[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 37 : ยินดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63

ยินดี

     
"เธอมันบ้า!" เรย์ตะคองด้วยความไม่พอใจ เธอบอกว่าจะแยกงั้นหรอ? จะไปฆ่าตัวตายรึไง!

     "ใช่" ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจ ถ้าฉันอยู่ด้วย พวกเขามีแต่จะพบอันตรายที่มากกว่าเนื้อเรื่องเปล่าๆ

     "ไม่! เธอจะทำแบบนี้ไม่ได้!" เอ็มม่าเขย่าตัวฉันไปมาจนหัวหมุน ฉันเลยจับมือเธอเป็นสัญญาณว่าพอก่อน

     "..." ชายไร้นามยังนิ่งเหมือนเคย แต่ในใจคงดีใจว่ากำจัดเด็กไปได้แล้วหนึ่งคน

     ฉึก

     "ดูให้ดีนะ" ฉันใช้มีดพกกรีดนิ้วให้เลือดออกมาเล็กน้อย

     """""ก๊าซซซ!!""""

     ครืดดๆ ๆ !!

     ผลที่ได้ไม่ต่างจากที่ฉันคิดเท่าไร สัตว์ปีศาจมีปฏิกิริยากับเลือดของฉัน พวกมันส่งเสียงร้องและไต่ต้นไม้หินขึ้นมาหาฉันที่เป็นเจ้าของเลือด

     "เป็นไง"

     ข้อสันนิฐานนี้ถูก ตั้งแต่ฉันหนีปีศาจจากฟาร์มลงเข้าไปในหลุมรากไม้แล้ว

     ขนาดรากไม้ยังตอบสนอง สัตว์ปีศาจหรือแม้กระทั่งปีศาจจะเหลือหรอ

     ..การเผชิญหน้ากับปีศาจในอนาคตอันใกล้ของฉันคงแย่หน่อย

     "..พวกมันคงหิวสุดๆ" เอ็มม่ายังไม่ยอมรับความจริง เธอไม่ปล่อยให้เพื่อนของเธอต้องต่อสู้กับสัตว์ปีศาจมากขนาดนี้คนเดียวหรอก! เพราะเธอไม่ต้องการเสียใครไปอีกแล้ว!

     "ครั้งนี้มันแย่มาก ฉันไม่ยอมเหมือนกัน" เรย์กอดอก ปฏิเสธเสียงแข็ง ถ้าสู้ด้วยกันสามคน เปอร์เซ็นรอดชีวิตมากกว่าสู้คนเดียวเป็นไหนๆ

     "ฉันเข้าใจความรู้สึกของพวกนาย แต่ช่วยเชื่อในตัวฉันด้วย"

     ครืดด!

     "ก๊าซ!"

     ฉึก!

     "หุบปากไปซะ! แกทำให้เพื่อนฉันกลัว!"

     กลัวว่าเธอจะไม่กลับมาหาพวกเขา

     สัตว์ปีศาจตัวหนึ่งปีนขึ้นมาหาพวกเราได้สำเร็จ ฉันเหวี่ยงมีดพกด้ามเดิม แทงไปที่หลังดวงตาของมันอย่างรวดเร็ว ร่างของมันตกลงไปที่พื้น แต่ไม่อาจทำให้เพื่อนที่เหลือเกรงกลัวแต่อย่างใด

     "เห็นไม? พวกนี้มันอ่อนแอจะตาย ฉันไม่ถูกพวกมันฆ่าหรอก"

     ว่าแล้วก็ลอบมองเพื่อนทั้งสองว่าจะเปลี่ยนความคิดใหม่หรือยัง แต่ไม่เลย พวกเขายังยืนยันคำเดิม

     ให้ตายสิ

     "ฉันจะล่อพวกมันไปที่อื่น จะกลับไปหาภายในเช้าวันถัดไป"

     พึบ ๆ

     ฉึก ๆ 

     "ก๊าซ!"

