[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 14 : 7-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    20 ม.ค. 63

บทที่ 7


 

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งสัปหงกในปากคาบแปรงสีฟัน ความจริงเช้าวันนี้ควรเป็นเช้าที่ฉันควร จะสดชื่นเพราะเมื่อคืนอุตส่าห์นอนแต่หัววัน


 

วันนี้ฉันมีนัดต้องไปถึงคอนโดของกันตาไม่เกินเจ็ดโมง เนื่องจากเธอมีงานตอนแปดโมง ยังไงฉันต้องเผื่อเวลาบนท้องถนน แต่ทว่าฉันกลับโดนโทรปลุกตั้งแต่ตีห้า ย้ำว่าตีห้า!!


 

ณ เวลา ตีห้าตรง


 

ในขณะที่ฉันกำลังฝันหวานฝันว่าตัวเองยืนอยู่ในเมืองขนมหวาน มีลูกกวาดหลากสี ในมือกำลังถือมาการองที่เพิ่งหยิบมันออกมาจากต้นไม้ ฉันกำลังอ้าปากเพื่อกัดชิมของที่อยู่ในมือ อยู่ ๆ ทุกอย่างก็มืดสนิทพร้อมกับมีเสียงเพลงดังขึ้นต่อเนื่องและดังขึ้นเรื่อย ๆ


 

ฉันหรี่ตาสู้แสงสว่างที่มาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ


 

กันตา? .... ตีห้าสิบนาที!!


 

ตัดสายทิ้งสิรออะไร จากนั้นฉันก็หลับต่อแต่ไม่นาน ไม่นานจริง ๆ มันก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ฉันไม่ได้ตัดสายแล้ว แต่กดปุ่มล็อกหน้าจอเพื่อให้มันเงียบเสียงแทน แต่ไม่นานมันก็ดังขึ้นมาให้ฉันกดเรื่อย ๆ จนนอนต่อไปก็คงไม่จบไม่สิ้นแน่นอน


 

“ฮาโหล...”


 

[ตื่น ๆ อาบน้ำเตรียมตัวมารับฉันได้แล้ว] ปลายสายพูดอย่างเจื้อยแจ้วซึ่งผิดกับฉันที่กำลังงัวเงีย


 

“...มันตีห้า”


 

[ใช่ไง สายแล้ว]


 

ฉันกะว่าจะตื่นสักหกโมงครึ่ง ยังไงก็ทัน คอนโดฉันกับเธอห่างกันไม่เท่าไหร่ แถมสถานที่ที่ทีมงานนัดก็ไม่ไกลจากละแวกนี้ด้วย


 

“ไม่สาย แค่นี้แหละ”

.

.

.


 

“ตัดอีกแล้ว! ทำไมชอบตัดสายฉันจังฮ่ะ! ได้ ๆ ๆ” กันตากัดฟันกรอดใช้นิ้วกดลงไปที่เบอร์เดิมที่เพิ่งโทรออกไปเมื่อครู่


 

เนื่องจากเมื่อกลางวันเธอเล่นนอนพักทั้งวันโดยไม่ลุกไปไหนจึงทำให้ตื่นเร็วกว่าปกติมาก


 

“ยัยนี่ตื่นสายแฮะ… ไม่รับใช่ไหม”


 

เธอกดตัดสายทิ้งและโทรย้ำ ๆ


 

[อะไรอีกคุณ!]


 

ปลายสายมีน้ำโหอย่างเห็นได้ชัด


 

“คุณผู้จัดการชั่วคราวคะ ถ้าไม่ลุกตอนนี้ฉันจะ…”


 

[…. ตรู๊ดตรู๊ด…..]


 

“ยัยโจรตกทอง! เอาอีกแล้วนะ” ว่าแล้วก็กดต่อสายต่อเนื่อง คราวนี้รอไม่นานปลายสายก็รับ


 

[อือ...]


 

“คราวนี้ห้ามตัดสาย”


 

[ไม่ตัดแล้ว]


 

“ไปอาบ...”


 

[ลุกแล้วค่า!!]

.

.

.

.


