[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 18 : ส่งออก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 956
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    4 พ.ค. 62

ทางเดินที่แตกร้าว

     เมื่อทุกคนเสร็จจากอาหาร ทุกอย่างก็กลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง

     อาหารของฉันเป็นแค่ความสุขเล็กๆเท่านั้น

     ตอนนี้ก็แค่กลับมาสู่ความจริง

     ไม่มีอะไรที่จะเปลี่ยนไป ยังไงนอร์แมนก็ต้องถูกส่งออกวันนี้เท่านั้น

     เอ็มม่า เรย์ ดอน กิลด้า...ถึงพวกเขาจะมีรอยยิ้มกับการรังสรรค์อาหารของฉัน แต่ฉันแอบเห็นความเศร้าของพวกเขา

     "ไม่ว่าจะพูดยังไงก็คงไม่มีประโยชน์ การตัดสินใจของฉันจะไม่เปลี่ยนแปลง"
     "ฉันทำทุกอย่างในวันนี้สำเร็จแล้ว ที่เหลืออยู่ที่พวกนาย ช่วยทำการหลบหนีสำเร็จด้วย" นอร์แมนกล่าวขึ้นก่อนจะลวบตัวเพื่อนทั้ง 2ไว้ในอ้อมกอด

     "อุ่นจัง...ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" นอร์แมนบังคับเสียงไม่ให้สั่น

     "อยู่กับพวกนายสนุกมาก.....ฝากบอกคุโระด้วยว่าอย่าเอาแผนบ้าๆนั้นมาทำ" พูดติดตลกเป็นครั้งสุดท้าย แล้วถือกระเป๋าขึ้น

     ภายในกระเป๋าใบใหญ่มีเพียงโทรศัพท์กระดาษเท่านั้น

     หยุดคิดเล็กน้อยกับความทรงจำในวัยเด็ก


     สักพักนอร์แมนก็เดินออกมาจากห้องพยาบาล เขาหยุดเดินแล้วมองมาที่ฉัน

     เครื่องแต่งกาย กับหมวกสีดำ ที่เขาสวมใส่อยู่ ยิ่งตรอกย้ำอย่างดีว่าเขาต้องเดินออกจากไปจากที่นี่

     มันก็แค่เหมือนแต่ก่อน ที่ต้องมีคนออกไป

     "ไม่คิดว่าเธอจะมีรสนิยมแบบนี้น่ะ" นอร์แมนว่าเสียงติดตลกเหมือนเมื่อกี้ไม่ได้ว่าเด็กสาว

     "ก็แค่..ไม่อยากขัดพวกนาย" ฉันพูดจบ ก็เตรียมเดินออกไป

     "แผนบ้าๆหรอ.." แอบพึมพำกับตัวเอง ฉันอุตสาคิดได้นะ

     "อย่าพึ่งสิ" นอร์แมนเรียกฉันให้หยุด

     ฉันหยุดตามคำขอของเขา แล้วเอียงคอสงสัย

     "เฮ้ย~ คุโระ! เธอชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อย!" นอร์แมนพูดเสียงดุใส่ฉัน

     อะไร!??

     นอร์แมนเอามือแตะไหล่ฉัน เขาจ้องฉันด้วยแววตาจริงจัง แล้วพูดว่า

     "ฟังนะ!"

     "ค่ะ!" ฉันเผลอตอบสุภาพกลับไป

     "เธอชอบทำเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินอยู่ตลอด! พวกเราไม่ชอบนะ!"

     "......" ฉันไม่ตอบ เพราะที่เขาพูดเป็นความจริง

     "เลิกทำได้แล้ว! พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ...ต่อจากนี้ฉันจะไม่อยู่แล้ว ฉันต้องฝาก 2คนนั้นด้วย" น้ำเสียงจากดุ เปลี่ยนเป็นอ่อนลง

     "......" ฉันมองนอร์แมนนิ่ง ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองรึเปล่าว ว่าเขากำลังสื่ออะไรบางอย่างอยู่

     "..เธอไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย"

     คำพูดของตัวเองย้อนมาที่ฉันเอง

     นอร์แมนมีใบหน้าที่เศร้าลง

     "นายเนี่ยเข้มแข็งมากเลยนะ" ฉันมองคนตรงหน้าด้วยความนับถือ ถึงฉันจะพูดแบบนั้น แต่ในใจของเขาก็คงจุกแน่น และหวาดกลัว เขาไม่แสดงท่าทีออกมา เพราะไม่อยากให้มีใครเป็นห่วง

     นายทำดีแล้วล่ะ นอร์แมน


     นอร์แมนยิ้มให้ฉัน

     "เฮ้ย~ แย่จริง..ที่จริงฉันก็อยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้อีก..."

