[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 5 : เครียด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    9 เม.ย. 62

ผู้เป็นที่รักและเพชณฆาต


ทุกๆวัน ฉันจะตื่นตี1 แล้วมาออกกำลังกายจนถึงตี5 ต้องแอบๆหน่อยเพราะถ้าคนอื่นเห็นเป็นเรื่องแน่

ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องน้ำ สำรวจตัวเองในกระจก พอหันหลังก็เห็นตัวอักษรสีดำขนาดกลางเขียนว่า KURO มันอยู่กลางหลังฉัน
'มิน่าล่ะ ชื่อเราอยู่นี่' ฉันเอามือลูบมันนิดหน่อย

"อึก! แคร่กๆ" ความรู้สึกจุกแน่นอยู่ที่คอและไอออกมาเป็นเลือด

"หึ เรื่องแค่นี้...เล็กน้อย" ฉันมองมือที่ตัดกับสีแดงอย่างเห็นได้ชัดและพูดปลอบใจตัวเอง


เป็นไปตามเนื้อเรื่อง หลังจากที่นอร์แมนกับเอ็มม่ากลับมา พวกเขาก็เปลี่ยนไป..แต่แบบนี้มันเด่นไปนะ รู้ไหม! ตอนเช้าเอ็มม่าแสดงท่าทีแปลกๆ! ม่าม๊าเห็นนะ!..แต่อย่างน้อยนอร์แมนก็ช่วยไว้

เอ็มม่าสวมหน้ากากจอมปลอมไว้

'ช่างเป็นคู่ที่น่าอิจฉา//แคร่กๆ'

"เธอเป็นอะไรรึเปล่าว คุโระ?" เรย์เดินเข้ามาหาฉันหลังจากกินข้าวเสร็จ
"...ไม่" แย่ล่ะ เขาอาจคิดว่าฉันแปลกไป ต้องทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไร

โดยคุโระไม่รู้เลยว่า

'ยัยนี้เอาแต่จ้องผนังมานานแล้วนะ' เรย์หันมามองคุโระ หรือเธอไม่สบาย? ไม่หรอกๆ ยัยนี้ถึกจะตาย

วันนี้พวกเราก็เล่นไล่จับกัน แต่...

พรึบ
นอร์แมนกับเอ็มม่า กระโดดออกไปที่รั้วแล้ววิ่งออกไป

ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆกับรั้วสีเงิน ที่สูงเพียงแค่เอว ฉันจ้องมันสักพักแล้ว

พรึบ
ฉันก็แอบกระโดดไปตาม

พึบๆ
การวิ่งของฉันต้องวิ่งโดยให้มีเสียงที่น้อยที่สุด

ตึกๆ ๆ
ข้างหน้าของพวกเราคือกำแพงสูงสีเทา ไม่มีร่องรอยใดๆให้ปีนขึ้นไปได้เลย

'เรียบเนียบยิ่งกว่าผิวม่าม๊า' ฉันแอบคิดตลก แล้วนั่งยองๆหลบหลังพุ่มไม้

"กำแพง"

พรึบ
เอ็มม่าลองปีนต้นไม้ขึ้นไปดู

"เป็นไงบ้าง ด้านบนมีอะไรบ้าง?" นอร์แมนหันไปถามเอ็มม่า
"ไม่เลย มันหนาราวๆ 2-3เมตร" เอ็มม่าลงมาจากต้นไม้แล้วตอบ
"อีกด้านเงียบมาก เธอคิดว่าไง?" นอร์แมนแนบหูไปกับกำแพง
"แข็งแรง ทนทาน พื้นผิวเรียบมาก แต่ถ้าเป็นเรา 2คน ปีนได้แน่!" เอ็มม่าพูดอย่างมั่นใจ

'โอ้ว งั้นต่อไปจะทำอะไรล่ะ' ฉันที่นั้งอยู่ก็รู้สึกได้ว่ามีคนอยู่ด้านหลัง เลยหันหลังดู

"ไง" คนที่อยู่ด้านหลังฉันคือเรย์ เขาเข้ามาใกล้ฉัน
"มีอะไร" ฉันกระซิบถาม
"ฉันว่าพวกเรากลับเถอะ ไม่งั้นม่าม๊าจะสังเกตเห็นเอานะ" เรย์กระซิบตอบ นั้นสิ พวกเรา 4คนหายไปแบบนี้ แย่แน่

