[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 19 : บ๊ายบาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 943
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    6 พ.ค. 62

แววตาที่มองออกมาภายในดวงตาคู่นั้น

     หลังจากนั้น ทุกอย่างก็เงียบ เอ็มม่าไม่ยิ้ม เรย์เก็บตัว

     เอ็มม่าไปหาเรย์ เขาก็บอกว่า เขาพอแล้ว

     เขายอมแพ้แล้ว

     เพราะขาดนอร์แมน ทุกคนบอบช้ำและสับสน

     ทางเลือกเดียวที่สามารถรักษาบาดแผลอันแสนสาหัสได้..

     คือการยอมแพ้

     ม่าม๊าหวังให้พวกเราเป็นแบบนั้น เธอจะควบคุมเราโดยตรง และจับตาดูเป็นพิเศษ

     ฉันมองออกไปทางหน้าต่าง เอ็มม่าอยู่ใต้ต้นไม้ที่ประจำของเรย์ โดยมีฟิลล์กอดเธออยู่

     ใบหน้าเศร้าสลด แววตาไร้สีสันของชีวิต

     ฉันเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องสมุด เพื่อมองหาเรย์

     เจอแล้ว..

     ฉันค่อยๆเดินเข้าไป แล้วนั่งยองๆข้างหน้าเรย์

     สภาพของเรย์ก็ไม่ต่างกันกับเอ็มม่า

     "ไง สภาพดูไม่ได้เลยนะ"

     "......" เรย์ไม่ตอบ

     "ไม่ต้องห่วง ฉันจะเป็นจุดเด่นให้พวกนายเอง" ฉันพูดจบแล้วลุกขึ้น

     "...เดี๋ยว"

     คำพูดรั้งอย่างแผ่วเบาราวกับกระซิบ แต่ฉันก็ได้ยิน

     ฉันยืนมองเขาเงียบๆ

     "..ขอโทษน่ะ...เรื่องแผล"

     หา...เขาคงคิดว่าเป็นความผิดของตัวเอง

     ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันอาละวาด เขาก็ไม่กล้าสบตากับฉันอีก

     "ยกมือขึ้น แล้วประกบเข้าด้วยกันซะ" ฉันสั่ง

     เรย์งุนงงเล็กน้อยแต่ก็ยอมทำตาม

     ฉันนั่งลงอีกครั้ง ตั้งมือขึ้นและตบมือเรย์ดังๆ

     แปะ!!

     "!!" เรย์ตกใจ

     "ฟัง...ไม่ใช่ความผิดของนาย"
     "ถ้าหลบสายตาอีกล่ะก็เจอดีแน่" ฉันพูดเสียงเย็นให้เขาตกใจเล่น

     "แต่ฉันทำให้เธอมีแผล" เรย์เบี่ยงสายตาแล้วเหลือบมองผ้าก๊อซข้างแก้มซ้ายของฉันแทน

     "ในหนังสือบอกว่า ผู้หญิงมีแผลที่หน้ามันไม่ดี"

     ฉันแอบยกยิ้ม แล้วเปิดผ้าก๊อซออก เผยให้เห็นแต่ผิดสีขาวพองเรียบเนียบ

     ไร้ร่องรอยของบาดแผล

     "มันหายแล้ว"

     เรย์เพียงมองอย่างตกตะลึง

     "ไปก่อนล่ะ" พูดเสร็จก็ยิ้มกว้าง

     รอยยิ้มสวยงาม ที่เสแสร้ง

     หลังจากวันนั้น ฉันก็ไม่ไปพบกับเอ็มม่า หรือเรย์อีก ฉันพยายามเข้ามาแทนที่ของนอร์แมน