     "กรีซ!"

     ฉันโยนมีดพกปักหลังดวงตาสัตว์ปีศาจตัวแล้วตัวเล่า มีดแต่ละด้ามถูกใช้อย่างมีคุณค่า ทุกด้ามล้วนฆ่าสัตว์ปีศาจได้ทุกตัว

     "ได้ จะเดินหน้าเรื่อยๆ ถ้ามาสายจะไม่รอ" ชายไร้นามพูดขึ้นคนแรก เขาทำการประเมินฝีมือของเด็กสาวคร่าวๆ บอกได้เลยว่าเธอมีฝีมือค่อนข้างสูง ซึ่งเธอรอดแน่

     ความแรงที่ส่งจากมือเกินมนุษย์ ความแม้นยำที่เกินขาด และความใจเย็นที่เกินเด็กไร้เดียงสานี่มันอะไรกัน?

     ชายไร้นายได้แต่สงสัย เขาคิดน้อยเกินไป แผนการปล่อยให้เด็กตายไปหนึ่งคนคงอยากกว่านี้เยอะ

     "..เธอต้องกลับมานะ" เอ็มม่ากอดฉันแน่น ฉันกอดตอบเพื่อปลอบไม่ให้เธอเศร้าเกินไป

     "ฉันจะรอ" เรย์เข้ามากอดพวกเรา ฉันยิ้มกว้างและพยักหน้าให้เขา

     "ฉันสัญญา"

     "อย่าให้ฉันเห็นว่าใครเครียดจนไม่ได้นอนล่ะ"

     "จะพยายาม"

     "ไม่มีทาง"

     แน่ะ ทำเป็นเสียงแข็งเรย์

     "นายน่าจะเป็นคนแรกนะ"

     "บอกว่าไม่มีทางไง!"

     "ค่า~"

     พอกอด(ทะเลาะ)กันจนพอใจ ฉันก็ออกตัววิ่งไปคนละทิศทางที่พวกเขาเดินทางต่อ

     ตึกๆ ๆ ๆ!!!

     สัตว์ปีศาจวิ่งตามมา ฉันปีนขึ้นไปที่สูงขึ้นและดัดแปลงปืนยิงสลิงในมือไปด้วย มีเวลาแค่ตอนนี้เท่านั้น ถ้าไปทำต่อหน้าคนอื่นมีหวังโดนถามจนหูชาทั้งสองข้าง

     ในหัวมีแบบจำลองโฉมใหม่ให้ปืนยิงสลิง ส่วนมือทั้งสองก็ขยับไปมาให้เร็วทันสมอง และใช้อุปกรณ์ที่แอบจิ๊กมาต่อเติมให้ทุกอย่างสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

     "ก๊าซ!"

     พึบ!

     "ว้าว ขึ้นมาเร็วกว่าที่คิดนะ"

     ฉันก้มตัวหลบสัตว์ปีศาจที่พุ่งมาหา มันเลยลอยตกลงพื้นเบื้องล่างอีกครั้ง แต่พวกแกไม่ต้องห่วง! ฉันพร้อมแล้ว!

     "ขอโทษที่ทำให้รอนาน มาเริ่มกันเลย!"

     ฉันขอตั้งชื่อมันว่า อุปกรณ์เคลื่อนย้ายสามมิติ เพื่อให้เกียรติต้นแบบจากอนิเมะที่หลายคนรู้จัก

     ทำงานเหมือนกันไม? บอกเลยว่าไม่ แต่จะบอกว่าคล้ายก็ได้

     อย่าลืมว่าฉันไม่มีท่อใส่แก๊ส และป่านี้ไม่มีแก๊สให้เติมด้วย

     อุปกรณ์นี้เป็นการรวมกันของ ปืนยิงสลิง + มีดพก + ดาบยาว ส่วนการทำงานของมัน ฉันจะแสดงให้ดูเลย

     พุ่บ

     ฉันกระโดดลงไปหาสัตว์ปีศาจถึงที่ ฉันใช้แขนซ้ายแทงสัตว์ปีศาจที่ตั้งใจตกลงมาหามันด้วยดาบยาว ส่วนแขนขวากดเหนี่ยวไก ให้มีดพกพุ่งไปฆ่าสัตว์ปีศาจตัวอื่นที่กำลังเข้าใกล้

     เคร้ง!

