(fic Haikyuu )จดหมายเหตุ||||| [Atsumu x oc ]

ตอนที่ 3 : จดหมายเหตุที่ ๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    16 พ.ย. 63

________________________________________________



"I have know many people in this world. But l've a few to understand and truly love me.

One of them is you"

"มีคนมากมายในโลกกว้างที่ฉันรู้จัก แต่มีอยู่น้อยคนคน

ที่ฉันมั่นใจว่ารักและเข้าใจฉันจริง คนดี..เธอคือคนหนึ่งนั้น"



________________________________________________





               ใบหน้าเรียวคม จมูกโด่ง ตาสองชั้นสวยงาม คิวบางเเต่เป็นสัดส่วนที่เป็นธรรมชาติเเละพอดีน่าจดจำ ดวงตาเปล่งประกายสีม่วงอ่อนน่าค้นหา ปากสีชมพูที่น่าดูดดื่ม อมน้ำ เเละยิ่งดู ยิ่งอยากลิ้มลองมัน  เหงื่อเม็ดเล็ก 2 ถึง 3 เม็ดที่พุดอยู่บนใบหน้า เเต่กลับไม่ทำให้ใบหน้านั้นดูเเย่ลดลงเลยด้วยซ้ำ กลับเพิ่มเสน่ย์ของมันไปในตัว โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลย เเละอย่างสุดท้าย กลิ่นดอกไม้ประจำตัวของเธอ ที่สงกลิ่น เย้ายวน น่าหอม น่าหลงใหล เเละ น่าสัมผัส ......... ที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือหญิงสาวคนนี้ "ตื่นสาย"  ใช่เเล้วทุกคนอ่านไม่ผิดหรอก  

ผู้หญิงคนนี้คือ "โคโจว คานาเอะ "  หญิงสาวที่เป็นคนส่งจดหมาย 2 ฉบับ ให้กับ ทีมวอลล์เล่บอลของโรวเรียน อินาริซาวะ  ซึ่งบอกได้เลยว่าหลังจากที่เธอส่งจดหมายให้กับ ทีมวอลล์เล่ของโรงเรียนเเล้ว ชีวิตเธอก็ต้อง หลบๆ ซ่อนๆ ตลอดเวลา เพราะ ช่วงนี้นักกีฬาในทีใมวอลล์เล่  ชอบออกมาเดินป้วนเปี้ยนบ่อยๆ ไม่รู้ทำไมถึงออกมาเดินเเถวระเบียงสายชั้นเเทบทุกวัน  ซึ่งตัวเธอเองก็กังวลว่า คนในชมรมวอลล์เล่ จะรู้เเล้วว่าเธอเป็นคนเอาจดหมายไปส่ง เห็นเเบบนี้เธอก็ห่วงชีวิตตัวเองเหมือนกันนะ เพราะ ถ้าคนในชมรมรู้ว้าเธอเป็นคนส่ง  "มิยะ อัตสึมุ"  ก็จะรู้ว่า เธอเป็นคนส่งจดหมายฉบับพิษดาลให้เขา ซึ่งเธอเองก็กลัวเขาอยู่นะ ถึงจะเเค่ นิดเดียวก็เหอะ//(จริงอ๋ออออ!!!!! : ไรต์  , เงีนบไปน่า เขียนต่อไปซะ: คานาเอะจัง!!)



เเต่เรื่องนั้นก็คือเรื่องนั้น เพราะตอนนี้เธอเองก็กำลังไปโรงเรียนสายเนื่องจาก นาฬิกา ปลุกของเธอมันมาพังตอนเช้า เเล้ว พี่ชายสุดที่รักของเธอ ก็ไม่มาปลุกเธออีก เฮ้อออ!! วันนี้เธอต้องรู้สึกยังไงนะ (?) 



