[จบ] Paparazzi สืบข่าวป่วนหัวใจ [Yuri]​ [มีEBook MEB]

ตอนที่ 13 : 6-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    18 ม.ค. 63


 


 

ฉันเปิดประตูหลังรถพลางรวบของที่วางเกลื่อนอยู่บนเบาะลงกระเป๋าผ้าใบประจำ ก่อนจะปิดประตูพลันเหลือบไปเห็นถาดโฟมสีขาวที่วางไว้สุดฝั่งของเบาะนั่ง


 

“กินเองแล้วกัน กำลังหิวอยู่พอดี” ฉันมองถาดโฟมที่บรรจุชิ้นส้มโอ ไม่รู้ว่าป่านนี้เจ้าของเจ้านี้จะโวยวายหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ให้เดาฉันว่าเธอก็คงลืมมันเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นคงมีสายเรียกเข้ามาหาฉันแล้ว


 

ตอนนี้ฉันอยู่ในครัวของบริษัท ฉันเขย่งตัวเปิดชั้นตู้เหนือหัวเพื่อหยิบขวดเกลือลงมา แกะแรปพลาสติกที่คลุมส้มโอออกและโรยเกลือลงไปนิดหน่อย


 

“ทำไรอยู่จ้ะ”


 

ฉันหันไปมองต้นเสียง ยกมือขึ้นแตะอก ถอนหายใจยาวด้วยความโล่ง “ตกใจหมดเลย มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง ถ้าข้าวหัวใจวายตายขึ้นมาทำยังไงคะพี่เอกวุฒิ”


 

“ฉันก็จะทำบุญบริษัท แล้วก็จ้างหมอผีมาไล่วิญญาณแกให้ไปไกล ๆ ด้วย ฉันกลัวผี”


 

“พี่เอกวุฒิ! นี่ข้าวเองข้าวไง”


 

“ฉันนึกว่าแกจะไม่เข้าบริษัทซะอีกวันนี้ เห็นว่าเป็นวันแรกในการทำงานจ๊อบสอง”


 

“ข้าวต้องมาสิพี่ ข้าวให้สัญญาไว้แล้วว่าว่างก็จะเข้าบริษัท พี่จะหาคนซื่อสัตย์ขนาดนี้ได้จากที่ไหนไม่มีแล้ว”


 

“จ้า ขอให้ขยันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ นะ ฉันไปทำงานต่อดีกว่า ขอชิ้นหนึ่ง” พี่เอกวุฒิหยิบส้มโอไปชิ้นก่อนเดินออกจากครัวไป


 

ส่วนฉันก็นั่งกินของในมือให้เรียบร้อยก่อนไปนั่งหน้าโต๊ะทำงาน ไม่นานกนกก็เดินเข้ามา


 

“วันนี้เริ่มทำงานกับกันตาไม่ใช่เหรอ ไหงมานั่งกินอยู่ตรงนี้” กนกถามพลางฉีกซองกาแฟ

 

“วันนี้ว่าง พรุ่งนี้ก็ว่าง”


 

“ดี ๆ พรุ่งนี้เราสองคนลงสนามตามมานัทกัน เห็นว่าตอนเย็นออกงานเป็นพรีเซนเตอร์รถ”


 

“โอเค ดีล”


 

ในขณะที่ฉันคุยสัพเพเหระกับกนกอยู่นั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์เบอร์แปลก


 

“สวัสดีค่ะ ใบข้าวค่ะ”


 

[ฉันเอง]


 

“ฉันเอง? แล้วฉันไหนล่ะคะ” ฉันเย้าอารมณ์ปลายสาย แค่ฟังน้ำเสียงฉันก็รับรู้ได้แล้วว่าใครโทรมา


 

[ดาราสาวแสนสวยผู้โด่งดัง]


 

“สงสัยโทรผิดแล้วมั้งคะ แค่นี้นะคะ”


 

[ฉันกันตา!!]