     ยกแขนซ้ายขึ้น กดเหนี่ยวไกค้างไว้ให้สลิงยิงออกไปเกาะทางเดินด้านบนและปล่อยนิ้ว ให้สลิงดึงตัวฉันขึ้นไปด้วยความเร็วที่มากเกินพอสำหรับหลบสัตว์ปีศาจจำนวนมากที่พุ่งมารุม

     ตึงๆ ๆ!!

     พวกมันกระแทรกชนกัน ฉันลอบยิ้มในใจมองพวกมันมึนงงมองหาว่าฉันอยู่ไหน

     อุปกรณ์นี้สุดยอดไปเลย!!

     ปืนยิงสลิงทั้งสองกระบอกจะมีอาวุธติดไว้บนลำกล้อง ข้างซ้ายเป็นดาบยาว ไว้จัดการกับสัตว์ปีศาจใกล้ตัว และข้างขวาเป็นมีดพก มีกล่องเก็บมีดที่แขนและช่องให้มีดไหลมาช่องยิงได้ ไว้จัดการสัตว์ปีศาจที่อยู่ไกลออกไป

     ส่วนการเหนี่ยวไกต่างกันนิดหน่อย กระบอกซ้ายและขวาเหมือนกันตรงที่กดเหนี่ยวไกค้างยิงสลิงออกไป กดปล่อยอีกครั้งให้สลิงเก็บเข้ามา หรือดึงตัวได้นั่นเอง ส่วนกระบอกขวาจะเพิ่มมาตรงที่กดเหนี่ยวไกแล้วปล่อย เหมือนยิงปืนจะยิงมีดพกออกมา

     บอกได้คำเดียวว่า

     ฉันนี่มันอัจฉริยะ!

     ขอแอบอวยตัวเองเล็กน้อย

     "เหลือสิบตัวหรอ"

     หลังจากจัดการพวกมันมาสักพัก ฉันก็นับจำนวนพวกมันได้ง่ายขึ้น แต่มันก็เยอะอยู่ดี ไม่อยากเปลืองมีดพกอีกแล้วแหะ

     โอ๊ะ มีอีกวิธีไม่ใช่หรอ

     วิธีแสนง่ายที่ไม่เสียอาวุธ

     "หึๆ" ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ทำหน้าน่ากลัวมากแค่ไหน แต่ถ้ามีใครเห็นต้องกลัวฉันมากแน่


     `มีหลายฝูงอยู่ที่นี่ พวกมันแบ่งเขตกันชัดเจน แต่ถ้าเจอ 1ตัวเท่ากับเจอทั้งฝูง`


     ขอบคุณข้อมูลจากชายไร้นาม ฉันจะใช้ให้มีประโยชน์

===============

     ตึกๆ ๆ!

     ""ก๊าซซซ!!""

     ครืดด!

     ""กรีซซ!!!""

     ตึงง!

     ""ก่าาาซ!!""

     แห่ม เสียงโวยวายหลากหลายทำเอาซะแยกไม่ออกเลย

     ฉันวิ่งมาไกลหน่อย เพื่อให้สัตว์ปีศาจกลุ่มนี้อยู่พื้นที่เขตอื่น และให้เจ้าของที่ขย้ำแขกไม่ได้รับเชิญแทน ส่วนฉันนั่งแกว่งขาชิวๆบนทางเดินสูง

