「SF/OS」 Do u wanna be ➸ Block B! by nongkhaingai

ตอนที่ 2 : OS (zico x kyung) Late Morning

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 พ.ค. 61

Do u wanna be #BlockB by nongkhaingai


Late Morning

zico x kyung

AU THAI / OS / M/M / PG-13 / POV





            เช้าวันเสาร์รอบที่เท่าไรไม่รู้ของชีวิตผม

 

            ไร้เสียงนาฬิกาปลุกจากเรือนนาฬิกา หรือแอพพลิเคชันในโทรศัพท์ ผมตื่นขึ้นเองโดยอัตโนมัติ

 

            ดวงอาทิตย์ทำมุมเกือบจะ 90 องศากับพื้นดินขนาดนี้ก็ไม่น่าเรียกเช้าแล้ว

 

            ผ้าม่านสีเนื้อที่ถูกทำให้ดูบางโดยแสงแดด กำลังปลิวไหวไปตามลมที่พัดผ่านเข้า-ออกจากห้องนี้

 

            หน้าต่างไม่ได้ถูกปิด ทั้งที่เครื่องปรับอากาศยังทำงานอยู่

 

            เป็นความขี้เกียจของผม รวมกับนิสัยไม่สนใจสิ่งแวดล้อมของคนใต้อ้อมแขนผม

 

            มองไปที่นาฬิกา อีกไม่กี่อึดใจ เข็มสั้นก็จะเดินทางไปถึงเลข 11 แล้ว เข็มยาวยังเดินทางไม่หยุดหย่อน เพื่อไปสู่เลข 12 เตรียมบอกเวลา 11 นาฬิกา

 

            อีกชั่วโมงกว่าก็ถึงมื้อเที่ยง คนตัวเล็กยังคงหลับตาพริ้ม และยิ้มให้กับความฝันปริศนาที่มีแค่เจ้าตัวรู้

 

            เราทั้งคู่ยังอยู่บนเตียงนอนที่ปูด้วยผ้าสีขาว ยับยู่ยี่เล็กน้อย เป็นเพราะมีคนนอนดิ้นต่างหาก หาใช่กิจกรรมอื่นใดเลย

 

          ก็เพราะนอนดิ้นเลยต้องรวบแขนรวบขาไว้ในอ้อมแขนของผม

 

            ผ้าห่มหนาผืนหนึ่งคลุมร่างทั้งสองไว้

 

            ขาเปล่าทั้งสองของผม เกยเกี่ยวกับขาของอีกคนที่เปลือยเปล่าเช่นกัน

 

            นอกจากผ้าห่ม ผิวกายของผมก็ไม่ได้ถูกปกคลุมโดยเครื่องนุ่งห่ม ห่อหุ้มปิดบังกายใด ๆ

 

            ต่างจากอีกคนที่สวมเชิ้ตสีขาว ซึ่งเป็นเสื้อตัวที่ผมใส่อยู่ประจำ มันเป็นไซส์ที่พอดีกับตัวผม แต่พอคยองใส่ กลับกลายเป็นเสื้อ oversize ตัวหลวมโคร่งไปเสีย

 

            หากไม่นับเสื้อเชิ้ตนั่น ใต้ผ้าบางก็ไม่มีอาภรณ์ใดเช่นกัน

 

            ลมหายใจผมเป่ารดท้ายทอยขาวของคนในอ้อมกอด ตั้งแต่ไหล่ไล่ไปถึงต้นขอถูกแต่งแต้มด้วยรอยช้ำ สีกุหลาบอ่อน

 

            อย่าเพิ่งตกใจและคิดไปไกล ผมบอกไว้แล้ว ว่าไม่ได้มีกิจกรรมอื่นใด

 

            รอยประทับพวกนี้ก็แค่ผลงานของหลายวันก่อนที่รอวันหาย

 

            ส่วนนิสัยผม การถอดเสื้อผ้านอนมันเป็นอะไรที่แก้ไม่หาย

 

            แต่เหตุผลสำหรับคนในเสื้อเชิ้ต ผมก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจเหมือนกัน

 

            แขนขวาของผมเป็นหมอนรองคอ

 

            แขนข้างซ้ายเป็นผ้าห่มให้เขา

 

            ผมจรดจมูกลงไปที่กลุ่มผมตรงหน้า ผมสีน้ำตาล เส้นบาง กับกลิ่นแชมพูเด็ก

 

            ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมคยองถึงชอบใช้แชมพูสำหรับเด็กนักหนา

