[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 16 : 7-3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    31 ม.ค. 63


 


 

ฉันเดินไปสุดทางจนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้อง 809 ฉันเคาะประตูสองที


 

“มาแล้วค่ะ”


 

เงียบ....


 

“คุณกันตา”


 

เมื่อเงียบอีกครั้ง เคาะเรียกและเธอไม่ได้ยิน ฉันจึงลองโทรหาอีกรอบแต่ก็ไม่รับสาย ฉันยิ้มมุมปากก่อนจะมือขึ้นสองข้างตีรัวเหมือนตีกลอง ฉันตีเป็นจังหวะด้วยนะ ไม่มั่ว คนมันมีดนตรีในหัวใจก็เงี๊ยะ ทำจังหวะไปได้สักพักจึงเริ่มหลับตาด้วยความมันในความสุนทรีย์ของตัวเอง


 

จากไม้บานแข็งกลายเป็นนิ่มยวบยาบเมื่อฉันเคาะลงไปอีกครั้ง ฉันจึงลูบ ๆ คลำ ๆ และบีบ จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงร้องโวยวายดังลั่นจนขี้หูแทบจะเต้นระบำออกมาสู่โลกภายนอก


 

เมื่อฉันจึงลืมตาขึ้นมองก็เห็นกันตาอยู่ตรงหน้าและเลื่อนสายตาลงมาก็พบว่ามือฉันกำลังกำหน้าอกเธอ ฉันสะดุ้งตกใจมือจึงลั่นบีบแถมไปอีกหนึ่งที


 

“กริ๊ดดดดดดดดด!!” กันตาร้องขึ้นมาอีกรอบ


 

“อุ่ย โทษทีค่ะ” ฉันยิ้มหน้าแหยพลางค่อย ๆ เลื่อนฝ่ามือของตัวเองมาเก็บไว้ข้างลำตัวตามเดิม


 

“กริ๊ดดดดดดดดด!!”


 

“คุณเลิกร้องได้แล้ว เดี๋ยวคนอื่นก็นึกว่ามีคนตายหรอก” ฉันรีบตีเนียนลืมเรื่องที่บีบนมเธอ และรีบดึงตัวเธอเข้าห้อง และกันตายังคงกริ๊ดอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งนอกและในห้อง


 

“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ”


 

ฉันหันไปมองหน้าเจ้าของห้อง จ้องหน้าเธอ ส่งสายตาโทษว่าเป็นเพราะเธอเสียงดัง


 

และเธอก็จ้องฉันกลับด้วยสายตาที่กำลังโทษฉันไม่แพ้กัน


 

“ไม่มีอะไรค่ะ” ฉันตอบออกไปโดยที่มือกำลังอุดปากกันตาไว้


 

“อ๋อยยยยยย (ปล่อยยยยย) ” กันตาร้องอู้อี้


 

“พอดีผมขึ้นมาตรวจพอดี ไม่มีอะไรให้ช่วยจริงใช่ไหมครับ ผมขอเช็กให้แน่ใจ คุณช่วยยืนยันได้ไหม ผมห่วงเรื่องความปลอดภัย”


 

“ปกติคอนโดคุณเป็นแบบนี้เหรอ” ฉันหันไปถามกันตาและเธอก็พยักหน้าหงึก ๆ


 

ฉันจึงปล่อยมือออกและตรงไปส่องตาแมว


 

“อี๋! แหวะ ๆ” กันตาหยิบทิชชูเปียกมาซับปาก


 

“คนนี้ยามที่นี่ใช่ไหม” ฉันกวักเรียกเธอมาดูให้มั่นใจ


 

“ใช่”


 

เมื่อกันตายืนยัน ฉันจึงแง้มประตูเปิดและยิ้มให้เขา


 

“คุณคือ….” เขามองฉันสลับกับกันตาไปมา คงสงสัยว่าฉันเป็นใครมาจากไหน


 

“ผู้จัดการอีกคนของคุณกันตาค่ะ”


 

และเขาก็มองไปที่ดาราสาวเพื่อขอคำตอบ


 

“ใช่ค่ะ ผู้จัดการตาเอง พอดีเมื่อกี้ตาเจอแมงมุมน่ะค่ะ เลยตกใจนิดหน่อย” กันตาโกหกออกไปเพราะอยากให้เรื่องมันจบ ๆ เธอไม่อยากยืนคุยกับคนแปลกหน้าที่ยืนอยู่หน้าห้องนานเท่าไหร่


 

“ครับ งั้นผมไม่รบกวนแล้ว มีอะไรให้ช่วยแจ้งได้ครับ ขอบคุณครับ”


 

จากนั้นเขาก็เดินไปตรวจตราที่อื่นต่อ


 

“คุณน่ะร้องโวยวายเสียงดังรบกวนชาวบ้าน เห็นมะคนเขาแตกตื่นกันหมด”


 

“นี่ ๆ แล้วต้นเหตุมาจากใครกันถ้าไม่ใช่เธอ เธอน่ะไม่รบกวนชาวบ้านเล๊ย เคาะประตูห้องฉันยังกับเปิดคอนเสิร์ตแล้วยังจะมาบีบ!”


