[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 30 : ปีศาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    3 พ.ค. 63

ปีศาจ

     เพราะแสงจากดวงอาทิตย์ที่จะลับขอบฟ้าในอีกไม่นาน ส่งผลให้ภายในป่าทึบแสนเงียบเหงาเริ่มไร้แสงสว่าง และทำให้อากาศที่หนาวเย็นอยู่แล้ว ทวีคูณความหนาวเย็นยะเยือกไปอีกขั้น จนทำให้ไอน้ำในอากาศก่อตัวเป็นหมอกปล่อยไอความเย็นจางๆออกมา

     ตึก--กกๆ!

     ตึก--กกๆ!

     "ก๊าซซซ!!"

     แต่ความเงียบเหงาภายในป่าที่ไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิต กลับมีเสียงร้องดังสนั่นขึ้น เมื่อรวมกับบรรยากาศภายในป่าแสนอันตรายนี้แล้ว ทำให้อดคิดไม่ได้เลยว่ามีสิ่งมีชีวิตปริศนากำลังพิโรธด้วยเหตุผลบ้างอย่าง

     "ตามมาเลย ไอ้ลิ้นด้วน!"

     "อย่าไปยุสิ ยัยบ้า!"

     "มันฟังไม่รู้เรื่องหรอก!"

     "รู้แล้วยังจะพูดอีกทำไมเล่า!"

     "นายจะว่าฉันทำไม! บอกแล้วไงว่าไม่ต้องตามมา!"

     "กะ-ก็ ไม่ต้องสนใจฉันหรอก!!"

     มนุษย์เด็กทั้งสองที่กำลังวิ่งหนีสัตว์ปีศาจอยู่นั้นถกเถียงกันเอาเป็นเอาตาย(?) โดยไม่ได้ให้ความสนใจสัตว์ปีศาจข้างหลังเท่าไรนัก ด้วยเหตุนี้คงทำให้สัตว์ปีศาจที่โกรธเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เริ่มที่จะเกรี้ยวกราดมากกว่าเดิมหลายเท่า

     พรึบ!

     "อึ้ย หลบทันพอดี" ฉันที่พึ่งหลบกรงเล็บอันแหลมคมทั้งหกของสัตว์ปีศาจแบบเฉียดฉิว ร้องเสียงหลง

     "ใกล้ถึงแล้ว อีกนิดเดียว!" เรย์ที่เห็นท่าไม่ดี วิ่งอยู่ข้างหน้าฉันรีบตะโกนบอก


     วันนี้จะเป็นแกตัวเดียว ที่ได้ไปลงนรก!


     "ก๊าซซซ!!!"

     สัตว์ปีศาจร้องเสียงดังอีกครั้ง มันคงไม่สบอารมณ์เพราะจับพวกเราไม่ได้สักที ซึ่งมันเป็นผลเสียต่อเราอย่างมาก เพราะอีกไม่นานปีศาจจากฟาร์มก็-

     ฉั่วะ! ครืนน ตึง!

     ..มาหรอก


     "ทันเวลาตามที่คาดการณ์ไว้"


     เสียงเรียบเอ่ยขึ้นจากปีศาจร่างสูงใหญ่ใต้ผ้าคลุมหนาสีดำ ภายในมือเรียวแหลมคมถือดาบใหญ่ยักษ์ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของสัตว์ปีศาจหยดลงสู่พื้น ดวงตาหรี่ลงมองหัวของสัตว์ปีศาจเบื้องล่างตนด้วยแรงอาฆาตที่มากล้น

     ในเวลาสั้นๆ ปีศาจจากฟาร์มยกดาบใหญ่ยักษ์นั้นขึ้น สบั้นคอของสัตว์ปีศาจลงได้ในครั้งเดียว

     พึบ! พึบ!

