[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 2 : พบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

วันธรรมดาที่เต็มไปด้วยความสุขเล็กๆของชีวิต


เอาล่ะ ฉันขอพูดอะไรหน่อยน่ะ จากตอนที่แล้วที่งงๆอยู่ ตอนนี้ฉันเริ่มรวบรวมความคิดได้แล้วล่ะ

ฉันเกิดใหม่...เดี๋ยวก่อนๆ อย่าพึ่งคิดว่าเหมือนการ์ตูน นิยายทั่วไปนะ..แต่ถ้าพูดให้ถูกต้องคือ ฉันระลึกชาติได้ต่างหาก ตอนนี้ฉันชื่อคุโระ เด็กสาวอายุ 11ปี รหัส 94194 วัยกำลังน่ารักเลยล่ะ ฉันเกิดในโลกของ The promisad neverland ซึ่งโลกก่อนของฉันที่นี้คืออนิเมะเรื่องหนึ่ง ฉันรู้จักด้วยนะ! ทั้งดู ทั้งอ่าน ติดงอมแงมเลยล่ะ! ฉันเป็นสาววัย 30 เป็นคนธรรมดาๆ ที่ติดเมะ ก่อนตายฉันขับรถจะไปกินข้าว แล้วรถน่าจะชน หรือไปสะดุดไรเข้า..มั้งนะ? ก็อย่างที่ว่าฉันก็คงต้องใช้ชีวิตที่นี้ต่อแล้วล่ะ แต่ก็ยากหน่อยนะ..ในฐานะที่เป็นเพียงผู้เฝ้ามอง ตอนนี้กลับต้องมาเป็นผู้เล่นเองซะงั้น

กริ๊งๆ
"ได้เวลาแล้วนะ" เสียงกระดิ่งดังขึ้น แล้วมาพร้อมกับเสียงของหญิงสาวที่ฟังดูอบอุ่น 

"กินกันได้แล้วจ๊ะ!" น้ำเสียงและแววตาที่ดูอบอุ่นทำให้เด็กๆที่นี้รักเธอ ทุกคนเรียกเธอว่า ม่าม๊า ที่นี้เป็นสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้า ทุกคนไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน จะมีบางครั้งที่จะมีคนมาอุปการะพวกเรา...แต่ความจริงไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย


ระหว่างกินข้าวเช้า

"คุโระ เมื่อเช้าเธอร้องซะลั่นเลยนะ เป็นอะไรรึเปล่าว?" เด็กผู้ชายผมสีขาวสะอาด ดวงตาสีฟ้าสดใส เหมือนกับท้องฟ้าที่ไร้เมฆ พูดขึ้นแล้วยิ้มน้อยๆ เขาชื่อ นอร์แมน รหัส 22194
"นั่นสิ เธอเป็นอะไรไป?" คราวนี้เป็นเสียงของเด็กผู้ชายผมสีดำเหมือนกับฉัน เขามีดวงตาสีดำเข้มที่น่าหลงใหล เขาชื่อ เรย์ รหัส 81194

เอาไงดีล่ะ พวกเขาจ้องฉันกันหมดแล้ว! ต้องรีบหาข้ออ้าง!

"...พอดีว่า..ฝันร้ายน่ะ" ฉันตอบออกไปแล้วตักไส้กรอกเข้าปาก
"ฝันร้าย? เธอเนี่ยนะ?" เด็กสาวที่ฉันพบคนแรกที่โลกนี้ เธอชื่อเอ็มม่า รหัส 63194 เธอมองหน้าฉันแล้วทำหน้าไม่อยากเชื่ออะไรซักอย่าง
"ฉันว่าตอนนี้เธอไม่เหมือนคนฝันร้ายเลยนะ" เรย์พูดเสียงตาย แล้วมองหน้าฉัน
"นั่นสินะ" นอร์แมนพยักหน้าเห็นด้วย

อืม...ก็ไม่แปลก ฉันเป็นคนหน้าตาย ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกมาทางสีหน้าเท่าไร ถ้าไม่นับกับตอนเช้าที่ตกใจ หน้าฉันแสดงออกชัดครั้งแรกตั้งแต่เกิดเลยล่ะ โลกก่อนฉันก็ไม่มีเพื่อน..คิดแล้วก็เศร้า

"นี่ๆ คุโระ เธอลองยิ้มบ่อยๆดูสิ หน้านิ่งๆแบบนี้มันน่ากลัวนะ" เอ็มม่าพูดเสียงใสแล้วเอานิ้วทาบใบหน้าตัวเองยิ้มกว้างเป็นตัวอย่าง
"อืม" ฉันลองยิ้มออกมาดู

*ยิ้ม*

เคร้ง ๆ
เสียงของช้อนส้อมตกลงมาของทั้ง 3คนอย่างไม่ได้นัดหมาย

ก็ต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้วล่ะ

"55 ดูดีมากเลยล่ะ" เอ็มม่าว่าเสียงเจื้อยๆ
"อืมๆ" นอร์แมนกับเรย์พยักหน้าพร้อมกัน

ไม่ต้องมาเนียนเลย!




ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#น่ารัก~

--------------
มาต่อให้แล้วค่ะ! อาจส่งสัยว่าใครเป็นพระเอก  แต่ไรท์คิดไม่ออกค่ะ เลยเอามิตรภาพไป อย่าลืมกดให้กำลังใจ และเขียนความคิดเห็นนะค่ะ! (เรารออยู่!)
ขอบคุณค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #129 SomYingg510 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 20:34
    ไม่ต้องมีพระเอกหรอกค่ะ เพื่อนกันอ่ะ ๆดีแล้วๆๆ น่ารักดี
    #129
    1
    • #129-1 Zeroko(จากตอนที่ 2)
      15 พฤษภาคม 2562 / 21:43
      อ๊ะ....ไม่ทันแล้วค่ะ...ขอโทษนะคะ
      ขอบคุณมากๆค่ะ!
      #129-1
  2. #19 paiwarn254800 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 02:11

    จินตนาการว่า ยิ้มแบบ​ ฮึ! เจ้าความคนชั้นตํ่า​ คิดแล้วฮา

    #19
    1
    • #19-1 Zeroko(จากตอนที่ 2)
      24 เมษายน 2562 / 11:53
      น้องแค่ยิ้มแบบฉบับของน้องค่ะ!
      #19-1
  3. #1 waikawai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 19:27

    น่าติดตาม
    #1
    1
    • #1-1 Zeroko(จากตอนที่ 2)
      7 เมษายน 2562 / 21:39
      ขอบคุณค่ะ จะพยายามเต็มที่!!
      #1-1