     ในช่วงแรกทุกคนยังตกใจกับฉันที่สามารถยิ้มได้อย่างสดใส

     ม่าม๊ายังต้องมองตาค้างเลย

     เสนอตัวเล่นกับเด็กๆ ต่ำกว่า 4ขวบ อุ้มพวกเขาแล้วยิ้มกว้างๆ อย่างที่ไม่เคยทำ

     จนฉันยังแอบคิดไม่ได้ว่า ฉันเป็นบ้าไปแล้ว? น่าตลกดี

     ไม่เป็นไร ทำเป็นจุดน่าสนใจไว้ ให้ม่าม๊าสนใจฉันกับพวกเด็กๆ

     ยิ้มเสแสร้งไว้ อย่าปล่อยให้น่าสงสัยแม้แต่นิดเดียว

     นับแต่นั้นมา ฉันตัดสินใจเป็นบ้า


     จนกระทั่ง

     "คุโระ เธอเป็นอะไร?" ม่าม๊าถามขึ้น ท่ามกลางพวกเราแค่ 2คน

     "หนูก็แค่มาแทนนอร์แมน" เงยหน้าขึ้นตอบ

     "ก็แค่อยากมีความสุขเล็กๆ ในเวลาสั้นๆ" ฉันเผยแววตาเศร้าสร้อย ยิ้มกว้างแล้วตอบ

     คุณเคยบอกนิ

     `มาสิ กลับมาใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข`

     `จนกว่าจะถึงเส้นตาย จนกว่าจะถึงจุดจบ ฉันอยากให้พวกเธอทั้ง 6คนมีความสุข`

     ถึงฉันจะไม่ได้ยิน ถึงฉันจะไม่ได้อยู่ตรงนั้น

     แต่ฉันสามารถรับรู้ได้

     "คุโระ! มาเล่นด้วยกัน"

     เพราะเอ็มม่าขาหักและสภาพจิตใจไม่สู้ดีหนัก พวกเด็กๆ เลยมาเล่นกับฉันแทน

     "อื้ม!"

     เป็นไปตามที่คิด

     ขอโทษนะ ที่ต้องใช้พวกเธอเหมือนหมากตัวหนึ่ง

     เกมที่มองหมากเดินไปตามที่กำหนด..สนุกกว่าที่คิด


     วันเวลาผ่านไหลไปอย่างเชื่องช้า โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น


2 เดือนผ่านไป กับความเงียบ


วันที่ 14 มกราคม เวลา 23:38


     ใกล้ถึงแล้ว


     วันที่ 15 มกราคม



     วันเกิดของเรย์


     เสียงฮัมเพลงของเด็กชายลอดออกมาจากประตูห้องอาหาร


     เปรียบเสมือนการร่ำลาครั้งสุดท้าย


     "เรย์..นายมาทำอะไรดึกป่านนี้?" เอ็มม่ากล่าวทักทายเรย์

     เรย์ค่อยๆหันมองเด็กสาว

     "อ้า...แค่มาบอกลาบ้านหลังนี้เป็นครั้งสุดท้าย"

     "พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของนายสินะ" เอ็มม่าปลายตามอง และถาม

     "ใช่..คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่ฉันจะอยู่"

     "พรุ่งนี้ฉันจะถูกส่งออก"

     เรย์มองไปรอบๆ เพื่อซึมซัมบรรยากาศ

     สายตากวาดมองทั่วๆ แล้วหยุดนิ่งที่เด็กสาวข้างๆ

     "เฮ้ เอ็มม่า..เธอยอมแพ้แล้วจริงเหรอ?"



     "แววตานั้นน่ะ ดูเหมือนไม่ยอมแพ้เลยนะ"

     พลันบรรยากาศน่าอึดอัดแปรเปลี่ยนเป็นร้อนลุ่ม

     ใช่แล้ว..ซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้ให้ดี ม่าม๊าจับตาดูพวกเราอยู่

     คำพูดไม่ใช่เพียงข้อมูลเดียวที่สามารถรีดเค้นได้

     แผนของเรา เป้าหมายของเรา อย่าให้ม่าม๊ารู้

       ชิงไวพริบกับม่าม๊า และทำให้แผนสำเร็จ

     ทำอะไรไม่ได้ ไม่ควรทำอะไรเลย เจ็บปวด ทรมาน หายใจไม่ออก จมปรักกับความเศร้า

     นั้นคือความคิดของเอ็มม่า กับเรย์

     แกล้งบ้า เสียสติ ยอมแพ้ เป็นจุดเด่น มาแทนที่นอร์แมน

     นั้นคือความคิดของคุโระ

     แกล้งทำเป็นยอมแพ้ ในขณะที่แผนด้านในยังดำเนินต่อไป


     "แต่นายก็คิดเหมือนกันนี่" เอ็มม่าเผยแววตาเจ้าเล่ห์ ต่างจากที่เคย

     "ใช่แล้ว พวกเราคิดเหมือนกัน"