อาเร๊ะ อาเร๊ะ อาเร๊ะะะะ !!!  วันนี้,ตอนนี้ ,เวลานี้ ประตูรั่วของโรงเรียนปิดเเล้ว ถ้าเธอจะเข้าโรงเรียนละก็ เธอต้องผ่านคุณครูห้องปกครองหลายคนไปให้ได้ ซึ่งบอกได้เลยว่า เปอร์เซ็นที่จะผ่านได้นั้น คือ 0  เเละที่สำคัญในสายตาของคุณครูทั้งหลายเธอเป็นเด็กเรียน เเละ นักเรียนดีเด่นที่ไม่เคยมาโรงเรียนสายสักครั้ง 


เธอต้องทำยังไงถึงจะเข้าโรงเรียนได้นะ อีก 20 นาที โฮมรูม ตอนเช้าก็จะเริ่มเเล้วด้วย  เเล้วที่สำคัญวันนี้หยุดไม่ได้ เพราะวันนี้เธอมีสอบ ภาษาญี่ปุ่น คาบที่2 


ซุโก้ย!!! เลยคระ วันนี้ งั้นก็มีทางเดียว ที่จะเข้าโรงเรียนได้ ก็คือ 

.

.

"กำเเพง"

.

.

ใช่กำเเพง เธอต้องปีนกำเเเพง  เเต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะตอนเด็กๆ อย้างน้อยเธอก็เคยอยู่ในทีม ยิมนาสติก ระดับ นานาชาตินะ ถึงจะไม่ได้เล่นมันมา 3 ปี เเล้วก็เหอะ เเต่คงไม่เป็นไรหรอก เเค่เธอต้องเลือกกำเเพงที่สั้น เเละ เล็กที่สุดในโรงเรียน เเค่นั้น

ซึ้งกำเเพงอันนั้น ก็คือ กำเเพง หลังยิม เเต่เธอคงไม่เเจ็กพ็อตเเตก   ที่อยู่ๆ กระโดดเเล้วไปเจอ  แฝดมิยะ หรือ ไม่ก็ คนในทีมวอลล์เล่ หรอกเนอะ  

เพราะเธอไม่ใช่ นางเอก ที่อยู่ๆจะไปเจอ เจ้ากรรมนายเวรนี่หนา  อย่างน้อยวันนี้เธอต้องมีบุญบ้างเเหละ ถึงเเม้เธอจะไม่ได้เข้าวัดนานเเล้วก็ตาม

 ถ้าเจอคงต้องเข้าวัด ทำบุญ ไม่ก็ เสดาะเคราะห์ กันหน่อยเเล้วมั้ง 



"ถึงซักที งั้นกระโดดเลยนะคะ"



________________________________________________



ใบหน้าอันเเสนบึงตึงของ เซตเตอร์หนุ่ม แห่งโรงเรียนอินาริซากิ  เเละ ใบหน้าอันเบื่อหน่ายของ แฝดน้องของเขา.... หน้าตาอันเป็นเอกลักษณ์ เฉพาะตัวของ2 พี่น้อง มิยะ ยังคงเรียบเฉย เเละ นอกจากนั้นยังมี กลิ่นเเปลกๆมาจากตัวแฝดพี่อย่าง มิยะ อัตสึมุ  

ที่โดนแฝดน้องกระทำโดยการ เอาเขวี่ยงนกรส ช็อกโกเเลต ใส่เข้าอย่างจัง




" โฮ่ยย สึมุ เเกยังหาตัวผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ทีสินะ  อ่อนชะมัด"



"เเกว่าไงนะ ซามุ  คนที่ไม่ช่วยฉันหาอย่างแกไม่มีสิทธมาพูด"



"คิตะซัง  เขาสั่งเเกคนเดียว  ฉันเคยบอกเเกไปเเล้วนะ สึมุ  เเล้วอีกอย่างแกช่วยตั้งใจหามากกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไงฟะ เเกเเค่ไปเดินเเถวระเบียงเฉยๆ มันจะไปเจอได้ไงละห๊ะ"




" เเกคิดว่าคนอย่างฉันจะเดินไป ระเบียง เฉยๆหรอห๊ะ ซามุ  ฉันเองก็เดินเข้าห้องไปหารายคนเลยนะเว้ย ถึงเเม้จะไม่เจอก็เหอะ..."