 

            แล้วก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันที่ชอบกลิ่นแชมพูเด็กจากกลุ่มผมนั่น

 

            เหมือนว่าคนตัวเล็กจะเริ่มรู้สึกตัวจากสัมผัสอันแผ่วเบาและอบอุ่นที่อยู่เหนือหัว

 

            พลิกร่างตัวเองเข้าหาคนที่โอบกายตนไว้

 

            ส่งยิ้มทั้งที่ตาปิดให้คนที่ตื่นอยู่ก่อนแล้ว ราวกับกำลังบอกกันว่าอรุณสวัสดิ์อูจีโฮ

 

            ผมไม่ตั้งใจทำให้คยองตื่นหรอก เป็นเขาต่างหากที่รับรู้การมีอยู่ของอ้อมกอดนี้

 

            จากนั้นเลยส่งแขนสั้น ๆ และข้อมือเล็ก ๆ มาโอบถึงเอวผมคืน

 

            ข้อมือเขาเล็กเกินไปจริง ๆ นะ ถึงตัวจะเล็กด้วยก็เถอะ

 

            ไม่ได้บอก ผมก็รู้ ว่าเขาไดเอทอยู่

 

            ไม่ได้เกิดเหตุการณ์ใดต่อ

 

            ตาโตยังปิดเหมือนเดิม แพขนตาเห็นชัดขึ้นเมื่อไม่ได้ลืมตา

 

            กลายเป็นว่าเจ้าตัวซุกซนมานอนซุกอกผมซะแล้ว

 

            ผมกระชับกอด ให้ร่างเราแนบแน่นกันมากกว่าเดิม

 

            ผมชอบอะไรที่เป็นอยู่ตอนนี้

 

            ไม่ได้รู้สึกเมื่อยแขน อึดอัด หรือร้อน แต่รู้สึกอบอุ่น

 

            ต่างคนต่างเป็นความสบายใจให้กันและกัน

 

            อยากอยู่แบบนี้อีกสักสิบ ยี่สิบ สามสิบ หรือจนร้อนล้านปีไปเลย

 


 

 

            บุคคลใต้ร่างเริ่มรู้สึกตัวอีกครั้งในเวลา 11 กับเศษนาทีหน่อย ๆ

 

            ร่างเล็ก ๆ ผละออกจากอ้อมแขนและอ้อมอกของผม

 

            คยองลุกขึ้นนั่ง ใช้มือเล็ก ๆ ที่ถูกแขนเสื้อกิน ขยี้ตาตัวเองแรง ๆ

 

            เดี๋ยวก็ตาแดงอีกหรอกผมดึงแขนอีกคนลง

 

            งือ

 

            งอแงอะไรอีกคนตรงหน้ายังเบ้หน้า ไม่พอใจอะไรสักอย่างอยู่

 

            ที่ผมดุเพราะห่วงไหมล่ะ ยิ่งบอบบางอยู่

 

            หิว

 

            อ่า สรุปว่าไม่ได้น้อยใจที่ผมดุใส่สินะ

 

             ผมหัวเราะเบา ๆ ในลำคอแล้วส่งยิ้มกลับไปเป็นคำตอบ

 

            ประมาณว่าได้เลย จะไปทำอะไรให้กินเดี๋ยวนี้แหละครับ

 

            เดี๋ยว ใส่กางเกงก่อน

 

            ยังไม่ทันพ้นจากเตียง ก็ได้เสียงแหลมขัดออกมา

 

            พร้อมยื่นกางเกงที่วางพาดอยู่กับราวกลับมาให้

 

            ผมทำหน้างงใส่ อะไรกัน ก็บ้านเรานี่ ไม่ใส่ก็เห็นกันแค่สองคน

 

            ใส่สิ น่าเกลียด

 

            โอย เสียใจจังครับเจ้าตัวเล็ก

 

            ไม่อะ

 

            ทำไม

 

            ก็แค่อยากแกล้งน่ะ

 

            ใส่ให้หน่อยผมฉีกยิ้มให้ เอกเขนกแขนตัวเองกับหมอน แล้วเหยียดขายาว ๆ บนเตียงนอน

 

            คยองจิปากเสียงดัง แต่ก็ยอมทำแต่โดยดี

 

            พอมีกางเกงปกปิด ผมก็ลุกออกไปพ้นเตียงเสียที

 

            ในขณะที่อีกคนลงไปมุดผ้าห่มต่อซะงั้น

 


 

 

            มื้อแรกของวัน

 

