[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 17 : เข้มแข็ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    30 เม.ย. 62

เริ่มแผนการหลบหนีเพื่อไปสู่แสงสว่าง

     เย็นเมื่อวาน พวกเราวางแผนให้นอร์แมนหนีออกไป และนอร์แมนก็ถามคำถามที่เขาส่งสัยมานานกับเรย์

        `เรย์ นายรู้ความลับของเฮาส์นี้ได้ยังไง?`

        `ฉันรู้มาตั้งแต่แรกแล้ว`

     คำตอบของเรย์ทำให้นอร์แมนกับเอ็มม่าตกใจ ฉันก็ต้องแกล้งเลิกคิ้วประหลาดใจนิดหน่อย เพราะการตามน้ำจะเป็นเรื่องดี เดี๋ยวถูกเข้าใจผิดเหมือนตอนดอนอีก

     เรย์เล่าให้ฟังว่า ภาวะสูญเสียความทรงจำ เกิดขึ้นปกติในวัยทารก แต่นั้นไม่ใช่สำหรับเขา เขาจำได้ทุกอย่าง

     ความทรงจำแรกคือความมืดที่ห่อหุ้มด้วยของเหลวที่อบอุ่น เขาได้ยินเสียงของแม่ และเพลงกล่อมเด็ก เขาไม่เคยเห็นพ่อแม่ สิ่งต่างๆที่เห็น นำพาเขาแก้ไขปริศนานี้ พวกเขาถูกแบ่งเป็น 5กลุ่ม หลังจากนั้นถูกพามาที่อุโมงมืด

     สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นมันขัดกับความทรงจำที่เห็น เขาตัดสินใจถามม่าม๊าในวันเกิด 6ขวบ

     หลังจากนั้นเขาก็ยื่นข้อเสนอ เขาจะเป็นสปายจับตาดูพวกเรา เมื่อทำสำเร็จ เขาจะได้รางวัลจากม่าม๊า ซึ่งของต่างๆที่ได้ เขาเอามาทำเป็นอุปกรณ์ทำลายเครื่องติดตามของพวกเรา

     เก็บความลับไว้คนเดียวตั้งแต่เกิด 6ปีเป็นช่วงเวลาที่สับสนกับความทรงจำ หลังจากนั้นก็เตรียมแผนการณ์หลบหนีด้วยตัวคนเดียวเพื่อพวกเรา


     คนๆนี้สุดยอดจริงๆ


     ถึงจะหยิ่งหน่อยๆ ทำเป็นไม่สนใจพวกเราแต่เขาก็เป็นคนดีกว่าที่คิด เขาทำเพื่อพวกเราเสมอ

     ดีจริงๆแฮะ ที่ได้พบคนแบบเขา นอร์แมนก็ดี เขาเป็นเด็กฉลาดแต่ก็ไม่ได้ดูถูกใคร เขาเป็นคนง่ายๆ และเป็นมิตรกับทุกคน ส่วนเอ็มม่า เธอเป็นเด็กขยัน ยิ้มง่ายและสดใส บางครั้งก็ทำตัวเป็นเด็ก แต่ก็ทำให้ทุกคนมีรอยยิ้มได้ เธอรักทุกคนเป็นเสมือนครอบครัว

     ฉันที่เพียงแต่เฝ้าดู มองพวกเขาวางแผน และแก้ไขปัญหาต่างๆ ด้วยสถานการณ์อันตรายต่างๆ ยังอดทึ่งไม่ได้เลย เคยคิดว่ามันเป็นแค่อนิเมะ เลยไม่ใส่ใจอะไรมากนัก

     แต่สิ่งที่เรียกว่าอนิเมะคือโลกที่ฉันอยู่ตอนนี้ พวกเขาเป็นแค่เด็ก แต่สามารถทำได้ขนาดนี้ก็สุดยอดมากๆแล้ว ไม่สิ อาจเหนือกว่าคำว่าสุดยอดแล้วด้วยซ้ำ

     ทำเอาผู้ใหญ่อย่างฉันถึงกับอับอายในตัวเองเลย

     พอพูดถึงตัวเองแล้วก็แอบสงสัย ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง..อยากรู้จัง