 

ฉันแทบจะหลุดขำออกมาพรืดใหญ่


 

“มีอะไรให้รับใช้คะ”


 

[พรุ่งนี้แปดโมงเช้ามารับด้วย มีบวงสรวงละครกับถ่ายโปรโมท]


 

“แปดโมงเช้า?”


 

โธ่! ฉันอุตส่าห์ดีใจคิดว่าพรุ่งนี้จะว่าง


 

[ใช่ มาให้ตรงละอย่าให้ฉันต้องหงุดหงิด แล้วหลังจากวางสายเมมเบอร์ฉันไว้ซะนะ]


 

“รับทราบค่ะคุณ” ฉันกดตัดสายหลังจากรับสารเรียบร้อย


 

“ใครโทรมา ทำไมทำหน้าอย่างนั้น” กนกเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันคุยธุระเสร็จแล้ว


 

“คุณกันตา พรุ่งนี้เช้าเธอมีงาน”


 

“อ่าวแล้วอย่างนี้ตอนเย็นจะไปได้ไหมแกอะ”


 

“ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ไม่รู้ว่างานเธอเสร็จตอนไหน นัดช่วงเช้าอาจจะทันก็ได้แต่ยังไงเดี๋ยวฉันโทรบอกแกอีกทีแล้วกัน”


 

“เออ ๆ ฉันไปทำงานต่อก่อน แอบหนีมานั่งกินกาแฟนานแล้ว” ว่าจบกนกก็เดินไปล้างแก้วเปล่าที่เธอเพิ่งดื่มหมดไปเมื่อครู่และออกจากห้องไป


 

ส่วนฉันก็หยิบสมุดตารางงานของกันตาที่เธอให้มาเปิดมันออกและจดงานที่เธอเพิ่งโทรมาบอกลงไป ส่วนสมุดเล่มน้ำตาลของฉันคงไม่ได้ใช้งาน เอาไว้จดสิ่งที่ต้องเรียนรู้ในตัวกันตาแทนแล้วกัน

.

.

.

.

.

ในด้านของกันตา หลังจากที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทางทีมงานของกองถ่ายโทรมาย้ำเรื่องบวงสรวงและถ่ายโปรโมทละครว่างานจะเริ่มในวันพรุ่งนี้เช้า


 

เมื่อรับรู้แล้วจึงต่อสายหาผู้จัดการชั่วคราวอย่างใบข้าวทันที และเธอก็ต้องขมวดคิ้วด้วยอารมณ์หงุดหงิดหลังจากตื่นขึ้นมาจากการพักผ่อน


 

เธอเอาโทรศัพท์มือถือที่กำลังแนบหูออกมาดูหน้าจอ


 

“ตัดสายอีกแล้ว!!”


 

บังอาจมากที่กล้าตัดสายเธอ เกิดมาไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเธอมาก่อนเว้นซะจากยิหวา นอกนั้นก็ไม่มีใครกล้าทำ


 

“กลัวเปลืองค่าโทรศัพท์รึไง! เป็นใครถึงมาตัดสายฉันแบบนี้!” กันตาตะคอกใส่โทรศัพท์ก่อนจะวางคว่ำหน้าจออย่างแรงบนเตียง เธอโมโหจนลืมไปว่าเธอต่างหากที่เป็นฝ่ายโทรไป ค่าโทรก็เป็นของเธอเอง


 

และทิ้งตัวลงกับเตียงอีกรอบ นอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย ๆ จนกระทั่ง....


 

“ส้มโอ!!” เธอลืมไปเสียสนิท


 

“โอ๊ยหงุดหงิด หงุดหงิด” กันตานอนดิ้นถีบขาไปมาบนเตียงของตัวเอง “ไม่กินแล้ว!” บ่นกับตัวเองจบก็จับผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงนอนต่อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น

  1. #8 Haoshinao (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 03:17

    รอตอนต่อไป

    #8
    0
  2. #2 Babymook9037 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 13:41
    5555555 อดกินส้มโอเลย มัวแต่หงุดหงิด
    #2
    0