     นอร์แมนต้องไม่ตายอย่างไร้ค่า

     "มาหนีด้วยกันเถอะเรย์ ฉันมาที่นี่เพื่ออธิบายแผนของเรา" เอ็มม่านั่งลง แล้วเปิดเข้าประเด็น

     "เยี่ยม ฉันก็มาที่นี่ ด้วยเหตุผลเดียวกัน" เรย์ยกยิ้ม
     "พวกเราไม่ได้คุยกันมา 2เดือน"

     "อืม เพื่อไม่ให่ม่าม๊ารู้เจตนาที่แท้จริง" เอ็มม่าเว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วพูดต่อ
     "ม่าม๊าไม่ปล่อยให้ประมาทแม้แต่นิดเดียว แม้พวกเราไม่ขยับสักก้าว เธอก็จับตาดูพวกเรา"
     "แต่ยังดี ที่คุโระเล่นใหญ่ จุดสนใจเลยไปที่เธอซะส่วนใหญ่" พูดถึงตรงนี้เอ็มม่าก็ยิ้มแห้งๆ

     ให้ตายสิ เล่นใหญ่จนเธออึ้ง

     "ม่าม๊าเลยไม่สนใจสิ่งรอบตัวมาก"

     "ดอน กับกิลด้าสินะ" เรย์พูดขึ้น

     "ฉันได้ทิ้งการกระทำทุกอย่างไว้ที่ 2คนนั้น ตั้งแต่การฝึกเล็กน้อย และการรวบรวมสิ่งของ"

     "แล้วสุดท้ายเป็นไง?"

     "พวกเขาเตรียมการอย่างสมบูรณ์ พวกเราพร้อมหนีทุกเวลา"

     "สุดยอดเลยนิ" เรย์ยิ้มกว้างกับแผนที่คืบหน้า

     "มาหลบหนีจากที่นี่ พรุ่งนี้กัน"

     "เดี๋ยวก่อน เธอแน่ใจได้ยังไง? นั่งฟังให้ดีล่ะ" เรย์ยกมือขึ้นห้าม
     "อีกฝั่งคือหน้าผา ตัวเลือกเดียวคือสะพาน แต่มันออกมาจากศูนย์ใหญ่
2 ปัญหาในสถานการณ์คือ 1. การป้องกันของม่าม๊า 2. ความปลอดภัยของสะพาน แล้วที่นั้นอาจมีปีศาจด้วย"

     เรย์ถอนหายใจแล้วพูดต่อ

     "สรุปคือ พวกเราจะแย่ถ้าม่าม๊าหยุดเราได้ ถ้าเธอติดต่อศูนย์ใหญ่ พวกเราจะเสียโอกาส
     ถ้าพวกเขาเจอเราที่สะพานก็จบ พูดตามตรงมันดูเหมือนเป็นไปไม่ได้"

     "แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?" เอ็มม่าถาม

     "นี่เป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับพวกเรา" เรย์หันไปมองกล่องใบใหญ่ข้างตัว

     น้ำมัน

     "ทำให้บ้านหลังนี้ ลุกเป็นไฟยามค่ำคืน"

     "ในขณะที่ม่าม๊าถูกดึงความสนใจจากไฟ พวกเราก็พาทุกคนออกไปข้างนอก ด้วย เหตุผลความปลอดภัย"

     "เพื่อป้องกันม่าม๊าแจ้งศูนย์ใหญ่ พวกเราต้องทำให้กุญแจห้องลับติดขัด"
     "ด้วยสิ่งนี้ ถึงศูนย์ใหญ่จะเห็นควันไฟ พวกเขาก็คงคิดว่าไฟไหม้ธรรมดา ไม่ใช่แผนการหลบหนี"
     "ความปลอดภัยไม่ได้แน่นหนาช่วงสะพาน อย่างน้อยชั่วเวลาหนึ่ง วิ่งหนีในตอนกลางคืนดีกว่าซ่อนตัว ฉันคิดว่าคืนนี้เป็นเรื่องดี"
     "ฉันมีของแถมให้ด้วย" เรย์ยิ้มกว้างอย่างหยอกล้อ
     "ระเบิดขวด 10อัน เอาไปใช้เลย"