     ดีที่มีจำนวนต่างกันชัดเจน เลยไม่ต้องกังวลอะไรมาก

     ไม่ต้องห่วงว่าพวกมันจะหันมาสนใจฉัน เพราะฉันแก้ทางด้วยการนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้น ให้ตามตัวเลอะดินกลบกลิ่นตัว

     "มืดซะแล้ว"

     จากบรรยากาศที่มืดมนอยู่ก่อนแล้ว เมื่อพระอาทิตย์ลารับขอบฟ้า ทำให้ที่แห่งนี้ดูเป็นป่าไม่น่าไว้ใจในทุกย่างก้าว

     ต้องหาที่นอน

     "แต่ที่ไหนล่ะ?" ฉันเดินกลับทางเก่าและปล่อยให้เป็นไปตามสัญชาตญาณ ต้องคิดหนักแล้ว ฉันยังอยากมีที่สงบๆนอน

     "ข้างบนดีไมนะ?"

     ปีนขึ้นไปสูงๆ..แต่สัตว์ปีศาจก็ขึ้นไปก่อกวนได้ นอนไม่หลับกันพอดี งั้นที่พื้น...

     "ฉันคิดอะไรอยู่ พื้นเนี่--..นะ"

     รู้ตัวอีกทีขาเจ้ากรรมทั้งสองก็พาฉันมาสถานที่แปลกตาเข้าซะแล้ว

     ที่ไหนเนี่ย!!

     ถ้ำขนาดใหญ่ปรากฏสู่สายตา มีประตูไม้เก่าแก่ปิดทางเข้า และมีโซ่พันไว้อีกที ล็อกไม่ให้ใครเข้าไปง่ายๆ

     ไม่เคยเห็นในเรื่องเลย

     บริเวณโดยรอบของถ้ำแห่งนี้ไร้รอยเท้าของปีศาจ ทั้งยังมีพืชสีเขียวเกิดบ้างเป็นบริเวณ โดยเฉพาะทางเข้าที่มากเป็นพิเศษ นั่นแสดงให้เห็นว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตไหนมาที่นี่นานแล้ว

     ปลอดภัยชัวร์

     "ฉันนี่โคตรโชคดี!"

     ฉันทิ้งความสงสัย แล้วกระโดดเหยาะๆไปหาที่นอนชั่วคราวอย่างดีใจ หญ้าสีเขียวที่ไม่เห็นมานานและเห็นได้ยาก ทำให้ฉันรู้สึกแปลก แต่รู้สึกสบายใจมากกว่า เพราะได้เห็นสิ่งที่ธรรมดาบ้าง

     ขนาดตัวเองยังเหนือมนุษย์ ขอเห็นอะไรที่ปกติบ้างก็ดี

     ครืดด ตึง!

     พอเปิดประตูออกมา สิ่งแรกที่ฉันรู้สึกคือลมเย็นจากภายในพัดปะทะเข้าหน้า ฉันอุตสาจินตนาการว่าข้างในต้องมีกลิ่นเหม็นอับชื่น และมีแต่ความมืดไร้แสงสว่าง

     แต่จะว่าไงดี มันเหนือกว่านั้นไปพอสมควร

     ตึง!

     ฉันปิดประตูและมองสำรวจอย่างอยากรู้อยากเห็น หญ้าสีเขียวสดใสพร้อมดอกไม้หลากสีเรืองแสงสีเหลืองอ่อน บรรยากาศเงียบสงบพาจิตใจให้ผ่อนคลาย จะบอกว่าที่นี่คือสวนในฝันก็ไม่ผิดนัก

     ซ่าา

     "มี..แม้กระทั่งน้ำตก!"