     ไม่มีเวลาให้คิดอีกต่อไป ฉันกับเรย์รีบวิ่งหลบหลังต้นไม้แถวๆนั้นคนละต้นทันที

     อันตราย

     ฉันแอบมองจากหลังต้นไม้สูง พวกมันมีกันอยู่สองตัว ตัวแรกน่าจะเป็นหัวหน้าซึ่งอันตรายที่สุด ส่วนอีกตัวถึงจะตัวใหญ่กว่า แต่เรื่องสติปัญญาไม่น่าจะสู้ตัวแรกได้

     ต่อจากนี้พวกเราจะถูกปีศาจจากฟาร์มไล่ล่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

     "น่าขยะแขยง เจ้าสายพันธุ์ต่ำต้อยคิดจะแตะต้องสินค้าของพวกเราสินะ" ปีศาจจากฟาร์มที่น่าจะเป็นหัวหน้าพูดขึ้นอีกครั้ง

     ครึกๆ!

     มันยกเท้าขึ้นเหยียบหัวสัตว์ปีศาจเต็มแรงพร้อมกับขยี้ไปมาจนเกิดเสียง

     เรย์เริ่มหัวเสีย เขาเกือบทำให้สัตว์ปีศาจร่วงลงไปในโพรงไม้แล้ว ถ้าไม่มีพวกปีศาจจากฟาร์มเข้ามาขว้าง พวกเขาก็จะไปรวมตัวกับคนอื่นได้แท้ๆ สถานการณ์นี้ตัวเลือกมีแค่วิ่งหนี ศัตรูมีมากกว่า 1 ทางเราเสียเปรียบด้านพลัง

      ทำยังไง พวกเราต้องทำอะไรสักอย่าง แน่นอนว่าต้องหนี แต่จะทำยังไงให้พวกเราสลัดกับพวกปีศาจจากฟาร์มล่ะ เบี่ยงเบนความสนใจ? ต้องมีใครเป็นตัวล่อ? ไม่ได้! โอกาสที่ตัวล่อรอดจะเป็นศูยน์ทันที ต้องคิดวิธีที่ทำให้พวกเราสองคนรอดออกไปให้ได้ คิดให้ออกสิเรย์! คิดให้ออก วิธีที่จะทำให้พวกเรารอด

      มือหนายกขึ้นจิกหัวแน่น ขมวดคิ้วยุ่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

     "อยู่ตรงนั้นสินะ ออกมาได้แล้ว"

     ""!!""

     เสียงเรียบเอ่ยอีกครั้งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จากน้ำเสียงแข็งกระด่างเต็มไปด้วยจิตสังหารในตอนแรก กลับเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

     "เกือบไปแล้วนะ ฉันจัดการเจ้าสัตว์ร้ายไปแล้ว ออกมาสิ"

     ...ฉันพึ่งรู้ว่าพวกปีศาจมันแสดงเก่ง..ไม่ได้การ ฉันก็อยากให้ตุ๊กตาทองนะ..แล้วยังติดกับเอ็มม่าอยู่เลย

     "มาแค่คนเดียวหรอ คนอื่นอยู่ไหนล่ะ?"

     น้ำเสียงโหดเหี้ยม แทนที่ด้วยความอ่อนโยนอันเสแสร้งไม่ได้ทำให้พวกเราคล้อยตามแต่อย่างใด แต่ความหมายที่สื่อออกมาทำให้พวกเราตกใจไม่น้อย

     ""!!""

     หะ เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ...คนเดียว

     แซ่ก แซ่ก

     เสียงเดินผ่านพงหญ้าจากข้างหลังต้นไม้ที่ฉันอยู่ดังขึ้น ทำให้รู้ได้ในทันทีว่าคนที่มันพูดหมายถึงฉัน แต่ทำไมไม่พูดถึงเรย์ล่ะทั้งๆที่ในเนื้อหาต้องเป็นเขาสิ

     ความสับสนก่อตัวในจิตใจเพียงชั่วครู่ แทนที่ด้วยความสบายใจที่เออล้นออกมา เพราะปีศาจจากฟาร์มรู้สึกถึงเพียงแค่ตัวเธอ

     "การใช้ชีวิตที่โลกภายนอกมันเป็นไปไม่ได้"

     กลับบ้านของเรากันเถอะ

     "....."