" ทั้งช้า ทั้งโง่เลยนะเเกเนี่ยย  "

" เหอะ ชั่งมันเถอะ ถ้าเเกหาไม่เจอ คนที่โดนคือเเก สึมุ ไม่ใช่ฉัน จำไว้ด้วยละ .... เเกจะโยนมาให่ฉันไม่ได้หรอกนะ คราวนี้"



" ชิ เออๆๆ รู้น่า .... เเล้งนี่ทำไมเราต้องมาเก็บขยะหลังยิมด้วยฟ๊ะ"



"สึมุ อย่าโง่  เเกเพลอ ด่ารุ่นน้องปี1 ไป คิตะซังเลยให้เเกมาเก็บขยะด้านหลัง อีกอย่างฉันเองก็โดนไปด้วยเนี่ย ที่ต้องมาเฝ้าเเก ฉันละเหนื่อยจริงๆเลย"



" หุบปาก ไปเลยซามุ  เเกนะถ้าไม่ช่วยก็อยู่เงียบๆไปซะ "




เมื่อเช็ตเตอร์หนุ่มเเห่งโรงเรียนอินาริซากิเเหงนี้ได้เจอสิ่งมีชีวิตที่หน้ารัก ที่กำลังมองเขาตาเเป๋ว  ใส เป็นประกาย  อยู่บริเวณกำเเพงหลังยิม เขาได้ร้องเสียงดังขึ้นว่า 



" อ๊ากกกกก  ซามุ  .. มะ มะ เเมลง  เเมลงสาปปปปป  อ๊ากกกกกกกก"      ใบหน้าที่เหมือนจะร้อง(ร้องเลยเเหละ// ไรต์ , เงียบไปซะ ยัยอ้วน//สึมุ , เงียบไปน่า สึมุ // ซามุ )  ของเซ็ตเตอร์หนุ่มนั้น กำลังวิ่งไปที่แฝดของเขา




"สึมุ เเกอย่าวิ่งมาทางนี้สิฟะ  มันบินตามเเกอยู่  เดี่ยวมันเปลี่ยนทิศทางมาหาฉันเว้ยย"




" ซามุ  ช่วยฉันก่อน อ๊ากกกกก "



" อย่าเอาฉันไปเกี่ยว ฉันไม่รู้ เฮ้ยยย สึมุ เดี่ยวก่อนตรงนั้นมี คะ คน   บินลงมา(?) "




" แกพูดบ้าอะไร ซามุ  จะไปมีคนบินลงมาได้ไงห๊ะ มันจะมีเเต่ เเมลงสา------ เเอ๊กกกก "





" อารา อารา ขอโทษนะคะ ที่ฉันไม่ใช่เเมลงสาปหรอกคะ "(?)

"เเละ อีกอย่างฉันบินไม่ได้นะคะ"(?)




ใบหน้าอันเเสนงดงามของหญิงสาว เสียงอันไพเราะอ่อนหวาน   ร่างกายอันพริ้วไหว เเละ ที่สำคัญกินดอกไม้ที่หอมอ่อนๆ เเต่ติดอยู่ที่ปลายจมูกของเขาคนคนนี้ ทำให้ แฝดพี่อย่าง มิยะ อัตสึมุ  ตกหลุมรัก(?)อย่างง่ายดาย......เเต่เดี่ยวก่อนนะ กลิ่นนี้คุ้นๆ 

เหมือนกลิ่นข้างในซองจดหมายที่ผู้หญิงคนนึงให้มา 

คนคนนี้นะหรอ??   ...... รอยยิ้มอันเเสนเอกลักษณ์นั้นมัน  รอนยิ้มของ ยัยผีเสื้อนั้นหนิ!!!