และแล้ววันพรุ่งนี้ก็มาถึง

     ในตอนเช้าหลังกินข้าวเสร็จนอร์แมนก็โดนเด็กเล็กๆลากไปเล่นด้วย..เหนื่อยหน่อยนะ

     พอถึงช่วงบ่ายก็เริ่มดำเนินแผนการกันต่อ

     วันนี้ฉันก็นั่งพิงใต้ต้นไม้ กับเจ้าของที่ประจำเรย์ และเอ็มม่าที่ขาหักอีกคน

     พระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า สีสันบนท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง

     นอร์แมนหายไป

        "ไม่ต้องห่วงมันต้องเป็นไปตามแผน" เรย์พูดขึ้น เมื่อสัมผัสได้ว่าเอ็มม่ากำลังกังวล

     ม่าม๊ามองพวกเรา แล้วยกนาฬิกากรอบเงิน(เครื่องส่งสัญญาณ)ออกมา

        "......." ม่าม๊าจ้องมองด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

     เอ็มม่ากับเรย์ยิ้มออกมา เพราะคิดว่าเป็นไปตามแผนของพวกเขาที่นอร์แมนหนีออกไปได้

     ฉันมองออกไปทางเนินเขาข้างหน้า มองผู้มาใหม่ด้วยสายตาเฉยเมย

     มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

             แกร็บ
     ม่าม๊าปิดเครื่องส่งสัญญาณลง แล้วพูดด้วยเสียงที่ไพเราะ

        "ยินดีต้อนรับกลับจ๊ะ นอร์แมน"

     ปรากฎใบหน้าเรียบนิ่ง เมื่อเห็นนอร์แมนก้าวเดินเข้ามา

        'ทำไหมถึงกลับมา?'

     นั่นสินะ รอเอาคำตอบหลังจากนี้แล้วกันนะเอ็มม่า เรย์

     ตอนนี้ทั้ง 3คน ก็น่าจะคุยกันกับนอร์แมนว่าทำไหมถึงไม่หนี

     ในระหว่างที่พวกเขาคุยกัน ฉันก็ไม่ได้อยู่ด้วยกับพวกเขา เพราะเย็นนี้ฉันตั้งใจทำบางอย่างให้นอร์แมนโดยเฉพาะ

     ฉันมองข้าวของมากมายที่อยู่ตรงหน้าแล้วชูมือขึ้นขนานกับลำตัว

     สู้ เอาล่ะ!

===============

             อีกด้านหนึ่ง

        "อีกฝั่งหนึ่งของกำแพง..เป็นหน้าผา"
        "ความลึกของมัน ไม่ใช่จะข้ามได้ง่ายๆ"

     ความจริงที่ออกมาจากปากของนอร์แมนทำให้เอ็มม่า กับเรย์นิ่งค้าง

     นอร์แมนเล่าว่า แทนที่เขาจะข้ามกำแพง เขาวิ่งไปบนกำแพงต่อว่าจะเจออะไรบ้าง

     เขาวิ่งไปถึงมุม สิ่งที่เจอคือกำแพงที่แยกออกเป็น 2 และจากข้อมูลของเรย์ ทำให้รู้ว่า..

     พื้นที่ทั้งหมดเป็นแบบนี้



     ถ้าจะผ่านก็ต้องผ่านทางสะพานที่ต่อกับศูนย์ใหญ่

        "ฉันขอคืนมัน" นอร์แมนให้เครื่องทำลายเครื่องติดตามเรย์
        "ฉันยังไม่ได้ใช้ เอาไว้ใช้ตอนที่หลบหนีน่ะ"

        `ฉันยังไม่ได้ใช้`

        "นาย...หมายความว่านายตั้งใจจะกลับมาตั้งแต่แรก!" เรย์จับความพูดผิดปกติของนอร์แมนได้
        "หน้าผาไม่ได้ทำให้นายกลับมา! นายจะบอกข้อมูลที่หลังกับเราก็ได้ นายตั้งใจกลับมา!
        ทำไหม..ทั้งที่สัญญาเอาไว้ว่าจะมีชีวิตอยู่" ทั้งน้ำเสียงและแววตาสื่อถึงความผิดหวัง

     นอร์แมนเพียงมองเรย์ที่กำหมัดแน่น

        "อืม ขอโทษ ฉันโกหก" นอร์แมนยิ้มกว้าง หวังปลอบใจเพื่อนทั้ง 2

     เขาเพียงแค่ทำผิดพลาดอีกครั้งไม่ได้ เขาอยากให้ทุกคนรอด

     ถ้าเขาหนี ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม

     เขาไม่อยากเสี่ยง ให้คนอื่นต้องเดือดร้อน

     เขาต้องเป็นคนสุดท้าย ที่เดินจากไป เท่านั้น!

