[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 8 : ผู้มาใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    12 เม.ย. 62

พวกเราต้องค้นหาทางหนีจากโชคชะตา

            อา...ถ้าจะให้เล่าสถานการณ์ตอนนี้ก็....

              "..เอ๋!?"
            เธอจัดการเราได้แล้ว

            เบื่องหน้าของพวกเราคือหญิงสาวสูงใหญ่ผมหยิก ผิวสีแทน และเด็กทารกที่อยู่ในอ้อมกอดของม่าม๊า

              "ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือคาโร เป็นพี่น้องคนใหม่ของเรา และ..." ม่าม๊าผายมือไปทางหญิงสาวผู้มาไหม่
              "ซิสเตอร์โครเน่ เธอคือผู้ช่วยของฉัน"

             'ผู้ใหญ่!?' เอ็มม่าจ้องซิสเตอร์โครเน่ไม่วางตา

             'ไม่ใช่ว่าเร็วไปหรอ ที่มีเด็กใหม่เข้ามาในบ้าน?' เรย์คิด

             "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะอาศัยอยู่ที่นี่ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน!"

             'เอาแล้วไง หึๆ' ฉันคิด


                ตึก!
             "โธ่เว้ย!" เอ็มม่าต่อยไปที่ต้นไม้แล้วสถบออกมา

             "ใจเย็นสิ" ฉันพูดเตือน

             "ฉันรู้!..แต่พวกเราโดนเล่นงาน"

             "ในตอนนี้ พวกเรามี 2ข้อมูลสำคัญ" ฉันพูดชี้ให้เอ็มม่าเห็น

             "อ๊ะ!" เอ็มม่า

             "ใช่ ข้อมูลที่มากขึ้น เป็นสิ่งจำเป็น" เรย์

             "พวกเราไม่ได้แพ้ทีเดียว" นอร์แมน

             "..คาโร..."ฉัน

            "เธออาจจะมีแผลจากเครื่องติดตามได้ชัด" เรย์

            "ไว้ใจฉันได้เลย! ฉันจะหาเครื่องติดตามบนตัวคาโรเอง!" เอ็มม่าพูดจบก็หันมาหาฉัน

            "อืม ฉันช่วยด้วย" ฉันพยักหน้า


           หลังจากนั่นพวกเราก็แยกกันไปทำงานของตัวเอง นอร์แมนกับเรย์ไปล้างจาน ส่วนฉันกับเอ็มม่าก็ไปหาเครื่องติดตาม เฉพาะผู้หญิงที่อายุมากเท่านั้นจะสามารถเข้าไปช่วยเด็กแรกเกิดอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า ซึ่งมีแค่ ฉัน เอ็มม่า และกิลด้า

            "ฮิๆ แฮะๆ" ตอนนี้เอ็มม่ากำลังจับคาโรพลิกไปมาหาเครื่องติดตาม..อย่าพลิกเธอแรงสิ!...แต่น้องคาโรก็น่ารักดี  -^-

            ส่วนฉันกับกิลด้าก็ดูแลเด็กคนอื่นไป

                พรึบ
            ฉันจับที่หลังหูของเด็กที่ฉันกำลังดูแล มันเป็นแผลที่นูนออกมา

              "...เอ็มม่า ฉันอยากจะถามบางอย่าง.." กิลด้าค่อยๆเดินเข้าไปหาเอ็มม่า ฉันมองตามเธอไป
              "คืนนั้นมี!--" ในตอนนั้นเองที่เอ็มม่าก็เห็นแผลของคาโรที่หลังหูพอดี
              "เอ๋? อะไรเนี่ย แมลงกัดเหรอ?" กิลด้ามองแผลของคาโร

              "..นี่มัน...รอยแผลเข็มชีดยา จากการทดสอบเลือด ก่อนที่พวกเราจะมาที่นี่ เพื่อเช็คว่าสุขภาพแข็งแรง
ฉันจำได้เรื่องที่ม่าม๊าบอกมานานแล้ว..."

               'ใช่แล้ว เอ็มม่า ทั้งไนย์ลา ฟิลล์ โคนี่ พวกเขาก็มี'

               "ของฉันไม่มี" กิลด้าลองจับที่หูตัวเองดู

               "เพราะเราโตขึ้นน่ะ" ฉันเข้าไปข้างหลังกิลด้าแล้วตอบ

               "ว้าย! คุโระ! อย่าทำให้ตกใจสิ!" กิลก้าสะดุ้ง

               "อืม..."

