[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 31 : ถูกช่วยเหลือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

ถูกช่วยเหลือ

     หวี๊ดดดด!

     "เสียงเมื่อกี้อะไรน่ะ?"

     ทางด้านเอ็มม่าที่แยกมากับคุโระกับเรย์ พาคนอื่นๆวิ่งมาทางทวนลมตามคำบอกของเรย์ ทุกอย่างราบรื่นดีแต่กลับมีเสียงคล้ายนกหวีด เสมือนเป็นสัญญาณเตือนภัยร้ายลั่นป่า ทำให้ทุกคนหยุดวิ่งและหันหลังชนกันมองความมืดมิดเบื้องหน้าไม่ละสายตา

     "..ทุกอย่างดูเหมือนจะไม่เป็นไรนะ"

     เมื่อเห็นความเงียบและเสียงลมกระทบใบไม้เป็นคำตอบ หลังจากเงียบมานานแอนนาก็พูดขึ้น

     "..นี่ คุโระกับเรย์หายไปสักพักแล้ว...พวกเขาควรกลับมาได้แล้วนะ" กิลด้ากล่าวเป็นห่วงเพื่อนทั้งสอง ทำให้สีหน้าหลายๆคนเริ่มเคร่งเครียดไม่ต่างกัน

     'ไม่ พวกเขาต้องไม่เป็นไร..ไม่เป็นไร'

     เอ็มม่าพยายามกดความกลัวเอาไว้ในอก ได้แต่เชื่อมั่นและไว้ใจเพื่อนทั้งสองว่าพวกเขาจะกลับมาให้เธอได้กอดแน่นๆให้หายหวั่นใจ

     "มีบางอย่างเกิดขึ้นกับพวกเขารึเปล่า?"

     "..บางอย่าง?"

     "ถูก...ไล่ล่า"

     เสียงพูดคุยกลับมาอีกครั้ง พวกเขาคาดการณ์สิ่งที่เป็นไปได้อย่างกังวล ในใจได้แต่หวังไม่ให้มันเกิดขึ้น และหวังให้เพื่อนทั้งสองกลับมาอย่างปลอดภัย แต่ความหวังของพวกเขาต้องถูกขยี้อย่างย่อยยับ เมื่อเสียงกระทบพื้นดังขึ้นมาจากทางไกลที่พวกเขาวิ่งผ่านมา

     ตึงงง!!

     "เอ็มม่าไม่เป็นไรนะ หน้าของเธอซีดมาก" ดอนถามเอ็มม่า

     "..ฉันไม่เป็นไร" เอ็มม่าตอบ 

     เพื่อนของเธอต้องรับมือกับสัตว์ปีศาจได้อย่างแน่นอน แต่ถ้าพวกเขากำลังเจออยู่กับปีศาจจากฟาร์มล่ะ

     "..ฉันจะไปเช็คสถานการณ์ให้ ทุกคนวิ่งไปทางทวนลมต่อเลย"

     เอ็มม่ายกยิ้มกว้าง ไม่ใช่เธอไม่ไว้ใจพวกเขา เธอก็แค่ต้องการความชัดเจน ไม่ใช่สถานการณ์ที่ได้แต่คาดเดาแบบนี้

     "ได้เลย" กิลด้า

     "ดูแลตัวเองด้วย" ดอน

     เมื่อพูดคุยกันเสร็จ เอ็มม่าก็ออกตัววิ่งไปทิศทางที่เคยผ่านทางทันที

     'อ๊ะ ตัวของเรามัน'

     จู่ๆภาพตรงหน้าของเอ็มม่าก็มืดลงอย่างฉับพลัน จากที่เคยได้ยินเสียงรอบข้างชัดเจนกลับไม่ได้ยินเสียงอีกต่อไป ร่างกายโงเงนส่ายไปมาไม่มั่นคง สุดท้ายเธอก็ล้มลงไปกับพื้น ทำให้ดอนกับกิลด้ารีบวิ่งไปดูด้วยความเป็นห่วง

     ตึก!

     ""เอ็มม่า!?""

     "เกิดอะไรขึ้น!?"

     "อดทนไว้นะ!"

     'ขยับสิ ขยับ'

     เอ็มม่ารู้ดีว่าร่างกายของเธอตอนนี้เป็นยังไง มันแสดงอาการมานานแล้ว ได้แต่กัดฟันอดกลั้นความเจ็บปวดแล้วซ่อนมันไว้ให้ลึกสุดหัวใจ แต่อาการกลับนักขึ้นเรื่อยๆ และทำให้เธอต้องมาอยู่ในสภาพอ่อนแอแบบนี้

     "แผลที่หูเปิด เธอเลือดออก!" แอนนา

     แค่แผลเก่าเลือดออก..เธอทนได้อยู่แล้ว

     "ไข้ขึ้นสูงด้วย!" กิลด้า

     แค่เป็นไข้..เธอไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย

     เพราะฉะนั้น...ได้โปรดขยับที เธออยากไปหาพวกเขา

     อ้อนวอนแค่ไหนร่างกายก็กระทำสวนทางกับความในใจ เสมือนร่างกายบอกทางอ้อมว่าให้พักได้แล้ว

     "ทำยังไงดี?"

