คุณหนูสุดสวยจอมเปิ่นปะทะพ่อบ้านสุดหล่อจอมเฮี้ยบ(จบแล้วคะ!)

ตอนที่ 5 : ตอนที่3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 พ.ค. 55

“โอ๊ย!!!!”
 “เอาอีกแล้วไงฉัน”
 “ไม่เป็นไรครับงั้นเริ่มใหม่นะ^^”
 เฮ้อ....ฉันนี่จริงๆเล้ย เหยียบเท้านายยูกิไปเป็นรอบที่10แล้วมั้งเนี่ยแต่แอบสะใจเล็กๆนะ วะฮาฮ่า(ดูนางเอกเรา= =;;)
 “โอ๊ย!”
 “เป็นไงบ้างนายยูกิ”
 “ไม่เป็นไรครับ งั้นพักซักเดี๋ยวนะครับ”
 “อืม”
 “งั้นผมไปเอาน้ำให้นะครับ จะเอาน้ำอะไรดีครับ”
 “น้ำเปล่าดีกว่าดื่มแล้วสดชื่นดี^O^”
 “ครับ รอซักครู่นะครับ”
 “เฮ้อ....”ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ท้อแท้จริงๆเลย ฉันนี่มันห่วยสิ้นดี ฉันน่าจะเกิดมาเพอร์เฟ็คอย่างพี่เอเลนเขานะ ฮือ.... ทั้งพ่อก็รักพี่เขากว่า คนใช้ก็เอาแต่พูดคุยดีๆด้วย ต่างกับฉันลิบลับเลย ฮึกๆ
 “มาแล้วครับคุณหนู”ฉันรีบปาดน้ำตาแล้วหันไปยิ้มให้นายยูกิ
 “เอ๋?!”
 “มะ....มีอะไรหรอ???”ฉันทำสีหน้างงเหมือนนายยูกิร้องขึ้นมา
 “คุณหนูร้องไห้หรอครับ”
 “ปะ....เปล่านี่”ฉันตอบเสียงแข็ง
 “ผมอ่านสีหน้าคุณหนูออกนะครับแถมเสื้อก็เลอะคราบน้ำตาด้วยนะครับ”
 “บอกว่าไม่ได้ร้องไง การร้องไห้น่ะสำหรับเด็กขี้แยเท่านั้น”
 “ตามใจนะครับถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรครับแต่การเก็บไว้คนเดียวน่ะมันไม่ดีนะครับ”
 “ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉันย่ะ!!!”
 “ตามใจครับงั้นหัดเต้นคนเดียวล่ะกัน ผมขอตัวก่อนนะครับ”
 “ดะ....เดี๋ยวสิย่ะ นายยูกิ!”
 “ก็คุณหนูไม่ยอมบอกนี่ครับ ผมรู้นะครับว่าคุณหนูมีเรื่องมากมายที่อยากบอกใครต่อใครแต่ก็ไม่มีคนรับฟังเพราะฉะนั้นแล้ว.....”
 หมับ!นายยูกิดึงฉันไปกอดโดยไม่ทันตั้งตัว
 “ผมคนนี้จะรับฟังเองครับ”
 “นายยูกิ น่ะ....นี่นาย”
 “ระบายมันออกมาเถอะครับ”
 “ฮึกๆฮือๆๆๆ”ฉันปล่อยโฮใหญ่และได้ระบายทุกอย่างที่อักอั้นมานานและนั่นทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจมาก
 “รู้สึกดีขึ้นไหมครับคุณหนู”
 “อืม ขอบคุณนายมากๆนะงั้นเรามาฝึกกันต่อเถอะ”
 “ครับคุณหนู”
 ตั้งแต่ตอนนั้นฉันกับนายยูกิก็ฝึกกันมาตลอดจนกระทั่งเย็น...
 “ว้าว!ฉะ....ฉันเต้นได้แล้วนายยูกิ ฉันเต้นได้แล้ว”ฉันตื่นเต้นจนตะโกนเสียงดังไปเลย
 “ดีใจด้วยครับคุณหนูแต่ว่าคุณหนูไม่ดีใจเกินไปหน่อยหรอครับ^^;;”
 “ขะ....ขอโทษที”ฉันหน้าแดงนิดๆ
 “ไม่เป็นไรครับ งั้นผมคงต้อง....ใส่กระโปรงสินะครับ”นายยูกิยิ้มแห้งๆ
 “จริงด้วยสิ พนันนั่นสินะแต่ว่านะ....”
 “อะไรครับ”
 “ฉันขอเปลี่ยนดีกว่านะขอเป็นไปเที่ยวกับนายล่ะกันนะสุดสัปดาห์นี้น่ะ^^”
 “ทะ...ทำไมล่ะครับ”
 “ไม่ต้องมาทำมงทำไมหรอกมันเป็นสิ่งที่นายขอไม่ใช่รึไงย่ะ”
 “งั้นก็ได้ครับ”
 “เข้าใจก็ดีล่ะ ฉันไปนอนล่ะนะ นายก็ด้วยล่ะ”
 “ครับ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ”
 “ปะ...เปล่าซักหน่อยก็นายสอนฉันคงเหนื่อยน่าดูนิน่า”ฉันรีบแก้ตัว
 “งั้นหรอครับ แต่ยังไงก็ขอบคุณนะครับ^^”
 “อะ....อืม ฉันไปนะ”
 “ครับ”
 อึ๋ยๆๆๆฉันนี่เป็นบ้าอะไร อยู่พูดออกไปทั้งๆที่ไม่อยากพูดด้วยซ้ำ อ๊าก!!!ฉันเป็นอะไรไปกันเนี่ย เฮ้อ....แต่ก็รู้สึกเป็นห่วงจริงๆนั่นแหละ(แถวบ้านไรท์เตอร์เรียกว่า‘ซึน’นะจ๊ะ=w=//โดนนางเอกถีบ)
 ย่ะฮู้ว!เหล่านักอ่านทุกท่านที่ทั้งอ่านเงาทั้งอ่านแล้วเม้นต์ หลังจากที่ได้ด๊อง ดองมาน๊าน นานก็ได้อ่านกันแล้วเนอะที่ไม่มาอัพIt’s because(ดัจริตใช้สำเนียงอิงริชอีก=w=)ไม่มีคอมเม้นต์ให้เท่าไหร่เลย มีแต่เฟส(หน้า)เดิมๆทั้งนั้น ถ้าไม่มีเม้นต์คนใหม่ๆบ้างละก็รอต่อไปอย่างนี้แหละเคอะ ไปล่ะ บาย;w;
  
GG ..
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #11 maprangkamjandee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 18:00
    โหดขรึม
    #11
    0
  2. #10 จินนี่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 15:45
    สนุกำมากค่ะ
    #10
    0