     "คือ...ขะ--ขอกอดได้ไหม?" นอร์แมนพูดแบบเขินๆ

     ฉันเพียงผยักหน้า แล้วเข้าไปสวมกอดเขา

     "แบบนี้เหมือนฉันขี้โกงเลยนะ" ฉันพูด

     "55 นั่นสินะ" นอร์แมนหัวเราะและผละออกจากฉัน

     "ระวังเอ็มม่าหึงล่ะ"

     ฉ่า

     คำพูดของฉันทำให้นอร์แมนหน้าแดง

     "แต่ก่อนหึง นายต้องทำให้เธอชอบก่อน" ฉันว่าเสียงทะเล้น

     "ดะ--เดี๋ยวก่อนซิ!" นอร์แมนมีท่าทีลนลาน ไปไม่ถูก

     "แลกกับฉันที่ขี้โกง งั้นฉันจะบอกความลับให้" ฉันเปลี่ยนเรื่อง

     พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หรี่ตาสีทองเล็กน้อย และใช้นิ้วทาบที่ริมฝีปากบางอมชมพู

     "เอ๋?" นอร์แมนทำหน้างงๆ เหมือนกับตามสถานการณ์ไม่ทัน

     ฉันเดินเข้ามาหาเขา กุมมือทั้ง 2ของเขาไว้ แล้วพูดว่า


     "ฉันจะอวยพรให้นาย"


     "และความลับของฉันคือ..."
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
     "ฉันจะได้รับผลกระทบจากคนที่ฉันอวยพรไว้เมื่อกี้..ถ้าเขาตายล่ะนะ"

     "..อะไรน่ะ!?"

     "หึๆ" ฉันหัวเราะ แล้วเดินแยกออกมา จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่เขาล่ะนะ

     ฉันหยุดเดิน ก่อนที่จะหันมามองนอร์แมนที่มีใบหน้าสงสัยเต็มไปหมด

     "...ฉันว่านายอยากทำอะไรก็รีบล่ะ..โดยเฉพาะกับเอ็มม่า"

     กึก

     คำพูดของฉันทำให้นอร์แมนหน้าขึ้นสีเล็กน้อย

     นายหน้าแดงง่ายกว่าเรย์อีก..หรือจะพอกันๆน่ะ?

     "และสุดท้าย..ขอให้โชคดี"

     คุโระไม่อยู่ส่งนอร์แมน เธอเดินไปห้องสมุดและเก็บตัวอยู่ในนั้น

     นอร์แมนมองคุโระจนลับสายตา

     เขาแอบคิดเล่นๆ ถ้าเขารอดจะเป็นยังไงนะ?

     แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะรอด

     ฝืนยิ้มแล้วเดินจากไป

     มันดีที่สุดแล้วล่ะ

===============

    "นอร์แมนนน"

     "ฮืออออ"

     "ฮึก ขอให้โชคดีนะ"

     บรรยากาศเต็มไปด้วยความเสียใจและยินดี

     "อือ!"

     "อย่าลืมส่งจดหมายมานะ!"

     พอเจอคำถามนี้ไป นอร์แมนก็ชะงักเล็กน้อย

     มองเด็กสาวที่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวัง

     ไม่อยากโกหก

     ไม่อยากให้ความหวัง

     "...อือ"

     ขอโทษนะ

     ขอโทษจริงๆ

     "เอาล่ะ ได้เวล--!" ยังไม่จบคำพูดของม่าม๊าดีนัก

     นอร์แมนคิดว่าเขาจะได้จากไปอย่างสงบ แต่เอ็มม่าดันมาขว้างเขาซะได้

     เธอโดดเข้ามาหาเขา แล้วบอกว่าให้รีบหนีไป เธอจะทำลายเครื่องติดตามให้

     ไม่ได้นะ! ไม่ได้ ถ้าม่าม๊าเห็นอุปกรณ์ทำลายเครื่องติดตามของพวกเรา มันจบแน่!