     ..ไม่ปกติเลยสักนิด

     ฉันเดินเข้าไปใกล้น้ำตก มันตกจากภูเขาสูงที่ไม่อาจเห็นข้างบนได้ น้ำกระเด็นมาโดนหน้าเล็กน้อย ความเย็นของมันทำให้ฉันรู้สึกสดชื่นมาก

     "อ๊ะ มีป้ายหลุมศพด้วย"

     ฉันเดินออกจากน้ำตกหลังดื่มน้ำและล้างหน้าล้างตาเสร็จ ฉันเข้าใกล้หลุมศพที่มีดอกไม้สีแดงบานสะพรั่ง มันเป็นดอกไม้ที่รู้จักกันดีในโลกนี้ ใช่ มันคือวิด้าที่ต้องปักบนตัวเหยื่อก่อนถึงจะบาน

     แต่ตอนนี้มันบานอยู่

     ดูไปดูมาก็คล้ายๆ
ดอกไม้แห่งความตายฮิกันบานะเลยนะ

     เดินไปทางไหนก็มีแต่ความสงสัย ทุกอย่างเริ่มจะแปลกหลุดเรื่องทุกที ฉันมองชื่อหลุมศพ เพื่ออ่านว่าเจ้าของพื้นที่นี้คือใคร

     "...อ่านไม่ออกอีก"

     ฉันยกมือกุมขมับ ภาษาปีศาจฉันอ่านไม่ออกหรอก อย่างนี้ก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรเลยนะสิ

     ตอนนี้ฉันรู้แค่ว่าเจ้าของหลุมศพต้องเป็นคนสำคัญมากๆ ขนาดตายไปแล้ว ยังมีที่ให้พักผ่อนดีขนาดนี้ อยากรู้จริงว่าใครสร้างให้..ชักเริ่มรู้สึกผิดที่เข้ามาโดยไม่ได้ขออนุญาตแล้วสิ

     "คือ..ขออยู่สักคืนนะคะ"

     ได้แต่เกาหัวและพูดกับหลุมศพเบื้องหน้า ไม่ต้องรอให้มีใครตอบฉันก็จะนอนที่นี่อยู่ดี และถ้ามีเสียงตอบกลับจริง ฉันจะวิ่งหนีไม่คิดอะไรทั้งสิ้น และไม่ขออยู่ต่อให้เสียเวลา

     กันไว้ดีกว่าแก้ ต้องหาสิ่งตอบแทนสักหน่อย

     "มีจดหมายด้วย?"

     ต่อมามือของฉันก็ถือวิสาสะเปิดซองจดหมายข้างป้ายหลุมศพมาอ่านอย่างรวดเร็วเหมือนเป็นของตัวเอง

     ผิดที่มือ ไม่ได้ผิดที่ฉันนะ!

     "ภาษาปีศาจอีกแล้ว"

     พอคลี่กระดาษสีเหลืองซีดออกมา สิ่งแรกที่เข้ามาในหัวคือ 'ลายมือสวยมาก!' คงจะเป็นคนสร้างที่นี่แน่ๆ ใจดีจังนะ

     จัดการกวาดสายตาจดจำตัวอักษรในกระดาษสีเหลืองซีด จดหมายให้คนตายต้องมีประโยคบอกคิดถึง ย้อนความหลังเล็กน้อย และฉันคิดว่าน่าจะมีชื่อของกินสักชื่อ หรือสิ่งที่ชอบ และสิ่งที่ต้องการ

     ถ้ามีวันที่ฉันอ่านออก จะกลับมาที่นี่ และมาทำในสิ่งที่คุณชอบให้ ถ้าฉันสามารถทำได้นะ

      สุดท้ายก็หาที่นอนนุ่มๆแล้วค่อยๆเอนกายลงนอน อยู่ในสถานที่ปลอดภัยและบรรยากาศอบอุ่น ฉันเลยนอนหลับสนิททันที

===============

     "ฉันจะไปแล้ว ขอบคุณนะคะ"

     ตื่นเช้ามา ฉันก็รีบจัดแจงข้าวของและกินขนมปังที่เอามา ก้มหัวให้เจ้าของที่ เพื่อขอบคุณที่พัก และรู้สึกซาบซึ้งใจมากที่ไม่มาเข้าฝันให้ตื่นตกใจตอนกลางค่ำกลางคืน

     "แย่ล่ะ ลืมกรอกน้ำ"

     ฉันรีบคว้าหากระบอกน้ำ เดินไปที่น้ำพุแล้วจุมกระบอกลงไป เพื่อให้น้ำเข้ามา

     "..แสงอะไร?"