จะให้เรียก brunch ก็จะดูเลยเวลาไปนานแล้ว เอาเป็นว่า lunch ก็แล้วกัน ถึงจะยังไม่ 12 นาฬิกาและเป็นแพนเค้กก็เถอะ

 

ผมสร้างภูเขาด้วยแพนเค้ก 6-7 แผ่นหนา ๆ

 

คยองที่ลุกจากเตียงตามกลิ่นมายังห้องครัวถึงกับอ้าปากกว้างร้องหู

 

น่ากินมาก คุณพ่อครัว

 

ตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะจัดการเจ้าแป้งแผ่นราดน้ำผึ้งบนโต๊ะอาหาร

 

กินไม่หมดล้างจาน

 

ฮะ? พุงไม่แตกตายก่อนหรอแอบเห็นคนตรงหน้าขยับปากบ่นมุบมิบตามมาด้วย

 

ยังจะมีการมาห่วงน้ำหนักอีก

 

ไดเอทเหรอ ไม่น่ารักเลย

 

“…”

 

กินเถอะคยอง เนื้อไม่มีแล้วนั่น อีกอย่างเราอุตส่าห์ทำ…”

 

อือ รู้แล้วน่า ดุจังเล้ยยังพูดไม่จบ ก็โดนขัดขึ้น

 

ดื้อขนาดนี้ไม่ให้ดุได้ไงล่ะ

 

เพราะห่วงหรอก เลิกกินแบบพะวงแคลอรีสักที เอาแรงมาจากไหนเนี่ย

 

ผอมไม่ดีหรือไงส่งหน้าบูด ๆ มาอีกที

 

อยากผอมก็ออกกำลังสิ แล้วก็นะ เราชอบคยองแบบเนื้อแน่น แก้มเยอะ ๆ บีบแล้วยืด

 

ผมดึงแก้มอันน้อยนิดเป็นการลงโทษ

 

ฮึ่ย เดี๋ยวจะกินให้หมดเลยคอยดู

 

แล้วก็ทำหน้าแยกเขี้ยว ขู่ฟ่อ ๆ เป็นกระต่ายป่าให้ คิดว่าน่ากลัวมากสินะ

 

ระหว่างรอท่านเทพเจ้ากระต่ายเสวยมื้อเที่ยงอันแสนพิเศษ ผมก็ขอตัวไปอาบน้ำ ทำร่างกายให้สะอาดก่อน

 

ไปไหน

 

อาบน้ำ อาบด้วยกันมั้ยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เจ้าตัวขี้สงสัย

 

ไม่

 

ไม่อาบด้วยกันจริงดิ?ผมตีหน้าเศร้าจอมปลอม

 

ไม่อาบน้ำต่างหากล่ะ

 

อย่าว่าไปว่าเขาเลยครับ คนขี้เกียจก็แบบนี้แหละ

 

เฮ้อถอนหายใจแล้วเข้าไปจัดการภารกิจของตัวเองให้ไวที่สุด ก่อนจะมีใครงอแง

 

 

 


            เขาว่ากันว่าผู้ชายจะดูดีที่สุดตอนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

 

            ซึ่งผมเห็นด้วย

 

            แล้วก็


             พบกระต่ายหน้าหงอยหน้าประตูห้องน้ำ 1 ตัวครับ

 

            จะอาบหรอ?

 

เปล่า มารอคนอาบน้ำ

 

รอทำไมผมหัวเราะกลับแล้วยีหัวฟู ๆ นั่น

 

น่ารักจังเลยโว้ย อยากเก็บใส่กล่อง ล็อคกุญแจให้แน่น เก็บไว้ให้แค่ตัวเองดูได้สัมผัสได้

 

ไปอาบน้ำปะผมเอ่ยชวนเพื่อรักษาสุขภาพอนามัยที่ดีของเจ้าตัวเล็ก

 

งื่อ ไม่อาบ

 

ดื้ออีกแล้วทำหน้าดุจริงจังใส่ ถึงคนตรงหน้าจะไม่มีท่าทางกลัว

 


 

 

แล้วก็มาทำหน้าหงอยในอ่างอาบน้ำจนได้

 

ผมครอบครองพื้นที่ขอบอ่าง ภายในอ่างก็มีเจ้ากระต่ายเลี้ยงยากแช่น้ำอุณหภูมิห้องอยู่

 

ผมจัดการถูหลังเนียนที่มีสีช้ำแต้มอยู่แล้วนิด ๆ

 

เพราะความดื้อ ไม่ยอมรักษาความสะอาดก็ต้องโดนแบบนี้

 

หรือตั้งใจให้เกิดขึ้นกันนะ ?