     นอร์แมนชะงัก เขากำลังล้มลง แต่ว่าเอ็มม่ากำลังใช้ขาที่หักของตัวเองเป็นจุดยืนให้เขา

     ดวงตานอร์แมนเบิกกว้าง

     ตึง!

     ชั่วพริบตา นอร์แมนเบี่ยงตัวถอยออกห่างจากเอ็มม่า

     "อุ๊ก!" เอ็มม่า

     "ยัยบ้า! ทำอะไรก็ให้มีขีดจำกัดบ้าง!" นอร์แมนตะโกนเสียงดัง กำมือของเอ็มม่าที่มีอุปกรณ์ทำลายเครื่องติดตามแน่น

     เด็กชายไม่ได้โกรธ เขาแค่ต้องการจากไปด้วยรอยยิ้มของเด็กสาว

     "นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องทำให้สำเร็จ!" นอร์แมนพยายามดึงสติของเอ็มม่า

     เขายังคงมีหวัง..หวังว่าเธอจะต้องรอด หวังว่าทุกคนจะต้องรอด!

     "หุบปาก! ไม่ได้! ฉันไม่ปล่อยให้นายไป!!" เอ็มม่าตะโกนกลับด้วยใบหน้าที่เสียใจ

     "...ทำไหมถึงไม่ฟังกันเลยนะ..สิ่งที่เธอทำไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการเลย" นอร์แมนหลุบตาต่ำลง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น

     เขาแค่ต้องการรอยยิ้มที่สดใสของเอ็มม่า

     ทำไหม..เธอถึงไม่ยิ้มล่ะ?

     ที่เขาทำแบบนี้ เพราะเขาอยากให้ทุกคนรอดนะ...

     ทำไหมเธอถึงไม่มีความสุขล่ะ

     "ช่วยเคารพการตัดสินใจของฉันหน่อย" เขาขอแค่อยากเห็นรอยยิ้มของเธออีกสักครั้ง ณ ตอนนี้
     "ไม่มีทาง นี่เป็นความต้องการเดียวที่ฉันไม่เห็นด้วย!
ข้างในลึกๆนี่ไม่ใช่สิ่งที่นายต้องการ"

     นอร์แมนมองแววตาที่มั่นคงและสวยงามคู่นั้นตรงหน้า

     `ฉันอยากมีชีวิตอยู่`

     อีกแล้ว..เธอบ้าบิ่น และไร้เดียงสา

     แล้วยังมุ่งหน้าต่อไปด้วยแสงประกายที่เจิดจ้า

     เด็กสาวคือเหตุผลที่ว่าทำไหมเขาถึงอยากให้เธอยิ้มต่อไป ถึงจะกลัวหรือเจ็บปวดและเธอ..

     ก็ทำให้เขายิ้มอยู่ตอนนี้

     ร่างกายที่พยายามไม่ให้สั่นของเขา บังคับให้แขนยกขึ้น แล้วขยับมือเข้าใกล้ใบหน้าเด็กสาวที่รักตรงหน้า

     ยังไม่ทันที่จะได้บอกลาเด็กสาว ก็มีเสียงแทรกขึ้นกลางคัน



     "ได้เวลาแล้วนอร์แมน" ม่าม๊าสวมหมวกที่ตกพื้นให้นอร์แมน

     "อืม" ตอบกลับด้วยเสียงในลำคอ

     "ฉันขอฝากพวกเขาด้วยนะ" หันไปมองเพื่อนทั้ง 2 แล้วบอกลา

     ดอนกับกิลด้าเพียงผยักหน้าเงียบๆ

     นอร์แมนหันไปหาเอ็มม่า ยกมือขึ้น แล้วสัมผัสกับมืออันบอบบางอีกครั้ง

     เขาอยากบอกลา

     เงยหน้ามองเด็กสาวตรงหน้าที่ก้มหน้าอยู่

     ให้ตายสิ เขาอยากเห็นหน้าเธอ

     "เอ็มม่า"

     "อือ"

     "ขอบใจนะ"

     "อือ"

     "ขอโทษที่โกหก"

     "อือ"

     "อย่า..ทำให้ตัวเองเจ็บอีกล่ะ"

     "อือ"

     "อย่าทำอะไรบ้าบิ่น"