 

“ไปกันยังคะ” ฉันไม่ต่อความยาวสาวความยืด


 

“ทาลิปก่อน” กันตาเดินไปที่หน้าเครื่องแป้งและหยิบลิปสติกขึ้นมาทา


 

“ก่อนหน้านี้ปากยังแดงอยู่เลยทำไมซีดเร็วจัง” ฉันสงสัยจึงถามออกไป


 

“ก็เพราะใครล่ะ” เธอสวนกลับและใช้หางตาเหล่ตามอง


 

“ใครคะ”


 

“เธอนั่นแหละยัยโจรตกทอง!”


 

“ฉันเกี่ยวอะไร ยังไม่ทำอะไรเลยนะ”


 

“ฉันจะบอกให้ฟัง เธอเอามือสกปรกโสโครก เต็มไปด้วยเชื้อโรคมาโดนปากฉัน ฉันก็ต้องลำบากเช็ด”


 

“ฉันอาบน้ำก่อนมาเถอะ!”


 

“อาบก็จริง แต่กว่าจะมาถึงที่นี่มือเธอก็จับอะไรต่อมิอะไรมามากมายจะให้เรียกว่าสะอาดได้ยังไงกัน จิ๊!” จากนั้นกันตาถือกระเป๋าก่อนเดินออกนอกห้อง “ออกมาสิ ยืนรออะไร ฉันจะล็อกห้อง”


 

ฉันว่ายัยนี่อาการหนักกว่าคุณยิหวา จากที่เคยฟังกองฟางเล่าเรื่องของคุณยิหวาในช่วงแรก ๆ ที่สองคนนั้นยังไม่รักกัน ฟังดูก็ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ แต่ยัยนี่หนักกว่าหลายร้อยเท่า!!


 

แล้วตอนนั้นกองฟางเนี่ยชมกันตาใหญ่เลยว่านิสัยดี๊ดี โลกมายาเชื่ออะไรใครไม่ได้เลยจริง ๆ

.

.

.

.


 

“ไหนรถตู้ของฉัน ทำไมเอารถเธอมา” กันตาเอ่ยขึ้นเมื่อพบว่ารถที่เธอต้องนั่งไปกองไม่ใช่รถตู้ส่วนตัวของตัวเอง


 

“ก็งานนี้มันเร่งรัด ตอนแรกคิดว่าคุณจะว่าง คุณโทรมาบอกฉันตอนเย็น เห็นว่าเป็นเวลาเลิกงานก็เลยเกรงใจ ฉันเลยไม่ได้นัดคนขับของคุณ”


 

“เป็นคนขี้เกรงใจซะด้วย จะสามทุ่มหรือตีสอง เธอก็โทรบอกทางนั้นได้ทุกเวลานั่นแหละ”


 

“ปกติคุณโทรไปเหรอ”


 

“ก็ใช่น่ะสิ งานฉันมันกำหนดเวลาไม่ได้หรอกนะ”


 

ฉันว่าเธอคงจามวันละหลาย ๆ รอบชัวร์ คงโดนด่าในใจแทบทุกเวลา ฉันคิดยังไม่ทันจบเธอก็จามขึ้นมา ทำเอาฉันหลุดขำ


 

“ฮัดชิ่ว! ฮัดชิ่ว! .... รถเธอเคยล้างบ้างไหม”


 

“เคย น่าจะหกเดือนที่แล้วหรือมากกว่านั้นนะ....”


 

“สกปรก! เปิดให้หน่อย” กันตาชี้ไปที่ประตูหน้า ก่อนหน้านี้เธอส่องหลังรถเป็นที่เรียบร้อยแล้วและพบว่ามันยังคงรกเหมือนคราวก่อน


 

สาบานเลยว่าครั้งหน้าถ้ารถของใบข้าวยังคงมีสภาพแบบนี้อยู่ เธอยอมนั่งแท็กซี่ยังดีเสียกว่า


 

“ฉันมาเป็นผู้จัดการค่ะไม่ใช่คนรับใช้” ว่าจบฉันก็อ้อมไปนั่งฝั่งคนขับและมองดูว่ากันตาจะทำยังไงต่อ


 

เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนสีขาวมีลายลูกไม้ตกแต่งขอบนิดหน่อยขึ้นมาสะบัดสองสามที ก่อนจะใช้มันเป็นตัวกลางในการจับประตูรถและเปิดมันออก เข้ามานั่งและใช้ผ้าผืนเดิมกับที่เปิด ปิดประตู ก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋า หยิบเจลล้างมือขึ้นมาถูทั่วฝ่ามือ เท่านั้นยังไม่พอเธอยังคงหยิบแมสขึ้นมาปิดอีกด้วย


 

ฉันนั่งมองการกระทำของเธออย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก รู้แต่ว่าเธอคงเป็นพวกรักความสะอาดสุด ๆ สงสัยเรื่องนี้คงต้องจดลงสมุด


 

“มองอะไร ออกรถสิ เดี๋ยวไปสาย”


 

แหนะ หันมาแขวะฉันอีก


 

“ค่ะ ไปแล้วค่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น

  1. #11 athit-sun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 23:28

    สุดๆ ชอบตรงบีบนม 5555555555
    #11
    0