"นี่ เธอนะ.... คือยัยผีเสื้อนั้นสินะ!!!!" ใบหน้าอันเเสนคมคามตอนเเรกของเซ็ตเตอร์หนุ่ม เเเปลงเปลี่ยนเป็นใบหน้า บึงตึง เเละ ตกใจ




" คะ คุณคือ.....ใครคะ"  ใบหน้าอันงดงามของหญสาวคนนี้ นิ่งเฉยอย่างปกติ เเต่ความจริงเเล้วภายใต้จิตใจของเธอ กำลังกระวน กระวาย....... (  ซวย ซวย ซวย!!! ฉันดันมาเจอ แฝด มิยะ จริงๆซะด้วย นอกจากวันนี้จะตื่นสายเเล้ว ยังต้องมาเจอ เจ้ากรรมนายเวรอีก  พรุ่งนี้เช้าฉันคงต้องไปทำบุญที่วัดก่อนมาโรงเรียนเเน่เลย)




" เธอนะไม่ต้องมาเนียนเลยนะ ฉันจำกลิ่น เเล้ว ก็รอยยิ้มสุดพิศดารของเธอได้"   





"คะ??" ( เนียนเข้าไว้ คานาเอะ เธอทำได้!!!)




"นี่ สึมุ ถ้านายจำผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ เเล้วนายอย่าไปชี้มั้วซั่วสิ มันยิ่งหายากขึ้นไปอีกนะ"



" (อาเร๊ะ อารา อาร๋า เนียนไว้ เนียนไว้  จงเนียนไว้ให้ เหมือนตุ๊กเเก)



" เงียบปากของนาย ไปเลยซามุ  ฉันจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้ นี่เเหละที่ให้จดหมายฉันมา ถ้านายไม่เชื่อก็ลองหาอะไรซักอย่างของยัยนี้มาดูสิ เผื่อจะมีสัญลักษณ์ อะไรซักอย่างที่เหมือนกัน ไม่ก็เอาสมุดของยัยนี้มาดูว่าลายมือเหมือนกันรึเปล่า  .... เเล้วอีกอย่างเธอนะ เลิกเสเเสร้งทำเป็นไม่รู้จักฉัน เเล้วยอมรับมาซะ ว่าเธอเป็นส่งจดหมาย"  เมื่อ เซ็ตหนุ่มเเห่งโรงเรียน อินาริซากิ พูดจบ  เขาก็ได้หันมาหาเธอซึ่งตำเเหน่งของเธอเปลี่ยนไปอีกมุมนึง ก็คือมุมทางออกนั้นเอง  ทำให้ แฝดน้องอย่าง  มิยะ โอซามุ เริ่มสงสัยผู้หญิงคนนี้ขึ้นมา  เเละเมื่อเขาจะถามคำถาม ก็มีเสียงกริ่ง ดังขึ้น




" นี่เธอนะ  เธอช่วยเอากระเป-------- " กิ๋ง ก๋อง



"ขอโทษนะคะ ถ้าอยากจะถามคำถามอะไรก็หาตัวฉันให้เจอนะคะ เพราะ คาบ โฮมรูมเองก็ถึงเวลาเเล้ว 

งั้นก็    さようなら(ลาก่อน)"  เมื่อหญิงสาวตนนี้พูดจบ เธอก็ได้หายไปด้วยความเร็ว 20 มัค----เเอ๊ก (เฮ้ยยย ผิดเนื่องเฟ้ยย// สึมุ ,  อุ้ยๆๆ โทดๆ เมาไปหน่อย// ไรต์)




"ชิ หายไปจนได้ ซามุ เพราะเเกชวนฉันคุยนั้นเเหละ ผู้หญิงคนนั้นเลยวิ่งไปเลย เเถมไปซะเร็วด้วย"

"นอกจากนั้นยังไม่ได้หลักฐานอะไร เพิ่มมาอีก  ซามุเเย่วะ "



" เเกอย่ามามั่ว สึมุ ตอนนี้ฉันคิดว่าเราน่าจะหาคนส่งจดหมานเจอเเล้วเเหละ " 




" หมายความว่ายังไง  ซามุ"  



แฝดน้องอย่าง  มิยะ โอซามุ  ได้หยิบบางสิ่งบางอย่างที่ตกอยู่ที่พื้น ขึ้นมา



"โอ้โห  สวยซะด้วยนะเนี่ย"