     "ระ---ระเบิดขวด!!!" เอ็มม่าพูดอย่างตกใจ

     "ฉันไม่ได้เสียเวลา 6ปี โดยไม่ทำอะไรสักหน่อย" เรย์มองบน แล้วตอบ

     "..แล้วใครจะเป็นคนโยน?" เอ็มม่าหรี่ตาลง แล้วถาม

     "...ดอน เธอ..ไม่ก็คุโระ" เรย์ตอบ

     "เอาล่ะ มาเริ่มแผนที่นี่คืนนี้เลย" เรย์กล่าวอย่างเชื้อเชิญ

     "จะทำรึเปล่าว?" เรย์ถาม

     "คุโระ ดอน กิลด้าตื่นอยู่ พี่น้องของเราก็ฝึกแล้ว" เอ็มม่าตอบ

     เรย์หยุดพูด แล้วมองไปที่ขาของเอ็มม่า

     "ขาเป็นไงบ้าง?"

     ครืดด

     ตึง!

     "ไม่เป็นไร!" เอ็มม่าลุกขึ้นจากเก้าอี้ เธอกระทืบเท้าให้ดู แล้วตอบ


     "งั้นก็เริ่มกันเลย" เรย์พูดจบ ก็ลุกขึ้นเปิดฝาขวดน้ำมันแล้วเทที่พื้น

     ซ่าาาา

     "เรย์..." เอ็มม่าก้มมองน้ำมันอย่างกังวล

     "ไม่เป็นไร ห้องนี้ห่างจากห้องนอนของทุกคน"

     "......"

     "ฉันจะบอกความจริงให้ ที่จริงฉันไม่เห็นด้วยกับการพาทุกคนหนี"
     "โดยเฉพาะหน้าผา ฉันจะพาแค่ คุโระ ดอน และกิลด้า ที่มีความสำเร็จมากที่สุด"
     "เพื่อตัวเธอเอง..และเพื่อคนอื่น"
     "แต่ฉันเปลี่ยนความคิดของเธอไม่ได้ เพราะงั้นฉันจะไม่พูดอะไรอีก"

     ซ่าาาา

     "......" เอ็มม่ามองเรย์ที่เทน้ำมันเงียบๆ

     "รออะไรอยู่? ไปตามพวกเขามาสิ"

     "...เรย์..ฉันสงสัย..."

     "?" เรย์

     "ถึงเราจุดไฟ แต่ถ้าม่าม๊าตัดสินใจทิ้งบ้านล่ะ?"

     กึก

     เรย์ชะงักนิดหน่อย

     "..รู้ตัวแล้วสินะ"

     เอ็มม่าสบตากับเรย์

     "ใช่แล้ว มันมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้น การจุดไฟไม่รับประกันว่าม่าม๊าจะถูกเบี่ยงเบนความสนใจ"

     "ไม่ต้องห่วง ฉันมีแผน" เรย์ยกขวดน้ำมันขึ้น

     "......" เอ็มม่า

     "ง่ายๆ" เรย์ยิ้มกว้าง แววตาเปร่งประกายเลศนัย

     "นี่คือสิ่งที่พวกเราจำเป็น"

     จบคำพูดของเรย์ เขาก็...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
     ซ่าาาาาา!!!

     "เรย์ !!!?" เอ็มม่าตกใจกับการกระทำของเรย์


     เรย์ยกขวดน้ำมันสาดใส่ตัวเอง


     ติ้งๆ ๆ

     "สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ? คนที่คะแนนเต็มที่จะส่งออกพรุ่งนี้ต้องลุกเป็นไฟ!"

     "ม่าม๊าจะไม่มีทางเลือก ทำได้แต่มาสนใจฉัน!!"


     เขาคอยวันนี้มานาน


     เรย์ยิ้มเย้ยหยันให้กับแผนของตัวเอง

     เอ็มม่ามองเรย์ที่ท่วมไปด้วยน้ำมัน ด้วยร่างที่สั่นระริก

     "อย่างที่รู้ ฉันไม่ได้ชอบการเรียน หรืออ่าน แต่ฉันก็ต้องจมกับมัน พยายามอย่างหนัก..ทำให้ตัวเองมีค่าพอ!!"