     แสงสีขาวแย้งใส่ตา ฉันก้มหลบและมองที่มาของมัน สิ่งนั้นเป็นวัตถุเรียวยาวจมอยู่ใต้น้ำ ด้วยความสงสัยและสิ่งนั้นอยู่ใกล้ตัว ฉันจึงตัดสินใจเอื่อมมือไปหยิบดูว่ามันคืออะไร

     กึก

     ในมือของฉันปรากฏดาบคู่ รูปร่างภายนอกเป็นทรงเรียวยาว ฝักดาบสีดำสนิท น้ำหนักกำลังดี ง่ายต่อการกวัดแกว่ง ที่จับดาบพอดีกับมือของฉัน บังเอิญจังนะ

     ครึกๆ!

     จู่ๆ ก็เกิดเสียงดังปริศนามาจากข้างบน ฝุ่นตกลงมาพร้อมเศษหินเล็ก ทำให้ฉันเริ่มคิดหนัก

     เกิดอะไรขึ้น?

     หวังว่าจะไม่ใช่อย่างที่คิดทีเถอะ

     .....

     "เงียบซะที ใจหายใจคว่ำหมด"

     ฉันยกมือขึ้นปาดเหนื่อยบนหน้าผาก เอาน่า คิดมากไปเอง

     ตึงง! ครึกกก--กกๆๆ!

     ฉันขอถอนคำพูด

     ไม่ต้องคิดให้เสียเวลา ฉันรีบวิ่งหนีออกมาทันที พอใกล้ถึงประตูไม้ ฉันก็กระโดดถีบ ใส่แรงให้ไม้พัง แต่ดันพลาดก้าวขาผิด เลยกลิ้งและตีลังกาคลุกกับพื้นหลายตลบ

     สภาพดูไม่ได้

     ..ก็ดีจะได้ไม่เสียเวลากลบกลิ่นตัวเอง

     ตูมม! ครืนนนน!

     ถ้ำถล่มเสียงดังไปทั่วบริเวณ ฉันได้แต่กระพริบตาปริบๆ มองผลงานตัวเอง ที่ไม่ตั้งใจทำให้เกิดขึ้น

     "..ขออภัยอย่างสูงค่ะ"

     ฉันนั่งก้มกราบพื้นแบบเบญจางคประดิษฐ์ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างอ่อนน้อม ปากก็พูดขอโทษขอพายอย่างรู้สึกผิด

     ได้โปรดอย่ามาตามหลอกหลอนเลยนะคะ


     อีกด้านที่ไกลออกไป

     "เรย์ นายลนไปนะ"

     "โทษที เอ็มม่า"

     นี่ก็เช้าแล้ว ทำไมยังไม่มาอีก

     เรย์เป็นห่วงเด็กสาวที่แยกออกไปมาก เขานอนไม่หลับอย่างที่อีกฝ่ายว่า ทั้งคืนมั่วแต่คิดถึงเธอว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง ขนาดเธอล่อสัตว์ปีศาจให้แล้ว พวกมันก็หาพวกเขาพบจนได้

     ช่วยกันสู้กับเอ็มม่ายังลำบาก เธอตัวคนเดียวจะไม่เป็นอะไรใช่ไม?

     เธอมีความสามารถ แต่ติดปัญหาเดียว คือประมาทเกินไป

     มีคำถามมากมายในหัวที่อยากถาม แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขาต้องการเห็นร่างเด็กสาวแสนคุ้นเคยอยู่ตรงหน้าเสียยิ่งกว่า

     คิดมาเสมอ ไม่ว่าจะพบกับเรื่องอะไร จะยากเย็นแค่ไหน พวกเขาพร้อมร่วมผ่าผันอุปสรรคเหล่านั่นไปด้วยกันและอยู่เคียงข้างกันเสมอ

     จะไม่มีใครต้องแยกจากกันอีก

     จากสี่เหลือสาม นี่ต้องลดให้เหลืออีกสองหรอ?