 

ฉันพูดแทรกใส่อารมณ์ลงไปในน้ำเสียง พร้อมบิดขี้เกียจ ฉันคงไม่ข่มตานอนแล้ว นอนไปก็ไม่หลับ กำลังเคลิ้ม ๆ กันตาก็โทรโชว์เบอร์กระหน่ำ


 

[ห้ามวางสายเด็ดขาด]


 

“ทำไมคะ ฉันจะได้ไปอาบน้ำ”


 

[ฉันอยากมั่นใจว่าเธอตื่นแล้วจริง ๆ เปิดลำโพงและเอาเข้าไปในห้องน้ำซะ]


 

“บ้าเหรอ ฉันอาบน้ำนะ”


 

[ก็ฟังเสียง ไม่ได้ไปนั่งดูซะหน่อย]


 

ยัยดาราโรคจิต!!


 

[เข้าใจไหม ถ้าตัดสายอีกรอบเธอตายแน่]


 

เธอจะเอามีดมาแทงฉันรึไง?


 

[เงียบทำไม ตอบสิตอบ]


 

“อะ ๆ ก็ได้” ฉันตอบปัดความรำคาญ


 

ฉันกดเปิดลำโพงและวางโทรศัพท์มือถือวางไว้บนชั้นวางของ ซึ่งฉันตรวจเช็กแล้วว่าจุดนั้นเป็นจุดที่ปลอดภัยจากน้ำและมั่นใจว่ามือถือฉันไม่พังแน่นอน


 

“เทส ๆ เสียงก้องใช่ไหม ฉันอยู่ในห้องน้ำแล้วนะ” ฉันบอกกล่าวอีกรอบ


 

ฉันบีบยาสีฟันลงบนแปรง ขยับแปรงช้า ๆ ลงบนเนื้อฟัน จากนั้นทุกอย่างเริ่มเงียบ บรรยากาศเหมาะกับการพักสายตาอีกครั้ง


 

[$#%*@^*$#]


 

ฉันปรือตาสะลึมสะลือเพราะได้ยินบางอย่าง


 

[ยังอยู่ใช่ไหม ฮัลโหลเธอ]


 

“คะ? ค่ะ! ค่ะ!” ฉันสะดุ้งเหยียดตัวนั่งหลังตรง


 

[ล้างหน้าเดี๋ยวนี้เลยนะ!]


 

“ค่า” ฉันเกาหลังก่อนลุกขึ้นจากโถส้วม กดชักโครกและเปิดฝักบัวให้น้ำที่ไหลออกมาทำให้ฉันสดชื่น ตื่นตัว


 

นี่ฉันเป็นนักโทษในเรือนจำรึเปล่า นักโทษไฮเทคอะไรอย่างงี้


 

“บรื๊อออ” ฉันเป่าปาก สะบัดหน้า เอามือขึ้นตบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อขับไล่ความง่วงออกจากตัว


 

และในที่สุดตอนนี้ฉันก็ยืนอยู่หน้ากระจกในชุดเสื้อยืดสีเหลือง กางเกงขาวยาวสีดำและรองเท้าผ้าใบสียีนส์


 

[แต่งตัวเสร็จแล้วใช่ไหม ออกมาตอนนี้เลย]


 

“รู้แล้วค่ะ แล้วคุณไม่ไปอาบน้ำแต่งตัวรึไง มาคอยคุมฉันอยู่นั่น”


 

ที่บ้านเธอเป็นองค์กรโทรศัพท์แน่ ๆ


 

[เสร็จตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้วแล้วโน่น]


 

ตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว? เธอโทรปลุกฉันตอนตีห้า ก็แสดงว่าเธอต้องอาบแถว ๆ ตีสี่ แต่ดูท่าแล้วคงเป็นคนอาบน้ำนาน ไม่ต่ำกว่าชั่วโมง อาบตั้งแต่ตีสามเลยเหรอวะ ไม่หลับไม่นอนเลยรึไง


 

ฉันยืนคำนวณเวลา คิดถูกไม่ถูกก็ไม่รู้แหละ ไม่คิดแล้วคงประมาณนั้นแหละ จะเอาอะไรกับคนตกเลขอย่างฉัน


 

“ฉันจะขับรถแล้ว แค่นี้นะคะ ถึงแล้วเดี๋ยวฉันโทรบอก” และฉันก็กดตัดสาย เก็บมือถือลงกระเป๋าถุงผ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น