     "12 ปี! ฉันคอยมาตลอดก็เพื่อสิ่งนี้!!"

     "คิดว่าจะได้กินฉันหรอ? คิดว่าฉันจะให้ตัวเองถูกกินหรอ? อาหาร? ผลผลิต? ฉันไม่ยอมถูกเรียกแบบนั้นหรอกเว้ยย!!!"
     "เพราะฉันคือมนุษย์!! มาเลยซิไอ้พวกเวร!!!" น้ำเสียงตะวาด เกรี้ยวกราด กล่าววาจาลั่น เปรียบเสมือนคำสั่งที่ห้ามขัดขืน

     ค่อยๆสงบอารมณ์แล้วคิดปลอบใจตัวเอง

     ไม่เป็นไร

     "..แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก ฉันปล่อยให้พี่น้องมากมายถูกส่งออก..หลายปี"

     นี่เป็นสิ่งที่เขาควรได้รับ

     หลับตาลง หวนนึกถึงพี่น้องมากมายที่เดินจากไป



     "ทุกคน...เป็นคนที่ยอดเยี่ยม.."

     "อบอุ่นและใจดีมาก"

     การบังคับไม่ให้น้ำตาไหล เป็นเรื่องที่ยากกว่าที่คิด

     "เดี๋ยว!" เอ็มม่าตะโกนห้าม

     "อย่าขยับ" เรย์พูดห้ามเสียงเย็น

     "ฟังนะเอ็มม่า เธอมีตัวเลือกเดียว.."

     "......" เอ็มม่ายอมยืนฟังที่เรย์พูด

     "ทำให้สำเร็จ อย่าปล่อยให้ความตายของพวกเรามันไร้ค่า"

     เรย์ยื่นหนังสือเล่มหนาให้เอ็มม่า

     "......" เอ็มม่าพยายามไม่ให้มือสั่น เธอยื่นออกไปรับ และเปิดมันดู

     อา...ครอบครัวของเรา

     ถึงจะมืดเพราะไม่มีแฟลชของกล้องที่เอาไปทำอุปกรณ์ทำลายเครื่องติดตาม..แต่มันกลับชัดเจน

     ภายในนั้นมีรูปของพี่น้องของเรา ครอบครัวของเรา...

     รูปมากมายที่เป็นภาพแห่งความสุขในวันวาน กลับมีรูปหนึ่งที่โดดเดนอยู่ในนั้น

     เอ็มม่าค่อยๆหยิบยกรูปนั้นขึ้นมา ด้วยแววตาวูบไหวและคิดถึง

     อ้า....

     นอร์แมน

     นึกถึงคำพูดสุดท้ายก่อนจากไปของเขา ร่างกายก็สั่นสะท้านไปด้วยความตื้นตัน

     พรึบบ

     "!!!" เอ็มม่า

     ฟริ้วว

     เปลวไฟเล็กแต่ร้อนแรง ถูกจุดขึ้นด้วยมือของเด็กชายที่ตัวชุ่มไปด้วยน้ำมัน

     ตรึง ตรึง ตรึง

     เสียงนาฬิกาดังขึ้นในเวลาเที่ยงคืน หรือวันใหม่

     "ได้เวลาแล้ว ฉันอายุครบ 12พอดี"

     นอร์แมนรอก่อนนะ เขากำลังจะไปเป็นเพื่อน

     เพ่งมองเพื่อนสาวตรงหน้าแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

     "ฉันอยากมีชีวิตอยู่ แต่พูดตามตรงฉันสนุกกับพวกเธอมาก" กล่าวตัดพ้อให้กับตัวเอง

     แอบเสียดายที่ไม่ได้บอกลาเด็กสาวอีกคนผู้เป็นที่รัก

     พรึบ



     "ไม่! หยุด!!" เอ็มม่าตะโกนห้าม เธอรีบวิ่งออกไป หวังรับไม้ขีดไฟที่กำลังตกพื้น

     "บ๊ายบาย เอ็มม่า" กล่าวด้วยถ้อยคำที่เหนื่อยลาเต็มทน

     ...ทำไหมนะ


     จู่ๆ หน้ายัยนั้นก็ลอยเข้ามา


     นั้นสิเขาสัญญาไว้แล้ว..