     ตึก ตึก

     ก่อนที่คนอื่นจะได้คิดอะไรเพื่อช่วยเหลือเอ็มม่า ข้างหน้าของพวกเขากลับมีเสียงเดินดังขึ้น ภายในป่ามืดมิดแสนอันตรายนี้พวกเขาไม่คิดว่ามันปลอดภัย ทุกคนจึงเตรียมใจรับมือกับสิ่งที่จะปรากฏในอีกไม่ช้านี้

     "ทางนี้"

     """"""!!!"""""

     เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ได้ปรากฏสัตว์ปีศาจแต่อย่างใด กลับมีหญิงสาวตัวเล็กในผ้าคลุมสีขาวปิดบังร่างกายและใบหน้ายืนอยู่แทน

     "มาทางนี้สิ" หญิงสาวปริศนาเอ่ยอย่างเป็นมิตรอีกครั้ง เธอยกแขนขึ้นชี้ไปยังทิศทางหนึงของป่า

     "คนปกติ?!"

     มีมนุษย์อยู่โลกภายนอก!

     เพราะท่าทีของหญิงสาวปริศนาไม่ได้อันตรายทำให้เด็กๆเริ่มมีความหวัง แต่ไม่ใช่สำหรับเด็กที่อายุมากกว่าที่ต้องแปลกรับชีวิตของทุกคน

     "เธอเป็นใคร" กิลด้าถามอย่างไม่ไว้ใจ

     มันไม่ง่ายไปหน่อยหรอที่ผู้หญิงคนเดียวจะสามารถอาศัยในป่าที่น่ากลัวได้ และถ้าตอนนี้คุโระกับเรย์ถูกไล่ล่าจากปีศาจของฟาร์มอยู่ล่ะก็ มันไม่บังเอิญไปหน่อยหรอที่เธอคนนี้ปรากฏตัวในเวลาเดียวกัน

     "แสดงใบหน้าออกมา"

===============

     ตึกกๆ! ตึกกกๆ!!

     'ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปแย่แน่!'

     คุโระที่วิ่งหนีหัวหน้าปีศาจจากฟาร์มอยู่เริ่มนักใจ เพราะมันส่งสัญญาณให้ปีศาจจากฟาร์มตัวอื่นๆที่กระจายตัวอยู่ ให้กลับมาหาเขาและรุมล้อมวิ่งไล่เธอ

     'เร็ว เราต้องวิ่งให้เร็วกว่านี้!'

     ขาเล็กพยายามก้าวให้ไกลและเร็วขึ้น มุ่งหน้าไปทิศทางตรงข้ามของทางทวนลมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

     ปีศาจพวกนี้ไม่มีการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่า พวกมันไม่ยอมเข้ามาโจมตีคุโระ เพราะเป็นสินค้าคุณภาพสูง จึงไม่มีทางเลือกมากนอกจากจะทำให้เด็กสาวหมดแรง

     หากคุโระหยุดเมื่อไร เธอจะถูกจับทันที

     ดวงตากลมโตกวาดสายตามองปีศาจทั้งสาม มีปีศาจสองตัวอยู่ทางซ้ายและทางขวาประกบเธอไม่ให้วิ่งออกนอกเส้นทาง ส่วนตัวสุดท้ายวิ่งตามหลังของเธอมาติดๆ เมื่อสมองคิดแผนได้ก็หาจังหวะที่ปีศาจด้านข้างกำลังวิ่งผ่านต้นไม้บดบังตัวเธอเสร็จก็เริ่มลงมือทันที

     ควับ!

     มือเล็กดึงผ้าพันคอออก และขว้างไปหาปีศาจที่อยู่ด้านหลังของเธอ มันรีบปัดผ้าพันคอออกเพื่อให้มองเห็นร่างเล็ก แต่ร่างของเธอกลับไม่อยู่ตรงไหนแล้ว 

     "เธอหายไปไหน?" มันหันมาถามเพื่อนปีศาจทั้งสองที่หยุดนิ่งเช่นกัน

     "ไม่ ฉันไม่เห็นเธอ" พอพวกมันวิ่งพ้นจากต้นไม้ก็ไม่เห็นร่างของคุโระแล้ว

     "อยู่ข้างล่าง!" ปีศาจอีกตัวดมหากลิ่นเอกลักษณ์ของคุโระ และทำให้พบว่าเธอกำลังวิ่งอยู่ใต้พื้น

     พวกมันคาดไม่ถึงเลยว่าร่างเล็กจะลงไปใต้พื้นที่มีแต่รากไม้กินสิ่งมีชีวิต ความหวาดกลัวที่รากไม้จะทำให้สินค้ามีคุณภาพต้องมีรอยขีดข่วนทำให้พวกมันตัดสินใจลงไปในโพรงรากไม้ด้วย

     กึด!