     "อือ"

     "กินข้าวให้อิ่ม"

     "อือ"

     "..ขอฝากที่เหลือด้วยนะ"

     "อือ"

     กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แล้วยิ้มอย่างสดใส

     น่าเสียดายที่เด็กสาวไม่ได้เห็น

     นอร์แมนดึงเอ็มม่าเข้ามากอด



     "ไม่เป็นไรหรอก อย่ายอมแพ้ต่อความหวัง"

     "อือ"

     ก่อนที่จะผละจากเอ็มม่า นอร์แมนก็ผุดนึกคำพูดนึง

     `...ฉันว่านายอยากทำอะไรก็รีบล่ะ..โดยเฉพาะกับเอ็มม่า`

     อา...อะไรกัน ทำไหมเธอทำกับฉันแบบนี้น่ะ คุโระ

     อุตสาจะไม่บอกแล้วแท้ๆ

     นอร์แมนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น แล้วกระซิบอย่างแผ่วเบาข้างหูของเด็กสาว

     ผละออกมาจากอ้อมกอดอันอบอุ่น ที่จะไม่ได้สัมผัสอีกต่อไป

     หันหลังให้กับบ้านที่อยู่มานาน แล้วเดินจากไปอย่างสบายใจ

     สิ่งที่เขาทำได้ ก็ทำไปหมดแล้ว

     ขอบคุณ อยู่กับพวกนายสนุกมาก 

     ขอฝากที่เหลือด้วย


     ได้โปรด..รอดมาให้ได้


     มีชีวิตอยู่แทนเขาด้วย


     นอร์แมนไม่อยู่อีกแล้ว


    ต่อจากนี้คือของจริง

นอร์แมนเดินจากไปด้วยตัวของเขาเอง


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#อุ่นจัง : นอร์แมน


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#ขอบคุณ อยู่กับพวกนายสนุกมาก : นอร์แมน


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#โทรศัพท์กระดาษ


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#นอร์แมน

-------------
อาจส่งสัยว่าทำไหมไรท์เขียนบทที่ควรเศร้า ดันไม่เศร้าเท่าไร(?)นั้น เพราะนอร์แมนอยากจากไปด้วยรอยยิ้มของทุกคนค่ะ(คหส) ถึงลึกๆเขาไม่อยากตายก็เถอะ แต่ความจริงก็---ติ้ด---แล้วดันไป---ติ้ด---อีก

///หลังไมค์
ไรท์: นอร์แมนพูดอะไรกับเอ็มม่าคะ?
นอร์แมน: ไม่บอกครับ
ไรท์: บอกหน่อย นิดเดียวเองง
นอร์แมน: ไม่ครับ
ไรท์: มีแต่คนอยากรู้! บอกหน่อ--
นอร์แมน: ไม่
ไรท์:...(ขอโทษค่ะ)...

เอ๊ะ?! โทรศัพท์กระดาษคืออะไร? สำหรับคนที่ไม่ได้ดูค่ะ



ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#ฮุๆ ประมาณนี้

#วัยเด็กอบอุ่นเหลือเกิน~

อยากมาม่าต่อกด ==> https://youtu.be/dPFJGnEZSEY (ENG นะคะ)

หายไปหลายวัน ไรท์แอบหนีไปเขียนนิยายใหม่ด้วยค่ะ! ไปดูได้นะ


อย่าลืม! คอมเม้น! และกดให้กำลังใจด้วยนะคะ!

ทุกๆคอมเม้นและกำลังใจเป็นแรงผลักดันอย่างดีเลยค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #68 แอลซินอาร์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 18:04

    สนุกดี รอตอนต่อนะ
    #68
    1
    • #68-1 Zeroko(จากตอนที่ 18)
      6 พฤษภาคม 2562 / 18:40
      ต่อให้แล้วค่ะ!!
      ขอบคุณมากๆค่ะ!!
      #68-1
  2. #67 ... (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 11:21

    ไรท์มาต่อเร็วว เดี๋ยวไปตามนิยายอีกเรื่อง!