 

ลงมาถูในนี้สิ

 

คยองเชื้อเชิญ เพยิดหน้าให้ผมลงไปนั่งเบียดด้วยกันในอ่าง

 

ไม่อะ อาบแล้ว

 

ไม่ได้บอกให้อาบ ให้มาอาบให้

 

จังหวะที่ผมกำลังถูสบู่ ไอ้ตัวแสบก็ดึงแขนไปกัดซะไม่ทันระวัง

 

แง่ม ๆ ๆ

 

ผมผลักหัวเปียกนั่นไปที แล้วขำให้กับความเด็กน้อยที่ไม่มีใครเกิน

 

รู้แล้วครับ จะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ

 

พอดีที่ผมห่อท่อนล่างด้วยผ้าเช็ดตัวแค่ผืนเดียว เลยจัดการถอดได้ทันที

 

ลงแช่ฝั่งตรงข้ามอีกฝ่าย ขาเราเกยกันเล็กน้อย

 

ผมยกขาตะเกียบนุ่มนิ่มขึ้นมาถู ทำหน้าที่ต่อไม่ให้เสียงาน

 

พอแล้ว ทำเองได้น่าแต่ดูเจ้าของเขาจะไม่เต็มใจอีกต่อไปแล้ว

 

คยองชักแข้งตัวเองกลับมา

 

กลายเป็นว่าจากหน้าที่เราหันให้กัน คยองก็พลิกตัวกลับหัวกลับหาง มานั่งเอาหลังพิงกับอกผม วางหัวตัวเองไว้บนไหล่หนา ๆ ของผม

 

นอนต่อตรงนี้ได้ไหม สบายจังเจ้าตัวเล็กไม่วายเลิกทำตัวเป็นสติกเกอร์ นอนแผ่สบายราวกับผมเป็นเตียงนอนในอ่างอาบน้ำ

 

ซึ่งผิวขาว ๆ กับสีหน้าออดอ้อนนี่ผมอดไม่ไหวหรอกนะ

 

ทำไมชอบทำให้อยาก

 

ฮึ?ประกอบกับการทำหน้าทำตาใส่ซื่อ

 

ยัง ยังไม่เข้าใจสถานการณ์อีก

 

นับ 1-3 ถ้ายังไม่ออกไปก็จะไม่ทนแล้ว” ทุกคนช่วยเป็นพยานนะ ว่าผมให้โอกาสเจ้ากระต่ายแสนซนแล้ว

 

“…”

 

“1 2..”

 

ไม่เหลือเวลาให้ผมนับสาม

 

แทนที่จะออกไปจากจุดอันตรายที่ขึ้นไฟสีแดงเตือนให้แล้ว

 

เจ้ากระต่ายกลับท้าทายอำนาจมืดอย่างไม่เกรงกลัวอันใด

 

เสนอริมฝีปากของตนเอง โดยประกบมันเข้ากับปากของผม

 

ไม่ใช่รสจูบที่ดูดด่ำ

 

แต่เป็นเพียงออร์เดิร์ฟ

 

คยองเพียงแค่ประกบริมฝีปากบาง ๆ พอรู้สัมผัสแล้วลุกออกไปจากอ่างนี้

 

สายตาผมเปลี่ยนไป พอ ๆ กับอารมณ์ที่เพิ่มขึ้น

 

แล้วใครจะรอให้เสียเวลากันล่ะ

 

รีบไปจับกระต่ายก่อนที่มันจะหนีสิ

 

นี่กำลังล้อเล่นกับนายพรานอยู่ รู้ตัวไหมเจ้ากระต่าย?

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 นางร้ายอี้เฟย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 20:32
    ฮืออออ แม่มาหวีดแล้วววว มันเรียลอ่ะ มันเรียลตรงที่ คยองคือต้นตำหรับแห่ง oversize boyfriend shirt ตรงที่คยองมือเล็กมากๆ ตรงที่คยองไดเอทแล้วจโงดุ และตรงที่เจ้าตัวเล็กจูบก่อน ฮืออออ แม่หวีดแรงมากกกกก สู้ๆนะคับไรท์~~~!!!

    ป.ล. ฝากฟิครีเควสรวมเราหน่อยน้าาาา มีจีคยองเรื่องนึง(กำลังแต่งเพิ่ม) อิอิ
    #2
    1