     `ฉันจะไม่ทิ้งนายไป`

     `..เธอพูดถึงอะไร?`

     `ฉันอยากบอกกับเด็กคนนั้นแบบนี้`

     `นายน่ะ หนีไปด้วยกันเถอะ...นายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว`

     ทำไหมต้องมาพูดในสิ่งที่เขาต้องมาเสียดายทีหลังด้วย

     ทำไหมต้องมาทำตัวดีด้วยเพื่อให้เขาใจเต้น

     ทำไหมต้องทำให้เขาอยากเห็นหน้าตอนนี้

     ทำไหมต้องทำให้เขาคิดถึงขนาดนี้

     ทำไหมต้องมานึกถึงทุกเรื่องราวที่ผ่านมา ตอนที่เขากำลังจะตายด้วย...

     ทำไหม

     ทำไหม...

     ทำไหมถึงต้องคิดถึงใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม

     เขาชอบที่เธอยิ้ม

     เพราะมันเป็นสิ่งที่เขาไม่มี...เปรียบเสมือนโลกใบนี้มีสีสันมากขึ้น

     เสียดาย

     อยากมีชีวิตอยู่ต่อ...เพื่อมองเธอ มองรอยยิ้มสดใส และฟังเสียงร้องเพลงของเธออีกสักครั้ง

     `..คือ...วันหลัง ร้องเพลง ให้มีความสุขกว่านี้หน่อยสิ`

     `อืม...ต้องฟังด้วยล่ะ`

     `ไม่สิ..อยู่ฟังตลอดไปเลย`

     เธอบอกให้อยู่..แต่เขากำลังไป

     ทำไหมเธอถึงมีอิทธิพลกับเขามากมายขนาดนี้

     อย่าทำให้เขาเสียใจขนาดนี้สิ

     ในวันที่เขามีความสุข คือการมีเธออยู่ข้างๆ

     และตอนนี้เขากำลังตาย..โดยไม่ได้บอกลากับเธอ

     ดีแล้วที่เธอไม่อยู่ที่นี่..

     ฝากเอ็มม่า..ฝากทุกคนด้วย

     ขอโทษที่ทำตามสัญญาไม่ได้


     และขอบคุณสำหรับทุกอย่าง


     "เรรรรรรรรรย์!!!"


เปลวไฟสว่างวาบ ลุกโชนไปด้วยความสิ้นหวัง



ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#ความคิดของคนเป็น

#บ๊ายบาย เอ็มม่า : เรย์


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#นอร์แมนรอก่อนนะ เขากำลังจะไปเป็นเพื่อน

--------------
ต่อจากนอร์แมนก็เรย์เลย..ควรรู้สึกไงดีคะ แหะๆ

....เรย์ไปหานอร์แมนแบบลุกเป็นไฟแน่นอน คือเรย์ใจเด็ดดีมากเลยค่ะ

ถ้าใครอยากให้ไรท์อัพพรุ่งนี้ ขอให้เหล่าคนอ่านที่ไม่เคยคอมเม้น คอมเม้นให้ไรท์ชื่นใจหน่อยค่ะ แต่ห้ามสปอยนะคะ

อย่าลืม! คอมเม้น! และกดให้กำลังใจด้วยนะคะ!

ทุกๆคอมเม้นและกำลังใจเป็นแรงผลักดันอย่างดีเลยค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #151 ใต้เงาเมฆขาว (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 12:59

    ไรท์คะ สนุกมากเลยค่ะ แต่แบบว่าขอแก้คำผิดนิดนึงนะคะ คำว่า "ทำไหม" ที่ถูกต้องต้องเขียนว่า "ทำไม" นะคะ แบบว่าเราเห็นแล้วแอบขัดตาอ่ะค่ะ

    #151
    0
  2. #79 Nutm_e333 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 23:47
    ต่อออออเรารอท่านอยู่น้าา
    #79
    1
    • #79-1 Zeroko(จากตอนที่ 19)
      7 พฤษภาคม 2562 / 07:12
      ขอบคุณค่ะ!!
      #79-1
  3. #78 เนยคุง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 21:57

    รีบมาอีกนะไรท์ คิดถึงงงง อยากอ่านนน//เสพพพ.....