    #67
    1
    • #67-1 Zeroko(จากตอนที่ 18)
      6 พฤษภาคม 2562 / 11:25
      รอก่อนนะคะ ขอบคุณค่ะ!
      #67-1
  3. #66 penpornpenmit (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 11:16

    ฮรึกกกกกกกกกก แงงงงงงงงงงงงงง ร้องไปแล้ววววว ไรท์แต่งสนุกมากเลยน้ะ เพราะฉะนั้นมาแต่งต่อได้แล้วว ในฐานะที่ทำรีดร้องไห้ แงงงงงงงงง

    #66
    1
    • #66-1 Zeroko(จากตอนที่ 18)
      6 พฤษภาคม 2562 / 11:19
      ขอบคุณค่ะ!! ดีต่อใจจ เดี๋ยวมานะ
      #ฮึกเหิม!!!
      #66-1
  4. #60 Yu Kun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:53
    ฮรุก....//ยิ้มตามประสาคนอ่านมังงะ---
    #60
    1
    • #60-1 Zeroko(จากตอนที่ 18)
      4 พฤษภาคม 2562 / 23:07
      นี่หลอกไรท์มาตลอดใช่ไหมคะ 55//ห้ามสปอยนะ
      ขอบคุณที่มาอ่านค่ะ
      #60-1
  5. #59 kiss4245 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 19:14
    สุดยอดแต่งได้ดีมากเราถึงกับน้ำตาไหล เลยอ่ะ แต่เราสงสัยอย่างนึง ความสามารถพิเศษของคุโระคืออะไรอ่ะเราไม่เข้าใจ “ได้รับผลกระทบถ้าคนที่อวยพรตาย” คืออะไรเราไม่เข้าใจ ใครรู้บอกเราที
    #59
    3
    • #59-1 Zeroko(จากตอนที่ 18)
      4 พฤษภาคม 2562 / 20:05
      ขอบคุณค่ะ ก่อนอื่นขอโทษที่ไรท์อธิบายไม่ดีนะคะ คือน้องคุโระรู้ว่าเด็กที่ถูกส่งออกไปจะโดนกินค่ะ แต่ก่อนหน้านั้นจะต้องปักดอกไม้ที่อกค่ะ ซึ่งมันเจ็บน่าดู คุโระรู้แล้วรู้ถึงพลังของตัเอง อย่างน้อยเธอไม่สามารถช่วยพวกเขาได้ เลยขอรับความเจ็บปวดนั้นแทน ในตอนที่5 ไรท์ได้เฉลยนิดๆ ตอนน้องไอเป็นเลือดค่ะ ไปย้อนอ่านได้ แล้วเดี๋ยวไรท์อธิบายความเป็นมาของพลังที่หลังค่ะ ขอให้ติดตามนะคะ
      #59-1
    • #59-3 Zeroko(จากตอนที่ 18)
      4 พฤษภาคม 2562 / 20:11
      ขอบคุณค่ะ ไรท์ยังมือใหม่ กังวลว่าแต่งฉากนี้อาจไม่ดีพอ ไม่สมกับอนิเมะ ขอบคุณคอมเม้นนี้ ที่ทำให้อย่างน้อยไรท์ก็สามารถทำให้สมกับอนิเมะในเรื่องค่ะ ขอบคุณนะคะ
      #59-3
  6. #58 AREA​ CHAN (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 18:41

    ฮรุกกกก​ จิร้องไห้​
    #58
    1
    • #58-1 Zeroko(จากตอนที่ 18)
      4 พฤษภาคม 2562 / 18:54
      กอดปลอบบ
      #58-1
  7. #57 หลับตามองดวงดาว (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 18:38

    สรุปนอร์แมนไม่ตายใช่มั้ย? แบบอาจจะมีแผนซ้อนแผนแล้วหนีรอดออกมาได้ก็ได้เนอะ *พยายามคิดในแง่ดี*
    #57
    1
    • #57-1 Zeroko(จากตอนที่ 18)
      4 พฤษภาคม 2562 / 18:53
      เมะเรื่องนี้เล่นใหญ่ค่ะ...ร้องไห้แป๊บ
      #57-1
  8. #56 Night wolf (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 18:25

    ร้องให้ ดูหรืออ่านฉากนี้กี้รอบก็ร้องให้
    #56
    1
    • #56-1 Zeroko(จากตอนที่ 18)
      4 พฤษภาคม 2562 / 18:51
      เหมือนกันคะ ดูเมะ2รอบ ถึงฉากนี้ทีไร แน่นอกทุกที
      #56-1