....” ฉันอึ้งจนไม่รู้จะพูดอะไรดี พี่อ้อมใจเจอแบบนี้ไหมหรือเป็นคนเดียวที่โดน


 

“ยังไม่ไปอีก”


 

“ค่า”


 

ฉันเอี้ยวตัวไปหยิบถุงผ้าที่หลังเบาะเพื่อจะเอากระเป๋าตัง... ว่าแต่ทำไมฉันต้องเอากระเป๋าตัวเองด้วยล่ะ จากนั้นฉันจึงกลับมานั่งท่าเดิมพร้อมแบมือยื่นไปหน้ากันตา


 

เธอมองฉัน ย่นคิ้วเล็กน้อยและในขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากพูดบางอย่าง ซึ่งฉันรู้ว่าเธอต้องด่าหรือพูดกระแทกจึงรีบแทรกขึ้น


 

“เงินค่ะเงิน” มีที่ไหนกันสั่งแล้วไม่ให้เงิน รวยตายเลย หมายถึงเธอน่ะที่รวย คราวก่อนฉันอุตส่าห์ไม่ทวงค่ายาเพราะเห็นใจที่นอนแหงกอยู่โรงพยาบาล


 

“เอาไป” กันตายื่นแบงค์ห้าร้อยให้ “อย่าอุบอิบเงินทอนฉันล่ะ”


 

“ฉันคนดี แต่ว่าห้าร้อยเนี่ยนะ มันอันบะสองร้อย ได้สองหลอดเหมือนเดิมนะคุณ”


 

ฉันในสายตาของเธอยังคงเป็นโจรอยู่อีกเหรอเนี่ย!


 

เธอเหล่มองฉันสักพักก่อนล้วงหยิบแบงค์เทาขึ้นมาเปลี่ยนกับแบงค์ที่อยู่ในมือฉัน


 

“ซื้อหมดนั่นเลย”


 

ฉันรับเงินมาจากเธอก่อนจะตรงเข้าร้านขายยา


 

“สวัสดีค่ะรับอะไรดีคะ” เภสัชสาวสวยยิ้มทักทาย


 

“ครีมลบรอยแผลเป็นค่ะ”


 

เธอหยิบขึ้นมาวางบนตู้กระจกหลอดเดียว


 

“เอาห้าอันค่ะ”


 

“ห้า!?” สีหน้าแปลกใจฉายขึ้นบนใบหน้าเธอทันที


 

“แฮะ… ค่ะ” ฉันยิ้มตอบ เธอคงไม่เคยเจอใครที่ไหนซื้อคนเดียวเยอะแบบนี้มาก่อนละมั้ง


 

“รวมทั้งหมดหนึ่งพันบาทค่ะ”


 

ฉันนำเงินที่กันตาให้มาจ่ายไป ก่อนจะชูถุงใส่ครีม “กลัวฉันจะอุบอิบเงิน เหอะ! ไม่เห็นเหลือสักบาท” และถือของกลับมาที่รถที่จอดอยู่หน้าร้าน


 

“อะนี่” ฉันยื่นให้กันตา


 

“ขอบใจ”


 

ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากปากเธอ แถมยังบอกฉันอีกด้วย น้ำตาแทบไหล

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น

  1. #12 athit-sun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:43
    ไรท์อ่าาา ขอยาวๆให้หายคิดถึงหน่อยสิคะ
    #12
    0