===============

        "ว้าว~ ม่าม๊า! ทำไหมอาหารวันนี้ถึงแปลกตาจัง!" เนย์ล่ามองอาหารแปลกใหม่บนโต๊ะอาหารแล้วถามหญิงสาวผู่เป็นที่รัก

        "จ๊ะ พอดีว่าคุโระทำหมดนี้เลย"


        `ม่าม๊า หนูขอทำข้าวเย็นนะคะ`


        `ทำไหมล่ะ?`


        `...คุณก็น่าจะรู้`


        `นั่นสินะ..ได้สิ`


     ฉันตั้งใจทำอาหารสุดพิเศษเพื่อส่งนอร์แมน

     กว่าจะลากทั้ง 3คนมาได้ เล่นเอาซะหมดแรง ฉันอยากให้พวกเขาไม่เครียดมาก เลยวางแผนนี้ไว้

        "คุโระ เธอทำหมดนี้เลยหรอ!?" เอ็มม่านั่งตัวสั่นบนเก้าอี้ มองอาหารที่เต็นโต๊ะอาหารด้วยดวงตาเป็นประกาย

     นอร์แมนกับเรย์มองอาหารตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

        "แน่นอน" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปรี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

     ข้าวอุ่นร้อนกำลังพอดี กลิ่นหอมที่ชอยออกมาเรียกน้ำย่อยของทุกคน

        """""อึก!"""""

     อ้าวๆ อย่าพึ่งสิทุกคน ไม่ได้มีแต่ข้าวสักหน่อย ต่อจากนี้ต่างหาก

             กริ๊งๆ

     หลังจากนั้นพวกเราก็พนมมือ แล้วลงมือทานอาหารตรงหน้า

        """""กึกก!!!"""""

     เมื่อลิ้นสัมผัสกับอาหาร ทุกคนก็ชะงักไป

     เนื้อพอดีคำถูกกัดเข้าไป ความชุ่มช้ำทะลักออกมาของน้ำซอสที่ไหลมาสัมผัส

     ผักนานาชนิด ถูกปรุงแต่งดั่งเวทมนย์ ให้เป็นรสชาติกลมกล่อม

     ผิวสัมผัสนุ่มลื่นที่ลิ้น กับรสชาติอาหารกลมกล่อมที่แปลกใหม่

        """""อร่อยยย!!!!""""" ทุกคนอุทานออกมาพร้อมกัน

     หึ! สำหรับฉัน เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ

        "ง้ำๆ ๆ อึกๆ คุโระ! นี่ชื่อว่าอะไรหรอ!??" เอ็มม่ากินอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เธอรีบเกลื่อนอาหาร ก่อนที่จะถามฉัน

        "ช้าๆก็ได้ มันไม่หายไปหรอก" ฉันค่อยๆพูด ให้เอ็มม่าใจเย็น

        "มันอร่อยเกินไปแล้วว! สรุปมันชื่ออะไร!" เอ็มม่าถามด้วยดวงตาเป็นประกายวิววับ

     แสบตาเกินไปแล้ว

        "จานนั้นชื่อ ข้าวหน้าหมูทงคัตสึ ใช้หมูเนื้อสันในการทำ นำมาโรยเกลือและพริกไทยให้ทั่ว จากนั้นโรยด้วยแป้งสาลี ชุบไข่และเกล็ดขนมปัง  แล้วเอาไปทอด ในน้ำมันร้อนๆ" ฉันตอบเอ็มม่า

        "ข้าวหน้าหมูทงคัตสึ! ฉันจะจำไปชั่วชีวิต" เอ็มม่าชูอาหารขึ้นสูง

     ไม่คิดจะจำวิธีการทำเลยหรอ..