     ไม่ เขาไม่ต้องการ

     อยากแข็งแกร่งกว่านี้ เพื่อเป็นฝ่ายปกป้องบ้าง เขาไม่ต้องการถูกปกป้องไปตลอดหรอก

     แต่ตอนนี้ก็ได้แต่หวัง

     หวังว่ากระพริบตาครั้งต่อไปจะพบกับเด็กสาวอีกครั้ง

     เชื่อมั่นว่าเธอจะกลับมา แต่เขาต้องการให้เธอกลับมาเร็วกว่านี้

     เพราะจิตใจแสนว้าวุ่นนี้จะได้สงบลงเสียที

     กลับมาเถอะ เขายอมถูกล้อไปชั่วชีวิตเลย

     ขอแค่กลับมาอย่างปลอดภัยก็พอ

     กึก

     ร่างสูงหยุดเดินและข่มเปลือกตาปิดแน่นสนิท ภายในความมืดมีเพียงเสียงหัวใจเต้นเสียงดัง ไม่เป็นจังหวะ ยืนยันได้ว่าเขาไม่อยากพบความจริงข้างหน้ามากแค่ไหน

     อ่อนแอเกินไปแล้ว

     "แฮ่! ตกใจไม!!"

     เรย์เบิกตากว้าง เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลับเห็นเด็กสาวผมสั้นสีดำห้อยหัวลงมาอยู่เบื้องหน้าของเขาพอดิบพอดี

     พึบ!

     ร่างกายไปไวกว่าความคิด มือหนาขยับไปใกล้หน้ากลมเล็กเปื้อนฝุ่นและประคองอย่างแผ่วเบา เพราะกลัวสิ่งที่เห็นอยู่เป็นเพียงภาพหลอนที่เขาคิดไปเอง

     "คุโระ!"

     เสียงเอ็มม่าดังขึ้นอย่างดีใจปนความยินดีที่มากล้น เธอวิ่งมาหาเพื่อนทั้งสองและคว้าพวกเขามากอดอย่างคิดถึง

     "เอ็มม่า เรย์เป็นไรไม่รู้ เขานิ่งมาก"

     "อ๊ะ จริงด้วย นายเป็นอะไรหรอ?"

     เมื่อใบหน้าเล็กเข้ามาใกล้ เพราะอ้อมกอดของเด็กสาวผมสีส้ม ความอบอุ่นและเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายก็เด่นชัด ทำลายความกังวลในใจจนหมดสิ้น

     เรย์ซุกหน้าบนไหล่ของเด็กสาวผมสั้นสีดำ มือยังไม่ยอมปล่อยจากใบหน้าเล็ก..เขายังต้องการสัมผัสนี้ให้นานกว่านี้

     "น้ำตา? ฝุ่นเข้าตาแน่เลย!"

     "แย่ล่ะ ฉันจะเอาน้ำมาให้นะ!"

     "ฉันไม่เป็นไร"

     ก่อนที่จะวุ่นวายกว่านี้ เรย์ตัดสินใจพูดอะไรขึ้นบ้าง เขาค่อยๆผละมือออกมา เช็ดน้ำตาของตัวเอง

     แย่ล่ะ ดีใจไปหน่อย

     "เอาไปสิ ฉันเอามาฝาก"

     คุโระยกมือขึ้นทัดผมสีดำเช่นเดียวกันให้คนตรงหน้าและหยิบบ้างสิ่งเกี่ยวไว้ที่หู

     "ดอกไม้! เธอเอามาจากไหนหรอ?"