     ฉันค่อยๆหันไปสบตากับเรย์ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เขาพึ่งสลักอะไรบางอย่างข้างต้นไม้เสร็จ เขาน่าจะรู้ว่าพวกปีศาจจากฟาร์มยังไม่รู้ถึงตัวตนของเขา

     ฉันขยับมือและนิ้วไปมา เพื่อสื่อสารเขาด้วยภาษามือว่า

     'กลับไปหาทุกคน ห้ามตามมา'

     "!"

     ถึงจะมีความตกใจอยู่ แต่เรย์ก็รีบใช้ภาษามือตอบกลับอย่างรวดเร็วและมีความไม่สบอารมณ์ปนอยู่

     'ไม่เอาเด็ดขาด!'

     เขาไม่อยากทิ้งเธอไป

     พวกปีศาจถามว่า 'คนอื่นอยู่ไหนล่ะ' แสดงว่าพวกมันยังไม่เจอคนอื่น ในตอนนี้ทุกคนยังปลอดภัยดี เพราะฉะนั้นสิ่งที่ฉันสามารถทำได้ตอนนี้ มีแค่อย่างเดียว!

     'ฉันสัญญา ฉันจะกลับไป'

     "....."

     'ยังไม่ได้ให้คำตอบนายนิ'


     "....."

     เรย์ยอมเงียบลงแต่โดยดี เขาหลับตาลงย้อนความถึงการหลบหนีจากเกรซฟิลล์ และกำลังจะโหนเชือกไปอีกด้าน สู่เส้นทางใหม่ของพวกเขา


     `ให้ฉันได้ทำตามสัญญาของเธออีกครั้งได้ไม`

    `..ฉันจะให้คำตอบ ตอนที่ฉันข้ามไป`


     ตั้งแต่คุโระข้ามมาได้ เขาก็รอว่าเธอจะพูดตอนไหน แต่พอเวลาผ่านไปนาน เธอก็ไม่ยอมพูดออกมาสักที เขาได้แต่คิดน้อยใจภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่ง แต่ก็ไม่เก็บไปคิดถือสาอะไรให้มากความ

      ...ขอโทษที่คิดว่าเธอลืมไปแล้ว

     เรย์จำใจก้มหน้าลง พ่องแก้มเล็กน้อยด้วยความขัดใจ และแสดงสีหน้าไม่ยินยอมออกมา

     เขาจะรอคำตอบของเธอ และเธอต้องมาง้อเขาด้วย!

     เมื่อทุกอย่างลงตัว คุโระก็คลายความกังวลไปได้

     ขอแย้งบทนายไปหน่อยนะ เรย์

     ตึก ตึก

     ร่างเล็กของเด็กหญิงผมสีดำรัตติกาล ค่อยๆก้าวเดินออกมาจากหลังต้นไม้สูง

     "พอได้แล้ว ทุกคนตายหมดแล้ว"

     ใบหน้าเล็กแสนน่ารักพูดเสียงสั่นเทาเล็กน้อย

     คิดว่ามีแค่พวกแกหรอที่แสดงเก่งน่ะ!!

     "สินค้าคุณภาพแรร์ 94194" ปีศาจหัวหน้ามองฉันไม่วางตาตั้งแต่เห็นขาเล็กปรากฏสู่สายตา

     แห่ม ดวงตาแกเปล่งประกายวิบวับดีนะ แต่แรร์เลยหรอ ตั้งระดับฉันซะสูงเชียว

     "ทุกคนตายหมด! ฉะ--ฉันกลัว"

     ร่างเล็กพยายามบีบน้ำตาให้คลอดวงตากลมโตสีทอง ยกมือขึ้นกุมอกแน่นจนเสื้อสีขาวยับยู่ยี้

      ไอ้พวกปีศาจ สนใจมาแค่ฉันซะ

     ด้วยหัวใจที่เต็มเปรียบไปด้วยความรักที่มีให้กับครอบครัวนั่นสูงลิ่ว ทำให้คุโระงัดเอาทักษะพิเศษมาใช้ไม่ให้มีตกเหลือ


     เรย์ที่แอบฟังอยู่นั้นทำหน้าปลาตาย เขาแค่ได้ฟังเสียงยังรู้สึกสงสารขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยถ้าได้เห็นทั้งหมดเขาจะเป็นยังไง

     ..เขาจะบ้าตาย...