________________________________________________




ร่างบางของหญิงสาว พร้อมกับเสียงหอบ ที่รีบวิ่งขึ้นมาบนอาคารชั้นเรียน เเละ  ห้อง    จนทำให้เพื่อนหลายๆคนในห้อง สงสัยว่าทำไมมาช้า  เเละ ไปทำอะไรมา เพราะปกติ คานาเอะ จะเป็นคนเเรกๆของห้องที่มาเช้าตลอด เเละไม่เคยมาโรงเรียนสายเลยเเม้เเต่ครั้งเดียว

เเต่อย่างน้อยสำหรับคานาเอะ วันนี้ก็เป็นวันที่โชคดีอยู่ละนะ เพราะครูคาบโฮมรูมยังไม่มา 



" คานาเอะจัง ทำไมวันนี้มาสายหละ ทั้งทีปกติไม่เคยมาสายเงยเเท้ๆ "




"เอโตะ พอดี นาฬิกาที่บ้านพังนะคะ เลยมาสาย"




"อ๋อออ สงสารจังเลยนะเนี่ย  ว่าเเต่คานาเอะจัง เหงื่อ ออกเยอะนะเนี่ย คงจะเหนื่อยน่าดู  ผ้าเช็ดหน้าจะ"



 " ขอบคุณคะ เเต่ไม่เป็นไรหรอกคะ เพราะ ดิฉันเอาผ้าเช็ดหน้ามาคะ" หญิงสาวร่างบางที่กำลังหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนในกระเป๋ามานั้น เริ่มเอะใจเพราะ เธอจำได้ว่าวันนี้เธอเอาผ้าเช็ดหน้าประจำกายเธอมา เเต่ทำไมมันไม่มีในกระเป๋าของเธอละ?....... หรือว่า เธอทำมันตกตอนกระโดดงั้นหรอ? ไม่สิไม่น่า เพราะตอนนั้นเธอยังเห็นอยู่ในกระเป๋า หรือว่า เธอทำมันตกตอนเธอหนี แฝดกัน ใบหน้ายิ้มเเย้มของ คานาเอะ เเปลงเปลี่ยนเป็นใบหน้าอันเเสนบูดเบี่ยว ทำให้เพื่อนสาวข้างๆถามว่า




"คานาเอะจัง เป็นอะไรหรอ? ..... อย่าบอกนะว่าลืมผ้าเช็ดหน้าหนะ?" 



" เอโตะ น่าจะยังนั้นนะคะ"



"เอาของฉันไปใช้ก่อนก็ได้นะ นี่เอา ค่อยซักมาคืนก็ได้"




"จ๊ะ ขอบคุณนะ จิโระ จัง" ใบหน้าของหญิงสาวนาม โคโจว  คานาเอะยังคงเครียดอยู่เหมือนเหมือน เธอภวานาว่า ขอให้แฝด มิยะ ทั้งคู่ไม่เห็น เพราะบนผ้าเช็ดหน้าของเธอ มี สัญลักษณ์ ที่เธอเขียนลงไปในจดหมายยังไงละ เเละนอกจากนั้นยังมีชื่อของเธออีกด้วย


เเต่เธอคงคิดผิด


________________________________________________




เเง็งงง มาเเล้ว

ขอโทษนะงับ ที่ไม่ได้อัปเลย เพราะช่ววนี้สอบปลายภาค เค้าจ้องอ่านหนังสือ งื้ออออ ขอโทษน้าา

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.



1 เม้น = 1 ล้าน ล้าน(น ล้านตัว)กำลังใจเลยนะงับ


(\_/)

( •_•)

/ >♡








[さようなら]♧











    





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #8 -คนขายชานม- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 21:33
    แงงง คานาเอะจังสุดโมเอะ! เทอพลาดแล้วล่ะ!!
    #8
    1
    • #8-1 nongfaefae(จากตอนที่ 3)
      18 พฤศจิกายน 2563 / 10:04
      คานาเอะ จัง พลาดมากเลยคะ555
      #8-1
  2. #7 rin123_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 15:27
    รออ่านนะคะสู้ๆ//คานาเอะจังก็สู้ๆนะ•^•
    #7
    0