        "เอ็มม่าเดี๋ยวก็หกหรอก แล้วคุโระ อาหารนี้ชื่ออะไรหรอ?" นอร์แมนต่อว่าเอ็มม่าเล็กน้อย แล้วหันมาถามฉัน

        "จานนี้ชื่อ ข้าวหน้าปลาไหลญี่ปุ่น หรืออูนางิ เอาปลาไหลไปย่างบนเต่าไฟอ่อนๆ จนมีกลิ่นหอม ปรุงรสเพิ่มโดยซีอิ้วดำหรือโชยุแบบเข้มข้น" ฉันตอบนอร์แมน

        "สุดยอดเลย~ พึ่งเคยทานอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน" นอร์แมนชมฉัน ในหัวของเขาตอนนี้คงคิดภาพตามวิธีการทำที่ฉันบอก

        "ขอบคุณ"

        "คุโระ ไอ้นี่ชื่ออะไร" เรย์ชี้จานอาหารของตัวเอง โดยไม่สบตากับฉัน

        "อ๋อ มันคือ โซบะเย็น เส้นโซบะทำมาจากแป้งบักวีตทำให้เส้นมีสีน้ำตาล นุ่มแต่ไม่เหนียว ให้กินคู่กับซอสตรงนั้นนะ" ฉันตอบเรย์

        "โอ้ว ไม่คิดว่าเธอจะทำอาหารเป็นด้วย" เรย์ตอบแล้วกินอาหารตรงหน้า

     ไม่คิดว่าทำอาหารเป็น? ขอบคุณมากค่ะ..

     พอได้เห็นดวงตาที่แอบพราวระยิบระยัยนั้นแล้วก็หายโกรธเลยล่ะ

     ฉันอภัยให้แล้วกัน ในฐานะที่วันนี้เครียดๆ จากเรื่องของนอร์แมน

        "อร่อยสุดๆเลยล่ะ" นอร์แมนพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้า แล้วฝืนยิ้ม

        "อาหารสำหรับนายไง นอร์แมน" ฉันพยายามตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

     เพราะหลังจากนี้ ก็ไม่ได้เจอนายอีกยาวแล้วล่ะ

        "อื้ม ขอบคุณนะ อ้ำ!" นอร์แมนยิ้มอ่อนๆ แล้วจัดการอาหารตรงหน้าต่อ

     มื้ออาหารสุดท้าย สุดพิเศษ

        "คุโระ! นี่คืออะไร!" ดอนเข้ามาถามฉัน

        "มันชื่อพิซซ่า นวดแป้งให้เป็นวงกลม แต่งหน้าด้วยวัตถุดิบต่างๆ เช่น กุ้ง แฮม พริกหยวก และชีส แล้วเอาไปอบ"

        "จานนี้เหมือนสเต็กนะ แต่รสชาติกับกลิ่นต่างออกไป?" กิลด้ายกอาหารขึ้นให้ฉันดู

        "ใช่ สเต็กนี้ เอาเนื้อวัวหมักด้วยพริกไทยดำ กับสมุนไพร แล้วเอาไปย่างให้สุก" ฉันไม่อยากทำแบบไม่สุกให้เด็กๆกินสักเท่าไร

        "แค่วันนี้เท่านั้น ฉันตั้งใจทำให้ วันหลังจะไม่มีแล้วนะ"

        "ไม่นะ!"

        "ทำอีกไม่ได้หรอ~"

     เสียงเสียดายของทุกคนยังคงดังไปทั่ว

     แอบเจ็บคอแฮะ พูดเยอะไปหน่อย

     นอร์แมนมองไปรอบๆ แล้วยิ้มขึ้น

     เขามองบรรยากาศแห่งความสุขครั้งสุดท้าย

     แอบคิดไม่ได้ว่าถ้าเขาหนีไปกับทุกคน จะสามารถเห็นรอยยิ้มนี้ได้อีกครั้ง

     เขาหนีไม่ได้ แต่ก็สามารถปกป้องรอยยิ้มเหล่านั้นได้

     รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ฉันชอบที่สุดเลย..นายก็ชอบใช่ไหมล่ะ

     งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา

เมื่อถูกจับ แม้แต่นกก็ลืมวิธีบิน


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#จับมือไว้แล้วไปด้วยกัน~


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#เข้มแข็งเข้าไว้


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#ครอบครัว

--------------
โอ๊ยยยย เจ็บปวดด

ตอนนี้ไรท์ไม่ได้หิวนะ แค่อยากโชว์ความสามารถของน้อง และบทผ่อนคลาย

บอกไว้ก่อนว่า เรื่องนี้ไม่ดราม่า! จริงจริ๊งงงงงงงงงงง

แจ้ง!: นิยายอาจอัพไม่เหมือนเดิมเพราะไรท์มีโปรเจคนิยายเรื่องใหม่ แต่จะพยายามอัพวันเว้นวันค่ะ


อย่าลืม! คอมเม้น! และกดให้กำลังใจด้วยนะคะ!