     ปีศาจหัวหน้าชะงักเล็กน้อย มันค่อยๆแสดงความอ่อนโยนที่ไร้ซึ่งอันตรายออกมาให้เห็น เพื่อไม่ให้เด็กสาวสั่นกลัว และยื่นมือเชื้อเชิญออกมา

     "กลัวใช่ไม กลับกันเถอะ"

     ใช่แล้ว ไม่มีทางเลือกทำได้แต่จับฉัน

     "แต่ว่า...พวกคุณก็จะกะ--กินฉัน"

     คราวนี้คุโระตีหน้าซีดเซียว เก้าขาเล็กทั้งสองถอยหลังห่างออกไปอย่างไม่ไว้ใจ

     "..มันอันตรายนะ กลับไปใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายอย่างมีความสุขเถอะ"

     ปีศาจหัวหน้าไม่ยอมแพ้ง่ายๆ มันพยายามบีบเสียงตัวเองให้ดูน่าเชื่อถือยิ่งขึ้นไปอีก

     โอ้ว มันเล่นงี้เลยหรอ..งั้น

     "ฉัน..."

     น้ำตาใสจากแค่คลอในดวงตาเปลี่ยนเป็นไหลอาบแก้ม ฉันค่อยๆยื่นมือหวังตอบรับมือเรียวคมของปีศาจเบื้องหน้า และ...

     พรึบ 

     ตวัดแขนอีกข้างขว้างมีดทำครัวพุ่งไปอย่างรวดเร็ว

     ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ

     ควับ!

     แต่น่าเสียดาย ปีศาจข้างหน้าฉันไหวตัวหลบทัน แต่ไม่ใช่สำหรับปีศาจอีกตัวที่ไม่เห็นวิถีมีดที่พุ่งไปหามัน

     ฟิ้วว! ฉึก!

     ด้ามมีดทำครัวโผล่พ้นจากปีศาจที่อยู่ด้านหลังของปีศาจหัวหน้ากลางหน้า หรือหลังดวงตาพอดี

     คิดว่าฉันคำนวณแค่ตัวหัวหน้าหรอ? ประเมินฉันต่ำไปนะ

     "เธอ!" ปีศาจหัวหน้ามองลูกน้องล้มลง แล้วหันมามองฉันอย่างเดือดดาล

     โว้ว เอาแล้วไง ทำมันโกรธแล้ว! ความอ่อนโยนเมื่อสักครู่หายไปไหนกันค่ะ!

      ขอโทษนะคะ..อ๊ะ! ขอโทษไม่ทันอีกแล้ว!

          วิ่งสิค่ะ!



ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#อย่าลืมกลับมาง้อเขาด้วย!

--------------
ไม่แน่ใจว่าทุกคนยังจำสัญญาเล็กๆระหว่างพวกเขาได้ไม หวังว่าจะเอะใจกันนะคะ

รู้สึกว่าคุโระจะกวนๆนะ ไม่รู้ว่าชอบกันไม 55 ///มันคือด้านมืดของฉันเอง: คุโระไม่ได้กล่าวไว้

ไม่ได้ตอบกลับคอมเม้นต์แต่อ่านหมดนะคะ♡

รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ♡
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #175 -นานาชิ- (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 16:18

    ขอเชิญ คุโระ รับรางวัลการแสดงยอดเยี่ยมแห่งปีค่ะ
    #วิ่งสิจ๊ะ รอไร?
    #175
    0
  2. #174 บิงซูผู้หิวโหย (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 14:48

    สะใจค่ะ555 #คุโระผู้ขอโทษไม่ทัน
    #174
    0
  3. #173 คุณเเมวดมกาว (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 12:53
    น้องแสดงเก่งมากอ่ะ5555
    #173
    0