ถึงจะอยากดูต่อแค่ไหน ก็คงจะไม่ได้

"อืม" ฉันค่อยๆลุกขึ้น แล้วเดินตามเรย์ไป


พวกเราเดินมาด้วยกันจนถึงใต้ต้นไม้ ที่เรย์ชอบมานั้งอ่านหนังสือเป็นประจำ พวกเราก็นั่งลง
"คุโระ คิดว่าไงกับ 2คนนั้น?" เรย์ทักขึ้น
"นั้นสินะ ทำตัวน่าสงสัยเหมือนปิดบังอะไรอยู่ ไม่เนียนเอาซะเลย" ฉันพูดแล้วหันไปหาเรย์
"แล้ว?" เรย์หันมาสบตากับฉัน
"ก็ลองไปถามดูสิ"
"..บางทีเธอก็น่ากลัวไปนะ"
"....." ฉันไม่ตอบ เพียงแค่สบตากับเรย์ต่อ ฉันไม่ชอบพูดยาวๆ

อึก
เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วมีเหงื่อไหลที่ใบหน้า

"ยะ--อย่าจ้องฉันแบบนั้นสิ เธอยิ่งอ่านยากๆอยู่นะ!" อา..เห็นเรย์เป็นแบบนี้แล้วน่าแกล้งเข้าไปอีก

'หึๆ' ฉันยังคงจ้องมองเข้าต่อไป

พึบ
เรย์เอาหนังสือมาบังหน้าฉัน

"พอแล้ว เดี๋ยวฉันเลี้ยงขนมนะ!" พอไม่มีทางเลือก เรย์เลยเล่นจุดอ่อนของฉัน..ซึ่งมันก็ได้ผล

เฉพาะเรื่องนี้เหมือนกันจริงๆนะ นายกับนอร์แมนเนี้ย

"ได้ สัญญาซะ" ฉันหันหน้าหนีแล้วหลับตาลง

"อืม" เรย์กลับไปอ่านหนังสือต่อ

การสนทนาจบลงแค่นั้น


สักพักนอร์แมนกับเอ็มม่าก็วิ่งมาอย่างรีบร้อน ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีส้ม เหลืองยามเย็น ตอนนี้พระอาทิตย์เริ่มตกดินแล้ว

แสงแดดกระทบที่ใบหน้าเล็กน้อย ทำให้ฉันอุ่นขึ้นมา

'สบายจังนะ' คิดแล้วก็หลับตาพริ้ม

แล้วก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น

"ม่าม๊า!" มาร์ค เด็กผู้ชายผมสั้นบ๊อบวิ่งเข้ามาหาม่าม๊า ตามตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ กับใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา เขาหอบหายใจถี่ๆ แล้วปาดน้ำตาอย่างลวกๆ
"เกิดอะไรขึ้น" ม่าม๊ารีบไปหาเขา ฉันเพียงมองพวกเขานิ่งๆ
"ทำไงดี! ผมแยกกับเนย์ล่าในป่า ผมหาเธอไม่เจอ!" ม่าม๊ามองไปที่ท้องฟ้า แล้วล้วงเอานาฬิกากรอบสีเงิน เปิดออกมาดู ดวงตาสีม่วงหรี่ลง แล้วคลี่ยิ้มออกมา
"ไม่ต้องห่วงจ๊ะ ไปรออยู่ตรงโน้นนะ" เธอพูดเสร็จแล้วก็เดินจากไป

เพียงเวลาไม่นาน ม่าม๊าก็เดินออกมาพร้อมกับเด็กสาวในอ้อมกอด

ตึกๆ
"ม่าม๊า!
"เนย์ล่า!"

ฉันลองหันไปหานอร์แมนกับเอ็มม่า พวกเขาแสดงออกทางสีหน้าชัดเจน เรื่องนี้พวกเขาคงคาดไม่ถึงว่าม่าม๊าจะเจอเนย์ล่าเร็วขนาดนี้

ม่าม๊าแอบลอบยิ้ม


มันคือการประกาศสงครามไงล่ะ



ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#ภาพสวยมากเลย~

--------------
ค่ะ! วันนี้ก็มาแล้วว ยาวขึ้นไม่เอย~! ตอนนี้รู้สึกแต่งสนุกสุดแล้วค่ะ! อยากให้ผู้อ่านช่วยคอมเม้นบอกได้ไหมคะว่าต้องปรับเปลี่ยนรูปแบบอะไรไหม(เราไม่มั่นใจเลยค่ะ) จะพยายามฝึกฝนตัวเองค่ะ! 

เจอคำผิดก็สะกิดหน่อยนะคะ!

อย่าลืม! คอมเม้น! และกดให้กำลังใจด้วยนะคะ! ทุกๆคอมเม้นและกำลังใจเป็นแรงผลักดันอย่างดีเลยค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #22 paiwarn254800 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 02:21

    อยากรู้ว่าแต่ละตอนนางเองทำกน้ายังไง​ ถึงได้ทำให้เรย์ขิงเราถึงกับต้องเลี้ยงขนม

    #22
    1
    • #22-1 Zeroko(จากตอนที่ 5)
      24 เมษายน 2562 / 11:55
      ลองจินตนาการดูสิค่ะ! 55
      #22-1