ทุกๆคอมเม้นและกำลังใจเป็นแรงผลักดันอย่างดีเลยค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #217 นานาเสะ​ ชิวาตาริ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 00:54

    หิวสุด~;-;

    #217
    0
  2. #167 Dailee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 21:51
    อืมมมม โอเค๊!!!
    พิซซ่า ทงคัตสึ ข้าวหน้าปลาไหล โซบะเย็น
    อืมมมม //หันมาดูนาฬิกา
    '3ทุ่ม' -..-
    #167
    0
  3. #55 Franne'e (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:10

    ม่ายยยย นอร์แมนนนนนนนนนนนนนน ฮึก;///; พอดียังดูไม่ถึงอะ เศร้าเลย....เหมือนโดนสปอย? กรรม....

    #55
    2
    • #55-1 Zeroko(จากตอนที่ 17)
      2 พฤษภาคม 2562 / 22:25
      อ้าว 555 กลับไปดูค่ะ! ต่อจากนี้มันส์!! // แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะที่อ่าน แล้วเม้นให้อีก ดีใจมากเลยค่ะ!
      #55-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #49 Yu Kun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 14:43
    น้องงง โฮวววว
    #49
    1
    • #49-1 Zeroko(จากตอนที่ 17)
      1 พฤษภาคม 2562 / 15:01
      ขอบคุณค่ะ // เศร้าาา
      #49-1
  5. #48 paiwarn254800 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 00:12
    เนื้อเรื่องช่างดราม่า​ และไรท์ทำร้ายเรามากเราอ่านเรื่องนี้จอนเที้ยงคืนหิว~~~
    #48
    1
    • #48-1 Zeroko(จากตอนที่ 17)
      1 พฤษภาคม 2562 / 11:10
      หิว! 555 ไรท์ก็แค่บรรยายให้มีรสมากขึ้นจากเมะ, มังงะ ฮุๆ//เอาจริงไรท์ก็เคยคิดว่าส่งออกน้องคุโระจะเป็นไ----ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก----
      #48-1
  6. #47 หลับตามองดวงดาว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 19:09
    งื้อ นอร์มจังงงงง ไม่ตายแน่ๆ
    ประโยคที่คุโระว่า 'คงได้เจอกันอีกนาน' นี่ช่วยฮิลล์ในระดับนึงเลย555+
    #47
    1
    • #47-1 Zeroko(จากตอนที่ 17)
      30 เมษายน 2562 / 19:55
      ขอบคุณค่ะ คำนี้น้องคุโระตั้งใจช่วยเหล่าคนอ่านค่ะ 55
      #47-1
  7. #46 Maririn147 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 19:01

    ฮื่อออ~ไรท์ค่ะ

    จริ๊งงงง~เสียงสูงจังเล๊ยยย!! ง่านอร์แมนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ฮื่ออออออออ ได้กลิ่นตอนหน้าโชยมา~ ฮึก!
    #46
    1
    • #46-1 Zeroko(จากตอนที่ 17)
      30 เมษายน 2562 / 19:53
      ขอบคุณค่ะ! เขียนไปเศร้าไปค่ะ ตอนหน้าจัดเต็ม!!!
      #46-1
  8. #45 Kirasaki (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 18:03
    รู้สึกที่นอร์แมนจะไม่อยู่แล้ว
    .
    และหิวในเวลาเดียวกัน =-=;
    #45
    2
    • #45-1 Kirasaki(จากตอนที่ 17)
      30 เมษายน 2562 / 18:03
      **รู้สึกเศร้า**
      #45-1
    • #45-2 Zeroko(จากตอนที่ 17)
      30 เมษายน 2562 / 19:51
      ขอบคุณค่ะ //กอดปลอบ ไม่เป็นไรนะ
      #45-2
  9. #44 AREA​ CHAN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 17:42

    หิวหง่ะ​

    '^'​

    ไม่ได้ดูเมะ​ อยากบอกว่า​ แม่*เอ้ย!! เป็นไงต่อวะ!!!

    //กรีดร้องโหยหวน
    #44
    2
    • #44-1 Zeroko(จากตอนที่ 17)
      30 เมษายน 2562 / 19:49
      ขอบคุณค่ะ รอตอนหน้านะ!
      #44-1
    • #44-2 Zeroko(จากตอนที่ 17)
      30 เมษายน 2562 / 19:58
      หิวด้วย ไรท์ก็กังวลอยู่ว่าบรรยายดีไหม55//หิวไปเศร้าไป...
      #44-2