               "ตอบแบบนี้หมายความว่าไง?" เพราะเธอจะได้ลืมคำถามของตัวเองเมื่อกี้ไง..แน่นอนฉันไม่ได้พูดออกไป

               ยังไม่ถึงเวลาของเธอ กิลด้า...แต่อีกไม่นานหรอก

               อ๊ะ จะว่าไป...ฉันไม่มีแต่แรกอยู่แล้วล่ะ

               เครื่องติดตามนั่นน่ะ :)



                   คืนนั้นฉันฝันร้าย
                 มันเป็นภาพของทุกๆคน...ทุกๆคนที่เคยเดินจากไปจากเฮาส์ ฉันในวัยเด็กได้แต่เฝ้ามองพวกเขาเดินจากไป..คนแล้วคนเล่า คนแล้วคนเล่า ชุดสีดำของทุกคนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง พวกเขานอนจมกองเลือด บนอกของแต่ละคนมีดอกไม้สีแดงฉานชูช่อสวยงาม..สวยงามจากสีของเลือด

                  การกระทำเดิมๆซ้ำๆของฉัน คือการเดินเข้าไปหาพวกเขาแล้วกุมมือนั้นแน่นๆ จากนั้นก็กล่าวออกไป

               `หนูจะอวยพรให้คุณ`

               `ฉันจะอวยพรให้เธอ`

               `ฉันจะอวยพรให้นาย`

                  ฉันต้องพูดออกไป เพราะไม่อยากให้พวกเขาต้องเจ็บปวด ดื้อดึงเอาความเจ็บปวดนั้นมาที่ฉันแทน

                  มันคือสิ่งที่ฉันสามารถทำได้

                  ทั้งๆที่ฉันรู้ทุกอย่าง แต่ฉันกลับได้แต่เฝ้ามองพวกเขาเดินจากไป ทีละคนๆ

                'ฉันขอโทษ' ที่ช่วยอะไรพวกคุณไม่ได้...แต่ฉันจะไม่ให้พวกคุณเสียสละไปโดยต้องเสียเปล่าว

                   ฉันจะช่วยพวกเขาออกจากกรงขังนี่เองไม่ต้องห่วง

หลับให้สบายเถอะ

 

ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#สู้ต่อไปนะทุกคน!
#รูปนี้นอร์แมนหล่อ~

--------------
ตอนนี้ค่อนข้างเบลอๆ พอต้องบรยายบทสนทนาหลายๆคน ก็ทำเอาเราไปไม่เป็นเลยค่ะ มีคำแนะนำไหมคะ (จ้องมองหาคอมเม้น) ขอบคุณที่มาอ่านกันค่ะ!

เครื่องติดตามน้องไม่มี เพราะน้องคุโระมาที่หลังไง (จำกันได้ไหมค่ะ? ถ้าจำไม่ได้ย้อนอ่านหน้าแรก ตรงแนะนำตัวละครเลย~)

ตอนนี้เราใบ้ความสามารถพิเศษ(?)ของน้องคุโระด้วยนะ! สังเกตจาก สีตาเปลี่ยน, ความทรงจำที่หายไป และที่สำคัญ!
"ฉันจะอวยพรให้คุณ"

อ่านนะคะ! พรุ่งนี้งดอัพค่ะ! จะเปลี่ยนเป็น อัพ ไม่อัพ อัพ ไม่อัพ..

อย่าลืม! คอมเม้น! และกดให้กำลังใจด้วยนะคะ!

ทุกๆคอมเม้นและกำลังใจเป็นแรงผลักดันอย่างดีเลยค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #25 paiwarn254800 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 02:35

    อย่าท้อแท้​ เดินทางเก็นโปเกม่อนต่อไป​ ซาโตชิ

    #ผิดเรื่องแล้ว!

    #25
    1
    • #25-1 Zeroko(จากตอนที่ 8)
      24 เมษายน 2562 / 11:58
      ขอบคุณค่ะ เดินทางหาโปเกม่อนกัน!
      #25-1
  2. #7 AREA D.mirror (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 14:44

    อวยพรไรวะคะ?! คุโระจังเป็นคนรึเปล่า?
    #7
    1
    • #7-1 Zeroko(จากตอนที่ 8)
      12 เมษายน 2562 / 14:46
      อ่านเร็วมากค่ะ! น้องคุโระเป็นคนรึเปล่าว? ไม่รู้สินะ~ พรุ่งนี้งดนะคะ
      ขอบคุณที่อ่านค่ะ!
      #7-1