     "ขอฆ่าพวกมันหน่อยเถอะ!"

     ฉันกัดนิ้วตัวเองทำให้มีเลือดสีแดงไหลออกมาตามทางที่ฉันวิ่ง รากไม้ตอบสนองต่อเลือดอย่างดี พวกมันเริ่มเคลื่อนไหว แต่ด้วยร่างกายที่มีขนาดเล็กและความเร็วที่เป็นเลิศจึงสามารถหลบหลีกพวกมันได้อย่างง่ายดาย แต่ไม่ใช่สำหรับปีศาจทั้งสามที่มีร่างกายใหญ่โต พวกมันโดนรากไม้พันเยอะขึ้นและในที่สุดพวกมันก็ถูกรากไม้พันธนาการไว้

     "ขึ้นไปด้านบนดีกว่า" ฉันวิ่งไปไกลสักพักก็กระโดดเกาะรากไม้ข้างบน แล้วกระชากมันด้วยแรงที่มากพอจนทำให้มันขาดได้

     ตึก

     "เหนื่อยจริงๆ อยากพักแล้ววว" ฉันหอบหายใจนักและบิดตัวไปมา เพราะใช้แรงไปมากแล้วยังไม่ได้พัก ซึ่งมีผลเสียทำให้ปวดทั่วร่างกายแทบขยับไม่ได้

     "มันจบแล้ว"

     เสียงปีศาจหัวหน้าดังขึ้นจากด้านหลังของฉัน ไม่น่าแปลกใจที่มันจะอยู่ด้านบนและรอจับฉันง่ายๆ

     "เธอทำได้ดีเกินคาด" ปีศาจหัวหน้าค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ ส่วนฉันถึงจะเหนื่อยมากแค่ไหน แต่ก็เตรียมตัวหนีเต็มที่

     "รู้ตัวไมว่าเธอมีความสามารถเหนือคนอื่น" มันค่อนข้างพอใจมาก เพราะการหนีแสนฉลาดของเธอทำให้เขาอดพูดถึงความลับของเธอไม่ได้

     "มันคงเกี่ยวกับคุณภาพระดับแรร์สินะ" ฉันก็ต้องแปลกใจเหมือนกัน ภายนอกร่างกายบอบบางนี้กลับมีพลังมหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ ซึ่งเธอก็คาดเดาได้จากระดับที่สูงของเธอเอง

     "ถ้าอยากรู้ก็ยอมแพ้ซะ"

     พูดให้อยากรู้และจากไปอย่างไม่ใยดี เธอละเกลียดจริงๆ

     'เมื่อไรจะมานะ..'

     ฉันนึกย้อนเนื้อเรื่องต่อจากนี้ แต่ยังไม่ทันได้คิดก็มีบางอย่างพุ่งมาคว้าหลังเสื้อให้ตัวเธอลอยไปจากปีศาจจากฟาร์มเสียแล้ว

     ควับ!

     "ใครน่ะ!" ปีศาจจากฟาร์มตะโกนด้วยความไม่พอใจ เมื่อเห็นบุคคลปริศนาขี่ม้าแปลกตาชิงสินค้ามากคุณภาพของเขาไป

     "คุโระ เธอปลอดภัยนะ!" เสียงเรียกอันคุ้นเคยทำให้เด็กสาวต้องแปลกใจ พอหันหลังมองคนที่ซ้อนหลังคนที่คว้าตัวเธอไว้อยู่ก็ต้องแปลกใจยิ่งกว่าเดิม

นายมาทำอะไรที่นี่! เรรรรย์!!



ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#รอดแล้ว(?)

--------------
คุโระของเราเก่งสุดๆไปเลยย ใครช่วยน้องกันนะ? แล้วเรย์มาได้ยังไง? รอตอนหน้านะคะ!

ติชมกันได้นะคะ

จะขอหยุด2-3วันนะคะ///ไม่ว่างคะ55

รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ♡
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #177 [Shiro-san] (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 14:21
    สปอยได้มะอยากสปอยอะ!คันปากยิบๆเลย!

    คนที่มาช่วยน้องก็คือออออ....ยั----แค่ก!!
    #177
    0