    เป็นกำลังใจให้เด้อค่าาา

    #78
    1
    • #78-1 Zeroko(จากตอนที่ 19)
      6 พฤษภาคม 2562 / 22:10
      ขอบคุณค่ะ! ดีใจจังง ♡♡
      #78-1
  4. #77 เด็ก (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 21:22

    คันปากเหลือเกินนน

    #77
    1
    • #77-1 Zeroko(จากตอนที่ 19)
      6 พฤษภาคม 2562 / 21:50
      ใจเย็นๆค่ะ!!55
      ขอบคุณนะคะ คุณติดตามทั้งเมะทั้งนิยายของไรท์ ทำให้ดีใจค่ะ!
      #77-1
  5. #76 แอลซินอาร์ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 20:24
    เรย์ไหม้ตาย เอาจะจ้างแมวไปรุมเผาบ้านไรท์
    #76
    1
    • #76-1 Zeroko(จากตอนที่ 19)
      6 พฤษภาคม 2562 / 20:30
      เผาเลยหรอ! โอ้วไม่นะ! ไรท์ยังมีนิยาย และเมะอีกมากมายที่ยังไปแตะค่ะ! 55+
      #76-1
  6. #75 แอลซินอาร์ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 20:23
    'ทำไม' ไม่ใช่ 'ทำไหม' นะคะ
    #75
    2
    • #75-1 Zeroko(จากตอนที่ 19)
      6 พฤษภาคม 2562 / 20:29
      ไรท์ก็คิดๆอยู่ค่ะ เห็นเขาบอกว่าคล้ายๆภาษาเขียนกับภาษาพูด ก็เหมือน เค้า=>เขา เหรอ=>หรือ ประมาณนี้มั้งคะ?...ไรท์เคยนั่งคิดค่ะ แต่ที่เอา ทำไหม เพราะ ถนัดไปเสียแล้ว 55
      #75-1
    • #75-2 Zeroko(จากตอนที่ 19)
      6 พฤษภาคม 2562 / 20:29
      หรืออยากให้เปลี่ยนคะ?
      #75-2
  7. #74 ราชินีคือข้า (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 20:12

    .......
    #74
    1
    • #74-1 Zeroko(จากตอนที่ 19)
      6 พฤษภาคม 2562 / 20:21
      ...บ่นเรื่องที่บ้านให้ฟังก็ได้ค่ะ55 ว่าไปนั้น หยอกๆนะคะ
      ขอบคุณค่ะ! ♡
      #74-1
  8. #73 Kirasaki (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 20:10

    กำลังเข้มข้น~~~~
    #73
    1
    • #73-1 Zeroko(จากตอนที่ 19)
      6 พฤษภาคม 2562 / 20:20
      ใช่ไหมค่ะ! เข้มมากก
      ขอบคุณค่ะ!
      #73-1
  9. #72 สาวชอบฝัน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 19:46
    อยากอ่านอีกอ่ะ.

    0^0
    #72
    1
    • #72-1 Zeroko(จากตอนที่ 19)
      6 พฤษภาคม 2562 / 20:03
      นั่งรอคอมเม้นอยู่ค่ะ! แฮะๆ
      ขอบคุณค่ะ! ♡
      #72-1
  10. #71 SayHiiii (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 19:08

    สนุกมากเลยค่ะสู้ๆน่า!!
    #71
    1
    • #71-1 Zeroko(จากตอนที่ 19)
      6 พฤษภาคม 2562 / 19:38
      ค่ะ!!! กำลังใจเปี่ยมล้น!
      ขอบคุณค่ะ
      #71-1
  11. #70 Minny45210 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 19:02
    ใกล้จบเนื้อเรื่องแล้วม่ายยยย
    #70
    1
    • #70-1 Zeroko(จากตอนที่ 19)
      6 พฤษภาคม 2562 / 19:37
      แค่จบภาค1 ค่ะ แต่อีกสักพักค่ะ
      ขอบคุณนะคะ
      #70-1
  12. #69 BLOODY BABY (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 18:53
    อืม....เม้นไรดี เรานึกไม่ออกอะ
    #69
    1
    • #69-1 Zeroko(จากตอนที่ 19)
      6 พฤษภาคม 2562 / 19:36
      อะไรก็ได้ค่ะ แค่อยากอ่านและตอบค่ะ 55
      ขอบคุณนะคะที่เม้นให้ ดีใจค่ะ
      #69-1