     "พอดีเก็บได้ระหว่างทางน่ะ เอาไปสิ"

     "ว้าว ขอบคุณนะ!"

     เรย์มองดอกไม้บนหูเอ็มม่า เป็นดอกไม้สีเหลืองที่เหมาะกับเพื่อนผมสีส้มดี

     "ฮ่าๆ คุโระ! เธอแกล้งเรย์หรอ!?"

     เอ็มม่ายกมือกุมท้องแล้วหัวเราะ เรย์ทำหน้างงเล็กน้อย แต่พอเห็นเด็กสาวอีกคนยิ้มอย่างมีเลศนัยก็ทำให้เขารู้ว่าโดนเธอแกล้งเข้าแล้ว

     ดอกไม้บนหูเขาต้องไม่เข้ากับหน้าเขาแน่

     แต่ไม่เป็นไร เขายอมโดนล้อถ้าเธอกลับมา

     "ฉันกลับมาแล้ว!"

     อืม เธอกลับมาแล้ว

     เมื่อได้ฟังสิ่งที่อยากฟังที่สุดแล้ว เขาก็ต้องการเอ่ยประโยคที่ต้องการพูดมากที่สุด ตั้งแต่จากกันไม่ถึงวินาทีดีกับเด็กสาวให้ได้ฟังเช่นกัน

     เรย์ยิ้มกว้างอย่างยินดีต้อนรับคนขี้แกล้งแต่ไม่เคยผิดสัญญา

"ยินดีต้อนรับ"


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

# น่ารักจะตาย!

--------------

เป็นตอนที่มีหลายอารมณ์ของแต่ละคนค่ะ แต่งตอนนี้รู้สึกสนุกมากเลย

ไรท์ว่ามังงะใกล้จบแล้ว ใจหนึ่งก็อยากรู้ตอนจบ อีกใจก็ใจหายเมื่ออนิเมะที่รักกำลังถึงฝั่ง..จะร้องไห้

อนิเมะภาค2 รอปี2021นะคะ ถ้าใครยังไม่รู้

อุปกรณ์เคลื่อนย้ายสามมิติ จากเมะ attattack on titan ค่ะ ใครยังไม่ดู ไปดูได้นะ สนุกมากกกกก เรื่องนี้ก็ใกล้จบแล้ว..ควรจบแล้วล่ะ แต่ขอเสียใจก่อนนะ เพราะติดตามมานานจนรู้สึกผูกพัน..แงงงงงง

สัตว์ปีศาจป่านี้น่ากลัวมากก ส่วนคุโระชอบมาตอนเรย์คิดถึงตลอดเลย///เหมือนรู้ว่ามีคนคิดถึงอยู่ 555+

พบกันใหม่วันพฤหันค่ะ

รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ♡
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #220 nanico (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มกราคม 2564 / 23:16
    เดี๋ยวนะ ไททันก็มา...
    #220
    0
  2. #191 ParamiWashi32 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 14:54
    น่ารักเฟี้ยๆ♥~(‘▽^人)
    #191
    0
  3. #190 mintlovem4 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 02:44
    รออยู่นะจ้าาาาาา เรย์โครตน่ารักเลยอ่าาาา อยากให้ถึงตอนที่เจอกับนอร์แมนจังเลยยยย เป็นกำลังใจให้ไรท์อยู่น่ะคร่าาาา
    #190
    0
  4. #189 [Shiro-san] (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:11
    เนอะๆมังงะจะจบแล้วเศร้า....
    #189
    0
  5. #188 ToMIoKA (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:02
    คำผิดค่อนข้างเยอะนะคะ อย่างเช่น เห็นไมมันควรจะเป็นเห็นมั้ยนะคะ แต่ว่าสนุกมากๆค่ะรอนะคะ
    #188
    0
  6. #187 คุณเเมวดมกาว (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 13:21
    5555น้องน่าร้ากกกกกกก มีการขอโทษเจ้าที่ด้วย
    #187
    0